บำเรอสวาทมาเฟีย

ตอนที่ 10 : พริกจิ้มพริก เกลือจิ้มเกลือ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,940
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    8 ส.ค. 60

คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นในขณะที่ครุ่นคิดถึงสาเหตุต่างๆ ที่ทำให้ตัวเองถูกจับตัวมาไว้ที่ห้องใต้ดินนี้ แต่คิดอย่างไรมันก็ดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลอะไรเลย ตะวันวาดพยายามปัดความคิดว้าวุ่นทั้งหลายออกไป เมื่อคิดได้ว่าเธอควรจะสำรวจหาทางหนีทีไล่ในห้องใต้ดินนี้ คิดได้ดังนั้น หญิงสาวก็ออกเดินสำรวจไปทั่วทั้งห้องโดยลากโซ่ที่หนักอึ้งที่ข้อเท้าไปด้วย

มีห้องน้ำอยู่มุมห้อง ไม่มีประตูปิดให้ความเป็นส่วนตัว แต่มีม่านพลาสติกและอุปกรณ์สำหรับอาบน้ำสำหรับสตรีครบครัน ส่วนเฟอร์นิเจอร์ภายในห้องทำจากไม้เนื้อดีทั้งหมด มีเตียงสี่เสาขนาดคิงไซซ์ โต๊ะเครื่องแป้ง ตู้เสื้อผ้า โซฟาตัวยาว โต๊ะอเนกประสงค์และเก้าอี้ ซึ่งเป็นเฟอร์นิเจอร์อย่างดีและราคาแพง

แต่ถึงแม้ห้องนี้จะน่าอยู่กว่าคุกใต้ดินมากแค่ไหน แต่เธอก็ยังเป็นนักโทษอยู่ดี หญิงสาวคิดด้วยความเศร้าสร้อย ก่อนจะทดสอบความยาวของโซ่ที่ล่ามอยู่ที่ข้อเท้า เธอสามารถเดินไปมาทั่วทั้งห้องและทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำได้ แต่ความยาวของโซ่ยาวไม่ถึงบันไดและประตูสีขาวบานใหญ่เหนือบันได เมื่อไม่สามารถทำอะไรกับโซ่ที่ถูกล่ามไว้ได้ หญิงสาวก็กลับมานั่งจุ้มปุกหมดอาลัยตายอยากบนเตียงสี่เสาขนาดคิงไซซ์อีกครั้ง และพยายามนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ มันน่าจะเป็นเมื่อวานนี้นะ แต่ในความรู้สึกมันกลับดูยาวนานมากกว่าจะเป็นแค่เมื่อวานในเมื่อภายในห้องใต้ดินนี้ไม่มีนาฬิกาหรือปฏิทินที่จะบอกวันเวลาได้เลย

ตะวันวาดจำได้ว่าตัวเองทำขนมหลายอย่างและพาปริ๊นเซสออกไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ แต่จู่ๆ ก็มีผู้ชายร่างสูงใหญ่ราวกับยักษ์ปักหลั่นสองคนมาจับตัวเธอขึ้นรถตู้สีดำ คนหนึ่งโปะยาสลบเข้าที่ปากและจมูกของเธอ ส่วนอีกคนยกเท้าของเธอลอยขึ้นในอากาศ ก่อนจะว่างร่างบางของเธอลงบนเบาะหน้าของที่นั่งบนรถตู้ แล้วเธอก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย จนกระทั่งถึงตอนนี้

ไม่รู้เวลา สถานที่ หรือว่าพวกมันเป็นใครต้องการอะไร และปริ๊นเซสจะเป็นอะไรหรือไม่ เพราะสิ่งที่หญิงสาวจำได้เป็นสิ่งสุดท้ายก็คือปริ๊นเซสเห่าเสียงดังและพยายามจะงับข้อเท้าของหนึ่งในสองของคนร้าย จนหนึ่งในนั้นสบถเสียงดังลั่น ก่อนที่รถตู้จะกระชากตัวออกจากบริเวณนั้นโดยทิ้งเจ้าสุนัขตัวน้อยไว้ เธอหวังว่ามันจะปลอดภัยไม่เป็นอะไร วินเซนโซ่ อัลเบอร์ต้า หรือเพื่อนบ้านบางคนที่พบมันจะนำมันไปส่งที่บ้าน และเพื่อนบ้านบางคนอาจจะเห็นเหตุการณ์ลักพาตัวที่อุกอาจนี้และแจ้งความกับทางตำรวจ หญิงสาวก็ได้แต่รอคอยความช่วยเหลือด้วยความหวัง

เสียงประตูของห้องใต้ดินดังกุ๊กกั๊กก่อนจะเปิดออกกว้าง ทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง แล้วเธอก็เห็นผู้ชายใส่สูทร่างสูงผมสีเข้มคนหนึ่งเดินลงบันไดลงมาด้วยความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม และถ้าให้เดาตะวันวาดก็ขอเดาว่านี่แหละหัวหน้าของพวกโจรชั่วนั้น

สวัสดี ซินญอร่าตะวันวาดดวงตาแข็งกร้าว น้ำเสียงเย็นชาของเขาทำให้หญิงสาวสะดุ้ง ชื่อคุณนี่เรียกยากชะมัดยาด ขออนุญาตเรียกซันนี่เหมือนคนอื่นๆ ก็แล้วกันนะนอกจากจะชั่วร้ายแล้วยังมาทำเนียนตีสนิทอีก

หญิงสาวเม้มปากแน่นจนมันแทบจะเป็นเส้นตรง ก่อนจะใช้สายตาสำรวจผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างเตียงช้าๆเขาเป็นปิศาจรูปหล่อ รูปหล่อ แต่ชั่วร้ายมากๆ เธอคิดและอดใจที่จะสำรวจผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ได้ ตะวันวาดกวาดสายตาเร็วๆ มองชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาจิตรกร มาเฟียหนุ่มมีรูปร่างสูงใหญ่แต่ไม่หนาล่ำบึกเหมือนกับลูกน้องทั้งสอง มีผิวสีแทนสวย ใบหน้าของเขามีเหลี่ยมมุมที่เธอเห็นแล้วอยากจะคว้าผ้าใบและสีขึ้นมาวาด ผมของเขาเป็นสีดำขลับดุจราตรีกาล คิ้วหนาเข้มได้รูป ขนตาหนายาวล้อมรอบดวงตาเรียวยาวจนผู้หญิงหลายคนคงต้องอาย และนัยน์ตาสีฟ้าอมเทาที่หรี่แคบจากการมองสำรวจเธอทั่วทั้งร่าง ดวงตาคมกริบราวเหยี่ยวกำลังจับจ้องเธอด้วยสายตาหิวกระหาย เธอหลบสายตาและมองสำรวจโครงสร้างอื่นๆ บนใบหน้าหล่อกระด้างนั้น จมูกของเขาโด่งเป็นสันตรงดูแข็งแรงรับกับริมฝีปากหยักลึกมีเสน่ห์ แต่ก็มีความป่าเถื่อนในตัวของเขาซึ่งเธอไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ แต่สามารถสัมผัสได้ เขาเป็นผู้ล่ามากกว่าผู้ถูกล่า เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นเหยื่อ แล้วเขาก็คือผู้ล่า

คุณเป็นมาเฟียนี่หญิงสาวพูดอย่างตื่นตระหนกเมื่อจำได้ว่าเคยอ่านข่าวเกี่ยวกับเขามาก่อน ชื่อของเขาคือแมต อะไรสักอย่างนี่ล่ะ มันติดอยู่ที่ปลายลิ้น แต่เธอก็นึกไม่ออกนอกจากจะจำได้ว่าเขาเป็นคนที่มีอิทธิพลและมีเส้นสายอยู่มากคนหนึ่งในประเทศนี้

เขาเป็นมาเฟียและอาจจะมีเอี่ยวกับจูเลียนน่า เพราะพ่อของหล่อนเป็นมาเฟียและหล่อนก็กำลังอยากจะจัดการให้เธอออกไปจากชีวิตของมาร์โก้สามีของหล่อน

มาเฟียหนุ่มเลิกคิ้วเข้มๆ ขึ้นข้างหนึ่ง ใช่ ถ้าคุณอยากจะคิดแบบนั้น

คุณจับตัวฉันมาทำไม คุณต้องการอะไรถึงได้ลักพาตัวและทำเหมือนกับฉันเหมือนกับเป็นนักโทษแบบนี้ จูเลียนน่า นาวาโร่บอกให้คุณลักพาตัวฉันมาขังไว้ที่ห้องใต้ดินนี่ใช่ไหมจิตรกรสาวหอบหายใจถี่รัวหลังจากที่พูดจบประโยค แต่ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอกับมีสีหน้าเบื่อหน่ายติดจะรำคาญเล็กน้อย แต่เขาก็ยอมตอบคำถามของเธอแต่โดยดี

ผมไม่ได้รู้จักกับผู้หญิงคนที่คุณพูดถึง แต่ผมปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้จักกับซินญอร์นาวาโร่แมตเตโอรู้จักกับมาเฟียเฒ่า คาร์ลอส นาวาโร่ ก็เป็นเพราะพวกเขาทำธุรกิจประเภทเดียวกัน แต่ทั้งคู่ก็ใช่ว่าจะเป็นมิตรที่ดีต่อกันสักเท่าไหร่ เนื่องจากมีความคิดเห็นในการดำเนินธุรกิจที่แตกต่างกัน แต่ผมมีเหตุผลที่สำคัญมากๆ ที่จับตัวคุณมา

เงินใช่ไหมหญิงสาวพูดแทรกขึ้นโดยไม่รอให้อีกฝ่ายพูดให้จบ ถ้าคุณต้องการเงิน ฉันมีเงินฉันจะให้คุณ ขอแค่คุณปล่อยฉันไป คุณต้องการเท่าไหร่

มาเฟียหนุ่มมองจ้องเธอเขม็ง ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ ผมไม่ต้องการเงินของคุณ เพราะผมมีมันมากพอที่จะซื้อประเทศประเทศหนึ่งในโลกที่สามได้เลย แล้วอย่างนี้คุณคิดว่าผมยังจะต้องการเศษเงินจากคุณหรือพี่ชายของคุณอีกไหม

แล้วคุณต้องการอะไรตะวันวาดเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจและสับสน เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้เกิดเรื่องบ้าๆ นี้ขึ้นกับเธอ และไม่เข้าใจความชิงชังและเพลิงโทสะที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากชายหนุ่มร่างสูง เขามองเธอด้วยความรังเกียจชิงชังเหมือนกับศัตรูคนหนึ่ง

คุณเขาพูดเสียงแข็งด้วยความโกรธแฝงแววเยาะหยันซึ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกฟาดด้วยแส้

ฉันหญิงสาวชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

ใช่

ตะวันวาดกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบากและมองอีกฝ่ายด้วยดวงตาเบิกกว้าง ไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้จะเป็นเรื่องจริง เธอต้องฝันอยู่แน่ๆ เลย และผู้ชายรูปหล่อเหมือนปิศาจคนนี้ก็ต้องเป็นความฝัน

เธอส่ายหน้าจนผมที่ถูกถักเปียเดี๋ยวกลางหลังสะบัดไปมา พลางถดตัวหนีจนกระทั่งแผ่นหลังชนกับหัวเตียงอีกครั้งและจ้องมองชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสั่งตัดอย่างดีเหมือนไม่อยากจะเชื่อ และถ้านี้คือความฝัน มันต้องเป็นฝันร้ายชัดๆ

แต่คุณกับฉันไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ฉันไม่เคยทำอะไรๆ ที่อาจจะทำให้คุณต้องโกรธแค้นอะไรเลยนะ ฉันคิดว่าคุณอาจจะจับตัวผู้หญิงมาผิดคน

ริมฝีปากหยักลึกขยับโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเหมือนเห็นขันกับอะไรบางอย่าง แต่รอยยิ้มนั้นกับไม่ไปถึงดวงตาเย็นชาของเขาแม้แต่น้อย

ไม่ผิดหรอก ซินญอร่าตะวันวาด วาเลนติโน

ริมฝีปากของแมตเตโอบิดเบ้เหมือนไม่พอใจ แต่ดวงตาเรียวยาวของมาเฟียหนุ่มกับกวาดสายตามองสำรวจร่างบางทั่วทั้งร่างด้วยความพอใจ แล้วสายตาของเขาก็มาหยุดที่ทรวงอกอวบอิ่มที่ดันเสื้อเชิ้ตแขนกุดสีชมพูอย่างพิจารณา แม้หน้าตาและริมฝีปากติดจะซีดเซียวไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความงามและความน่ารักของหญิงสาวลดน้อยถอยลงเลยแม้แต่น้อย ตะวันวาดสวยเฉิดโฉมไปทั้งเนื้อทั้งตัว ผิวนุ่มเนียนชวนให้ลูบไล้เป็นที่สุด แล้วในตอนนี้เขาก็อยากจะจับแม่กระต่ายน้อยหน้าหวานมาจูบและฟัดร่างนุ่มนิ่มให้สาสมใจ แต่ติดที่จะต้องรอผลตรวจเลือดจากหมอก่อนน่ะสิ

บ้าฉิบ! สบถอยู่ในใจ แต่ไม่คิดจะเปลี่ยนแผนแต่อย่างใด แม่กระต่ายตัวน้อย เธอเสร็จฉันแน่ มาเฟียหนุ่มผิวปากหวืออยู่ในใจ

คุณรู้จักฉัน

ผมรู้ทุกๆ อย่างเกี่ยวกับคุณหรือทุกๆ อย่างเกี่ยวกับพี่ชายของคุณ

ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงๆ ก็คงจะไม่ใช่เรื่องเงินแล้วล่ะ แล้วมันเรื่องอะไรกันนะ ที่ทำให้เธอถูกมาเฟียตัวร้ายลักพาตัวมาแบบนี้

ซินญอร์ ถ้าคุณบอกว่าคุณรู้เกี่ยวกับทุกๆ อย่างเกี่ยวกับฉันและพี่ชาย งั้นคุณก็กรุณาช่วยอธิบายให้ฉันฟังทีว่าทำไมคุณถึงได้ลักพาตัวฉันมา และเพราะอะไร

ที่ผมจับตัวและลักพาตัวคุณมาก็เป็นเพราะพี่ชายของคุณทำให้น้องสาวของผมท้องลูกไม่มีพ่อ

 

EBOOK ที่นี่>  http://goo.gl/VU8OaH

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

160 ความคิดเห็น