บำเรอสวาทมาเฟีย

ตอนที่ 15 : โซ่ แส้ กุญแจมือ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,015
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    15 ส.ค. 60

E-BOOK บำเรอสวาทมาเฟียแล้วน้าาาาาาาาาา

แมตเตโอ+ตะวันวาด

ราคา 299 บาท พิเศษโปรโมชั่น 249 บาท (ตลอดเดือนสิงหาคม 2560)

จำนวน 657 หน้า มีตัวอย่างให้อ่านแบบถึงใจถึง 184 หน้า รีบสอยเลยจ้าา

โหลดตัวอย่างฟรีที่นี่>  http://goo.gl/VU8OaH

 

 

บ้านวาเลนติโน นอกเมืองมิลาน แคว้นลอมบาร์ดี

วินเซนโซ่เพิ่งจะบินกลับจากการบินไปดูลู่ทางการตลาดฝั่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เมื่อคืน อาการเจ็ตแล็กของเขาดีขึ้นเมื่อได้นอนพัก ปกติใช้เวลานอนคืนละสี่ห้าชั่วโมงเขาก็สามารถออกไปทำงานหรือทำกิจกรรมอื่นๆ ได้แล้ว

การที่ต้องเสียพ่อซึ่งเป็นหนึ่งในคณะผู้บริหารของบริษัทผลิตรถยนต์และแม่เลี้ยงไปอย่างกะทันหัน ทำให้ชายหนุ่มมุ่งมั่นที่จะก้าวขึ้นเป็นเบอร์หนึ่งของบริษัทให้ได้ ตลอดสิบปีเขาทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำ แต่ในที่สุดก็ประสบความสำเร็จอย่างที่ตั้งใจไว้ ในตอนนี้เขาเป็นซีอีโอของบริษัทและเป็นผู้ถือครองหุ้นมากที่สุด นอกจากบริษัทผลิตรถยนต์จะเป็นชีวิตของเขาแล้ว ตะวันวาดก็คือหนึ่งในนั้น

หลังจากตะวันวาดต้องเจอะเจอกับข่าวร้ายๆ จากสื่อต่างๆ เขาก็พยายามคะยั้นคะยอให้น้องสาวไปเที่ยวพักผ่อน ชายหนุ่มถึงกับเอ่ยชวนตะวันวาดให้บินไปด้วยกัน แต่น้องสาวจอมดื้อของเขาก็เพียงแต่ส่ายหน้า และบอกว่าจะลองคิดดู วินเซนโซ่บินไปดูงานที่ประเทศไทยสองวัน ประเทศอินโดนีเซียสองวัน และประเทศเวียดนามอีกสองวัน ก่อนจะบินกลับ และตั้งแต่ที่กลับมาถึงเขาก็ยังไม่ได้เจอหน้าของน้องสาวเลย

วินเซนโซ่คว้าเสื้อสูทสีเทาและกระเป๋าเอกสารออกจากห้องนอน เดินลงบันไดและหวังว่าจะได้เจอตะวันวาดที่ห้องรับประทานอาหาร แต่คนที่เจ้าของบ้านหนุ่มเจอกับเป็นอัลเบอร์ต้าแม่บ้านของเขาแทน

อัลเบอร์ต้ามีอะไรหรือเปล่า

มีค่ะ ซินญอร์ มีโปสต์การ์ดจากซินญอรินาซันนี่ถึงคุณอัลเบอร์ต้ายื่นโปสต์การ์ดรูปวิวให้กับเขาแทน

ขอบใจนะคนพูดยื่นมือไปหยิบโปสต์การ์ดจากมือของแม่บ้าน จับโปสต์การ์ดพลิกดูก็เห็นว่าเป็นตราประทับภายในประเทศและมันถูกประทับตราจากไปรษณีย์ภายในสนามบิน

อัลเบอร์ต้านิ่วหน้ามองเจ้านายหนุ่ม และพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดและสงสัย แปลกนะคะที่ซินญอร่าซันนี่ไปไม่บอกไม่กล่าว แล้วยังทิ้งปริ๊นเซสไว้แบบนั้นอีก

หล่อนกลับมาจากเยี่ยมลูกสาวและหลานๆ เมื่อเย็นวาน ไม่มีใครอยู่ในบ้าน หล่อนก็เลยคิดว่าตะวันวาดอาจจะพาปริ๊นเซสออกไปเดินเล่น เพราะหลังๆ มานี่ ดูเหมือนเจ้านายสาวของหล่อนจะหมกมุ่นอยู่กับการวาดรูป ทำขนมและการพาเจ้าหมาน้อยออกไปเดินเล่นที่สวยสาธารณะของหมู่บ้าน เพราะฉะนั้นเมื่อกลับมาถึงบ้านแล้วไม่เจอใครหล่อนจึงไม่ได้แปลกใจอะไร

หล่อนทำหน้าที่เหมือนกับที่ทำเป็นประจำ จนกระทั่งได้ยินเสียงกริ่งประตูหน้าบ้าน ถ้าจะว่าเป็นเจ้านายสาวคนสวยก็ไม่น่าจะใช่ เพราะถ้าเป็นตะวันวาดเธอก็น่าจะเปิดประตูรั้วเข้ามาเองแล้ว เนื่องจากมีกุญแจ ด้วยความสงสัย หล่อนจึงโผล่หน้าออกไปดู ว่าใครกันที่แวะมาซะค่ำมืด แล้วอัลเบอร์ต้าก็เห็นเพื่อนบ้านคนหนึ่งจูงเจ้าหมาน้อยที่เห่าอย่างดีใจเมื่อเห็นหล่อน

เพื่อนบ้านใจดีคนนั้นเล่าว่าเขาไปพบปริ๊นเซสแถวๆ สวนสาธารณะ เมื่อไม่เห็นเจ้าของเขาก็เลยพามันเดินเคาะประตูบ้านทุกหลังเพื่อตามหาเจ้าของ อัลเบอร์ต้ากล่าวขอบคุณเพื่อนบ้านที่แสนดีคนนั้นและต่อว่าต่อขานเจ้าหมาน้อยที่เกเรหนีออกไปเที่ยว และก็ได้แต่แปลกใจว่าตะวันวาดหายไปไหน

ที่จริงก็อาจจะไม่แปลกอะไรวิเนเซนโซ่เดินนำเข้าไปในห้องรับประทานอาหาร เพราะช่วงหลังมานี้ ซันนี่ต้องเจอะเจอกับอะไรเยอะแยะมากมายก็เลยอยากจะไปหาที่พักผ่อนเงียบๆ สักพัก แล้วเรื่องที่ปริ๊นเซสหนีออกจากบ้านก็อาจจะไม่ได้แปลก มันอาจจะเบื่อและหนีออกไปเที่ยวเองก็ได้

ก็อาจจะเป็นอย่างที่ซินญอร์ว่าค่ะ แต่ฉันยังมองไม่เห็นประตูหรือรั่วที่ปริ๊นเซสมันจะมุดออกไปเที่ยวได้เลย

มันจะออกไปยังไงก็ช่างมันเถอะ แค่มันกลับมาอย่างปลอดภัยก็ดีแล้วชายหนุ่มพูด ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ตรงหัวโต๊ะ

ค่ะ ซินญอร์อัลเบอร์ต้ารับคำอย่างว่าง่าย ก่อนจะเอ่ยถามเจ้านายหนุ่มว่า… “คุณต้องการอาหารเช้าแบบไหนคะเช้านี้

อะไรก็ได้ที่ง่ายๆ กับกาแฟอร่อยๆ แก้วหนึ่งก็แล้วกัน

เมื่อแม่บ้านเดินออกจากห้องรับประทานอาหารไป วินเซนโซ่ก็พลิกโปสต์การ์ดและอ่านข้อความสั้นๆ ที่ตะวันวาดเขียนถึง

 

สวัสดีค่ะ ฉันขอโทษที่ไม่ได้บอกพี่เรื่องจะไปเที่ยวพักผ่อนในครั้งนี้ พอดีฉันเกิดนึกอยากจะไปอย่างกะทันหัน เลยไม่ได้บอกพี่ แต่พี่คงไม่โกรธฉันใช่ไหมคะ เพราะฉันจำได้ว่าพี่เคยบอกว่าให้ฉันไปเที่ยวพักผ่อน และฉันก็กำลังทำตามคำแนะนำของพี่ ช่วงนี้ถ้าพี่ติดต่อฉันไม่ได้ก็ไม่ต้องตกใจ ฉันแค่ต้องการคิดอะไรเพียงลำพังสักพัก แล้วฉันจะเป็นฝ่ายติดต่อพี่มาเอง

                                                      รักพี่เสมอ

ซันนี่

 

บางทีการไปเที่ยวพักผ่อนสักพักของตะวันวาดอาจจะทำให้อารมณ์ของน้องสาวของเขาดีขึ้น ชายหนุ่มคิด ก่อนจะวางโปสต์การ์ดรูปวิวลงบนโต๊ะอาหาร

กาแฟและอาหารเช้าพร้อมแล้ว เขากล่าวขอบคุณแม่บ้าน ก่อนจะยกแก้วกาแฟหอมกรุ่นขึ้นดื่มจนหมดแก้ว และคว้าเค้กโรลสอดไส้สตรอว์เบอร์รีติดมือไปด้วย วินเซนโซ่มีประชุมเช้าในอีกครึ่งชั่วโมงนี้ และเขาไม่อยากจะเข้าประชุมบอร์ดบริหารสาย

 

ห้องใต้ดิน

ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงที่ได้อยู่เพียงลำพังอย่างแท้จริงทำให้ตะวันวาดมีเวลาที่จะได้คิดใคร่ครวญและเตรียมพร้อมที่จะรับมือปิศาจร้ายที่อาจจะมาที่ห้องใต้ดินนี่ในเร็วๆ นี้ เธอรับประทานอาหาร อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดที่ใส่มาๆ สวมชุดเสื้อคลุมผ้าขนหนูสีขาว เนื่องจากไม่มีเสื้อผ้าอื่นในห้องใต้ดินนี้ให้ใส่ ก่อนจะจัดการซักเสื้อผ้าที่สวมมาและแขวนตากไว้ในห้องน้ำ

ภายในตู้เสื้อผ้าก็ไม่มีอะไรมากนักนอกจาก ผ้าปูที่นอน ปลอกหมอน เสื้อคลุมอาบน้ำกับผ้าเช็ดตัวสีขาวหลายผืน หลังจากอาบน้ำเสร็จ หญิงสาวก็รับประทานอาหารที่เบนนิโตเอามาวางไว้ และแอบเก็บส้อมเงินเอาไว้ไม่ให้ผู้คุมร่างยักษ์เห็น เบนนิโตไม่ได้ดูอย่างละเอียดมากนักเมื่อกลับลงมาเก็บถาดอาหารหลังจากนั้นอีกหนึ่งชั่วโมง

 ตะวันวาดซ่อนส้อมเงินเอาไว้มุมห้องข้างๆ ตู้เสื้อผ้า และรอเวลาที่จะได้ใช้มันกับปิศาจร้ายที่จะทำร้ายเธอ แม้มันอาจจะไม่ใช่อาวุธที่ดีแต่มันอาจจะเรียกเลือดจากคนชั่วนั้นได้

หญิงสาวคิดว่าตัวเองกำลังจะเคลิ้มหลับด้วยความเหนื่อยอ่อน เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูห้องใต้ดิน ไม่มีเสียงเคาะประตูสามครั้งเป็นสัญญาณเพราะฉะนั้นคนที่ลงมาจะเป็นใครไม่ได้นอกจาก แมตเตโอ จิโอวานนี่ ตะวันวาดเผ่นแผล็วลงจากเตียงนอนไปยังมุมห้องบริเวณที่ที่เธอซ่อนอาวุธ (ส้อมเงิน) เอาไว้

ผมดีใจนะที่ได้ยินว่าคุณรับประทานอาหารแล้วก็อาบน้ำแล้วแมตเตโอพูดเสียงเรียบ แต่สายตาของเขากับจับจ้องร่างบางของหญิงสาวอย่างหิวกระหายเจตนาจะสื่อถึงนัยทางเพศ เหมือนเสือหิวจ้องจะจับกวางสาวกิน และเขาไม่พยายามซ่อนความสนใจของตัวเองไว้แม้แต่นาทีเดียว เพราะตอนนี้ได้เวลาเริ่มต้นให้หญิงสาวเคยชินกับความสนใจและความต้องการของเขาที่มีต่อเธอแล้ว

ในคืนนี้เธอปล่อยผมยาวหยักศกเป็นลอนสีน้ำตาลเข้มเป็นเงางามรอบบ่าบอบบาง เขาชอบแบบนั้น ขาและเท้าเปลือย ทำให้เขารู้สึกถึงตัณหาราคะภายในตัวที่พุ่งสูงขึ้น และเขานึกอยากจะเห็นร่างเปลือยของเธอว่าจะงามสักแค่ไหน

ดวงตาเรียวโตเบิกกว้าง แล้วคุณเอาของพวกนั้นมาทำไมตะวันวาดเอ่ยถามด้วยความหวาดระแวง เมื่อมองเห็นข้าวของที่มาเฟียหนุ่มเอามาด้วย ทุกๆ อย่างมันชี้ไปว่าเขาเป็นพวกซาดิสม์

กระดาษนี้เป็นผลการตรวจเลือดของคุณ ไม่น่าเชื่อนะ ว่าคุณจะสะอาดปลอดเชื้อแมตเตโอโยนกระดาษแผ่นนั้นลงบนเตียงนอน ส่วนแส้และกุญแจมือนี้ เอาไว้จัดการเวลาที่คุณพยศจนเกินพอดี แล้วกล้องวิดีโอนี่เอาไว้ถ่ายหนังที่เรากำลังจะเล่นด้วยกันมาเฟียหนุ่มโยนข้าวของทุกอย่างที่ถือมาลงบนเตียงสี่เสา ก่อนจะย่างสามขุมเข้าหาเชลยสาวอย่างช้าๆ

คำอธิบายอย่างชัดเจนและข้างของทุกอย่างที่มาเฟียหนุ่มนำมา ทำให้ใบหน้าของตะวันวาดร้อนซู่ ลำคอแห้งผาก เหมือนคนกำลังจะเป็นไข้ หญิงสาวแลบเลียลิ้นนุ่มไปทั่วกลีบปากนุ่ม โดยที่ไม่รู้ว่าการกระทำนั้นทำให้มาเฟียหนุ่มต้องกลั้นเสียงครางด้วยความปรารถนาแทบตาย

 ไปให้ห่างๆ ฉันเลยนะตะวันวาดถดตัวหนีไปจนหลังชนกับผนังห้อง ดวงตาเรียวสีน้ำตาลคาราเมลเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ส่วนมือก็กำส้อมเงินที่แอบซ่อนไว้หลังเสื้อคลุมอาบน้ำแน่น ถ้าเขาเข้ามาใกล้กว่านี้ เธอจะแทงเขาด้วยส้อมเงินนี้แน่ คุณมันคนจิตไม่ปรกติ โรคจิต ซาดิสม์ วิตถารหญิงสาวกล่าวหา พลางถอยหนีไปเรื่อยๆ ซึ่งภายในห้องใต้ดินนี้ก็ไม่มีพื้นที่หรือทางใดให้หนีได้เลย แล้วยังโซ่เส้นโตที่ล่ามอยู่ที่ข้อเท้าของเธออีก มันคอยถ่วงทำให้การเคลื่อนไหวของเธองุ่นง่านและน่าขัดเคืองขึ้นไปอีก

มาเฟียร้ายก้าวมาข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว พลางยิ้มกว้างเหมือนพอใจกับอะไรสักอย่าง เดี๋ยวคุณก็จะได้รู้ว่าผมน่ะ โรคจิต ซาดิสม์ วิตถาร จริงหรือไม่

 

 

 

     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น