สืบร้อนซ่อนเสน่หา (E-BOOK)

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 2 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    17 พ.ค. 59

 

 

 

 

 

 

บ้านสวนเมืองนนท์

 

อาทิตตานั่งแท็กซี่กลับมาบ้านสวนของมีนาพร้อมกับที่ทับกระดาษเจ้าปัญหาและเธอก็ไม่รู้จะจัดการยังไงกับมันดี แต่ถ้าให้เธอสัมผัสมันอีกละก็ ฝันไปก่อนเถอะ

 

 “เฮ้ย! อย่าบอกนะว่านี้เรื่องจริง”มีนาทำตาโต เมื่อฟังเธอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอวันนี้จบลงแบบไม่อยากเชื่อสักเท่าไหร่ เพราะเรื่องความสามารถพิเศษทางจิตของเธอนี้ แม้แต่มีนาก็ไม่เคยรู้

 

“ใช่สิ…แล้วแกก็ไม่มาเห็นตอนฉันสั่นเป็นเจ้าเข้า”เธอเล่าพร้อมกับมองที่ทับกระดาษแบบขยะแขยง ทั้งที่มันเป็นแค่ก้อนหินก้องหนึ่งก็เท่านั้น

 

“แล้วพลังงานที่ปล่อยออกมานี้มันเป็นแบบไหนเหรอถึงทำให้แกสั่นเป็นเจ้าเข้าได้”มีนาถามแบบสนใจในความสามารถทางจิตของเธอเป็นพิเศษ

 

“มันเป็นพลังงานที่ชั่วร้ายมากๆ ฉันสัมผัสได้ถึงความโกรธและความรู้สึกชั่วร้ายที่แฝงอยู่ภายในจิตใจของคนที่เป็นเจ้าของ แล้วฉันยังรู้สึกถึงความสิ้นหวังและความตายอีกด้วย”เธอเล่าพร้อมทำท่าขนลุก ซึ่งจะเกิดกับเธอ เมื่อเธอเพิ่งจะสัมผัสกับสิ่งชั่วร้ายมา

 

“อย่าบอกนะว่าน้องชายต่างแม่แกตายแล้ว”

 

“อันนี้ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”เธอส่ายหน้า เพราะพลังงานที่เธอสัมผัสได้ไม่ได้บอกให้เธอรู้ว่าทีสิตเป็นหรือตาย แต่เธอสัมผัสถึงความตายได้จากที่ทับกระดาษ แต่เธอไม่อยากจะฟันธงว่ามันคือความตายของทีสิตที่เธอสัมผัสได้

 

“แล้วแกเคยไปทดสอบความสามารถของแกทางด้านจิตนี่หรือเปล่า”

 

“ไม่เคย เพราะตอนเด็กๆ ที่ฉันสามรถรับความรู้สึกของสิ่งของได้ครั้งแรก ก็คือตอนที่ฉันอายุ 7 ขวบ ฉันเคยบอกกับแม่ แล้วแม่ก็บอกว่าอย่าไปบอกใคร และพอฉันโตขึ้นมา ฉันก็สามารถรับความทรงจำหรือพลังงานจากสถานที่ที่เกิดอุบัติเหตุบ่อยๆ หรือสถานที่ที่ใช้ความรุนแรงได้ ซึ่งฉันไม่ชอบมันเลย

 

ความสามารถที่ฉันมีเรียกว่า ไซโคมิทรี (Psychometry) หรือพลังจิตอ่านข้อมูลจากวัตถุ (อ่านความทรงจำที่ฝังอยู่จากสิ่งของและสิ่งมีชีวิตทุกอย่าง)โดยเฉพาะจะเห็นชัดกับความทรงจำที่ฝังแน่นเช่นคนที่เจ้าคิดเจ้าแค้นหรือแผ่ความคิดบางอย่างออกมาอย่างรุนแรงสถานที่ที่เกิดอุบัติเหตุบ่อยๆหรือสถานที่ที่มีความนึกคิดของคนที่ฆ่าตัวตายด้วยความเศร้าอย่างรุนแรง ปกติมักจะอ่านจากการ แตะ สัมผัส หรือการเพ่งความรู้สึกสัมผัสสิ่งที่ อ่าน ได้อาจจะมีทั้งภาพ เสียง หรือเป็นแรงของจิตสัมผัสแต่สำหรับเธอ เธอไม่สามารถรับภาพหรือเสียงได้ แต่รับได้แค่ความรู้สึกเท่านั้น

 

“แล้วปกติแกรับรู้พลังงานพวกนี้ได้บ่อยมั้ย”มีนาขมวดคิ้วเมื่อถาม

 

“ตั้งแต่โตมานี่ฉันสามารถรับพลังงานพวกนี้ได้มากขึ้นและมันก็แรงขึ้น ซึ่งฉันคิดว่าเป็นเพราะอายุที่มากขึ้นทำให้พลังจิตนี้กล้าแข็งขึ้น และฉันเคยไปฝึกด้านจิตและสมาธิที่วัดบ่อยๆ ฉันก็สามารถควบคุมและรับความรู้สึกของพลังงานพวกนี้ได้ แต่ถ้าสถานที่หรือสิ่งของชิ้นไหนที่มีพลังงานชั่วร้ายมากๆ ฉันก็จะสัมผัสมันได้ เพราะไม่สามารถจะกันพลังงานพวกนั้นได้” เธออธิบายพร้อมกับยักไหล่ เพราะเธอไม่สามารถกำจัดพลังงานนี้ออกไปจากเธอได้ เธอทำได้แค่ควบคุมมันเท่านั้น

 

“ถ้าฉันเป็นแบบแกนี่ฉันคงเป็นประสาทพอดี เอ๊ะหรือว่าแกเป็น”มีนาว่า พร้อมกับมองเธอแบบแปลกๆ

 

อาทิตตาก็เลยสวนกลับไปทันควันเหมือนกันว่า“ถ้าฉันเป็นแกก็เป็นแหละ เพราะมาคบกับคนบ้าแบบฉันไง”

 

“ฮ่าๆ ฉันก็ว่างั้นแหละ” มีนาหัวเราะ ก่อนจะหยิบที่ทับกระดาษเจ้าปัญหาขึ้นมามอง “แหละนี่ใช่มั้ยที่ทับกระดาษที่แกว่า”

 

“ใช่”

 

“แล้วนี่อะไร”มีนาล้วงกระเป๋าและหยิบรูปถ่ายของทีสิตขึ้นมา และจ้องมองเหมือนกับว่าสนใจคนในภาพนั้นซะเต็มประดา

 

“อ๋อภาพถ่ายของทีสิตน่ะ ฉันเอามาเผื่อจะต้องใช้”

 

“อืม หน้าตาดีนี่”    

 

ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นมีนาชมใคร แล้วทำไมวันนี้เพื่อนสาวของเธอถึงได้บอกว่าทีสิตหน้าตาดี อะอ๊ะ แบบนี้ชักมีลุ้น

 

“ฮันแน่ คิดอะไรหรือเปล่านี่”

 

“บ้าน่า ฉันจะไปคิดอะไร แล้วอีตาเนี่ยจะอยู่หรือตายก็ยังไม่รู้”

 

เออ..จริงอย่างที่มีนาว่าจริงๆ ซะด้วย ไม่รู้ว่าตอนนี้ทีสิตจะเป็นหรือตายก็ไม่รู้ แล้วยังปัญหาโลกแตกอย่างที่ทับกระดาษนี่ด้วย แค่คิดก็ เฮ้อ!

 

“นั้นสิ”

 

“แล้วแกจะทำยังไงต่อไป”มีนาถาม และมองหน้าเธอ เธอคิดกลับไปกลับมา ก่อนจะตอบเพื่อนสาวออกไปว่า

 

“ฉันคิดว่าจะไปจ้างนักสืบ” เธอหันไปตอบเพื่อนสาวที่กำลังจ้องรูปของทีสิตอยู่ ก่อนจะขอความคิดเห็น “แล้วแกว่าไง”

 

“ก็ดีนะ เพราะฉันคงไม่มีเวลาช่วยแกออกสืบหาคนหายหรอกนะ” มีนาพยักหน้าเห็นด้วย “แล้วฉันก็เป็นนักเขียน ไม่ใช่นักสืบ”

 

เอออันนั้นรู้แล้วล่ะ คุณเพื่อน

 

“แล้วฉันจะไปจ้างใครดีอ่ะ”

 

“ก็นักสืบไง”

 

เฮ้ย! นี่มันตั้งใจจะกวนประสาทเธอใช่มั้ยเนี่ย ถึงได้ตอบกำปั้นทุบดินแบบนี้

 

เธอทำสีหน้าอ่อนใจ ก่อนจะตอบกลับไปว่า“ก็นักสืบนั้นแหละ แต่แกพอจะรู้จักสักคนสองคนหรือเปล่าล่ะ ไอ้นักสืบเนี่ย”

 

“หึ” มีนาส่ายหน้า ก่อนจะพูดว่า “รู้จักแต่นักเขียน แกอยากจะได้สักคนสองคนมั้ยล่ะ”

 

ขอบใจนะคุณเพื่อน ช่วยได้มากเลยเหอะๆ

 

“แล้วฉันจะเอานักเขียนมาทำแป๊ะอะไรล่ะ”

 

“ฉันถึงได้ถามแกไง”

 

โอ้ย! จะเป็นโรคประสาทก็เพราะยัยมีนเนี่ยละ ขอความคิดเห็นก็ไม่ได้เรื่อง สงสัยแบบนี้คงต้องไปเปิดสมุดหน้าเหลืองหาแล้วละมั่ง

 

“เฮ้อ! แกนี้ช่วยได้มากเลย”เธอประชดให้ยัยเพื่อนสาวที่ทำหน้าว่าไม่รู้เรื่อง

 

“เอาน่าสองหัวย่อมต้องดีกว่าหัวเดียวแหละ”มีนาตอบเหมือนจะปลอบใจ ส่วนเธอก็ได้แต่พยักหน้าให้อย่างแกนๆ

 

“อืม งั้นฉันจะไปลองหาดูสักคน”

 

สงสัยคงต้องพึ่งสมุดหน้าเหลืองจริงๆ แล้วล่ะ

 

เรื่องสืบร้อน ซ่อนเสน่หา วางจำหน่ายแล้วในรูปแบบอีบุ๊ค ค่ะ ตามลิงค์ด้านล่างไปเลยค่ะ 

 

 

 

 

           สามารถสั่งซื้อหนังสืออีบุ๊คของธีร์วรา ได้ที่ link นี้เลยค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

95 ความคิดเห็น