เมียลับบำเรอรัก (หนี้สัญญาเมียเก็บ)

ตอนที่ 14 : 6(1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,427
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    23 ม.ค. 62

ปิ่นณารารู้สึกว้าวุ่นใจเล็กน้อยกับการที่จะต้องไปพบพ่อเลี้ยงวิธวินธ์และตอบรับข้อเสนอ เมียเก็บหรือ นางบำเรอ

กล้าๆ หน่อยปิ่น บอกตัวเองในใจ สูดลมหายใจเข้าไปในปอดลึกๆ แล้วลงจากรถกระบะคันเก่าของไร่ หญิงสาวมองไปรอบๆ พร้อมกับก้าวเดินไปยังบ้านไม้สองชั้นหลังใหญ่ด้วยความมุ่งมั่นทั้งหมดที่มี แม้ว่าลึกๆ แล้วเธอจะรู้สึกหวาดหวั่นและสิ้นหวังกับอนาคตของตัวเองก็ตาม

ความใกล้ชิดที่จะเกิดขึ้นอาจจะทำให้เธอต้องซ่อนความรู้สึกทั้งหมดที่มีต่อวิธวินธ์ไว้ ปิ่นณาราจะไม่ยอมให้เขารู้ถึงความในใจว่าในอดีตเธอเคยแอบหลงรักเขา ถ้าเขารู้อาจจะหัวเราะขันและหาว่าเธอเป็นเด็กแก่แดดแก่ลมก็เป็นได้

แม้ว่าเวลาจะผ่านไปหลายปี แต่ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขามันก็ไม่เคยลบเลือนไปตามกาลเวลา ทั้งที่มีหลายๆ คนเคยบอกว่าเวลาจะทำให้ความรู้สึกของคนเราเปลี่ยน แต่ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขายังเหมือนเดิม ยังเป็นเด็กผู้หญิงที่แอบรักเขาคนเดิม

ปิ่นณาราก้าวเดินช้าๆ จนกระทั่งมาหยุดตรงหน้าบ้านไม้หลังใหญ่ของพ่อเลี้ยงหนุ่ม เธอมองเข้าไปในตัวบ้าน แต่มองไม่เห็นใครอยู่ในบ้านไม้หลังใหญ่นั้นสักคน เธอมองไปรอบๆ ตัวบ้าน ก่อนจะเริ่มเดินหาใครสักคนที่พอจะบอกได้ว่าพ่อเลี้ยงวิธวินธ์อยู่ที่บ้านหรืออยู่ในไร่ของเขา

แล้วเป็นโชคดีของเธอ เมื่อเธอมองเห็นณัฐวราญาติสาวของวิธวินธ์เดินตรงมาทางตัวบ้านพร้อมกับสตรอว์เบอรีตะกร้าใหญ่ เธอยิ้มและเดินตรงไปหาหญิงสาวคนนั้นทันที

 “สวัสดีค่ะ พี่วรา”

“สวัสดีค่ะน้องปิ่น มาทำอะไรหรือคะนี้” ณัฐวรามีท่าทีแปลกใจที่เห็นเธอ แปลว่าญาติสาวของวิธวินธ์ไม่รู้ถึงข้อตกลงที่กำลังจะมีขึ้น

ข้อตกลงที่จะทำให้เธอกลายเป็นเมียเก็บหรือ นางบำเรอ ของเขา ปิ่นณารารู้สึกเจ็บปวดและอยากจะกรีดร้องกับสถานะของตัวเอง แต่เธอไม่มีทางเลือกมากนักในเรื่องนี้

“มาพบพ่อเลี้ยงค่ะ ไม่ทราบว่าอยู่หรือเปล่าคะ”

ในตอนนี้ณัฐวราอาจจะมองเธอด้วยสายตาปกติ แต่เมื่อหล่อนรู้ว่าเธอจะกลายมาเป็นนางบำเรอของญาติหนุ่ม เธอไม่อยากจะจินตนาการถึงสายตาดูถูกที่จะได้รับจากหญิงสาวคนนี้ คนงานของวิธวินธ์ และคนงานของเธอเอง

“อยู่ค่ะ แต่พี่ไม่แน่ใจว่าอยู่ที่ห้องทำงานหรือที่ไร่ชานะคะ ตอนนี้” ณัฐวราสังเกตเห็นสีหน้าเศร้าๆ บนใบหน้าเรียวสวย แม้ปากจะขยับยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นมันกับไปไม่ถึงดวงตาคู่สวยเลย “แล้วน้องปิ่นได้นัดไว้หรือเปล่าคะ”

“เปล่าค่ะ” คนพูดสั่นหน้า

 “เดี๋ยวพี่ไปดูที่ห้องทำงานให้ว่าพี่วินธ์อยู่หรือเปล่า ถ้าพี่วินธ์ไม่ได้อยู่ที่ห้องทำงาน เดี๋ยวพี่จะให้เด็กไปตามที่ไร่ให้”

 “ขอบคุณพี่วรามากค่ะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ” ณัฐวรายิ้ม พร้อมกับเดินนำเข้าไปก่อน วางตะกร้าสตรอว์เบอรีไว้บนโต๊ะรับแขกกลางห้อง ก่อนจะหันมามองหญิงสาวที่ยืนนิ่งอยู่ข้างหลัง

 “เดี๋ยวน้องปิ่นนั่งรอก่อนนะคะ เดี๋ยวพี่ไปดูให้”

“ค่ะ”

ระหว่างรอปิ่นณาราก็เดินดูรูปภาพที่วางอยู่บนตู้โชว์ภายในห้องไปพลางๆ เธอเดินเข้าไปดูใกล้ๆ แล้วก็สังเกตเห็นว่าไม่มีรูปถ่ายของภัคจิราอดีตภรรยาของเขาเลยสักรูป

ในกรอบรูปที่วางโชว์มีแค่รูปนายวิวัตฒ์ นางนันทยา วิธ-วินธ์ที่ถ่ายรวมกันอยู่หลายรูป รูปถ่ายที่วางโชว์เป็นรูปในสมัยที่วิธวินธ์ยังเป็นเด็กจนกระทั่งถึงรูปตอนที่เขาสวมชุดครุยรับปริญญา รูปตอนที่เขายิ้มกว้าง ผมสีดำยุ่งเหยิง และกำลังถือลูกฟุตบอลอยู่ในมือ ปิ่นณาราอมยิ้มเมื่อมองรูปถ่ายเก่าๆ ของพ่อเลี้ยงหนุ่ม เพราะตอนนี้เธอสังเกตเห็นว่าเขาไม่ค่อยยิ้มมากนัก

ปิ่นณาราไม่รู้รายละเอียดเกี่ยวกับการหย่าร้างของพ่อเลี้ยงหนุ่ม แต่บิดาของเธอเล่าว่าภรรยาของวิธวินธ์ไม่ชอบชีวิตของการเป็นภรรยาชาวไร่ หลังจากที่วิธวินธ์และภัคจีราแต่งงานกันได้ปีกว่าๆ พวกเขาก็หย่ากัน หลังจากการหย่าร้างที่แสนเจ็บปวดนั้น ภัคจิราก็ลอยหน้าไปแต่งงานกับนักธุรกิจอเมริกาที่อายุมากกว่าหล่อนถึงสิบปี

“น้องปิ่น”

เสียงเรียกทำให้เธอตื่นจากภวังค์ความคิด หญิงสาววางมือที่ทาบกับกระจกตู้โชว์ลงไว้ข้างตัว

“พี่วินธ์ไม่ได้อยู่ที่ห้อง สงสัยจะอยู่ในไร่ชาอย่างที่พี่สงสัยแน่ๆ เลยล่ะ” ณัฐวราสังเกตเห็นท่าทางแปลกๆ ของแขกสาว ตอนที่มองจ้องรูปถ่ายที่อยู่ในกรอบในตู้โชว์ แล้วถ้ามองไม่ผิด หล่อนคิดว่าปิ่นณาราคงมีความรู้สึกที่พิเศษให้กับวิธวินธ์ แต่เธอไม่รังเกียจเลยสักนิด ถ้าจะมีคนเข้ามาแล้วทำให้ญาติหนุ่มของเธอยิ้มและหัวเราะได้อีกครั้ง “แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่จะให้เด็กที่ไร่ ไปตามให้”

“ขอบคุณค่ะ” 


ปล.โหลดตอนพิเศษฟรีนะคะ

สามารถสั่งซื้อหนังสือ E-Book ของธีร์วรา ได้ที่ link นี้เลยค่ะ

http://goo.gl/VU8OaH

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

40 ความคิดเห็น