บทสุดท้าย *โมลาโมลา*

เปิดลำดพงดังๆนะ เพลงเบาโคตร


วันนี้เราจะมาเริ่มกันโดยไม่มีรูปเป็นไตลเติล








เวลาที่เราอยู่กัน ห้อง 1.2 คือความทรงจำที่ดีสำหรับเรา
ปีนี้คือปีที่เรามีทุกอย่าง ทุกแบบ
และได้คุย แก้ไข หาเพื่อนใหม่
เป็นสิ่งที่เราว่ามันดีมากสำหรับเรา






แต่วันนี้ กลับต้องมีเพื่อนที่เราไม่อยากให้มันไป
ลาออกไปถึง 2 คน
เอิง เราไม่อยากให้แกไปเลย
ทุกๆครั้งที่แกมีเรื่องไม่สบายใจแกจะมาเล่าให้เราฟัง



 




เราก็จะคิดตามแก
เราผูกผันกับทุกๆคน โดยเฉพาะแก
พอรู้ว่าแกไปแล้วมันก็ใจหายเหมือนกัน
เราไม่อยากให้แกไปจริงๆ
ความรู้สึกตอนนี้มันมีทุกอย่าง
เราไม่อยากให้แกไปจริงๆนะ



แกคือเพื่อนคนแรกที่เราจำชื่อได้
แกคือเพื่อนคนแรกที่เราต้องมานั่งเครียด
แกคือเพื่อนคนแรกที่ทำให้เรารู้ว่าความรักมันทำได้ทุกอย่างแม้กระทั่งทำร้ายตัวเอง
แกคือคนแรกที่สอนให้เรารู้จักหลายๆสิ่ง
และแกคือเพื่อนคนแรกที่ทำให้เราอยากเก็บแบงค์ที่แกคืนให้เราไว้ตลอดไป


ขอบใจสำหรับเพื่อนคนแรก

คนๆนั้นมันคือ แก ไอเอิง






ถึงวันที่พวกเรานั้น ต้องจากไปเพราะเวลา
ถึงคราวที่พวกเรานะ ก็จำเป็นต้องไป
ถึงแม้เราจะไม่ไปไหน จะจากกันนานสักเพียงใด
ทุกครั้งที่ให้จดจำไว้ ว่าเราไม่เคยทิ้งกัน


"ว่าเราไม่เคยทิ้งกัน"








♪ต่อจากนี้เราคงไม่เกี่ยวกันแล้ว และคงไม่มีวี่แวว
ที่เขาจะกลับมาหาเรา คืนมาอย่างเคย♪


"จะไม่ลืมที่เรามีกันและกันในวันนี้
จะไม่ลืมเวลาความสุขที่เราเคยร่วมมี"





รูปทั้งหมดในไดตอนนนี้หมายถึงเพื่อน
เพื่อนที่ดีที่สุดทุกคน


เราจะไม่ทิ้งกัน เพราะแกคือเพื่อนเรา


การยื้อเพื่อนคนๆนึงอยู่มันไม่ใช่เรื่องง่าย ในเมื่อเขาตัดสินใจที่จะไป