เมียลับบำเรอรัก (หนี้สัญญาเมียเก็บ)

ตอนที่ 32 : ยากูซ่า VS แก้วตาดวงใจ (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,645
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    28 มี.ค. 62

ดวงตาเรียวเบิกกว้าง นี่คุณจะลักพาตัวฉันอีกแล้วหรือคะ

ผมจะแต่งงานกับคุณ

ลักพาตัว! แต่งงาน! แล้วความรักล่ะ! เร็วไปไหม ไม่รู้ คำถามผุดขึ้นมากมายแต่ไม่มีคำตอบ

 “…”

ทานากะเอื้อมมือไปจับมือเล็กมากุมไว้ แล้วมองเข้าไปในดวงตาคู่สวย ผมรักคุณ

“รัก”

“รักมาก”

“รักตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ไม่รู้รู้แต่รัก”

คนฟังเงิบเล็กน้อย

“แล้วคุณล่ะ”

“ไม่รู้”

“ไม่เป็นไรขอแค่คุณรู้ว่าผมรักคุณก็พอแล้ว

หัวตาคนถูกบอกรักร้อนผ่าว แล้วน้ำตาก็ไหลซึมออกมา

อย่าร้องไห้ เพราะผมทนไม่ได้กับน้ำตาของคุณ

ฉันคิดถึงคุณวิมลศิริสารภาพ ถึงความรู้สึกที่อัดแน่นในใจ

 “ผมรักคุณรักอย่างที่ไม่เคยรักใครมาก่อน” คนพูดจูบซับน้ำตาให้คนขี้แย ผมจะรอวันที่คุณรักผม”

 “คุณแน่ใจนะว่าจะรอไหวถาม เพราะคิดว่าบิดาคงไม่ยอมยกเธอให้ใครง่ายๆ

 “ไม่มีอะไรที่ผมแน่ใจขนาดนี้แล้วทูนหัวเขาก้มลงจะจูบเธออย่างดูดดื่ม

ถ้าฉัน Say No ล่ะ

ผมก็จะลักพาตัวคุณไปไว้ที่ญี่ปุ่นจนกว่าคุณจะรับรักและยอมแต่งงานกับผมหรือไม่ก็มีลูกสักคนสองคนแล้วค่อยแต่ง

ทำตัวเป็นมาเฟียชัดๆ

ก็ทำกับคุณคนเดียวเท่านั้นแหละเขาจูบเธออีก ปากของเขาร้อนรุ่ม ลิ้นน่าหลงใหล แต่มือซุกซนของเขานี่สิกำลังเคลื่อนไหวทำให้ใจเธอสั่น ผมคิดถึงคุณ และอยากจะรักคุณจะแย่อยู่แล้ว

ปลายนิ้วแกร่งเกี่ยวกับยางยืดของแพนตี้แล้วรูดลง ไม่ถึงนาทีนิ้วแกร่งก็สัมผัสจุดไวต่อสัมผัส และเธอก็หลุดโลกไปเลย

วิมลศิริหลับตาพริ้มกับสัมผัสวาบหวามของเขา 

+++ UN CUT+++

เมื่อทานากะหยุดในที่สุด เธอก็นอนอยู่ตรงนั้นรู้สึกดีเกินกว่าจะขยับตัวและปล่อยให้จิตใจที่กระเจิดกระเจิงกลับสู่ความมีสติอีกครั้ง เขาดึงกางเกงในขึ้นให้แล้วจุมพิตหน้าท้องแบนราบ แล้วนอนเหยียดยาวข้างเธอ

เธอหันไปมองเขา

“ทุกอย่างโอเคไหม”

ยิ่งกว่าโอเค! แต่เธอไม่พูดชมให้เขาได้ใจหรอก ทำถึงขนาดนี้ อย่างนี้ต้อง

“ฉันก็คิดว่าได้เวลาที่คุณจะไปพบกับครอบครัวของฉันแล้วค่ะ”

“แล้วถ้าครอบครัวของคุณไม่ชอบผมละ”

“ฉันแน่ใจว่าพวกเขาจะต้องชอบคุณ” บอกยิ้มๆ เมื่อเห็นท่าทางไม่แน่ใจของเขา

“ผมว่าผมลักพาตัวคุณหนีไปตอนนี้ดีกว่าต้องไปพบกับครอบครัวของคุณจะดีกว่านะ”

“อย่าปอดนักเลย”

ดูเหมือนความกังวลของทานากะจะไม่หายไป “ถ้าคุณเป็นผมคุณจะทำยังไง”

“ฉันก็จะทำเหมือนกับที่คุณจะทำนั่นแหละ”

“เจอแก๊ง….มาแล้วทั้งญี่ปุ่นผมยังไม่กลัวเท่าครั้งนี้เลย” บอกก่อนจะจูบปากนุ่มแรงๆ เหมือนมันเขี้ยว

“ไม่ต้องกลัวค่ะ ทุกอย่างจะต้องผ่านไปได้ด้วยดี”

“แล้วถ้าไม่ดี ผมก็จะลักพาตัวคุณหนีไปแน่ๆ ไว้ค่อยมีลูกสักคนสองคนแล้วค่อยกลับมาขอขมาพ่อตาแม่ยายก็คงจะยังไม่สาย”

วิมลศิริหัวเราะ เธอไม่รู้หรอกว่าอนาคตเป็นอย่างไร แต่ขอแค่มีมือคู่นี้คอยจับมือแล้วเดินไปด้วยกัน

ปล.โหลดตอนพิเศษฟรีนะคะ

สามารถสั่งซื้อหนังสือ E-Book ของธีร์วรา ได้ที่ link นี้เลยค่ะ

http://goo.gl/VU8OaH

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

40 ความคิดเห็น