บำเรอสวาทมาเฟีย

ตอนที่ 19 : เชิญเกลียดผมได้ตามสบาย (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,170
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    26 ส.ค. 60

 

++++UN CUT+++++ หาอ่านเองนะคะ

 

 

หลังจากออกจากห้องใต้ดิน แมตเตโออารมณ์ไม่ดีนัก เขาโยนแส้หนังสีดำกับกุญแจมือไว้บนโซฟาหนังสีแดงตัวนุ่มมุมห้อง ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้นวมข้างเตาผิงและเปิดกล้องวิดีโอ ภาพคมชัดระดับเอชดีและเสียงจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้เขารู้สึกเหมือนปิศาจหรือผู้ชายสารเลวอย่างที่ตะวันวาดกล่าวหา เขาปิดกล้องวิดีโอและดึงเอาม้วนวิดีโอออกมา แม้จะโกรธแค้นวินเซนโซ่มากแค่ไหน แต่ไม่มีทางที่ใครๆ จะได้ดูวิดีโอม้วนนี้

ความหวงแหนและความเป็นเจ้าข้าวพุ่งขึ้นมาอย่างแรงกล้า เขาเป็นคนแรกของเธอ และเธอเป็นผู้หญิงของเขา ความหวงแหนที่ชายหนุ่มไม่รู้ว่ามาจากไหนพัดโหมกระหน่ำในใจ ตะวันวาดเป็นของเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นของผู้ชายคนไหน และนั่นทำให้อารมณ์ความรู้สึกที่มีต่อเธอลึกซึ้งอย่างที่เขาก็ไม่อาจจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

ก่อนที่จะทำเรื่องนี้ แมตเตโอคิดว่าไม่มีอะไรที่จะสั่นคลอนความรู้สึกเคียดแค้นชิงชังที่วินเซนโซ่ทำให้น้องสาวของเขาตั้งครรภ์โดยไม่มีพ่อได้ แต่ตอนนี้มันต่างออกไป ความสับสนว้าวุ่นกำลังกดดันเขาอยู่ภายใน เพราะยังคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรต่อไปกับเชลยสาวแสนสวยดี

สีหน้าหวาดกลัว เจ็บปวดของตะวันวาดและรอยเลือดที่ต้นขาขาวผ่องของเธอ ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกผิด เขาน่าจะอ่อนโยนกับเธอมากกว่านี้ นี้เป็นครั้งแรกของตะวันวาดและเธอไม่ใช่ตัวการสำคัญที่ทำให้เกิดอารมณ์เคียดแค้นในใจเขา แต่ความต้องการและความปรารถนาที่โหมกระหน่ำ ทำให้เขาถูกครอบงำด้วยความต้องการที่ป่าเถื่อนที่จะครอบครอง ที่จะประทับตราเธอให้เป็นของเขาด้วยการผนึกแน่นของเนื้อหนังของร่างกาย เขาพ่ายแพ้ต่อไฟพิศวาสที่โหมกระหน่ำ เศษเสี้ยวสุดท้ายของชายหนุ่มขาดผึงเมื่อความร้อนผ่าวของเธอโอบล้อมความเป็นชายของเขาไว้

ภาพความทรงจำของพายุพิศวาสอันบ้าคลั่งทำให้ส่วนที่ไม่มีสมองของเขาแข็งขึงขึ้นด้วยความเจ็บปวดในทันที ขนาดเธอไม่เต็มใจเขายังมีความสุขเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ แล้วถ้าเธอเต็มใจก็ไม่รู้ว่าเขาจะมีความสุขมากขนาดไหน ความหิวกระหายพลุ่งพล่านไปทั่วกายเมื่อแมตเตโอคิดถึงวิธีการมากมายที่เขาจะครอบครองเธอในอีกสามสี่สัปดาห์ข้างหน้านี้ ตะวันวาดอาจจะไม่เห็นด้วย แต่เขาเป็นนายพรานไม่เคยปล่อยให้เหยื่อที่หมายตาไว้หลุดรอดไปได้

สิ่งที่ทั้งสองมีร่วมกันนั้นเป็นสิ่งที่พิเศษ ไม่มีใครที่จะมาทำลายมันได้ และแมตเตโอก็หวงแหนสิ่งที่เป็นกรรมสิทธิ์ของเขา ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นคนหรือว่าสิ่งของ ชายหนุ่มจะย้ำให้เธอเข้าใจ และถ้าตะวันวาดยังไม่เข้าใจเขาก็จะกักตัวเธอไว้นานตราบที่ต้องการ เพราะเธอเป็นผู้หญิงของแมตเตโอ จิโอวานนี่ เขามีอิทธิพลและอำนาจมากพอจะทำให้ทุกสิ่งเป็นไปตามที่ต้องการ และตอนนี้เขาต้องการตะวันวาด และเธอจะต้องเป็นของเขาในทุกๆ ทาง

เชิญเกลียดผมได้ตามสบาย ซันนี่ แต่คุณจะต้องตอบสนองผมไปเรื่อยๆ แบบคืนนี้นั่นแหละแมตเตโอพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้นวมตัวนุ่มข้างเตาผิง ชายหนุ่มโยนม้วนวิดีโอม้วนนั้นไว้ในตู้เซฟที่มีแค่เขาที่มีรหัส

เขาควรจะนอน แมตเตโอคิด พลางปัดเรื่องของตะวันวาดออกไปจากใจ เมื่อเดินตรงไปที่เตียงขนาดคิงไซซ์กลางห้อง แต่เขาต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงกว่าที่จะหลับได้ในคืนนั้น

 

ห้องใต้ดิน

ตะวันวาดเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เธอสวมเสื้อคลุมอาบน้ำผ้าขนหนูตัวใหม่ เพราะไม่อาจจะทนใส่เสื้อคลุมตัวเดิมได้ หญิงสาวนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มองเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกที่มองตอบกลับมา ผมยาวหยักศกสีน้ำตาลเข้มของเธอเป็นลอนมากขึ้นเมื่อมันเปียกน้ำ ผมยาวของเธอเปียกลู่แนบศีรษะ ดวงตาแสบร้อนจากการร้องไห้อย่างหนัก ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษและริมฝีปากบวมเจ่อจากการลงทัณฑ์อย่างป่าเถื่อนของแมตเตโอ

หญิงสาวมองจ้องตัวเองในกระจกเงาตาไม่กะพริบ แม้กระจกเงาของโต๊ะเครื่องแป้งจะสะท้อนเงาผู้หญิงที่เหมือนตัวเธอ แต่ดวงตาแดงก่ำเหมือนผ่านการร้องไห้มาหลายชั่วโมงที่มองตอบกลับมาทำให้หญิงสาวรู้ว่านั้นไม่ใช่ตัวเธอ เธอไม่ใช่ตะวันวาดคนเดิมอีกต่อไปแล้ว ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมกับเมื่อวานนี้ เธอเป็นแค่เชลย โสเภณี นางบำเรอหรือนางทาสที่ไม่อาจจะสู้รบปรบมืออะไรกับมาเฟียร้ายอย่างเขาได้

ตะวันวาดไม่อาจจะทนมองตัวเองอีกต่อไป หญิงสาวลุกขึ้นยืนและมองกลับไปที่เตียงนอน รอยเลือดบนผ้าปูสีขาวทำให้หญิงสาวกัดริมฝีปากของตัวเองจนเจ็บ เธอเดินตรงไปที่เตียงสี่เสากระชากผ้าปูที่นอนออกด้วยความโกรธแค้น รอยเลือดสีแดงคล้ำนั้นทำให้นึกถึงเหตุการณ์ที่เธอไม่อยากจะจดจำ ไม่ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนเหตุการณ์ร้ายๆ นี้ก็จะตามหลอกหลอนเธอไปชั่วชีวิต

ความเคียดแค้นชิงชังมันเหมือนกับน้ำกรดที่กัดกร่อนใจเธอ ความโกรธ ความเกลียดและความชิงชังที่ลอยอบอวลอยู่ในห้อง เธอไม่ชอบมันเลยแม้แต่นิดเดียว ปกติเธอไม่ใช่พวกอาฆาตแค้นใครๆ โดยไม่มีเหตุผล แต่สิ่งที่เธอถูกกระทำนี้มันเกินกว่าที่จะให้อภัย ตะวันวาดคิดอย่างแค้นเคือง หญิงสาวพยายามกระพือความโกรธ เกลียด โดยการนึกถึงสิ่งที่แมตเตโอทำกับเธอ

ฉันจะเกลียดคุณไปจนชั่วชีวิตของฉัน ฉันจะไม่ให้อภัยคุณกับสิ่งที่คุณทำหญิงสาวพูดด้วยความโกรธแค้นชิงชัง

ตะวันวาดหายใจหอบถี่ เมื่อจัดการโยนผ้าปูที่นอนสีขาวผืนนั้นไว้ที่ตะกร้ามุมห้อง เธอเปิดตู้เสื้อผ้าและดึงผ้าปูที่นอนผืนใหม่ออกมาจัดการปูลงบนที่นอน เตียงพร้อมสำหรับการนอนอีกครั้ง แต่เธอไม่อาจจะทำใจให้หลับลงง่ายๆ ในคืนนี้ แต่ความเหนื่อยล้า อ่อนเพลีย ก็ทำให้หญิงสาวผล็อยหลับได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

 

ร้านอาหาร เวนิส แคว้นเวเนโต

มิเคล่ามองออกไปนอกหน้าต่างร้านอาหาร ดวงอาทิตย์ในเดือนเมษายนส่องแสงเจิดจ้าท่ามกลางท้องฟ้าสีฟ้าครามโดยมีทิวเมฆสีขาวลอยอ้อยอิ่งไปตามแรงลม อากาศที่อุ่นขึ้นหลายองศาเซลเซียสและฤดูใบไม้ผลิทำให้หญิงสาวรู้สึกดี มันเป็นฤดูกาลที่เธอรอคอย ใบไม้สีเขียวดอกไม่สีแดง ส้ม เหลือง ชมพู ม่วง ขาวและอีกมากมายหลายสีต่างชูช่ออวดความสวยงามให้ชาวเมืองได้ชื่นชม ชุมชนเมืองมีชีวิตชีวาและเต็มไปด้วยความสดชื่นเมื่อดอกไม้นับพันๆ ดอกบานสะพรั่งรอบๆ ตัวเมือง

หญิงสาวสั่งอาหารหลายอย่าง นั่งอย่างสบายอารมณ์และมองออกไปนอกร้าน ผู้คนพลุ่งพล่านและความเจริญของเมืองแห่งสายน้ำแห่งนี้ทำให้มิเคล่านึกถึงบ้านพักตากอากาศของครอบครัวที่แคว้นลอมบาร์ดี บ้านพักตากอากาศที่ให้ความสงบเงียบและมีความเป็นส่วนตัวเป็นอย่างมาก เนื่องจากบ้านพักตากอากาศหลังนั้นซ่อนตัวอยู่ใกล้กับเทือกเขาเอลป์ในที่ดินกว่าหนึ่งร้อยเอเคอร์ ที่นั่นอาจจะยังหนาวเย็นและฤดูใบไม้ผลิอาจจะมาเยือนช้าเหมือนกับทุกๆ ปี แต่ที่นั่นก็สวยงามที่สุดในความทรงจำของเธอ

ความคิดของเธอถูกขัดจังหวะ เมื่อเสียงของเพื่อนสาวร้องทักดังมาแต่ไกล มิเคล่ายิ้มกว้าง กล่าวทักทาย ก่อนจะโบกมือให้เพื่อนสาว

 เฮ้! ขอโทษทีที่มาสายคนมาสายเหลือบสายตามองไปทางโต๊ะด้านหลัง ที่มีชายใส่สูทสองคนนั่งอยู่ แต่ถ้าจะให้เดา สองคนนี้ต้องเป็นคนของแมตเตโออย่างแน่นอน

ไม่เป็นไรฉันเข้าใจดีมิเคล่าพูด โดยไม่ได้เหลือบแลไปทางคนที่พี่ชายส่งมาดูแลเธอเลยแม้แต่นิดเดียว และเรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้หญิงสาวหงุดหงิดไม่สบายใจในตอนนี้ ตัวไม่อยู่ แต่ก็ยังส่งบอดี้การ์ดมาตามประกบ ทำอย่างกับเธอเป็นเด็กนักเรียนที่กำลังจะแอบหนีไปทำเรื่องไม่ดีงั้นแหละ ฉันรู้ว่าเธอคงจะหิวเลยสั่งอาหารโปรดของเธอรอไว้แล้วคนพูดส่งสัญญาณให้พนักงานของร้านอาหารมาเสิร์ฟ สองสาวเพื่อนซี้ไม่พูดกันจนกระทั่งพนักงานเสิร์ฟถอยห่างออกไป

ขอบใจ เธอนี่เป็นเพื่อนรักที่แสนจะรู้ใจฉันไปซะทุกอย่างจริงๆคนพูดมองอาหารจานโปรดบนโต๊ะอาหารด้วยความหิวโหย ท้องของคุณหมอสาวร้องโครกครากและนั่นทำให้สองสาวหัวเราะ ก่อนที่สองสาวเพื่อนซี้จะเริ่มรับประทานหาร เอ่อ แล้วที่ชวนฉันออกมารับประทานอาหารกลางวันนี่มีอะไรหรือเปล่า แพ้ท้องมากหรือว่าอะไร

แพ้ท้องก็มีบ้าง แต่ฉันกำลังกลุ้มใจ

เรื่องพี่แมตกับบอดี้การ์ดพวกนั้นเหรอ

 

สามารถสั่งซื้อหนังสือ E-Book ของธีร์วรา ได้ที่

link นี้เลยค่ะ

http://goo.gl/VU8OaH

     

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น

  1. #131 nang (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 22:44
    สงสารนางเอกจังเลย ต้องมารับความหื่นของพี่แมต
    #131
    0