There is not even a name for you คนที่ไม่มีชื่อ

ตอนที่ 2 : TWO -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 มิ.ย. 62

ก๊อกๆ ๆ

“พี่ ผมไปทำงานก่อนนะ รถที่พี่ขอผม ผมเตรียมไว้ให้แล้ว ส่วนกุญแจอยู่ที่ป้าต่าย”

“อื้ม” แบดโฮลืมตาขึ้นหลังจากตอบกลับแดเนียลไป เขามองไปรอบๆ ห้องและคิดอะไรบางอย่าง ก่อนที่จะลุกไปหยิบเสื้อคลุมน้ำอาบ แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป


“ตื่นแล้วหรอคะคุณหนู?”

“ครับ รถที่แดเนียลเตรียมไว้อยู่ไหนครับ?”

“อยู่ที่โรงจอดรถค่ะ ส่วนนี้กุญแจค่ะ”

“ขอบคุณครับ”

“คุณหนูไม่ทานข้าวหรอคะ?”

“ไม่ครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ”

“ค่ะ” ทันทีที่เดินออกมาจากตัวบ้าน แบคโฮก็หยิบโทรศัพท์มือถือของเขาขึ้นมา กดหาเบอร์โทรศัพท์ของใครบางคน

“ฮัลโหล ฮยอนบินมึงว่างไหม? มาหากูหน่อย ที่ไหนเดี๋ยวบอก”



ร้านคาเฟ่สักที่หนึ่งในตัวเมือง

“มาแล้วครับ” เสียงจอมกวนประสาทรองลงมาจากแดเนียลขึ้นมา แน่นอนว่าเป็นเสียงของฮยอนบิน

“ช้านะมึง”

“ก็เฮียอะ อยู่ๆ ก็โทรมา วันนี้ผมมีคิวถ่ายแบบพอดี มาได้ก็บุญแล้วนะเฮีย”

“ขอโทษที่โทรไปกะทันหัน มึงจะกินอะไรไหม? เดี๋ยวกูสั่งให้”

“ไม่เป็นไรเฮีย ผมกินมาแล้ว แล้วเฮียมีเรื่องอะไรหรือเปล่า ทำไมอยู่ๆ โทรมา”

“กูมีเรื่องจะขอ”

“ว่ามาเลยเฮีย ไม่ว่าเฮียจะขออะไรผมจะหามาให้เฮียเอง”

“คือกู-”

“รับอะไรเพิ่มไหมครับ?” อยู่ๆ ก็มีพนักงานคนหนึ่งเดินเข้ามาที่โต๊ะทันๆ ที่เขาไม่ได้เรียก

“ครับ? อ่อ ขออเมริกาโน้นแก้วหนึ่งครับ”

“ค่ะ”

“ไม่ได้เรียกแท้ๆ ทำไมอยู่ๆ เดินมาได้ เอ่อ แล้วเมื่อกี้เฮียว่าไงนะ?”

“อ่อ กูว่าจะให้มึงหาบ้านให้หน่อย เอาแบบเล็กๆ พอนะ”

“บ้าน?”

“ใช่ บ้าน เมื่อคืนอยู่นอนคิดทั้งคืน กูว่าจะไป-”

“เดี๋ยวก่อนเฮีย คือเฮียหมายความว่าอะไร ผมงง”

“กูว่าจะไปอยู่ข้างนอก กูอยากอยู่คนเดียว”

“ทำไมอะเฮีย เฮียพึ่งกลับมานะ ทำไมอยู่ๆ ถึง”

“กูแค่อยากใช้ชีวิตคนเดียว”

“แล้วแดเนียลรู้เรื่องนี้หรือยัง?”

“ยัง กูยังไม่ได้บอก”

“เฮีย” ฮยอนบินมองหน้าแบคโฮด้วยสายตาที่ไม่พอใจอย่างมาก ถึงเขาจะไม่พอใจกับความคิดของแบคโฮ แต่เขาก็ทำตามคำขอของแบคโฮ

“เดี๋ยวผมจะหามาให้นะครับ แต่มีข้อแม้”

“ว่ามา”

“ถ้าแดเนียลโกรธผมไม่เกี่ยวนะครับ”

“555 โอเค กูสัญญาว่าแดเนียลจะไม่รู้เรื่องนี้”

“เฮียนะเฮีย”

“กาแฟครับ”

“อ่อ ขอบคุณครับ” ฮยอนบินหันขานรับกับพนักงาน

“ครับ”

“ขอบคุณนะฮยอนบิน”

“ไม่คุยด้วยแล้ว เลี้ยงกาแฟผมด้วย”

“555 เออ กูเลี้ยง”

“แล้วเฮียจะไปไหนต่อไหม?”

“ไม่ กูว่าจะกลับบ้านเลย เดี๋ยวแดเนียลกลับมาแล้วไม่เจอกูจะยุ่งเข้า”

“โอเค งั้นผมไปก่อนนะเฮีย”

“อื้มๆ ตั้งใจทำงาน ไว้เจอกัน”

“ครับ”

“เห้อ” แล้วแบคโฮก็ได้กลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง ในหัวของเขาตอนนี้ไม่มีอะไรเลย ไม่สิมันมีแต่มันอธิบายไม่ถูก ทั้งๆ ที่เขากลับมาบ้าน แต่ทำไมเขาถึงไม่รู้สึกมีความสุข มันรู้สึกแปลกๆ เหมือนจะมีอะไรเกิดขึ้น ยิ่งเขาฝันแบบนั้นมันก็ทำให้ความรู้สึกนี้มันเพิ่มขึ้นไปอีก จริงๆ การกลับมาครั้งนี้เป็นเพราะเกิดปัญหาเรื่องการลงทุน ทำให้เขาจำเป็นจะต้องกลับมาที่นี่ โดยไม่มีกำหนดกลับ

ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ชอบการกลับมาที่นี่เท่าไหร่ แต่อย่างน้อยมันก็ยังมีเรื่องดีๆ บ้าง เช่นการที่ได้เจอน้องชายอีกครั้ง หรือการได้เจอฮยอนบิน เด็กที่เขาเคยช่วยเอาไว้ อย่างน้อยมันก็มีเรื่องดีๆ ...มั้ง

“คุณลูกค้าครับ” เสียงที่ดังขึ้นมาจากด้านหลังของเขา ทำให้เขาหลุดออกจากความคิดของตัวเอง

“ครับ?”

“คือ...คุณผู้หญิงโต๊ะทางโน้น เขาฝากนี้มาให้ครับ” แบคโฮมองตามมือของพนักงานที่ชี้ไปอีกด้านหนึ่งของร้าน เป็นผู้หญิงรูปร่างดี ผิวขาว หน้าตาสวย กำลังส่งยิ้มมาให้เขา แล้วเขาก็หันกลับมามองสิ่งที่อยู่ในมือของพนักงาน มันคือกระดาษที่ถูกเขียนเบอร์โทรศัพท์ไว้

“ผู้หญิงคนนั้น?”

“ครับ”

“ครับ เดี๋ยวช่วยเช็กบิลด้วยนะครับ”

“ครับ แล้วกระดาษ...”

“ผมจะรับไว้นะครับ” เขารับกระดาษจากพนักงานไว้ ก่อนที่จะส่งยิ้มให้เล็กน้อย

เขามองไปที่กระดาษแผ่นนั้น แล้วอยู่ๆ ความทรงจำบางอย่างก็ไหลเข้ามาในหัวของเขา มันเป็นความทรงจำที่ดีนะ แต่มันก็ทำให้เขาเจ็บปวดอยู่ไม่น้อย



บ้าน

“พี่! ไปไหนมา ทำไมไม่โทรบอกผมบ้าง กลับบ้านมาไม่เจอพี่ก็คิดว่าหนีกลับเมกาไปแล้ว” ทันทีที่เขาเดินเข้ามา เสียงของแดเนียลก็ดังขึ้นมาทันที

“กูไปขับรถเล่น อยู่ในบ้านแล้วมันเบื่อ”

“จะไปขับรถเล่น แล้วทำไมไม่กินข้าว เนี่ยมันเหมือนคนจะหนีไปเลย”

“ไอ้อ้วน มึงบ่นเป็นผู้หญิงเลยรู้ตัวไหม? กูแค่ไปขับรถเล่น แล้วหาข้าวกินข้างนอกแค่นี้เอง”

“จริงอะ ไม่ได้คิดแผนจะหนีกลับใครไหม?”

“เพ้อเจ้อ”

“ก็กลัวพี่หนี...”

“พ่อแม่อยู่ไหน กูจะไปคุยเรื่องงาน”

“ไปญี่ปุ่น ไม่มีกำหนดกลับ” เมื่อสิ้นประโยคนั้น สีหน้าของแบคโฮก็เปลี่ยนไปทันที

“ไม่มีกำหนดกลับ? นี่กูโดนพ่อกับแม่หลอกหรอ?”

“เปล่า อยู่ๆ ทางโน้นก็ให้ไปคุยเรื่องหุ้นส่วน แล้วก็เรื่องลงทุนด้วย”

“อ่อ คิดว่าจะหนีไปสักอีก กูขอไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวลงมาคุยด้วย”

“โอเคๆ”


“ทำไมเหนื่อยจังว่ะ ก็ไม่ได้ไปทำอะไรมานะ” แบคโฮเดินเข้าไปใน แต่ก็ต้องหยุดเดินเพราะตอนนี้ตรงหน้าของเขา มีเด็กผู้ชายยืนหันหลังอยู่ มันจะไม่แปลกเลยถ้าบ้านเขาไม่มีเด็ก

“เธอเป็นใคร เข้ามาทำอะไรให้ห้องฉัน” ไม่มีการตอบรับการอีกฝ่าย จนเขาเริ่มมองอย่างจริงจัง ก็พบว่าตามร่างนั้นเต็มไปด้วยเลือด เลือดค่อยๆ ไหลจนร่างนั้นกลายเป็นสีแดง

ตอนนี้แบคโฮไม่สามารถแม้จะตะโกนหรือขยับตัวไปไหนได้ ในหัวของเขาพยายามนึกสิ่งที่เป็นไปได้ จริงๆ แล้วเขาอาจจะหลับอยู่ก็ได้ หรือภาพหลอน

“ช่วยด้วย....” เสียงที่ดังขึ้นเบาจนแทบไม่ได้ฟัง ก่อนที่ร่างตรงหน้าจะค่อยๆ หันมาทีละนิดๆ ปรากฏให้เห็นใบหน้าที่อาบไปด้วยเลือด ไม่เห็นแม้แต่ดวงตา จมูกและปาก

“ช่วยด้วย....พาฉันออกไปที...ข้อร้อง...” อยู่ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงไหลออกมา เป็นเพราะความกลัวหรือความสงสาร

“เจ็บ...เจ็บเหลือเกิน....”

“ได้โปรด.....” ตอนนี้ระยะห่างระหว่างเขาและร่างนั้นมันเหลือถึงคืบ แต่น่าแปลกเพราะเขาไม่ได้กลิ่นคาวของเลือด แต่เขาได้กลิ่นแป้งแทน กลิ่นแป้งเด็กที่ฟุ้งไปทั่ว อยู่ๆ ความทรงจำบางส่วนก็ไหลเข้ามาให้หัวของเขา



“ทีหลังเดินดีๆ นะครับ ถ้าพี่ไม่อยู่น้องโดนรถชนแล้ว”

“ขอโทษครับ ทีหลังผมจะเดินดีๆ ครับ”

“พ่อแม่น้องอยู่ไหน ให้พี่ทางหาไหม?”

“ไม่ครับๆ ผมไปเองได้ครับ”

“ครับ”

“ผมขอตัวนะครับ ขอบคุณนะครับ”

“แป้งหอมจัง”


“เห้ย!” แบคโฮลืมตาขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองห้องอยู่บนเตียง

“อะไรวะ โอ๊ย! ไอ้เหี้ยปวดหัวฉิบหาย กูไปล้มหัวฟาดพื้นที่ไหนเปล่าว่ะ แล้วเมื่อกี้ฝันอะไรวะ ลืมไปแล้ว”



-------------------------------------------------------

ฝากแท็ก #คนที่ไม่มีชื่อ ในทวิตด้วยนะคะ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น