เมียลับบำเรอรัก (หนี้สัญญาเมียเก็บ)

ตอนที่ 8 : 4(1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,593
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    14 ม.ค. 62

หลังจากออกจากไร่แก้ววิศิตวัฒนาเมื่อเช้า ปิ่นณาราก็ไม่คิดที่จะรับข้อเสนอของพ่อเลี้ยงวิธวินธ์ ข้อเสนอของเขาทำให้เธอตัวแข็งกลายเป็นหินไปชั่วขณะ เธอรู้สึกมึนชาและปวดหัวตุบๆ เมื่อเข้าใจนัยของข้อเสนอของพ่อเลี้ยงหนุ่ม เขาเสนอให้เธอไปอยู่ที่ไร่แก้ววิศิตวัฒนาเป็นระยะเวลาหนึ่งปี เพื่อแลกกับหนี้สินจำนวนสิบล้านบาทที่เธอเป็นหนี้เขาอยู่

           เธอก็อยากจะทำอย่างที่พ่อเลี้ยงวิธวินธ์เสนอ ถ้าเธอไม่ติดที่ว่าศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงมันค้ำคอเธออยู่ ถ้าเธอไปอยู่ที่ไร่แก้ววิศิตวัฒนา คนงานและชาวบ้านที่อยู่ในไร่และใกล้เคียงจะพูดยังไงเกี่ยวกับเธอ นี่คือสังคมชนบทแค่กระดิกตัวเพียงนิดเดียวทุกคนก็รู้ว่าคุณทำอะไรอยู่

           แม้เธอจะเคยหลงเราเขาในสมัยที่ยังเป็นเด็ก แต่เธอก็ไม่คิดที่จะไปอาศัยอยู่ภายใต้ชายคาเดียวกันกับเขา ยกเว้นเธอจะหมดหนทางหรือทางเลือกที่จะแก้ไขสิ่งต่างๆ ได้แล้ว

           ทางเลือกแรกของเธอคือการขายไร่และบ้านให้เขาแล้วย้ายไปอยู่ที่อื่นซะ ทางเลือกที่สองคือย้ายไปอยู่กับเขาที่ไร่และกลายเป็นนางบำเรออย่างที่เขาต้องการ และทางเลือกที่สามคือเธอพยายามที่จะขอกู้เงินจากธนาคารและนำเงินที่กู้ได้ไปใช้หนี้เขาพร้อมดอกเบี้ยทั้งหมด

           ทางเลือกสุดท้ายดูจะใช้ได้ในความคิดของเธอ หลังจากที่เธอบึ่งรถออกจากไร่แก้ววิศิตวัฒนาเมื่อเช้า เธอก็ตรงดิ่งกลับบ้านที่ไร่ปิ่นณาราทันที เธอกลับเข้าบ้านเตรียมเอกสารและโฉนดที่ดินทั้งหมดที่มีอยู่ และออกจากบ้านตรงไปยังธนาคารที่ตัวเมืองแต่กลับถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื้อใยไมตรี

           หญิงสาวนั่งร้องไห้เงียบๆ อยู่คนเดียวภายในรถกระบะคันเก่าของไร่ จนกระทั่งรู้สึกดีขึ้น เธอปาดน้ำตาทิ้งด้วยหลังมือ ก่อนจะคิดได้ว่ายังเหลือธนาคารแห่งสุดท้ายที่ยังไม่ได้ไป เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอจึงขับรถกระบะคันเก่าเลี้ยวออกจากลานจอดรถของธนาคารแห่งที่สี่

           และก็เป็นไปตามคาดเมื่อเธอถูกปฏิเสธอีกครั้ง ร่างเล็กเดินโซเซไปตามทางราวกับคนใกล้หมดแรงเต็มที น้ำตาที่หยุดไหลไปได้สักพักก็พาลจะทำท่าว่าจะไหลออกมาอีกครั้งอย่างหักห้ามไม่อยู่...

“เดี๋ยวก่อนสิครับคุณ!

ทว่ายังไม่ทันจะก้าวเดินไปไหนได้ไม่ไกลเสียงเรียกของใครบางคนก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน หญิงสาวหยุดเดินและหันกลับไปมองผู้ชายหนุ่มคนนั้นด้วยสายตางงงัน เขาดูหน้าตาคุ้นๆ แต่เธอนึกไม่ออกว่ารู้จักกันกับเขา..

“ขอโทษค่ะ เรารู้จักกันหรือคะ”

“คุณปิ่นณารา เจริญบำรุงรักษ์ ลูกของคุณปภนธ์ เจริญบำรุงรักษ์”

เขารู้จักเธอ และเขารู้จักพ่อของเธอ

“ค่ะ” ตอบรับอย่างงงๆ

ปิ่นณาราเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณามากขึ้นจนอีกฝ่ายเห็นท่าว่าเธอคงจะจำเขาไม่ได้จริงๆ จึงได้เอ่ยสวนขึ้นอีกมาอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน...

“ผมรวิภัทร วชิรนรเศรษฐ์ พี่ชายธัญญาไงครับ”

“พี่ภัทร” หญิงสาวร้องออกมาด้วยความดีใจ เมื่อเจอคนรู้จัก เขาเป็นพี่ชายของธัญญาเพื่อนสาวในสมัยเด็กของเธอ

เธอรู้จักรวิภัทรตั้งแต่สมัยที่ไปเรียนที่กรุงเทพฯ เธอกับธัญญาน้องสาวของเขาเป็นเพื่อนสนิทกัน แล้วเธอก็ชอบไปเที่ยวเล่นที่บ้านของครอบครัววชิรนรเศรษฐ์บ่อยๆ และนั้นเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอได้รู้จักกับเขา

แต่เมื่อเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่หก ผู้เป็นบิดาอยากจะให้เธอไปเรียนต่อต่างประเทศ แม้ว่าที่จริงเธอจะไม่ได้อยากจะไปนัก แต่เธอก็ไม่อยากจะขัดใจบิดาบังเกิดเกล้า เธอจึงเลือกไปเรียนไกลถึงประเทศเนเธอร์แลนด์ และนั้นเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอไม่ค่อยได้ติดต่อกับธัญญาและรวิภัทรมากนักในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

“ใช่ครับ สุดหล่อคนนั้นแหละ” รวิภัทรพูดพร้อมกับยิ้มมีเสน่ห์ให้เธอ เธอยิ้มรับ แต่ไม่รู้สึกหลงใหลไปกับเสน่ห์อันเหลือเฟือของเขา เพราะสายตาของเธอไม่ได้มีไว้เพื่อมองเขาหรือหนุ่มๆ คนไหนทั้งนั้น

 “แล้วพี่ภัทรมาทำอะไรที่นี่ค่ะ แล้วธัญญามาด้วยหรือเปล่าคะ” เธอถาม เมื่อรู้สึกเก้อเขินกับสายตาที่มองสบมาของรวิภัทร

“พี่จะตอบน้องปิ่นทุกคำถาม ถ้าเราจะหาที่เงียบๆ นั่งคุยกันตกลงไหมครับ” รวิภัทรเสนอและยิ้มให้สาวน้อยน่ารักที่เขาเคยรู้จักเมื่อหลายปีก่อน เมื่อก่อนปิ่นณาราสวยน่ารักยังไง ปัจจุบันนี้เธอก็ยิ่งสวยน่ารักมากยิ่งกว่าสมัยก่อนมากนัก

แม้เวลาจะผ่านไปหลายปี แต่เขาก็ยังรู้สึกดีๆ กับผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ ตอนนี้ปิ่นณารากับเขาต่างก็เติบโตขึ้น และการเจอกันในครั้งนี้ก็ทำให้เขาอยากจะสานต่อความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอขึ้นมาอีกครั้ง ครั้งนั้นเขาไม่เคยได้บอกความรู้สึกที่มีต่อเธอ แต่ครั้งนี้เขาจะบอกปิ่นณาราตรงๆ ว่าเขาชอบเธออย่างที่ชายหนุ่มคนหนึ่งจะชอบหญิงสาวคนหนึ่ง

“ได้ค่ะ” ปิ่นณารายิ้มรับ และชักชวนเขาไปหาร้านกาแฟเงียบๆ แถวหน้าธนาคารนั่งคุยกัน ทั้งสองเลือกโต๊ะและสั่งกาแฟกันคนละแก้ว แล้วในระหว่างที่นั่งรอกาแฟ รวิภัทรก็เป็นฝ่ายที่เปิดการสนทนาขึ้นมาก่อนอีกครั้ง

“เราไม่ได้เจอกันกี่ปีแล้วนะ”

“ห้าปีค่ะ”

ปล.โหลดตอนพิเศษฟรีนะคะ

สามารถสั่งซื้อหนังสือ E-Book ของธีร์วรา ได้ที่ link นี้เลยค่ะ

http://goo.gl/VU8OaH

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

40 ความคิดเห็น