สืบร้อนซ่อนเสน่หา (E-BOOK)

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 3 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 173
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    18 พ.ค. 59

 

 

ตอนที่ 3

 

บ้านสวนเมืองนนท์

“เอทำไมประเทศไทยถึงได้มีสำนักงานนักสืบเยอะแยะขนาดนี้เนี่ย แล้วนี่ฉันจะเลือกที่ไหนดี”อาทิตตากวาดสายตาไปตามสมุดหน้าเหลืองเล่มหนา และเห็นคำว่าสำนักงานนักสืบเอกชนนั้นมีมากกว่าสองโหล

แต่เธอไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเรียกสมุดหน้าเหลือง ทั้งที่มันหนาและน่าจะเป็นหนังสือมากกว่า หนังสือหน้าเหลืองวุ้ย! ไม่เข้างั้นเรียกแบบเก่าก็แล้วกัน

หมดไปหนึ่งกับปัญหาโลกแตกของอาทิตตา

“อ๊ะเจอแล้ว”เธอยิ้มเมื่อเห็นชื่อสำนักงานนักสืบที่คุณวิรุณซึ่งเป็นทนายความของคุณจินณ์แนะนำมา บอกว่าราคากันเองๆ และสามารถต่อรองได้ ไอ้ข้อหลังนี้ล่ะที่ทำให้เธอตัดสินใจเลือกที่นี่ “สำนักงานนักสืบเอกลักษณ์ อืมชื่อเก๋ซะด้วย” เธอมองมือของตัวเองที่จิ้มอยู่ตรงคำว่าสำนักงานนักสืบเอกลักษณ์ ซึ่งอย่างน้อยเธอก็เลือกได้แล้วที่หนึ่งแหละ “งั้นลองโทร. ไปก่อนแล้วกัน แล้วยังไงค่อยว่ากันอีกที” เธอบอกตัวเอง ก่อนจะกดหมายเลขโทรศัพท์ของสำนักงานนักสืบแห่งนั้น เธอฟังสัญญาณของโทรศัพท์อยู่นานก่อนที่จะได้ยินเสียงตอบกลับจากปลายสาย

สวัสดีครับ สำนักงานนักสืบเอกลักษณ์ครับ

เสียงยังหนุ่มอยู่แหะ ไม่รู้จะมีประสบการณ์การทำงานหรือเปล่าเนี่ย คุณวิรุณคงไม่ได้แนะนำที่ไม่ดีให้หรอกนะ

“สวัสดีค่ะ พอดีฉันต้องการจะจ้างนักสืบ ไม่ทราบว่าคิดอัตราค่าบริการยังไงค่ะ”

ยังไงก็ถามราคาก่อนแล้วกัน เพราะที่เธอกลับมานี้ก็ไม่มีใครซับพอร์ทเงินให้ซะด้วยสิ

ก็มีหลายแบบครับ จ่ายครั้งเดียวหรือไม่ก็แบ่งจ่ายเป็นงวดๆ ตามแต่ลูกค้าสะดวกครับ และถ้าเป็นเงินสดจะดีมากครับ

เออออกจะงกหน่อยๆ นะอีตานักสืบเนี่ย

“แล้วสำนักงานนักสืบของคุณอยู่ที่ไหนคะ เราจะได้คุยรายละเอียดกัน” เธอถาม และเตรียมปากกากับกระดาษไว้จดข้อความ

ที่อยู่นะครับ…”   

เธอจดตามคำบอกของเขา ก่อนจะทวนให้เขาฟังอีกรอบ

“ค่ะงั้นอีก 1 ชั่วโมงเจอกันค่ะ”

เธอวางสาย ก่อนจะรีบไปหยิบกระเป๋าสีแดงแจ๊ดซึ่งตัดกันดีกับชุดแซกสีเขียวมะนาวที่แสนจะสดใสของเธอ (เออเหอะ ถ้าครบสามสี รับรองทุกคนต้องคิดว่าเป็นศาลเจ้าหรือไม่ก็ศาลพระภูมิแน่ๆ : มีนา)

 

1 ชั่วโมงผ่านไป

อาทิตตาเดินวนไปวนมาเป็นรอบที่ห้าแล้วยังหาสำนักงานนักสืบเอกลักษณ์ไม่เจอสักที เธอเลี้ยวซ้ายก็แล้ว เลี้ยวขวาก็แล้ว แต่ก็ไม่มีป้ายไหนที่บอกว่าเป็นสำนักงานนักสืบเลยสักแห่ง เอ๊ะ! หรือว่าเธอจะโดนหลอกหว่า แต่ก็ไม่น่า เห็นคุยออกจะดี ไม่น่าจะเป็นโรคจิต

“ไอ้สำนักงานนักสืบเอกลักษณ์นี่มันอยู่ตรงไหนกันนะ”เธออยากจะกรีดร้องออกมา เมื่อเริ่มเดินวนหาเป็นรอบที่สิบ

เห็นทีจะมาเดินวนแบบนี้คงไม่ได้การซะแล้ว อย่างนี้ต้องถามคนแถวนี้เผื่อจะมีใครรู้จักสักคน เธอก็เลยตัดสินใจเดินเข้าไปดักหน้าผู้ชายหน้าสิวคนหนึ่ง ก่อนจะถามเขาว่า

“เอ่อขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่ารู้จักสำนักงานนักสืบเอกลักษณ์ไหมคะ”

“ไม่รู้จักหรอกครับ เพราะผมไม่ใช่คนแถวนี้”

อ้าว! ไม่ใช่คนแถวนี้ แล้วมาเดินตรงนี้ทำไมกันหา! โอ้ย! เซ็ง แล้ววันนี้จะหาเจอมั้ยไอ้สำนักงานนักสืบเนี่ย

“เอ่อขอบคุณค่ะ”เธอกล่าวขอบคุณ ก่อนจะบ่นตามหลังอีตาหน้าสิวไปอีกรอบ และเหยื่อคนต่อไป เอ้ย! คนต่อไปที่เธอเข้าไปถามเป็นหญิงสาวที่แต่งตัวบ้านๆ ซึ่งเธอคิดว่าน่าจะเป็นคนแถวนี้และน่าจะรู้จักสำนักงานนักสืบนี้แน่ๆ

“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่ารู้จักสำนักงานนักสืบเอกลักษณ์ไหมคะ”

“ไม่รู้จักค่ะ”

อ้าว! เป็นคนแถวนี้หรือเปล่าเนี่ย แล้วไอ้สำนักงานนักสืบบ้าเนี่ย มันอยู่แถวนี้แน่เหรอ ทำไมถึงไม่มีใครรู้จักสักคน

“ขอบคุณค่ะ”เธอกล่าวขอบคุณอีกรอบ

“แล้วไอ้สำนักงานนักสืบบ้านี่มันอยู่ตรงไหนกันนะ เอ๊ะหรือว่าเราจดที่อยู่ผิดหว่า” เธอก้มลงไปมองข้อความที่เธอเป็นคนจด แล้วเธอก็เงยหน้าขึ้นดูป้ายอาคาร แล้วเหลียวไปมองซอยที่บอกว่าอยู่ข้างๆ  อาคาร ซึ่งก็ตรงกับที่เธอจดนี่นา และจากข้อความที่จดไว้ มันก็บอกว่าเธอได้มาถูกทีแล้ว “ก็ไม่ได้ผิดนี่นา มันก็บอกว่าอยู่ตรงถนนแล้วก็ซอยนี่ก็ถูกต้องนี่นา แล้วมันอยู่ตรงไหนกันเนี่ย”

เอาวะลองถามคนแถวนี้ดูอีกรอบแล้วกัน และคราวนี้เธอเลือกผู้ชายแก่ๆ ที่กำลังจะเดินผ่านหน้าเธอไป ถามคนหนุ่มคนสาวแล้วไม่รู้ เผื่อคนแก่จะรู้บ้าง

“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่ารู้จักสำนักงานนักสืบเอกลักษณ์ไหมคะ”

“อ้ออยู่ชั้นสองของตึกนี่แหละครับ”

“ขอบคุณค่ะ”

อุ้ย! ลุงแกดันรู้ด้วย เฮ้อ! ค่อยยังชั่วหน่อย อุตส่าห์วนหามาเป็นสิบรอบที่แท้ก็อยู่ที่ชั้นสองนี่เอง ไม่น่าโง่เลยวุ้ย

“เฮ้อ! ในที่สุดก็มีคนรู้จักสักคน นึกว่าจะโดนหลอกให้เสียเวลาซะแล้วฉัน”เธอส่ายหน้าไปมากับความโง่ของตัวเอง ก่อนจะเดินขึ้นบันไดของอาคารที่แทบจะร้างผู้คนขึ้นไป

ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ยว่าที่นี้มีสำนักงานนักสืบอยู่ด้วย ออกจะเหมือนบ้าน เอ้ย! อาคารผีสิงซะขนาดนี้ ดีนะว่าเป็นกลางวันแสกๆ ไม่งั้นเธอคงไม่กล้าก้าวเข้ามาในตึกนี้แน่ๆ

“เฮ้ย! นี่เหรอสำนักงานนักสืบ น่ากลัวแหะ หวังว่าคงไม่มีผีสิงหรืออะไรหรอกใช่มั้ย” เธอเดินเข้าไปภายในของห้องที่มีป้ายแขวนว่าสำนักงานนักสืบเอกลักษณ์ เข้าไป “เอ่อมีใครอยู่มั้ยคะ”เธอตะโกนถาม เพราะไม่แน่ใจว่าห้องที่เต็มไปด้วยข้าวของระเกะระกะนี้จะมีมนุษย์อาศัยอยู่ด้วย

“เชิญข้างในเลยครับ”เสียงทุ้มของผู้ชายดังออกมาจากห้องเล็กๆ ที่อยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานเก่าๆ และยังมีกระจกเงาที่แขวนอยู่ตรงหน้าประตูอีก แบบนี้ฮวงจุ้ยไม่ดีชัดๆ

“คุณอาทิตตาใช่มั้ยครับ ผมเอกลักษณ์เจ้าของสำนักงานนี่”

“ค่ะ” เธอมองไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะหันกลับมามองชายหนุ่มที่อายุน่าจะไม่เกิน สามสิบห้า ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ “อุ้ย!”เธอร้องเพราะเท้าดันไปสะดุดกับข้าวของที่กองอยู่บนพื้นห้อง เธอก้มมองเท้าของตัวเอง ก่อนที่จะเงยหน้ามองเขาชัดๆ อีกรอบ

อุ้ย! หล่อเข้มเธอคิด ก่อนจะยิ้มแหย่ๆ ให้เขา

 

 

 

         เรื่องสืบร้อนซ่อนเสน่หา จำหน่ายในรูปแบบอีบุ๊ค สนใจตาม link ข้างล่างไปเลยค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

95 ความคิดเห็น