บำเรอสวาทมาเฟีย

ตอนที่ 9 : พริกจิ้มพริก เกลือจิ้มเกลือ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,085
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    6 ส.ค. 60

ห้องใต้ดิน

ตะวันวาดได้ยินเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายหลายคนกำลังพูดกันอยู่รอบๆ ตัว หญิงสาวไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังฝันหรือกำลังได้ยินจริงๆ เธอรู้สึกเจ็บคอ ศีรษะปวดตุบๆ เหมือนมีค้อนเป็นพันๆ กำลังทุบหรือเคาะอยู่ข้างใน ลำคอแห้งผากเป็นผงเหมือนมีกระดาษทรายหยาบๆ อยู่ในลำคอ หญิงสาวพยายามฝืนลืมตาขึ้น สายตาของเธอพร่ามัว ก่อนที่จะค่อยๆ โฟกัสภาพในห้องได้ สิ่งที่เห็นคือมันเป็นห้องห้องหนึ่งมีเฟอร์นิเจอร์ครบครัน และมีผู้ชายสามคนยืนล้อมรอบตัวเธอ หญิงสาวหรี่ตาลงเมื่ออาการตาพร่ากลับมาอีกครั้ง เธอหลับตาครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นใหม่อย่างช้าๆ

หญิงสาวไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะการที่เธอขยับตัวหรือส่งเสียงร้องครางเบาๆ ที่ทำให้ผู้ชายเหล่านั้นหันมามองเธอ และก่อนที่จะได้พูดหรือได้ทำอะไรไปมากกว่านั้นผู้ชายร่างใหญ่สองคนก็ตรงรี่เข้ามายืนขนาบข้างเตียงและกดตรึงร่างบางของเธอให้นอนติดกับที่นอน

ปล่อยฉันนะตะวันวาดตะโกนสั่งด้วยเสียงแหบพร่า โดยไม่สนใจอาการปวดศีรษะหรืออาการตาพร่าของตนเอง พวกนายเป็นใคร แล้วกำลังจะทำอะไรกับฉัน ปล่อยฉันนะ ปล่อยหญิงสาวกรีดร้องโหยหวนและด่าว่าหยาบคายเท่าที่จะนึกคำพูดออก

จัดการได้เลยหมอหนึ่งในผู้ชายร่างยักษ์ที่กำลังจับตัวเธอกดกับที่นอนพยักหน้าให้กับนายแพทย์สูงวัยและเป็นคนออกคำสั่ง

ชายสูงวัยใส่แว่นที่ถูกเรียกว่าหมอพยักหน้า เขาถือเข็มฉีดยายาวๆ เข้ามาใกล้และพูดกับเธอว่า…“มันจะเจ็บเหมือนมดกัด

ตะวันวาดพยายามดิ้นรน ต่อสู้ ขัดขืน แต่แรงมหาศาลของผู้ชายร่างยักษ์ที่กดร่างบางของเธอไว้กับที่นอนนุ่มมีมากกว่าเห็นๆ หญิงสาวส่ายหน้าไปมากับหมอนก่อนจะส่งเสียงกรีดร้องดังลั่น

กรี๊ดปล่อยฉันนะหญิงสาวสั่งด้วยน้ำเสียงดุดันโดยไม่สนใจคอที่เจ็บจากฤทธิ์ยาสลบ และมองเข็มฉีดยาในมือของนายแพทย์สูงวัยด้วยความพรั่นพรึง หมอ ถ้าคุณเป็นหมอจริงๆ มีจรรยาบรรณของแพทย์ที่คุณได้ให้คำสัตย์สาบานว่าจะช่วยเหลือผู้คน คุณก็ควรจะช่วยฉันให้ออกไปจากที่นี่ จากคนบ้าเหล่านี้ แล้วคุณก็ควรจะเอาไอ้เข็มฉีดยาเฮงซวยของคุณไปไกลๆ ฉันด้วยเธอพยายามพูดกับนายแพทย์สูงวัย ก่อนจะถลึงตามองผู้ชายร่างยักษ์ทั้งสอง พลางพูดสั่งเสียงเข้มว่า ปล่อยฉันนะ ไอ้บ้า ไอ้โจรห้าร้อย

ถ้าจะฤทธิ์เยอะไม่เบา นายว่าไหมเบนติอาร์โก้พูดติดตลกกับเบนนิโตโดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องของหญิงสาวคนที่พวกเขาถูกสั่งให้จับตัวมา

ผู้ช่วยและพวกด้วยตำแหน่งบอดี้การ์ดอีกหนึ่งตำแหน่งไม่รู้ว่าทำไมถึงจำต้องจับตัวผู้หญิงคนนี้มา มันเป็นคำสั่งของแมตเตโอและเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะถามถึงเหตุผลนอกจากจะทำตามคำสั่งเท่านั้น แต่โดยปกติเจ้านายของเขาไม่เคยทำร้ายใครก่อนมาก่อน โดยเฉพาะผู้หญิงยิ่งไม่เคย แต่ผู้สวยคนนี้คงเป็นกรณีพิเศษ มันอาจจะดูโหดร้ายป่าเถื่อนสำหรับหญิงสาวสวยหวานที่มีรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นคนนี้ แต่เขาไม่รู้จริงๆ ว่าจะช่วยหล่อนได้อย่างไร ในเมื่อเขาไม่รู้จริงๆ ว่าหล่อนทำผิดอะไรจึงทำให้มาเฟียอย่างแมตเตโอโกรธจัดและเดือนดาลราวกับผู้เขาไฟระเบิดจนกระทั่งสั่งให้จับตัวหล่อนมาไว้ที่ห้องใต้ดินแบบนี้

อืม ฮึ!เบนนิโตตอบรับอือออในลำคอ และมองเข็มฉีดยาที่ถูกแทงเข้าไปในเนื้ออ่อนๆ บริเวณข้อพับแขน แล้วเลือดก็ถูกดูดออกมา   

กรี๊ดเสียงกรีดร้องโหยหวนและอาการดิ้นรนของหญิงสาวทำให้สองหนุ่มต้องออกแรงล็อกและกดร่างบางให้นอนอยู่นิ่งๆ และไม่ถึงนาที นายแพทย์สูงวัยก็พยักหน้าให้

เสร็จเรียบร้อยแล้วครับ

ขอบคุณครับหมอ เดี๋ยวผมจะขับรถไปส่งคุณติอาร์โก้พูดกับนายแพทย์สูงวัย ก่อนจะปล่อยมือจากร่างบาง และไม่ถึงหนึ่งนาทีหลังจากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงร้องโอ๊ย! ของเพื่อนร่วมงาน

โอ๊ย!

เกิดอะไรขึ้นเขาหันขวับไปมองก็เห็นเบนนิโตกุมมือรอบดวงตาข้างขวา

เธอต่อยตาผมเบนนิโตพูดและมองหญิงสาวที่ขยับลุกนั่งบนเตียงด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว ขนาดยังไม่ฟื้นสติอย่างเต็มที่จากฤทธิ์ยาสลบแม่เจ้าประคุณก็ยังฤทธิ์เดชเยอะขนาดนี้ ถ้าหล่อนสบายดีไม่รู้ว่าฤทธิ์เดชจะเยอะขนาดไหน

ก็พวกนายอยากจะทำบ้าๆ แบบนี้กับฉันก่อนทำไมตะวันวาดพูดพลางถดตัวหนีจนแผ่นหลังไปชนกับหัวเตียง พวกนี้ไม่ได้แค่ลักพาตัวเธอมา แต่พวกเขายังกักขังหน่วงเหนี่ยวอิสรภาพของเธออย่างผิดกฎหมาย ใครก็ได้ช่วยบอกฉันที ว่าทำไมโจรห้าร้อยอย่างพวกนายถึงได้จับตัวฉันมา แล้วโซ่นี่อีกหญิงสาวชี้นิ้วไปที่โซ่ที่ล่ามไว้ที่ข้อเท้าของตัวเอง โดยพยายามจะไม่แสดงท่าทางตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวออกมาให้อีกฝ่ายได้รับรู้ ทั้งที่จริงๆ แล้วข้างในของเธอกำลังหวาดกลัวโจรร้ายทั้งสองแทบตาย

จิตรกรสาวไม่รู้ถึงจุดประสงค์ของการลักพาตัวนี้ พวกเขาอาจจะต้องการได้เงินจากพี่ชายเธอหรือไม่พวกเขาก็อาจจะจับตัวผู้หญิงมาผิดคน หรือว่านี้จะเป็นการแก้แค้นของจูเลียนน่า พ่อของจูเลียนน่าเป็นมาเฟียและหล่อนเกลียดเธอเข้าไส้ และคงอยากจะกำจัดให้เธอตายๆ ไปจากโลกใบนี้ซะ

ตะวันวาดเริ่มตื่นตระหนกและเป็นกังวลอีกครั้ง เมื่อสมองเริ่มคิดถึงเรื่องเลวร้ายต่างๆ ความคิดทำให้เธอตื่นตระหนกหวาดกลัว เพราะไม่รู้ว่าไอ้โจรห้าร้อยพวกนี้จะทำอะไรกับเธอนั้นเอง หญิงสาวไม่รู้ว่าพวกเขามีจำนวนมากเท่าไหร่ แต่ที่แน่ๆ เธอเห็นพวกเขามีอย่างน้อยก็สามคนในตอนนี้

พวกเราไม่มีสิทธิ์อธิบายอะไร แล้วโซ่นั้นก็แค่กันไม่ให้คุณหนีออกจากห้องนี้

เฮอะ!ตะวันวาดเหยียดปากอย่างเยาะหยัน และก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรอีก นายแพทย์ที่ไร้จรรยาบรรณหนึ่งคนและโจรชั่วสองคนก็ทำท่าจะออกจากห้องไปโดยทิ้งเธอไว้เพียงลำพัง เดี๋ยวๆ นั่นพวกนายจะไปไหน พวกนายจะทิ้งฉันไว้แบบนี้ไม่ได้นะ กลับมาเอาโซ่บ้านี่ออกจากขาฉันเดี๋ยวนี้นะ ไอ้โจรบ้า

คำถามกับคำสั่งของเธอไม่ได้รับคำตอบ ทั้งสามออกจากห้องไปแล้ว และในตอนนี้เธอไม่มีอะไรทำนอกจากมองสำรวจไปทั่วทั้งห้อง เมื่อมองดีๆ แล้วห้องนี้มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ไม่มีแสงสว่างอะไรนอกจากแสงไฟนีออน ไม่มีนาฬิกาบอกเวลา ไม่มีหน้าต่างแม้แต่บานเดียว มีบันไดหลายขั้นและประตูที่อยู่ไกลออกไป และถ้าให้เดา หญิงสาวก็เดาว่านี้คือห้องใต้ดิน แต่จะอยู่ที่ไหนนั้นยากแท้ที่จะคาดเดา เนื่องจากเธอหลับไปเพราะฤทธิ์ยาสลบ จะหลับไปนานแค่ไหนนั้นหญิงสาวก็ไม่อาจจะรู้ได้

ความอยากรู้อยากเห็นทำให้จิตรกรสาวเวียงขาลงบนพื้นข้างเตียง ลุกขึ้นจากเตียงช้าๆ ก่อนจะเดินไปหยุดและยืนที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เธอมองเห็นตัวเองที่มองตอบกลับมา ใบหน้ารูปไข่ติดจะซีดเซียว ผมที่ถูกถักเปียหลุดลุ่ยเป็นกระเซิง เสื้อเชิ้ตแขนกุดสีชมพูกระโปรงยาวลายขวางขาวสลับดำยับย่น แต่นอกจากนั้นเธอยังมองดูเหมือนตะวันวาดคนเก่า จิตรกรสาวถอนหายใจอย่างโล่งอกที่โจรร้ายทั้งสองไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่าจับตัวเธอมาและให้หมอไร้จรรยาบรรณใช้เข็มยาวแทงลงไปในเนื้ออ่อนๆ และดูดเลือดของเธอออกไป

คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นในขณะที่ครุ่นคิดถึงสาเหตุต่างๆ ที่ทำให้ตัวเองถูกจับตัวมาไว้ที่ห้องใต้ดินนี้ แต่คิดอย่างไรมันก็ดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลอะไรเลย ตะวันวาดพยายามปัดความคิดว้าวุ่นทั้งหลายออกไป เมื่อคิดได้ว่าเธอควรจะสำรวจหาทางหนีทีไล่ในห้องใต้ดินนี้ คิดได้ดังนั้น หญิงสาวก็ออกเดินสำรวจไปทั่วทั้งห้องโดยลากโซ่ที่หนักอึ้งที่ข้อเท้าไปด้วย

E-BOOK ที่นี่>  http://goo.gl/VU8OaH

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น