There is not even a name for you คนที่ไม่มีชื่อ

ตอนที่ 1 : ONE -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 พ.ค. 62

สนามบิน

เวลา 11 : 25 น.

     “เมืองไทยเนี่ย ร้อนไม่เคยเปลี่ยนจริงๆ ” แบคโฮ พูดขึ้นทันทีเมื่อเขาก้าวออกมาจากตัวอาคารของสนามบิน ก่อนที่สายตาของเขาจะหันไปสะดุ้งเข้ากับคนที่หน้าตาคุ้นเคย แดเนียล น้องชายแสนจะกวนประสาท

     “ยินดีต้อนรับสู่ประเทศไทยนะครับพี่ชาย ผมว่าจะไปซื้อพวงมาลัยมาคล้องคอพี่สักหน่อย แต่ดันตื่นสายไปไม่ทันตลาดวายพอดี” แบคโฮยิ้มรับกับคำพูดชวนกวนประสาทของน้องชาย และไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปตบหัวของแดเนียลหนึ่งที

     “กวนตีนจังเลยนะมึงเนี่ย เอากระเป๋าไปเก็บเร็ว กูร้อน”

     “หยาบคาบจังว่ะ นี่น้องพี่นะ”

     “มึงทำเหมือนกูเคยคุยดีๆ กับมึง คิดหน่อย”

     “เออจริง”

     “เร็วๆ กูร้อน”

     “จ้าาาาาาา” แบคโฮมองแดเนียลผ่านทางกระจกมองหลัง ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีน้องชายของเขาก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

     “ไอ้เด็กอ้วน”



13 : 49 น.

     “กูถือเองได้ มึงกลับไปทำงานได้แล้ว เดี๋ยวพ่อโทรมาด่ากู” ตอนนี้เกิดสงครามเล็กๆ ระหว่างเขากับแดเนียล เพราะว่าเขาไม่ยอมให้แดเนียลถือกระเป๋าไปไว้บนห้อง ก็มันไม่จำเป็น ถูกไหม?

     “ให้ผมถือเถอะนะ”

     “ไอ้แดนกูบอกว่าไม่ต้อง”

     “คุณหนูคะ มีอะไรให้ป้าช่วยไหมคะ? อ้าวคุณแบคโฮ กลับมาแล้วหรอคะ?” ป้า ต่าย ป้าแม่ประจำบ้าน เดินเข้ามาหาเขาและแดเนียลที่ยังคงแย่งกระเป๋ากันอยู่

     “ผมพึ่งกลับมาวันนี้ครับ ขอโทษที่ทำเสียงดังนะครับ”

     “ขอโทษป้าทำไมคะ แล้วนี่คุณหนู...”

     “อ่อ พอดีแดเนียลเขาจะยกกระเป๋าให้ผม แต่ผมไม่อยากให้เขายก เลยแย่งกันไปมาแบบนี้”

     “ก็ผมอยากช่วย” งอแงที่หนึ่ง คือน้องชายของแบคโฮเอง

     “ค่ะ แล้วมีอะไรให้ป้าช่วยไหมคะ?”

     “ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมจัดการเองครับ”

     “ค่ะ งั้นป้าขอตัวก่อนนะคะ”

     “ครับ”

     “ไปแล้วนะครับ!”

     “เฮ้ย! แดเนียล” แล้วสุดท้ายแดเนียลก็แย่งกระเป๋าไปจากเขาจนได้ ไอ้เด็กอ้วน



     “ที่นี่ที่ไหนวะ? ทำไมมันมืดแบบนี้”

     “ช่วยด้วย”

     “นั้นเสียงใคร?” แบคโฮพยายามมองหาต้นเสียง แต่มองหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ

     “ช่วยฉันด้วย”

     “จะให้ฉันช่วยอะไร?” แบคโฮเลือกที่จะตะโกนตอบกลับเสียงนั้นไป แม้ในใจเขาจะกลัวก็ตาม

     “พาฉันออกไปจากที่นี่ที”

     “แล้วคุณอยู่ไหน?”

     “ข้างหลัง” แบคโฮหันกลับไปตามที่เสียงนั้นบอก แล้วเขาก็พบกับเงา ไม่สิ เหมือนร่างๆ หนึ่งที่มันเป็นสีดำ แต่เขาก็ไม่แน่ใจเลยลองที่จะเพ่งสายตามองร่างๆ นั้น ก่อนที่มันจะเคลื่อนตัวเขามาหาเขาอย่างเร็ว

     “กริ็ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

     “เฮ้ย!!!!”


     ก๊อกๆ


     เฮือก!

     “โอ้ย! ปวดหัว”

     “คุณหนูคะ นี่ป้าเองนะคะ”

     “ครับ รอสักครู่นะครับ”

     “ป้ามีอะไรหรอครับ?”

     “มีคนมาหาคุณหนูค่ะ”

     “มีคนมาหา?”

     “ค่ะ”

     “ครับ เดี๋ยวผมลงไป”

     “ค่ะ”

     ...

     “เฮ้อ ฝันเหี้ยอะไรของกูว่ะ”



     “เฮียแบคคคคคคคคคค” ยังไม่ทันทีแบคโฮจะได้เห็นหน้าของคนที่มาหา เขาก็โดนพุ่งใส่สักก่อน

     “ไอ้บิน มึงปล่อยกู” ฮยอนบิน คือรุ่นน้องคนสนิทของเขา เมื่อตอนที่เขายังเรียนอยู่ที่ประเทศไทย

     “เฮีย กลับมาทำไมไม่บอก ถ้าไอ้แดนไม่บอกผมคงไม่รู้”

     “กูแค่อยากกลับมาแบบเงียบๆ เลยไม่ได้บอกใคร”

     “อยากกลับมาเงียบๆ ไม่ใช่หลบหน้าใครใช่ไหม?”

     “ไอ้บิน”

     “ไม่คุยแล้วครับ แต่เฮียผมว่าเฮียกลับมาเงียบเกิน”

     “ก็กูบอกว่าไม่อยากให้ใครรู้ไง มึงไม่ฟังกูเลย”

     “ก็แหมเฮีย”

     “จะบ่นอะไรกูอีก ถ้าบ่นมากนักมาเป็นเมียกูไหม?”

     “เฮียพูดเหี้ยไรว่ะ ขนลุก”

     “ก็เลิกบ่นกูสิ”

     “ก็เฮียทำตัวน่าบ่นเอง”

     “ยังอีก”

     “ขอโทษครับ”

     “แล้วช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง?”

     “ก็ดีนะเฮีย”

     “ที่คลินิกพ่อก็มีคนเข้าเรื่อยๆ ส่วนงานถ่ายแบบก็มีไม่ขาด”

     “งานเยอะ?”

     “เยอะโคตรๆ ถ่ายแบบเกือบทุกวัน แถมตอนเย็นต้องไปช่วยงานที่คลินิกพ่อ เหนื่อยเหี้ยๆ แต่ก็มีความสุขดีนะเฮีย ได้ทำสิ่งที่ตัวเองชอบ และสิ่งที่พ่ออยากให้ทำ เหนื่อยหน่อยแต่มีความสุข” แบคโฮมองรอยยิ้มของคนตรงหน้า ก่อนที่จะหลุดขำออกมา

     “เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ ตอนนั้นยังเป็นเพื่อนหัวโปกอยู่เลย”

     “ก็เพราะเฮียไง ผมถึงมีวันนี้ ขอบคุณนะเฮีย”

     “ทำไมอยู่ๆ เข้าโหมดจริงจังว่ะ”

     “ผมอยากบอกเฮียมานานแล้ว แต่เฮียแม่งเสือกบินไปเรียนต่อเมืองนอกผมเลยไม่ได้บอกเฮีย เลยบอกแม่งตอนนี้ลยกลัวเฮียหายไปอีก...” สีหน้าของฮยอนบินแสดงออกอย่างเห็นได้ชัดว่า น้อยใจที่แบคโฮหนีไปเรียนต่างประเทศ จริงๆ เขาก็ไม่ได้อยากไปหรอก...

     “มึงนี้จริงๆ เลย ดูรักกูมากว่าไอ้แดนที่น้องแท้ๆ อีก”

     “เฮีย ไอ้แดนมันรักเฮียจะตายห่า รู้ไหมตอนที่เฮียจะไปเรียนต่อเมืองนอก เห็นมันไม่ห้ามความจริงคือมันโทรมาร้องไห้กับผมทั้งคืน”

     “จริง?”

     “เออดิเฮีย มันบอกว่า กูไม่อยากให้พี่มันไปเลยว่ะ กูต้องทำยังไงให้พี่มันไม่ไปวะ กูเอาตั๋วบินไปทิ้งดีไหม บลาๆ ๆ ๆ วันนั้นคือไม่ได้นอน” ได้แต่ยิ้มในใจกับการกระทำของน้องชายตัวเอง ไม่คิดว่าเด็กอ้วนจะรักเขาขนาดนี้ เขากับแดเนียลแทบไม่ห่างกันเลย มันก็ไม่แปลกถ้าวันหนึ่งเขาจะจากไปไกลแล้วอีกคนจะไม่เสียใจ การถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวมันน่ากลัว

     “555”

     “ทำเป็นหัวเราะไปนะเฮีย ผมรู้นะว่าจริงๆ เฮียก็รักไอ้แดนไม่ต่างกัน แต่เฮียอย่าลืมแบ่งความรักมาให้น้องชายคนนี้ด้วยนะครับ”

     “เออ กูก็รักมึงเหมือนกัน”

     “ขอบคุณนะเฮีย ที่ให้ผมเป็นน้องชายของเฮียอีกคน”

     “อย่าลากเข้าดราม่า” 

     “ไรว่ะเฮีย ไม่สนุกเลย”

     “เดี๋ยวมึงโอน”

     “เฮ้อ ไม่ได้นั่งคุยแบบนี้ด้วยนานเลยนะเฮีย คิดถึงเมื่อเก่าเนอะ”

     “อื้ม”

     “เออเฮีย เฮียจะคุยที่นี่เลยใช่ไหม? หรืออยู่ชั่วคราว?”

     “ไม่รู้ว่ะ มันเป็นเรื่องของอนาคต ปล่อยให้อนาคตเป็นคนตัดสิน” ตั้งแต่ที่เขาตัดสินใจไปเรียนต่อเมืองนอก มันเป็นการตัดสินใจที่เปลี่ยนอะไรหลายๆ อย่างสำหรับเขา การเริ่มต้นชีวิตใหม่คนเดียวในที่ที่ไม่คุ้นเคย มันทำให้เขาคิดอะไรได้เยอะขึ้น

     “แสดงว่าไม่ได้อยากจะอยู่ที่แบบถาวร”

     “เย็นแล้ว มึงกลับไปได้แล้ว งานเยอะไม่ใช่ กลับบ้านไปพักผ่อนได้แล้ว”

     “ทำไมอยู่ดีๆ ไล่ผมกลับเฉย”

     “กูง่วง กูติดเวลานอนจากที่โน้นมา”

     “อ่อ งั้นผมกลับนะ เฮียจะได้พักผ่อน ฝันดีนะเฮีย มีไรก็โทรมานะ ผมยังใช้เบอร์เดิม บายเฮีย”

     “บาย” แบคโฮมองตามรุ่นน้องคนสนิทเดินออกจากบ้านไป ก่อนที่กลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง

     “ทำไมรู้สึกเหนื่อยจังว่ะ”


-------------------------------------------------------

ฝากแท็ก #คนที่ไม่มีชื่อ ในทวิตด้วยนะคะ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น