เมียลับบำเรอรัก (หนี้สัญญาเมียเก็บ)

ตอนที่ 15 : 6(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,817
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    25 ม.ค. 62

“พี่วินธ์ไม่ได้อยู่ที่ห้อง สงสัยจะอยู่ในไร่ชาอย่างที่พี่สงสัยแน่ๆ เลยล่ะ” ณัฐวราสังเกตเห็นท่าทางแปลกๆ ของแขกสาว ตอนที่มองจ้องรูปถ่ายที่อยู่ในกรอบในตู้โชว์ แล้วถ้ามองไม่ผิด หล่อนคิดว่าปิ่นณาราคงมีความรู้สึกที่พิเศษให้กับวิธวินธ์ แต่เธอไม่รังเกียจเลยสักนิด ถ้าจะมีคนเข้ามาแล้วทำให้ญาติหนุ่มของเธอยิ้มและหัวเราะได้อีกครั้ง “แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่จะให้เด็กที่ไร่ ไปตามให้”

“ขอบคุณค่ะ”

         “อีกสักพักแหละกว่าพี่วินธ์จะกลับมา” ณัฐวราเอ่ย หลังจากที่บอกให้เด็กในไร่ไปตามญาติหนุ่มที่ไม่รู้ว่าอยู่ส่วนไหนของไร่

ไร่แก้ววิศิตวัฒนามีพื้นที่เกือบพันไร่ นอกจากไร่กาแฟ ชา และสต-รอว์เบอรีแล้ว ยังมีพื้นที่ป่าแถวๆ ภูเขาและน้ำตก ซึ่งเขาจะอยู่ตรงไหนของไร่ก็ได้ในตอนนี้

         “ว่าแต่ว่าน้องปิ่นจะรับน้ำอะไร น้ำเปล่า ชา กาแฟ หรือน้ำผลไม่ดีจ๊ะ”

“น้ำเปล่าก็พอค่ะ” ปิ่นณารามองตามร่างโปร่งที่เดินหายไปยังห้องข้างๆ ซึ่งเธอเดาว่าเป็นห้องครัวของบ้าน

บ้านของวิธวินธ์เป็นบ้านไม้สองชั้น ภายในบ้านนอกจากห้องครัว ห้องรับแขก ห้องทำงาน แล้วยังมีห้องนอนและห้องน้ำอีกหลายห้อง และเธอสังเกตเห็นว่าเขาอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้เพียงลำพัง ณัฐวราคงมีบ้านพักของตัวเอง ส่วนแม่บ้านและคนงานของไร่คงพักที่เรือนพักคนงานที่แยกออกไปอีก

“นี่จ้ะ” ณัฐวราวางแก้วน้ำลงตรงหน้าเธอ ก่อนจะนั่งลงตรงเก้าอี้ตัวที่อยู่ติดกัน

เธอกล่าวขอบคุณ ก่อนจะพูดอย่างเกรงใจว่า“พี่วราไม่ต้องมานั่งรอพ่อเลี้ยงเป็นเพื่อนปิ่นก็ได้นะคะ ปิ่นเห็นพี่วราดูยุ่งๆ ปิ่นไม่อยากรบกวน”

“ไม่รบกวนอะไรหรอกจ้ะ งานพี่ก็ไม่ได้ยุ่งมากเท่าไหร่ เพราะคนที่ยุ่งนะพี่วินธ์ต่างหาก ถึงพี่จะช่วยดูแลงานเอกสารในไร่ให้พี่วินธ์หลายอย่าง แต่พี่วินธ์ก็อดไม่ได้ที่จะต้องตรวจสอบมันอีกรอบหนึ่งอยู่ดี”

“พ่อเลี้ยงนี่คงจะไม่ค่อยไว้ใจใครง่ายๆ นะคะ” สรุปเอาจากที่ฟังอีกฝ่ายเล่า

“ก็คงงั้นล่ะ” ณัฐวราพยักอย่างเห็นด้วย “แต่พี่คิดว่า เป็นเพราะพี่วินธ์ไม่ต้องการให้มีข้อผิดพลาดมากกว่า แต่ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับการติดต่องานแบบต้องประสานงานแบบนี้พี่วินธ์แกยกให้พี่หมดเลย แล้วถ้ามีลูกค้าอยากแวะมาดูไร่ ก่อนซื้อสินค้ากับเราพี่ก็ต้องเป็นคนดูแลเทคแคร์แทนพี่วินธ์ เพราะพี่วินธ์ไม่ชอบงานแบบนี้”

“ปิ่นก็ไม่ชอบเหมือนกันค่ะ แต่ว่ามันก็จำเป็น” อดไม่ได้ที่จะออกความเห็น

นอกจากจะต้องดูแลไร่ชา กาแฟของเองแล้ว เธอยังจะต้องจัดการเรื่องเอกสาร บัญชี และรายการสั่งซื้อจากลูกค้า บิลต่างๆ เงินเดือนลูกจ้าง เอาเป็นว่าการทำไร่ไม่ใช่แค่งานภายในไร่ แต่ยังรวมถึงงานเอกสารอีกกองโตก็ว่าได้

“แล้วน้องปิ่นเป็นไงบ้างจ๊ะ ปรับตัวได้บ้างหรือยังกับการทำงานภายในไร่”

“ก็ปรับตัวได้พอสมควรแล้วค่ะ จะหนักก็ตรงที่ต้องควบคุมคนงาน ดีว่าปิ่นยังมีลุงสรคอยช่วย”

สรเป็นคนงานเก่าแก่ของไร่ปิ่นณารา หน้าที่หลักก็คือดูแลคนงานและจัดการปัญหาต่างๆ ภายในไร่ และเธอก็ได้สรนี่แหละเป็นคนสอนงานเกี่ยวกับการทำไร่ชา กาแฟให้

“จริงสินะ เพราะส่วนมากคนงานภายในไร่จะเป็นผู้ชายเป็นส่วนใหญ่นี่เนอะ”

“ใช่ค่ะ”

“แล้วน้องปิ่นเคยคิดที่จะขายไร่แล้วไปอยู่ที่อื่น อย่างเช่น กรุงเทพฯ บ้างไหมคะ”

“ปิ่น

ยังไม่ทันจะได้ตอบคำถาม เมื่อหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ เหลือบสายตาไปเห็นวิธวินธ์ที่กำลังจะเปิดประตูบ้านเข้ามา

“พี่วินธ์มาพอดีเลย งั้นพี่ขอตัวไปดูร้านกาแฟก่อนนะ”

ปิ่นณารามองตามร่างณัฐวราที่เดินไปคุยกับวิธวินธ์สองสามประโยค ก่อนจะเดินออกจากบ้านไป และปล่อยให้เธอต้องเผชิญหน้ากับพ่อเลี้ยงหนุ่มเพียงลำพัง

 ร่างบางลุกขึ้นยืน ทักทายและไหว้สวัสดีพ่อเลี้ยงหนุ่ม เมื่อเขามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

“สวัสดีปิ่นณารา” วิธวินธ์รับไหว้ “วันนี้คือวันที่เธอจะให้คำตอบฉันใช่ไหม”

“ค่ะ” เธอมองสบกับดวงตาคมกล้า พลันหัวใจก็เต้นไม่เป็นส่ำ

เมื่อยืนใกล้ๆ กันแบบนี้ เธอรู้สึกถึงไอร้อนที่แผ่กระจายออกมาจากร่างสูงของเขา เธอลอบกลืนน้ำลาย เมื่อกลิ่นกายของเขาที่ผสมกับกลิ่น โคโลญโอบล้อมตัวเธอไว้ กลิ่นกายของเขาไม่ได้น่ารังเกียจ แต่มันกลับกระตุ้นเร่าประสาทสัมผัสที่แสนจะอ่อนไหวของเธอได้ อย่างที่ไม่เคยมีใครสามารถทำได้มาก่อน

ปล.โหลดตอนพิเศษฟรีนะคะ

สามารถสั่งซื้อหนังสือ E-Book ของธีร์วรา ได้ที่ link นี้เลยค่ะ

http://goo.gl/VU8OaH

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

40 ความคิดเห็น