สืบร้อนซ่อนเสน่หา (E-BOOK)

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 3 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 180
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 พ.ค. 59

 

 

ตอนที่ 3

 

ห้างสรรพสินค้า

“เฮ้ย! ไหนแกเล่าใหม่สิ”มีนาทำหน้าไม่เชื่อว่าวันนี้เธอไปจ้างนักสืบมาจริงๆ อย่างที่เล่าจนเธอต้องควักหลักฐานออกมาให้เพื่อนสาวดู

“ฉันไปจ้างนักสืบอย่างที่บอกแกนั้นแหละ แล้วฉันก็ต้องจ่ายเงินสดหมื่นหนึ่งสำหรับค่าบริการ 1 อาทิตย์”

“นี่แกบ้าเปล่าเนี่ย จ่ายเงินตั้งหมื่นหนึ่งให้ใครก็ไม่รู้”

ใช่…เธอก็เริ่มจะคิดบ้างแล้วว่าตัวเองบ้า

“แต่ฉันมีใบเสร็จเป็นหลักฐานนะแก แล้วคุณวิรุณที่เป็นทนายของคุณจินณ์ก็เป็นคนแนะนำมา ฉันก็เลยลองดู ”

เธอโบกใบเสร็จรับเงินไปมาตรงหน้ามีนา ที่ส่ายหน้ากับพฤติกรรมแบบ (ผิด) ปกติหรือความโง่ของเธอก็ไม่รู้ แต่เธอก็รู้ว่าเธอไม่น่าจะโดนหลอกหรอก เพราะเธอเก่งเรื่องดูคนทีเดียว แล้วสำนักงานนักสืบที่เธอย่างเท้าเข้าไปก็ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกของความหลอกลวงหรือเล่ห์เพทุบายอะไรเลย

แต่มันกลับเต็มไปด้วยความจริงจังและคลุกรุ่นไปด้วยฮอร์โมนเพศชายของเจ้าของสำนักงานนักสืบ ซึ่งนั้นทำให้เธองงงันไปครู่หนึ่งกับบรรยากาศเข้มข้นนั้น

“แต่ถ้าเขาหลอกลวงล่ะ”มีนาเท้าคางถาม

“เออ…นั้นนะสิ”

เธอทำหน้าว่าลังเลขึ้นมาแวบหนึ่ง ก่อนจะใคร่ครวญเหตุและผลอีกครั้ง แต่คิดไปคิดมา เธอมั่นใจว่าคุณนักสืบคงไม่คิดจะโกงเธอหรอก เพราะเธอรู้จักหน้าตาของเขา และรู้จักที่ทำงานของเขาแล้วด้วยและที่สำคัญคุณวิรุณเป็นคนแนะนำเธอมาอีกต่างหาก

 “ยังจะมีหน้ามาพูดอีก”มีนาตบโต๊ะดังปัง ซึ่งนั้นก็ทำให้วิญญาณ เอ้ย! จิตใจของเธอหันกลับมาจดจ่อกับเรื่องที่กำลังพูดกันต่อ

“พอเลยแกหยุดเทศนาฉันได้แล้ว ที่ฉันนัดแกมาที่นี่ก็เพื่อพาแกมาแปลงโฉมไม่ได้ให้แกมาเทศน์ให้ฉันฟัง เข้าใจป่ะ”เธอส่งค้อนให้เพื่อนสาว ที่ทำท่าว่าจะเทศนาสำหรับการกระทำไม่คิดหน้าคิดหลังของเธอ แต่เธอก็ค่อนข้างมั่นใจว่าเธอก็ดูคนไม่ผิดเช่นกัน

“อ้าว! เหรอ”

“เออดิ” เธอพยักหน้า แล้วก็ส่ายหน้ากับผมที่ม้วนเป็นมวยใหญ่ที่กลางหัว แว่นตาที่หนาเป็นเมตร กางเกงยีนส์ และเสื้อยืดที่พิมพ์ลายการ์ตูนโดราเอมอน อย่างปลงๆ กับสภาพของเพื่อนสาว “แล้วก็ลุกเลยฉันจะพาแกไปตัดผมเป็นอันดับแรกเลยสำหรับวันนี้”

มีนายกมือขึ้นจับผมของตัวเองทันที ก่อนจะพูดว่า…“เฮ้ย! เสียดาย”        

“ไม่ต้องมาเสียดงเสียดายหรอก ผมยาวจนจะรัดคอตัวเองตายได้แล้วมั่งนั้นนะ”

“โห้! แกก็พูดเกินไป”มีนาโอดครวญ แต่ก็ลุกและเดินตามเธอมา

เธอพามีนาเดินไปตามร้านรวงต่างๆ ภายในห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ ก่อนจะเหลือบไปเห็นร้านทำผมที่ดูดีและมีสไตล์ร้านหนึ่ง เธอก็เลยลากเพื่อนรักเข้าไปภายในร้านนั้นทันที

“พอๆ หยุดพูด แล้วก็ฟังฉันอย่างเดียว” เธอพูด ก่อนจะจับมีนายัดลงไปนั่งที่เก้าอี้ในร้านทำผม “พี่ค่ะช่วยตัดผมยาวๆ ของเพื่อนของฉันออกให้เหลือแค่นี้ได้มั้ยคะ” ช่างตัดผมของร้านที่เป็นเพศที่สามพยักหน้ารับ ซึ่งบอกว่าทำได้ เธอก็เลยร่ายต่อไปทันที “แล้วก็สไลด์ด้านหน้า แล้วก็ตัดหน้าม้าให้ด้วยค่ะ”

“เฮ้ย! แกมากไปเปล่าเนี่ย”มีนาโวยวายทันทีที่เพื่อนสาวจอมเจ้ากี้เจ้าการหยุดพูด ที่จริงเธอก็ไว้ผมยาวมาหลายปี แค่คิดจะตัดเธอก็รู้สึกเสียดายขึ้นมานิดๆ เอ้ย! มากๆ แล้ว

“ไม่หรอกคุณน้อง เพราะผมคุณน้องมันยาวเกินไป ไม่เหมาะกับแฟชั่นช่วงนี้ ตัดออกสักหน่อย แล้วทำสีสักนิดก็เลิศแล้วค่ะ”พี่ช่างตัดผมว่า ก่อนจะปล่อยมวยผมของเธอลงมา และนั้นก็ทำให้เธอดูเหมือนผีที่มีผมปกอยู่ตรงหน้า มากกว่านักเขียนนิยายโรมานซ์ชื่อดัง

 “ตัดได้ แต่อย่าทำสีแล้วกันนะแก”เธองึมงำบอกเพื่อนสาวกับช่างตัดผมของร้าน

“ก็ได้” อาทิตตาดูจะพอใจที่เพื่อนสาวไม่ขัดขืนมากนัก แล้วเธอก็หันไปพยักหน้าให้กับช่างตัดผมของร้าน “จัดการได้เลยพี่”

 

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

 

 

 

ฉึบ! ฉับ! ฉึบ!! ฉับ!!

 

 

“เสร็จแล้วค่ะคุณน้อง”เสียงพี่ช่างตัดผมทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสาวที่ทำท่าว่าจะหลับอยู่บนเก้าอี้ตัดผม

“อุ้ย! สวยและเลิศมากเลยค่ะพี่”เธอเขย่าเพื่อนสาวให้ตื่นพร้อมกับถอดแว่นสายตาที่หนาเป็นเมตรของเพื่อนสาวออก

“แต่ฉันเสียดายผม”มีนาจับผมที่หายไปกว่าครึ่งของตัวเองด้วยความเสียดาย แต่สำหรับเธอต้องบอกว่ามันคุ้มค่าสุดๆ

“เอาน่าเดี๋ยวเดียวมันก็ยาว” เธอปลอบ  ก่อนจะจับหน้าเพื่อนสาวหันไปทางกระจกเงา “แกลองมองกระจกสิ แล้วแกจะรู้ว่าเลิศขนาดไหน ใช่มั้ยคะคุณพี่”เธอหันไปขอแรงสนับสนุนของพี่ช่างตัดผมที่ดูจะภูมิใจของผลงานตัวเอง

“แต่ฉันมองไม่เห็นอ่ะ” เพื่อนสาวว่า เธอก็เลยใส่แว่นกลับไปบนตาของเพื่อนสาว ที่มองตัวเองเหมือนไม่อยากจะเชื่อ

ก็บอกแล้วว่ามันต้องเลิศ อาทิตตาซะอย่าง

“งั้นเดี๋ยวฉันจะพาแกไปทำเลสิก”เธอบอกเพื่อนสาวที่หันมาทำตาโตใส่เธอ

“ไม่เอา”มีนาส่ายหน้าดิกกับคำพูดของเพื่อน ถึงแม้ว่าเธอจะสายตาสั้นเกือบจะห้าร้อย แต่เธอก็ไม่พร้อมจะทำเลสิกอย่างแน่นอน

“อุตส่าห์ตัดผมซะสวย แต่ยังใส่แว่นเป็นป้าแบบนี้ แล้วเมื่อไหร่แกจะเกิดหา!” เธอพูดแบบฉุนเฉียว เมื่อเห็นท่าทางลังเลของเพื่อนสาว

“จริงเหรอ แก”มีนาทำหน้าไม่มั่นใจขึ้นมาอีก พร้อมกับจับแว่นตาของตัวเองไปมา

“แล้วฉันเคยหลอกแกมั้ยล่ะ”

“ก็ไม่เคย แต่ฉันว่าแค่คอนแทคเลนส์ก็พอ ไม่ต้องถึงขั้นทำเลสิกหรอก”มีนาเสนอ ซึ่งเธอคิดว่าแค่นี้ก่อนก็ได้ เอาไว้ให้มีนาชินแล้วเธอค่อยตะล่อมเพื่อนสาวอีกรอบ

“โอเค แค่คอนแทคเลนส์ก่อนก็ได้”เธอว่า พร้อมกับยืนมองมีนาที่มองกระจกแบบไม่เชื่ออยู่ตรงหน้า “งั้นก็ไปช้อปกันต่อเลย”เธอพูด โดยมีเพื่อนสาวทำหน้าหวาดพวาอยู่ข้างๆ ก่อนจะเดินไปจ่ายค่าตัดผมกับช่างตัดผมที่เคาน์เตอร์

“นี่ฉันจะต้องมาจนเพราะแกใช่มั้ยเนี่ย”มีนาบ่นหลังจากที่เธอทั้งสองคนออกมาจากร้านตัดผมแล้ว ซึ่งเธอก็ได้แต่ยักไหล่ เพราะของแบบนี้มันก็ต้องลงทุนกันหน่อย

“เอาน่า…แกเก็บเงินเยอะแล้ว เอามาใช้บ้างก็ไม่เป็นไรหรอกน่า ถือว่าให้โบนัสกับตัวเองไง”เธอปลอบเพื่อนสาวที่ทำหน้าว่าเสียดายเงินที่กำลังจะหมดไป

“ก็ได้”

“ว่าง่ายๆ แบบนี้แหละ แล้วจะดีเอง ฮ่าๆ”         

เธอหัวเราะ ก่อนจะลากเพื่อนสาวเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ตามใจตัวเอง และเมื่อเธอเสนอเสื้อผ้าสีสันสดใสตามสไตล์การแต่งกายของเธอ มีนาก็ส่ายหน้าเอาเป็นเอาตายว่าไม่เอา ซึ่งเธอก็ยอมรับได้เมื่อเพื่อนสาวไม่ชอบสไตล์เหมือนกันกับเธอ เธอก็เลยแนะนำเพื่อนสาวว่าให้แต่งตัวแบบสวยหวานแอบซ่อนเปรี้ยว หรือไม่ก็ดูเรียบหรู ซึ่งมีนาก็ตัดสินใจไม่ได้ว่าชอบแบบไหน เธอก็เลยแนะนำให้มีนาลองทดลองโดยแต่งทั้งสองแบบ ซึ่งมีนาก็พยักหน้าเห็นด้วยกับเธอ

“ฉันว่าแกคงเป็นนางมารร้ายมากกว่านางฟ้าของฉันแล้วล่ะ”มีนาบ่นอุบ เมื่อเห็นถุงกระดาษของเสื้อผ้าที่ตัวเองต้องซื้อในวันนี้

“จะเป็นนางมารร้ายหรือนางฟ้าวันนี้รับรองแกจะต้องสวยปิ๊ง ไม่เชื่อคอยดู”เธอพูดพร้อมกับยิ้ม เมื่อเห็นเพื่อนสาวทำหน้าว่าไม่เชื่อ

“แล้วก็คอยดูเงินในบัญชีฉันที่มันจะหายไปด้วยแล้วกัน”มีนาบ่นอีกรอบ ซึ่งเธอก็ไม่เอาใจใส่กับคำบ่นของเพื่อนสาวมากนัก

“จ้า…แม่คนขี้งก” เธอย่นจมูกให้เพื่อนสาวจอมงก ก่อนที่จะจับลากเพื่อนสาวเข้าร้านนั้น ออกร้านนี้ต่อไป เพราะการชอปปิ้งเป็นอะไรที่เธอชอบจริงๆ

 

 

 

 

 

         เรื่องสืบร้อนซ่อนเสน่หา จำหน่ายในรูปแบบอีบุ๊ค สนใจตาม link ข้างล่างไปเลยค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

95 ความคิดเห็น