อีก 3 เดือนข้างหน้า

ไดอาจัง คิดถึงกันไหม

ปิดเทอมนี้ ไม่ได้ไปเรียน
และเผชิญกับการไม่มีข้าวกิน
เพราะ แม่กินเจ๊!

ส่งผลให้ต้องกินไก่ย่าง ไก่ทอดทุกวัน
ตอนนี้กลัวไก่มาก T^T






















นี่ก็ปิดเทอมแล้วนะ อีกแค่ 3 เดือน
วันที่ 1 กุมภาพันธุ์ ก็จะหมด จบ จบจากการเป็นนักเรียนโรงเรียน ราชวินิตบางแก้ว




(เหมือนรูปจะยาวไปหน่อย แต่ถ้าเล็กกว่านี้รูปจะไม่ชัดเอามากๆ)







ที่แห่งนี้ได้ให้อะไรกับเมย์เยอะแยะ
ทั้ง เพื่อน พี่ น้อง






เพื่อน


อย่างแรก ก็ต้องเริ่มเพื่อนๆในห้องก่อนเนอะ













ช่วงม.ปลาย
ทำให้ฉันได้รู้จักเพื่อนๆแตกต่างจากที่เคยเจอ


บางทีพวกเขาก็รั่ว
บางทีก็เครียด และส่งกระแสจิตให้เครียดกันทั่วห้อง
และบางครั้ง ห้อง 6/2 ก็ทำให้ฉันอึดอัด
จนไม่ชอบที่จะมาโรงเรียน



เด็กม.ปลาย โตเป็นอะไรแล้ว ยังไม่อยากที่จะมาโรงเรียน


















และมีเพื่อนในห้องที่ฉันไม่ชอบขี้หน้าเลย ให้ตาย
แต่ก็คงบอกออกมาไม่ได้ เพราะนี่คือไดอาจังออนไลท์ เกิดใครในห้องมาเห็น

บางสิ่งที่เราไม่ชอบ ก็ควรเก็บไว้ในใจ

แต่ เกลียดไอไส้เน่าจริงๆนะ(คิดเอาเองว่าใครไส้เน่า)


























เลขที่ 1 แฟ้ม
แฟ้มหนุ่มเสกิบ ดรัมเมเยอร์สีเขียว ผู้เป็นที่กริ๊ดกร๊าดของเด็กม.ต้น
แฟ้มนิสัยดีนะ ตรงไปตรงมาดี ดูไม่เสแสร้ง จริงใจ
แต่เพราะเคยสนิทมากช่วงหนึ่ง
เลยทำให้รู้ว่า แฟ้มน่ะเสียสละ เอ้ยๆ ควรบอกว่า มีน้ำใจมากๆ
จริงๆนะเว้ย ฮ่าๆๆ











เลขที่ 2 กุล หัวหน้าห้อง
คนนี้ไม่เขียนถึงไม่ได้จริงๆนะ เขาน่ะ ขี้น้อยใจสุดๆ
มีรังสีจากความเป็นผู้นำตั้งแต่ม.4ละ
อยู่กันมา 3 ปี จะไม่ชอบกุลสุดๆก็ตอนจะตบแพนเนี่ยยละ
กุลน่ากลัวมากเลยนะวันนั้น เขาตกใจสุดๆ








เลขที่ 3 แท๊งค์  
คู่ทีม คู่งาน คู่ขา คู่อะไรอีกดี
แท๊งค์เป็นคนมีน้ำใจมากกกกกกกกกกกกกกกก(+1000 ครั้ง)
แม้บางครั้งจะต้องเสียเปรียบ แต่แท๊งค์ก็ทำให้ ด้วยความเต็มใจเสมอ
แถม เหมือนแท๊งค์จะตวาดไม่เป็น(ยกเว้นตอนปลาจะดึงขนหน้าแข้ง และ กุลด่าแอร์)
จริงๆนะ ใครได้แท๊งค์เป็นแฟน สบายทั้งชีวิต
แต่ที่น่าคิดคือ แท๊งค์จะชอบผู้ญ(?)คนไหน
ฮ่าๆๆ แซวเล่น(สำเนียงอ.ปิง)











เลขที่ 4 เชน
คนนี้ฮาทุกตอน ถ้าคุยด้วยแล้วต้องยิ้มตล๊อด
มีบุคลิกเป็นหุ่นยนต์ ฮาสุดๆ
เออเชน แอร์บอกว่า เชนเหมือนคนขายถั่วน่ะ




























เลขที่ 10 ท๊อป
ไอนี่ก็อีกคน ขี้งอนซะไม่มี
หายงอนเค้าได้แล้วนะท๊อป ทีเค้างอนท๊อปบ่อยๆ เค้ายังหายโกรธเลย
แล้วทำไมทีเค้า ท๊อปถึงมาแผ่งรังสีอำมหิตในเค้าตลอดเลยอะ













เลขที่ 22 ถิงถิง
ถิง เค้าดีใจมากเลยนะที่ได้รู้จักถิง
เค้าชอบมองหน้าถิงมากๆ และสงสัยเสมอว่า ภายใต้ผิวหน้าถิง มันมีแสงไฟอยู่หรอ ทำไมถึงไม่เคยคล้ำแดดเลย
ขอบคุณ 3 ปีที่ผ่านมา(โดยเฉพาะม.6) ที่เราโคจรมาทำงานร่วมกัน
บางทีที่เค้าทำงานห่วยหรืออะไร ถิงก็ยังกัดฟันรู้จักเค้ามา
เค้าดีใจมากๆนะ
อ่อๆ อีก 1 เรื่อง ขอบคุณสมุดสังคมที่คอยให้เค้าตามลอกเสมอ ฮ่าๆๆๆ











เลขที่ 23 อีฟ
อีฟ อีฟจ๊า อีกไม่กี่เดือน เค้าอยากให้อีฟลืมเรื่องพี่คนนั้นซะ
เพราะพี่คนนั้นเหมือนเป็นปมมืดในใจอีฟ
อ้อ อีก 1 อย่าง ฝึกมัดผมเองได้แล้ว จะจบม.6แล้วนะ












เลขที่? (จำไม่ได้) บุ๊ค
บุ๊คเป็นเหมือนครูคนที่ 2 ของวิชามากมาย ฮ่าๆๆๆ
บุ๊คคอยสอนอะไรที่เค้าสงสัย และช่วยในทุกๆเรื่องที่เค้าพูดออกมา ทั้งตั้งใจพูด และไม่ตั้งใจพูด บุ๊คก็ช่วยเค้าคิดเสมอ
ขอบคุณนะ











เลขที่ ? เทียน
หนูเทียน(จอมดุ) เทียนเป็นผู้หญิงที่มีวิญญาณของผู้นำสมัยอยุธยา(เวอร์)
เค้าชอบเทียนเวาที่เทียนคอยจดจำอะไรหลายๆอย่างแทนเพื่อน
และด่าเพื่อน จนเพื่อนไม่เหลวแหลก(แต่บางครั้งก็แรงไป)
แต่นี่ละ ถ้าไม่มีคนแบบนี้ในห้อง แล้วใครจะคอยเตือนสติเพื่อนๆละ
ใช่มะ

















เลขที่ 45 แอร์



แอร์ แอร์ แอร์ หรือจิงโจ้
ฮ่าๆๆ เค้าจำได้นะแอร์
แอร์หลอกเค้าว่าชื่อจิงโจ้ และหลอกให้เค้าเรียกๆๆๆๆๆๆ
เค้าจำเรื่องของแอร์แล้วเค้าก็ขำมาตลอด
เรา 2 คนนี้จู่ๆก็โคจรมาเจอกันเพราะงานนาฏศิลป์เนอะ
หลังจากนั้นก็ได้ร่วมงานกันตลอด ไม่เว้นแต่จัดโต๊ะกินข้าวกลางวัน ก็ยังได้นั่งโต๊ะเดียวกัน
แถมมีวันหนึ่ง แอร์แหกปากกระโดหลบจิ้งจก วันนั้นเค้าเลยได้รู้ว่า แอร์กลัวจิ้งจกซะยิ่งกว่ากลัวครูประจำชั้นซะอีก
เรารู้จักกันมานานเนอะ เลยทำให้
บางครั้งเค้าไม่พูดอะไร แอร์ก็รู้ว่า
ไม่ควรพูดกับเค้า และเงียบ รอให้เค้าใจย็น แล้วค่อยถาม
เค้าน่ะ ดีใจมากๆ(วันนี้หลายมาก)เอาเป็นว่า ดีใจมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก(+1หมื่นล้าน)
ที่ได้รู้จักกับสาวตลกโบกฮา
ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปี เค้าก็ยังมองแอร์ว่าน่ารักเหมือนเดิม ขอบคุณที่ได้มารู้จักกัน













เลขที่ 47 ปลา
ปลาเนี่ย นิสัยคล้ายๆแท๊งค์ จิดใจคล้ายแท๊งค์
แต่มีบางอย่างที่แตกต่างคือ ชอบมีอะไรสักอย่างในใจ
ที่บอกใครไม่ได้
เค้าเคยไม่ชอบปลาจริงๆนะ แต่เพราะความใจดี ใจเย็นของปลาทำให้เค้ารู้สึกผิด และมองปลาใหม่
เริ่มเปิดใจ และยอมรับปลา
ไม่รู้จะพิมพ์ไงต่อแฮะ เรียบเรียงคำไม่ถูก เอาเป็นว่า จุ๊บๆ ฮ่าๆๆๆ











ก็ครบหมดแล้วเนอะ 47 คน 
ที่อยากเขียนถึงคงนึกได้เพียงเท่านี้

อย่างน้อย เมื่อจบม.6 ไปแล้ว กลับมาอ่าน จะได้ระลึกไว้ว่า ครั้งหนึ่ง เราเคยมีความทรงจำร่วมกับเพื่อนๆ
เพื่อนณ ดินแดนแสดดำ






























มาเพื่อนต่างห้องบ้าง
ก็คงมีคนเดียว
โอ 6/13

โอเนี่ยเป็นคนดีมาก
มากถึงมากที่สุด บางครั้งจะงี่เง่าตามประสาเด็กไปบ้าง
แต่ก็ต้องขอบคุณที่ทนเมย์มาจนถึงตอนนี้ได้

ไม่ว่าจะพูดทำร้ายจิตใจแค่ไหนก็ยังทน ทน ทน
ฮ่าๆๆๆ 
ใครได้โอเป็นแฟนเนี่ย คงโชคดีนะ
พี่เมย์บอกกับเมย์ไว้ว่า
"ทำไมนะเมย์ คนที่รักเรา ทำไมเราถึงไม่รักเค้า ทำไมพี่ถึงเบื่อเค้า"

เพราะ คนเรามักลืมมองคนที่อยู่ใกล้เราที่สุดไง
หวังว่า เมย์คงไม่เป็นแบบนั้นนะ อย่างน้อย เมย์ก็ใจดีกับโอขึ้นเยอะเลย ใช่มะ
































พี่



กาน
พี่คนเดียวที่ไม่ค่อยพูดถึง แต่ก็คิดถึงตลอดเวลาเลยนะ

ถึงจะไม่เคยเรียกเธอว่าพี่เลย แต่ความจริง
เธอทำตัวกลมกลืนจนลืมไปว่าเธอเป็นพี่ ก็เธอเหมือนเพื่อนนิน่า

ฉันไม่ค่อยกล้าสนิทกับเธอมาก กลัวคนอื่นรู้น่ะ
มีเด็กคนนึง ฉันมองน้องคนนี้มานานแล้ว
ถึงน้องจะไม่รู้จักกับฉัน แต่ฉันรู้สึกชอบเด็กคนนี้มาก
เด็กคนนี้ เค้าชอบเธอ

มันทำให้ฉัน ไม่กล้าที่จะสนิทกับเธอ
ฉันกลัว กลัวว่าน้องจะรู้สึกแย่กับฉัน

อยากจะบอกว่า วันที่เธอบอกกับฉัน
"เดี๋ยววันพุธ จะไปรร. เอาข้าวหลามไปฝากครูน่ะ"
ฉันมองหาเธอทั้งวันเลย ฮ่าๆ















พี่กัณ

พี่กัณเนี่ยตกทุกข์ได้ยากกันมาหลายปี รู้จักกันมานมนานตั้งแต่เมย์ป.6

พี่เนี่ย เป็นผู้ชายที่ผู้หญิงหลายๆคนชอบนะ
โรแมนติก รักเดียวใจเดียว(มั้ง)
ไม่ๆ พี่น่ะรักเดียวใจเดียว แต่แค่ชอบคุยกับสาว

เพราะแบบนี้มั้ง เมย์เลยเป็นน้องพี่ดีกว่า สบายใจดี
เลยทำให้รู้จักกันยืนยาว ตั้งแต่สมัยพี่จีบอังวรา(ใครหว่า) จนตอนนี้ พี่กินเด็กละ ฮ่าๆๆ

























น้อง


น้องเนี่ย ที่สนิทก็คงเป็น
เจมส์
เจมส์เป็นสุภาพบุรุษมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ไม่เคยล่วงเกินเมย์ ถึงจะหน้าโหดไปหน่อย(พี่กัณบอกว่าโหดมาก)
แต่เขาก็นิสัยดี เป็นผู้ชายคนแรกเลยนะ ที่แม่อนุญาตจากปากว่าให้ไปดูหนังด้วยได้ ฮ่าๆๆ
























วันนี้ไดอารี่ยาวมหาศาลแน่ๆเลย












ก็มาย้อนกันสักนิด
ช่วงวุ่นๆเดือนกรกฎาคม 


ไปหอศิลป์กับโอมา
ไปถ่ายรูปทำพอดอะแหละ ไม่ใช่อะไรหรอก






หลังจากนั้นก็สอบจนหัวฟู 
เครียดไมเกรนกิน






อ่อๆ ช่วงม.6
ไปถ่ายรูปสติกเกอร์
โอบอกว่า เป็นธรรมเนียมที่ทุก 1 เดือนต้องถ่ายรูป ฮ่าๆ













ถ่ายตอนไหนก็ดูวันที่ในรูปเองเนอะ







ถ่ายรูปเนี่ย สนุกจริงๆนะ






















ต่อมาก็วันไหว้ครูเนอะ


วันไหว้ครูที่ไม่ค่อยซึ้งกินใจ
ก็วันนี้ถ่ายรูปจบกันเนอะ ได้ถ่ายกับพี่พล วงแครชด้วย โคตรตื่นเต้น อีกนิดเดียวก็ได้นั่งข้างๆแล้ว










รูปหมู่เยอะมาก
อยากเก็บมันไว้ในความทรงจำ






















เค้าน่ะ เคยเกลียดโรงเรียนนี้มาก
เพราะเบื่อ เบื่อการเรียนแบบนี้ เบื่อสถานที่เรียนแบบนี้ เบื่อเพื่อน เบื่อๆๆๆ

แต่เพราะครูประจำชั้น ม.6 ทำให้เปลี่ยนความคิด
ครูสมพรเป็นครูที่ดีมากๆ มากจริงๆ 
พูดถึงความจริงของชีวิตคน

























ถ่ายหลังโรงเรียนเยอะละ ไปหน้าโรงเรียนมั่ง








(รูปนี้โดนลากมาถ่าย กุลยังจับแขนไว้อยู่เลย)


















กับเพื่อนๆ คงไม่มีช่วงเวลาแบบนี้แล้ว
แต่ขอต่อถึงเพื่อนอีกนิด
มีเพื่อนคนนึง

เขาชื่อ พี่โชค เลขที่ 6