บำเรอสวาทมาเฟีย

ตอนที่ 20 : เชิญเกลียดผมได้ตามสบาย (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,724
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    29 ส.ค. 60

 

แพ้ท้องก็มีบ้าง แต่ฉันกำลังกลุ้มใจ

เรื่องพี่แมตกับบอดี้การ์ดพวกนั้นเหรอ

นั่นก็ส่วนหนึ่งมิเคล่าพูดก่อนจะถอนหายใจยาว

บอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำพวกนั้นจะผลัดเปลี่ยนเวียนหน้ามาประกบเธอเหมือนกับเป็นเงา เธอไปที่ไหน พวกเขาก็ไปที่นั่น และนั่นคงจะเป็นคำสั่งจากพี่ชายสุดรักสุดห่วงของเธอ แต่ครั้งนี้เขาทำเกินไป เขาให้บอดี้การ์ดหนุ่มๆ พวกนั้นเฝ้าติดตามอย่างกะเธอเป็นนักโทษ แต่แมตเตโอก็กล่าวอ้างเรื่องความปลอดภัย แต่จริงๆ แล้วมิเคล่าคิดว่าเป็นเพราะพี่ชายไม่ไว้ใจเธอนั้นเอง

แต่คนท้องแบบเธอจะไปทำอะไรให้คนในตระกูลจิโอวานนี่เสื่อมเสียได้อีกล่ะ มิเคล่าคิดอย่างประชดประชันในใจ

แล้วมีเรื่องอะไรที่ใหญ่กว่าพี่แมตกับบอดี้การ์ดพวกนั้นอีกล่ะเอลิซาพูด หลังจากกลืนอาหารเรียบร้อยแล้ว

ความหิวและงานหนักที่โรงพยาบาล ทำให้คุณหมอสาวร่างอวบไม่สนใจเรื่องแคลอรีในอาหารเหมือนกับสาวๆ หุ่นนางแบบทั้งหลายที่เป็นโรคคลั่งผอมจนยอมอดอาหาร ล้วงคออาเจียน หรือแม้กระทั่งทำศัลยกรรมกระเพาะอาหารเพื่อให้รับประทานอาหารให้ได้น้อยลงเพื่อที่ตัวเองจะได้ผอม ถ้าต้องทำถึงขนาดนั้นเธอก็ขอเป็นสาวอวบระยะสุดท้ายแบบนี้ต่อไปดีกว่า

 มิเคล่านิ่วหน้าอย่างไม่สบายใจนัก ก็เรื่องที่ว่าฉันจะต้องอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นนี่ให้พ่อกับแม่ฟังยังไงล่ะพูดเสียงเบาเหมือนกับกลัวว่าใครจะมาได้ยินในสิ่งที่ตนกำลังพูด เธอก็รู้นี่ว่าพ่อของฉันเป็นโรคหัวใจ ฉันไม่อยากจะพูดอะไรที่ทำให้ท่านต้องสะเทือนใจ

เอ่อ ก็จริงคุณหมอสาวพยักหน้าอย่างเห็นด้วย อืม แล้วฉันพอจะช่วยอะไรเธอได้บ้าง

ดีไซเนอร์สาวส่ายหน้า พลางครุ่นคิดถึงปัญหาของตนเอง ก็คงจะช่วยอะไรฉันไม่ได้มากนักในเรื่องนี้ นอกจากคอยรับฟังฉัน

นั่นฉันก็ทำอยู่แล้วคนพูดเอื้อมมือมากุมมือเล็กของเพื่อนสาวไว้

ฉันรู้มิเคล่าพยักหน้า พลางบีบมือของเพื่อนสาวแน่น ฉันขอบใจเธอมากเลยนะ ที่คอยอยู่เป็นเพื่อนและคอยอยู่เคียงข้างฉันเสมอ ทั้งที่เธอก็ยุ่งกับงานของตัวเองมากพออยู่แล้ว ยังจะต้องมายุ่งวุ่นวายกับเรื่องของฉันอีก

คุณหมอสาวยิ้ม ไม่เป็นไร ยังไงเราสองคนก็เป็นเพื่อนกัน เวลาที่ฉันมีปัญหาหรือต้องการเธอ เธอก็ตรงดิ่งมาหาฉันโดยไม่ถามหรือว่าอะไร นอกจากอยู่ข้างๆ ฉัน เพราะฉะนั้นเวลาที่เธอมีปัญหา ฉันก็จะอยู่ข้างๆ เธอ อาจจะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่ฉันก็สามารถเป็นผู้ฟังที่ดีได้

ขอบใจเธอมากนะน้ำตาของมิเคล่ารื้นขึ้น หญิงสาวพยายามฝืนกลั้นมันไว้ แต่มันก็ไหลออกมาทางหางตา เธอเงยหน้าขึ้นมองเพดานพลางรับผ้าเช็ดหน้าเนื้อนุ่มจากเพื่อนสาวมาเช็ดน้ำตาออกจนหมด จนกระทั่งอารมณ์ปรวนแปรสงบลงอีกครั้ง

อารมณ์ปรวนแปรเป็นหนึ่งในอาการฮอร์โมนปรวนแปรของคนท้องเอลิซาพูดยิ้มๆ

ขอบใจเธอมากจริงๆ

อืมคุณหมอสาวพยักหน้า พลางยิ้มกว้าง เออแล้วนี่พี่แมตกับพี่คริสว่ายังไงบ้างล่ะ หลังจากที่รู้ว่าเธอท้องกับผู้ชายแปลกหน้า

มิเคล่าขมวดคิ้วนิ่วหน้า ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดว่า… “พี่คริสก็คอยโทรศัพท์มากดดันฉันอยู่ทุกวัน แม้ตัวจะอยู่ไกลถึงมิลานก็เฮอะ! ส่วนพี่แมตช่วงนี้ก็ไม่ได้พูดอะไรกัน เพราะไม่ค่อยได้อยู่บ้าน แต่เขาก็ยังอุตส่าห์ส่งบอดี้การ์ดพวกนั้นมาตามประกบติดฉันประโยคท้ายๆ หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะกระแทกเสียงด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

แล้วเธอว่ามันแปลกๆ ไหมล่ะ ที่พี่แมตไม่พูดหรือทำอะไรเลยกับเรื่องนี้

ก็แปลกอยู่ ถ้าเทียบจากปกติน่ะนะนั่นอาจจะเป็นเพราะมิเคล่าเคยขอร้องพี่ชายไว้ ว่าอย่าไปยุ่งกับผู้ชายคนนั้น แต่ฉันคิดว่าเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว แค่ฉันมีพี่คริสคนเดียวคอยพูดกดดัน ฉันก็แทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว ถ้าพี่แมตยังจะมาคอยพูดกดดันฉันอีกคน ฉันคงจะได้เข้าไปอยู่ในแผนกจิตเวชของโรงพยาบาลโรคจิตแล้วล่ะ

หญิงสาวกลอกตาและสวดภาวนาขอความอดทนเพื่อไม่ให้บันดาลโทสะใส่บรรดาพี่ๆ จอมเจ้ากี้เจ้าการทั้งสองคน เธอโตแล้ว เป็นผู้ใหญ่ที่มีวุฒิภาวะ อารมณ์มั่นคงและดูแลตัวเองได้ แต่คริสติน่ากับแมตติโอกับทำเหมือนกับเธอเป็นเด็กสามขวบที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้

ก็อาจจะจริงของเธอ แต่เอาเป็นว่าวันนี้เธอรู้สึกโอเคขึ้นแล้วนะ

อืมหญิงสาวพยักหน้า ก่อนที่สองสาวจะเปลี่ยนเรื่องไปพูดเรื่องอื่นๆ ที่ไม่ใช่ปัญหาของเธอ

 

สามสัปดาห์ต่อมา บ้านวาเลนติโน นอกเมืองมิลาน แคว้นลอมบาร์ดี

 

ที่ปารีสนี่อากาศดีมากเลยค่ะ ฉันชอบงานศิลปะของที่นี่มาก ฉันใช้เวลาหลายชั่วโมงกับการนั่งวาดรูปที่หอไอเฟล โบสถ์นอทเทอร์ดัม หรือวาดวิถีชีวิตของชาวเมืองริมฝั่งแม่น้ำเซน ฉันสนุกและมีความสุขมากๆ ที่ปารีสนี้ และคิดถึงพี่มากๆ

 รักพี่เสมอ

  ซันนี่

 

เขาก็รักและเป็นห่วงเธอมากเช่นกัน วินเซนโซ่คิด พลางพลิกมองดูรูปวิวทิวทัศน์ของหอไอเฟลบนโปสต์การ์ดที่ถูกส่งมา

สามสัปดาห์แล้วที่ตะวันวาดไม่โทรศัพท์กลับมานอกจากส่งโปสต์การ์ดรูปวิวทิวทัศน์มาให้ วินเซนโซ่นิ่วหน้า ก่อนจะพลิกโปสต์การ์ดมองดูตราประทับบนโปสต์การ์ดเหมือนที่ทำทุกครั้ง ตราประทับของไปรษณีย์ปารีสเด่นหราอยู่บนนั้น

วินเซนโซ่ครุ่นคิด เมื่อคิดถึงโทรศัพท์มือถือที่ปิดเงียบของน้องสาว มันแปลกและเขาบอกกับตัวเองว่าจะให้เวลากับน้องสาวเพียงอีกสัปดาห์เดียวเท่านั้น ถ้าเธอไม่ติดต่อกลับมา เขาก็คงจะต้องจัดการอะไรบางอย่าง เพราะนี้มันชักจะนานเกินไปแล้ว

ซินญอรินาซันนี่ว่ายังไงบ้างคะเสียงถามของอัลเบอร์ต้าแม่บ้านทำให้เขาขยับตัวบนโซฟาหนังตัวนุ่มหลังจากนั่งนิ่งอยู่นาน

เธอกำลังสนุกกับการวาดรูปและท่องเที่ยวในปารีส

งั้นนี้ก็น่าจะเป็นทิปที่ดีนะคะ

เจ้าของบ้านหนุ่มพยักหน้า ใช่

ถ้ามันจะเป็นอย่างที่ตะวันวาดเขียนมา แต่เขาไม่เชื่อเช่นนั้น ความสนิทสนมและการใกล้ชิดกันมากของทั้งคู่ทำให้วินเซนโซ่รู้ว่าตะวันวาดอาจจะไม่ได้สนุกสนานหรือเพลิดเพลินกับศิลปะและชาวเมืองปารีสอย่างที่เขียนมาบอกมากนัก

อัลเบอร์ต้านิ่วหน้ามองโปสต์การ์ดในมือของเจ้านายหนุ่ม แล้วซินญอรินาซันนี่บอกหรือเปล่าคะว่าจะกลับมาเมื่อไหร่

ไม่ได้บอก แต่คิดว่าก็น่าจะกลับมาเร็วๆ นี่ล่ะ

ค่ะ ซินญอร์แม่บ้านพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยถามเจ้านายหนุ่มว่า… “แล้วซินญอร์ต้องการอะไรหรือเปล่าคะ อย่างเช่นชาร้อนหรือไม่ก็คุกกี้ ซินญอรินาซันนี่ทำเก็บใส่ขวดโหลไว้เยอะเลยค่ะ

ขอบใจ แต่ไม่ล่ะวินเซนโซ่ตอบปฏิเสธ ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้โซฟา เดี๋ยวฉันจะพาปริ๊นเซสออกไปเดินเล่นสักหน่อย

ค่ะ ซินญอร์อัลเบอร์ต้ารับคำ ก่อนจะมองตามหลังของเจ้านายหนุ่มจนกระทั่งร่างสูงเดินออกจากห้องรับแขกไปจนลับสายตา

 

สามารถสั่งซื้อหนังสือ E-Book ของธีร์วรา ได้ที่ link นี้เลยค่ะ

http://goo.gl/VU8OaH

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น

  1. #134 manaca (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 00:18
    สนุกมากเลยค่ะ^^
    #134
    0