ป่วนหัวใจท่านอ๋อง(ที่รัก) สนพ.B2S

ตอนที่ 7 : ป่วนหัวใจท่านอ๋อง(ที่รัก) ตอนที่7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33,368
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 443 ครั้ง
    16 ส.ค. 63

 

 

 

ทันทีที่ชายชราเห็นหน้าของเด็กสาวตรงหน้าที่มีท่าทางตื่นตกใจ เขาก็ทำหน้ากรุ่มกริม คิ้วขยับยกขึ้นเล็กน้อย เดิมทีตัวเขาก็คิดไว้แล้วว่าสาวน้อยตรงหน้าคงมีท่าทีตื่นตกใจเป็นแน่ แต่ไม่คิดว่าจะได้ยินคำเรียกใหม่ของตนเช่นนี้ 'ฮ่า... ฮ่า... ๆ ตาแก่อย่างนั้นรึ'

 

"ฮูหยินมู่ ข้ารบกวนท่านรอด้านนอกก่อนได้หรือไม่ ข้าจะขอตรวจอาการแม่หนูนี่สักครู่" หมอฉางบอกกล่าวกับมารดาของเด็กสาว

 

"รบกวนท่านหมอแล้วเจ้าค่ะ" จบคำของหมอชรามู่เสี่ยวเหมยจึงได้เดินไปกำชับบ่าวหน้าห้องว่าหลังจากบุตรสาวตนตรวจเสร็จให้ไปเรียกนางทันที

 

หลังจากที่เฟยเซียนเห็นว่ามารดาของตนเองนั้นออกไปแล้วร่างบางจึงขยับกายพร้อมกับถามคำถามที่สงสัยทันที " ท่านตาเจ้าคะ..ท่านมาได้อย่างไรกันเจ้าคะ ??" เฟยเซียนพูดพร้อมกับเดินเข้าไปรินน้ำชาให้ชายชราตรงหน้า

 

ชายชราคิ้วกระตุกที่เด็กสาวเปลี่ยนท่าทีได้รวดเร็วจึงอดที่จะประชดประชันไม่ได้ "ไม่เรียกตาแก่แล้วรึ..."

 

เฟยเซียนถึงกับสะดุ้งกับคำพูดที่ลอยออกมาจากปากของบุคคลตรงหน้า "โถ่... โถ่... ท่านตา ท่านยังหนุ่มแน่นอยู่เลยเจ้าค่ะ ผู้หลานจะเรียกท่านแก่ได้เยี่ยงไรเจ้าคะ เมื่อสักครู่หลานแค่ตกใจเท่านั้นเอง แหะ... แหะ..."  เฟยเซียนตอบด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

 

ชายชราวางถ้วยชาที่กำลังละเลียดอยู่แล้วหันหน้ามาทางหญิงสาว "อ๋อ... อย่างนั้นหรอกรึ" 

 

"อย่างนั้นแหละเจ้าค่ะท่านตา" เฟยเซียนรีบเสริมพลางคิดในใจ
'เด็กงอนล้วนดูน่ารักแต่ผู้สูงอายุงอนนี่ก็แปลกดีไม่หยอก'  ชายชราได้ยินคำนินทาที่เด็กสาวคิดในใจถึงกับคิ้วกระตุกอีกครา

 

"เอาหล่ะนังหนูมานั่งใกล้ ๆ ข้านี่จะได้ดูอาการร่างกายนี้สักหน่อย"

 

"เจ้าค่ะ" จบคำของชายชราเฟยเซียนก็ได้ขยับกายไปนั่งอยู่ใกล้ ๆทันที

 

ก่อนที่ชายชราจะทำการตรวจ ได้ทำการโบกมือหนึ่งคราเพื่อทำม่านกั้นพลังเพื่อไม่ให้คนภายนอกทราบได้ว่าพูดคุยเรื่องอันใดกัน

 

"เอาล่ะ.. รับนี่ไป" พูดจบมีขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวบริสุทธิ์ ปรากฏขึ้นด้านหน้าของนางถึงสามขวดด้วยกัน

 

"นีคืออะไรหรือเจ้าคะท่านตา" เฟยเซียนพูดพลางพลิกขวดดู ลักษณะขวดล้วนดูเหมือนกันจะต่างกันเพียงแค่ ฝาจุกเพียงเท่านั้น ชายชราไม่ปล่อยให้เฟยเซียนสงสัยนานจึงเอ่ยต่อ

 

"เดิมทีถ้าข้าจะเสกให้ร่างเจ้างดงามเลยคงจะดูแปลกไปสำหรับคนที่นี่ไม่น้อย ดังนั้นข้าจึงนำยาสามขวดนี้มาให้เจ้าแทน ขวดแรกฝาจุกสีเขียว ใช้มันทาบนใบหน้าตอนเช้า ฝาจุกสีทับทิมทาบนใบหน้าก่อนที่เจ้าจะเข้านอน ใช้เพียงคราละ 3 หยดเท่านั้น ส่วน..."

 

ยังไม่ทันที่ชายชราจะพูดจบก็มีเสียงเอ่ยแทรกเข้ามา " ท่านตาแล้วฝาจุกสีฟ้าเล่าเจ้าค่ะ "

 

"เพ้ยย!! นังหนูนี่ข้าบอกแล้วว่าให้ฟังข้าพูดให้จบก่อนมิใช่รึ... หึ" ชายชราเอ่ยพลางสะบัดหน้าหนี

 

 

"อา... ท่านตาเจ้าขาหลานขออภัยอย่างสูงเลยเจ้าค่ะ "ไม่พูดเปล่าเฟยเซียนวางมือจากขวดกระเบื้องแล้วประสานมือบนหน้าตักโค้งศีรษะลงเล็กน้อย ดูแล้วเหมือนกับสตรีที่ได้รับการอบรบอย่างดีน้ำเสียงบ่งบอกถึงความสำนึกผิด

 

ชายชราเลิ่กคิ้ว ปรายตามองมายังหญิงสาวเห็น ท่าทางสำนึกผิดก็ลอบถอนหายใจ อันที่จริงตัวเขานั้นมิได้โกรธเคืองอันใด เพราะก่อนที่เด็กสาวผู้นี้จะจุติบนโลกมนุษย์ก็คือบุตรสาวของตนนั่นเอง เพียงแต่อยากหยอกล้อด้วยความคิดถึงก็เท่านั้น

 

"เฮ้อ.. เอาล่ะ เจ้าเงยหน้าขึ้นมาเถอะจะฟังต่อหรือไม่?? " ชายชราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจือความเอ็นดู

 

"ฟังเจ้าค่ะ อิอิ" เฟยเซียนรีบเงยหน้าพร้อมรีบตอบรับทันที

 

ชายชราถึงกับส่ายหน้าด้วยความอ่อนใจกับความกะล่อนของเด็กสาวคนนี้ "ขวดสีฟ้านั้น เอาไว้ผสมน้ำอาบ ใช้เพียงสามหยดเช่นกัน แต่ต้องแช่ราว ๆ เค่อหนึ่ง ตัวยาทั้งสามนี้ ภายในหนึ่งเดือนร่างกายเจ้าจะค่อย ๆกลับมาเป็นดังเดิม "

 

" ท่านตาเจ้าขา หลานมีเรื่องสงสัยเจ้าค่ะ?" 

 

ชายชราขมวดคิ้วพร้อมเอ่ย " สงสัยอันใดรึ "

 

เฟยเซียนทำหน้าครุ่นคิดก่อนที่จะเอ่ยปากถาม "ก็ภพที่แล้วหลานรู้สึกว่าตนเองมีวุฒิภาวะก็มากอยู่ เหตุใดพอมาชาตินี้หลานถึงรู้สึกว่าความสุขุมของหลานหายไปเล่าเจ้าค่ะ"

 

"ฮ่า... ฮ่า... ๆ นึกว่าเรื่องอันใดร่างกายเจ้าในชาติภพนี้ เป็นเพียงดรุณีวัยสิบสี่ปีเท่านั้น แล้วอีกอย่างก่อนที่เจ้าจะมาเกิดข้าได้ลด ความเคร่งเครียดภายในจิตใจเจ้าให้ลดลงเพื่อมาเกิดยังชาติภพใหม่ หากแต่เจ้ายังเคร่งเครียดดั่งชาติภพเดิมแบบนี้เขาจะเรียกว่าเกิดใหม่รึ... มีความสุขกับชีวิตใหม่ซะเด็กน้อยเอ๋ย "

 

ชายชราพูดพลางลูบหัวเฟยเซียนไปพลาง แต่ในใจเฟยเซียนนั้นรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ภายในใจรู้สึกคิดถึง โหยหา ซึ่งตัวนางก็หาคำอธิบายไม่ได้ ทำได้เพียงโผเข้าไปกอด เมื่อร่างกายได้สัมผัสชายชราตรงหน้า น้ำตาก็พรั่งพรูออกมามากมาย

 

ชายชราก็รู้สึกตกใจไม่แพ้กันที่จู่ ๆ เด็กสาวเข้ามากอดตน พอรู้สึกถึงไหล่ที่สั่นระริกพร้อมกับความเปียกชื้นที่บริเวณหน้าอกของตน ก็อดที่จะลูบหัวนางด้วยความเอ็นดูมิได้ 'บิดาจะคอยเฝ้าดูเจ้าอยู่เสมอลูกรัก' คิดได้ดังนั้นชายชราจึงลูบหัวปลอบนางต่อ สักพักกว่าหญิงสาวจะคลายสะอื้น พร้อมกับกลับมานั่งที่ของตน

 

"ท่านตามีเรื่องที่หลานได้คุยบิดากับมารดาว่าจะขอร่ำเรียนหนังสือ และมีอีกหลาย ๆ อย่างที่หลานต้องการจะฝึกฝนและศึกษา หลานจะสามารถทำได้หรือไม่เจ้าคะ?? " เฟยเซียนรีบถามในสิ่งที่ตนสงสัยทันที

 

ชายชราทำหน้าครุ่นคิดสักครู่แล้วจึงเอ่ยปากตอบ "อืม... สามารถร่ำเรียนตำราได้เพียงแต่อย่าหักโหม ส่วนกิจกรรมอันใดที่ต้องใช้แรงกาย รอให้ผ่านพ้นหนึ่งเดือนที่เจ้าใช้ยาจนครบกำหนดจะดีกว่า"

 

"หลานทราบแล้วเจ้าค่ะท่านตา"

 

"ถ้าเช่นนั้นจงดูแลตนเองดี ๆ ข้าไปล่ะ" ชายชราทำท่าจะลุกขึ้นแต่ก็โดนมือของเด็กสาวตรงหน้าฉุดรั้งเอาไว้ ชายชราจึงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “เจ้ามีอะไรอีกอย่างนั้นรึ”

 

“หลานยังไม่ทราบชื่อของท่านตาเลย แล้วนี่ท่านก็จะไปอีกแล้ว” เฟยเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

 

“ถึงข้าจะไม่ได้อยู่ข้างกายเจ้าแต่ข้าก็คอยดูเจ้าอยู่เสมอ” ชายชรากุมมือของเด็กสาวพร้อมกับตบลงบนหลังมือเบา ๆ แล้วจึงเอ่ยต่อ “นามข้าคือเฟยหลง”

----------------------------------------------------

ฝากติดตามผลงานนิยายของเหม่ยเหม่ยเรื่องอื่น ๆ ได้ที่

จ้าวฟางหรู ซ่อนรักข้ามภพ:https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=2039688

ชายาหนึ่งเล่มเกวียน:https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=2112445

ฮวาซินจาง หัวใจบุปผา:https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=2120023

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 443 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,458 ความคิดเห็น