ป่วนหัวใจท่านอ๋อง(ที่รัก) สนพ.B2S

ตอนที่ 9 : ป่วนหัวใจท่านอ๋อง(ที่รัก) ตอนที่9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28,898
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 405 ครั้ง
    17 ส.ค. 63

 

 

 

ภายหลังจากที่ปลอบแม่นมฝูเรียบร้อยแล้วเฟยเซียนจึงได้เอ่ยบอกกับสาวใช้ว่าตนเองนั้นรู้สึกอยากอาบน้ำ ชิงชิงที่ได้ยินคำพูดจากปากของนายสาวไม่รอช้านางรีบเร่งออกไปจากห้องทันทีไม่นานนักห้องอาบน้ำก็ถูกเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว

 

ร่างบางเรียกได้ว่าแทบจะปลิวลม เดินเข้าไปด้านในพร้อมกับถือขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวที่มีฝาจุกสีฟ้า เฟยเซียนเดินไปหยุดอยู่เบื้องหน้าถังน้ำมือบางเปิดฝาจุกอย่างช้า ๆ และได้ทำการหยดน้ำยาภายในขวดนั้นลงไป

 

ติ๋ง!... ติ๋ง!... ติ๋ง!...

 

ร่างบางได้หย่อนกายลงภายในถังน้ำที่มีไอน้ำลอยพวยพุ่งขึ้นด้านบน เฟยเซียนเอนหลังพิงกับขอบถังน้ำสายตาเหม่อมองไอน้ำสีขาวที่ลอยขึ้นด้านบนแต่ก็ไม่อาจปิดบังสายตาที่อ่อนไหวของตัวนางได้

 

เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอมันช่างดูเหนือธรรมชาติยิ่งนัก เล่าไปใครจะเชื่อว่าเหตุการณ์พวกนี้มันจะเกิดขึ้นจริง ๆ คิดไปพลางถอนหายใจไปพลาง เฮ้อ... 

นางทำได้เพียงยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นในเมื่อมันเป็นเรื่องของชะตาฟ้าลิขิต จะคิดมากไปก็ใช่ว่าจะทำอะไรได้ สู้เอาเวลาที่ตนต้องมานั่งกลุ้มใจ ไปทำในสิ่งที่ตนอยากทำไม่ดีกว่าหรือไงนะ คิดได้ดังนั้นเฟยเซียนก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

 

เวลาผ่านไปราวเค่อ ชิงชิงก็เรียกเธอให้ออกจากห้องอาบน้ำ และเข้ามาช่วยผู้เป็นนายแต่งตัว

 

"คุณหนูผมของคุณหนูยาวสลวยจังเลยเจ้าค่ะ" ชิงชิงพูดในขณะที่มือก็ขยับหวีผมของเฟยเซียนไปด้วย

 

เฟยเซียนเพียงยิ้มตอบรับ มองใบหน้าของตนที่สะท้อนผ่านกระจกตรงหน้า แล้วบรรจงหยิบขวดกระเบื้องเคลือบที่มีฝาจุกสีทับทิม เปิดออกแล้วหยดลงบนฝ่ามือสามหยด แล้วทาทั่วใบหน้าของตน แต่ด้านหลังของนาง ชิงชิงสาวใช้ตัวน้อยทำหน้าสงสัยจนเฟยเซียนอดยิ้มกับความน่ารักน่าเอ็นดูของสาวใช้ไม่ได้

 

"เจ้าสงสัยอะไรอยู่งั้นรึ... ชิงชิง" เฟยเซียนที่ลอบสังเกตท่าทีของสาวใช้ผ่านกระจกได้เอ่ยถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม 

 

สาวใช้ตัวน้อยสะดุ้ง ตัวนางไม่คิดว่าคุณหนูของตนจะสังเกตเห็น "ป่าว... เจ้าค่ะบ่าวขออภัยคุณหนู อย่าลงโทษบ่าวเลยนะเจ้าคะ" สาวใช้ตัวน้อยสั่นงันงกพร้อมกับรีบพุ่งตัวลงไปนั่งกับพื้นด้านล่าง

 

เฟยเซียนเห็นท่าทางที่ตื่นกลัวเกินเหตุจึงได้แต่ส่ายหัว "ชิงชิงเราแค่ถามมิได้ว่าเจ้าเสียหน่อยไม่เห็นต้องกลัวเราถึงเพียงนั้น ถ้าเจ้าสงสัยจงถามเราเรื่องที่ผ่านมาเราเริ่มต้นกันใหม่ดีหรือไม่??" นางเอ่ยกับสาวใช้ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมกับจับบ่าของสาวใช้ตัวน้อยอย่างเบามือ

 

ชิงชิงค่อยเงยหน้ามองคุณหนูของตนเองอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ พอได้เห็นแววตาที่อ่อนโยนมองมาน้ำตาก็พาไหลออกมาเองเสียดื้อ ๆ ตัวนางยามเห็นคุณหนูพูดกับแม่นม ตัวนางเองก็ซาบซึ้งอยู่แล้ว คิดไม่ถึงว่าคุณหนูจะพูดจาเยี่ยงนี้กับนาง ครานี้นางเข้าใจแล้วเหตุใดแม่นมจึงร้องไห้มิหยุด ความปลื้มปีติเป็นอย่างนี้นี่เอง 

 

'ตายหล่ะหว่าลืมไปว่าคนภพนี้บ่อน้ำตาตื้นยิ่งกว่าอะไร' เฟยเซียนเห็นสาวใช้ร้องไห้ก็ทำอะไรไม่ถูกร่างบางลุกลี้ลุกลนรีบเข้าไปปลอบสาวใช้ด้านหน้าอย่างทุลักทุเล แต่อย่างไรตัวนางก็ต้องเร่งปลอบคนตรงหน้าเพราะเดี๋ยวบ่าวไพร่คนอื่นที่อยู่ด้านนอกจะเข้าใจผิดว่าตนเองได้รังแกสาวใช้ผู้นี้อีก

 

"ชิงชิงเงียบเถอะ ประเดี๋ยวคนอื่นจะหาว่าเรารังแกเจ้านะ หรือว่าเจ้าอยากให้คนอื่นคิดเยี่ยงนั้นถึงได้ร้องไห้หนักเพียงนี้" เฟยเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแง่งอน

 

อ่าา... ช่างเป็นการว่ากล่าวที่น่ารักยิ่งคุณหนูของนาง มิได้ มิได้ จะให้ใครนินทาคุณหนูของนางไม่ได้เด็ดขาด "เปล่าเจ้าค่ะ คุณหนูดีกับบ่าวยิ่งเจ้าค่ะ!!" สาวใช้ขานตอบเสียงดังฟังชัด

 

"อิอิ... ชิงชิงเจ้าสงสัยหรือว่าขวดนี้คืออะไร" เฟยเซียนพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปยังขวดกระเบื้องเคลือบที่วางอยู่บนโต๊ะ

 

"เจ้าค่ะ" คราวนี้สาวใช้ตอบกลับอย่างรวดเร็ว

 

"ยาในขวดกระเบื้องพวกนี้ท่านหมอฉางให้ข้ามา เพื่อรักษาพวกแผลเป็นบนใบหน้าข้าอย่างไรเล่า" เฟยเซียนไม่เห็นสาวใช้ถามอีกจึงกล่าวต่อ " ชิงชิงดูแลขวดพวกนี้ให้ดีอย่าให้หาย เราวางใจเจ้าได้ใช่หรือไม่ "

 

 

ชิงชิงพยักหน้ารัว ๆ ราวกับไก่ที่จิกหาอาหาร "เจ้าค่ะคุณหนูบ่าวจะคอยดูแลขวดยาพวกนี้อย่างดีเลยเจ้าค่ะ"  เฟยเซียนคลี่ยิ้มกว้างหลังจากได้รับคำตอบจากสาวใช้ตนสนิทของตนเอง

 

" ชิงชิงข้าง่วงแล้ว" ไม่พูดเปล่าเฟยเซียนยกมือขึ้นปิดปากที่หาวออกมา

 

พลันนางพูดจบชิงชิงก็พานางไปยังเตียงนอน พร้อมกับดับไฟในห้องแล้วเดินออกไป ด้วยความอ่อนเพลียมินานเฟยเซียนจึงเข้าสู่นิทรา

 

ภายในฝัน

 

หืม... นี่ทำไมฉันถึงได้กลับมาที่นี่กันล่ะ เฟยเซียนมองภาพรอบ ๆห้องอย่างคิดถึง เพราะที่นี่คือบ้านของนาง บ้านที่มีแต่ความทรงจำ มือบางเดินไปหยุดอยู่กรอบรูป รูปภาพของพ่อแม่บุญธรรมของเธอเฟยเซียนยกกรอบรูปนั้นขึ้นมาพร้อมกับกอดมันไว้แนบอก คิดถึงเหลือเกิน นางคิดในใจ

 

“เธอเป็นใคร” เสียงของบุรุษผู้หนึ่งเดินเข้ามาภายในห้องอย่างรีบร้อน เขาจำได้ว่าตัวเขาปิดบ้านหลังนี้เรียบร้อยดีแล้วนะแล้วเด็กคนนี้มาจากไหนกันแล้วเข้ามาจากทางไหน

 

เฟยเซียนหันมามองทางต้นเสียงก็พบกับชายที่มีสีผมสีน้ำตาลคาราเมลที่ยาวจนประบ่า ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววตกใจ เขาใส่ชุทสูทสีเทากางเกงสแล็กสีดำ รองเท้าหนังสีเดียวกับกางเกง ใช่แล้วเขาคนนั้นคือสามีเก่าของเธอ หลี่หมิงแต่เมื่อในนี้คือความฝันเธอก็ไม่มีความจำเป็นอะไรให้ต้องกลัวอีก

 

“ฉันคือเจ้าของบ้านหลังนี้” เฟยเซียนเอ่ยบอกเสียงเรียบ

 

“เป็นไปไม่ได้เจ้าของบ้านหลังนี้เป็นอดีตภรรยาเก่าของฉันที่ตายไปแล้ว” หลี่หมิงตะคอกเด็กสาวตรงหน้าด้วยเสียงอันดัง

 

“ใช่อดีตภรรยาของคุณตายเพราะโดนสามีเลว ๆ อย่างคุณสั่งฆ่ายังไงล่ะ” เฟยเซียนหรือเดิมคือลู่เหลียนจ้องมองใบหน้าของคนด้านหน้าด้วยแววตาแข็งกร้าว

 

“เธอรู้ได้ยังไง” หลี่หมิงถามออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก 

เฟยเซียนแค่นเสียงในลำคอเล็กน้อย “นายจำฉันไม่ได้จริง ๆ น่ะหรอ”

 

“เธอหมายความว่ายังไง” หลี่หมิงถามเด็กตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ เขามั่นใจว่าตัวเขาไม่เคยเจอเด็กสาวตรงหน้านี้มาก่อนแน่ ๆ

 

“นายนี่น่ะ ยังไม่หายทึ่มอีกหรือไงฉันเคยบอกไปแล้วว่าไม่ชอบเห็นนายไว้ผมยาว ๆ น่ะ เห็นแล้วน่าหงุดหงิดชะมัด” เฟยเซียนเอ่ยพลางยกยิ้มมุมปาก ถามว่าเธอโกรธคนข้างหน้านี้ไหมน่ะหรอแน่นอนว่าเธอโกรธ และโกรธมากด้วย แต่ในเมื่อที่ ๆ เธอได้ไปอยู่ใหม่มันไม่ได้เลวร้ายเลยสักนิด แถมในนี้ก็เป็นเพียงแค่ความฝันต่อให้ทำอะไรคนตรงหน้านี้ไปก็คงจะไม่เกิดอะไรขึ้น

 

หลี่หมิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “คนที่จะพูดกับฉันแบบนี้ อย่าบอกนะว่า…”หลี่หมิงเกิดอาการเสียงหายไปอย่างดื้อ ๆ

 

เฟยเซียนส่ายหัวกับท่าทางงก ๆ เงิ่น ๆ ที่ไม่เปลี่ยนไปสักนิดของคนตรงหน้า “ใช่ฉันเอง ลู่เหลียน” นางเน้นเสียงหนักที่ชื่อตัวเอง

 

“ไม่จริงเป็นไปไม่ได้ ลู่เหลียนไม่ได้เป็นเด็กตัวกะเปี๊ยกแบบเธอนะ” หลี่หมิงยังคงไม่เชื่อ

 

เฟยเซียนถอนหายใจออกมาเล็กน้อย “เห้อ... ก็แล้วแต่ว่าจะเชื่อหรือไม่เชื่อเพราะยังไงนี่ก็เป็นแค่ความฝัน นี่คือร่างของฉันที่ได้ไปเกิดใหม่เป็นยังไงน่ารักใช่ม๊า” เฟยเซียนเอ่ยพลางหมุนกายอวดรูปโฉมใหม่ของตนเอง

----------------------------------------------------

ฝากติดตามผลงานนิยายของเหม่ยเหม่ยเรื่องอื่น ๆ ได้ที่

จ้าวฟางหรู ซ่อนรักข้ามภพ:https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=2039688

ชายาหนึ่งเล่มเกวียน:https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=2112445

ฮวาซินจาง หัวใจบุปผา:https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=2120023

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 405 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,458 ความคิดเห็น

  1. #4418 150221 (@150221) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 14:22
    มีอวดโฉมใหม่ด้วย
    #4,418
    0
  2. #4322 WaeowaiJaidee (@WaeowaiJaidee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 09:51
    ตามจ้า
    #4,322
    0
  3. #60 Freesia (@lunaria) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 20:31
    โดนขโมยจูบซะแล้วเฟยเซียนเอ๊ย
    #60
    1
    • #60-1 chanyazab (@chanyazab) (จากตอนที่ 9)
      12 ธันวาคม 2559 / 20:33
      ท่านอ๋องมาเงียบแต่แรง เว่อวังค่ะ
      #60-1
  4. #59 Panjarat Chamnan (@panjarat570) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 20:21
    น่ารักมากกกคะ
    #59
    1
    • #59-1 chanyazab (@chanyazab) (จากตอนที่ 9)
      12 ธันวาคม 2559 / 20:27
      ขอบคุนมากเจ้าค่ะ
      #59-1