ป่วนหัวใจท่านอ๋อง(ที่รัก) สนพ.B2S

ตอนที่ 24 : ป่วนหัวใจท่านอ๋อง(ที่รัก) ตอนที่24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,199
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 378 ครั้ง
    26 ส.ค. 63

 

 

 

อันเฮยหลางถึงกับตะลึงงันกับความคิดที่ไม่เหมือนใครของนาง

 

“เช่นนั้นแสดงว่าเจ้าก็ยอมเป็นฮูหยินของข้างั้นรึ”

 

“คะ…. ใครยอมเป็นฮูหยินของท่านกัน!!” อะไรกันตะกี้นางหยอดเขาอยู่มิใช่รึ เหตุใดตอนนี้กลายเป็นเขากลับมาหยอดนางเสียเองเล่า

 

“เจ้าพูดอยู่เมื่อครู่?” 

“ตอนไหนกัน! ข้าจำมิได้ ขะ..ข้านึกได้ว่ามีเรื่องที่ต้องทำ ข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ” ทำไมต้องมาติดอ่างตอนนี้กันเนี่ย!!

 

เฟยเซียนทำท่าจะลุกกลับเรือนตามที่ตนได้เอ่ยจริง ๆ แต่ยังมิทันได้ยืนเต็มเท้า ข้อมือของตนรู้สึกถึงแรงดึงถึงกับเซล้ม

 

ผลุบ!!!!

 

‘เอ๋~~ ทำไมไม่รู้สึกเจ็บ??’

 

“เจ้ายังมิตอบคำถามข้า” อันเฮยหลางถามร่างบางที่ตอนนี้นั่งอยู่บนตักของตน

 

เฟยเซียนที่เพิ่งรู้ตัวว่านั่งอยู่บนที่ที่มิสมควรจะนั่ง จิตใต้สำนึกบอกให้นางลุกขึ้น แต่ร่างกายกลับเกร็งค้างไม่ยอมขยับไปไหน 

 

อันเฮยหลางเห็นร่างบางนิ่งเงียบมิตอบอันใดก็ยกมือไปจับหัวไหล่มนให้หันมาประจันหน้ากับตนทันที  เฟยเซียนเดิมทีร่างกายเกร็งเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอมาตอนนี้กลับนิ่งค้างกว่าเก่า สายตาจดจ้องอยู่ช่วงอกไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของบุรุษที่ตนนั่งเกยอยู่บนตัก

อันเฮยหลางยังไม่เห็นร่างบางเอ่ยอันใด จึงค่อยโน้มใบหน้าลงไปด้านข้างหู ของหญิงสาว ตอนนี้ระหว่างใบหูหญิงสาวกับริมฝีปากของชายหนุ่มห่างกับเพียงฝ่ามือเท่านั้น  อันเฮยหลางสูดกลิ่นกายของหญิงสาว แล้วกระซิบแผ่วเบา “เจ้าจะยอมเป็นฮูหยินของข้าหรือไม่??”

 

เฟยเซียนถึงกับขนลุกชัน เพราะลมหายใจของเขาอยู่ใกล้กับช่วงคอของนางมากทีเดียว  “แล้วท่านมีฮูหยินอยู่หรือไม่??” เฟยเซียนถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเช่นกัน

 

“มิมี”

 

“คู่หมั้นหมายเล่า” เฟยเซียนถามต่อ

 

“มิมี”

 

“ละ... แล้วท่านมิมีสตรีที่พึงใจคนอื่นหรือเจ้าค่ะ” นางเอ่ยถามอย่างสงสัย เนื่องจากบุรุษด้านหน้าเรียกได้ว่าเป็นบุรุษคมคายเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีเหล่าสตรีคิดแย่งชิง

 

“เจ้าถามขนาดนี้แสดงว่ายอม??”

 

“ ท่าน.. ข้าไม่... อือ~~~”

 

อันเฮยหลางมิรอให้ร่างบางเอ่ยให้จบประโยคแค่ร่างบางเอ่ยคำว่า ‘ไม่’ ตนเองก็ไม่สามารถฟังต่อได้

 

อันเฮยหลางรั้งต้นคอของสตรีตรงหน้าประกบริมฝีปากของตนกับนางทันที เฟยเซียนถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจกำลังจะอ้าปากต่อว่า กลับกลายเป็นช่องทางให้บุรุษตรงหน้านำลิ้นเข้ามาสำรวจภายในโพรงปากของตนเสียได้ เฟยเซียนพยายามใช้ลิ้นของตนดันลิ้นของฝ่ายตรงข้ามออกไปกลับกลายเป็นตอบรับซะนิ   

 

เฟยเซียนถึงภพที่แล้วตนจะเคยมีสามีแต่ก็มิเคยสัมผัสรสจูบเช่นนี้จึงได้แต่อ่อนระทวยในอ้อมแขนของร่างแกร่งตรงหน้า

 

ส่วนอันเฮยหลางทันทีที่สตรีตรงหน้ามีการตอบสนองจึงปรับเปลี่ยนเป็นจุมพิตที่อ่อนโยนพาให้เคลิบเคลิ้มทุกคราที่ลิ้นเล็กหยอกล้อ ตนก็ตอบสนอง มิรู้ผ่านไปนานเท่าใดที่อันเฮยหลางดื่มกินน้ำหวานที่อยู่ภายในโพรงปากของสตรีที่ตนพึงใจ มันรู้สึกราวกับตนเองพบน้ำหวานที่ถูกใจจะหยุดก็หยุดไม่ได้

 

เฟยเซียนเองก็ไม่ต่างกันรู้สึกเหมือนสมองขาวโพลน ราวกับตนเองเป็นหนึ่งเดียวกับต้นหญ้า ที่บุคคลตรงหน้าเป็นดั่งสายลม มิว่าจะพัดไปทางใดตัวนางเองก็ เอนอ่อนตาม เฟยเซียนจับเสื้อบริเวณช่วงอกของบุคคลตรงหน้าให้เป็นที่ยึดเหนี่ยว เวลาเหมือนผ่านไปชั่วครู่ แต่กลับผ่านมาเนิ่นนาน ทั้งคู่ผละออกจากกันเพราะอันเฮยหลางรู้สึกว่าสตรีตรงหน้าจะไม่ไหวหากไม่ได้สูดหายใจให้เต็มปอด

 

อันเฮยหลางจับปลายคางของสตรีตรงหน้าให้เชิดขึ้นเพื่อสบสายตา พลันสายตาประสานกัน ราวกับโลกใบนี้มีเพียงสองคน อันเฮยหลางก้มลงจุมพิตเปลือกตาทั้งสองของนางพร้อมกับดึงนางเข้ามากอดในอ้อมอกที่มิมีใครเคยได้สัมผัส

 

เฟยเซียนที่สะลึมสะลือด้วยบทเพลงจุมพิตอันหนักหน่วง ก็พลันรีบก้มหน้างุด ซุกตัวภายในอ้อมอกที่เปี่ยมไปด้วยมัดกล้ามซึ่งขัดรูปลักษณ์ภายนอกที่แสนจะรูปงามฟังเสียงหัวใจของคนตรงหน้าจนหลับคาอ้อมอก โดยมิทันได้สังเกตเห็นสายตายที่เปี่ยมไปด้วยความปรารถนาของบุรุษที่ตนอิงแอบแนบชิด

 

 

หนึ่งสตรี หนึ่งบุรุษ นั่งกอดกันท่ามกลางสายลมและมวลบุปผา หนึ่งบุรุษรูปงามผมสีหมึกสุขภาพดีปลิวสยายตามแรงปะทะของลม ใบหน้าที่ดูคมคายกอดสตรีที่ตนเองก็ไม่สามารถบรรยายความรู้สึกภายในจิตใจผ่านแววตาทั้งหมดได้

 

อันเฮยหลางกอดเฟยเซียนสูดดมกลิ่นกายอ่อน ๆ ที่เป็นเอกลักษณ์อย่างฉ่ำปอดแล้วจึงก้มมองสตรีตรงหน้าที่มีสีของผลอิงเถาที่ปรากฏขึ้นทั่วทั้งใบหู ใบหน้าและลามมายังคอด้วยแววตารักใคร่ ในชีวิตของตนไม่เคยมองสตรีใดด้วยแววตาเยี่ยงนี้ เทพจันทราคงสงสารชีวิตเขากระมังจึงได้ผูกด้ายแดงให้ตนเองกับนาง

 

อันเฮยหลางเห็นสตรีตรงหน้าหลับใหลด้วยความสุขก็ไม่อยากทำลายความฝันอันแสนหวานของสตรีตรงหน้า จึงได้ตัดสินใจทำการอุ้มว่าที่พระชายาของตนไปส่งจวน

 

“ถ.. ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง” เสียงถวายบังคมดังขึ้นภายในจวนสกุลมู่ 

 

ทางด้านมู่อวี้เฉิน มู่อวี้หลางและมู่เสี่ยวเหมยถึงกับตกตะลึงทำอันใดมิถูก ที่เห็นอ๋องสามอุ้มบุตรสาวมาส่งภายในจวน 

 

มู่อวี้หลางทำท่าจะเข้าไปอุ้มน้องสาวตน กลับโดนสายตาเย็นยะเยือกส่งให้แทน จึงต้องรีบหดมือกลับไปทันที

 

“เรือนของนางอยู่ที่ใด??” อันเฮยหลางถามด้วยน้ำเสียงนิ่งอันเป็นเอกลักษณ์

 

“ทางด้านนี้พ่ะย่ะค่ะ” มู่อวี้เฉินเป็นผู้เสนอตัวนำทางแทนก่อนไปได้กำชับบุตรชายให้ประคองมารดา เพราะตอนนี้ฮูหยินตนยังยืนนิ่งไม่ได้สติดี

 

พลันมาถึงเรือนมู่อวี้เฉินรออยู่ด้านนอก อันเฮยหลางเดินเข้ามาจนถึงเตียงนอนของเฟยเซียน ตัวเขาค่อยวางร่างบางลงค่อย ๆ เกรงด้วยว่านางจะตื่น หลังจากวางลงแล้วจึงจัดแจงห่มผ้าสำรวจความเรียบร้อย แล้วจึงหมุนตัวออกมาด้านนอก 

 

มู่อวี้เฉินที่ยืนอยู่เห็นท่านอ๋องเดินออกมา ก็โค้งตัวรอรับตามธรรมเนียม อันเฮยหลางเดินตรงออกมาถึงด้านหน้าเรือน และได้เอ่ยกับบุคคลที่อยู่ด้านข้างตนทันที 

 

"เก็บเรื่องที่เปิ่นหวางมาส่งนางเป็นความลับ" อันเฮยหลางเอ่ยกับมู่อวี้เฉินด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

 

"กระหม่อมทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ" มู่อวี้เฉินรับคำ

 

ทันทีที่ตนจะเดินออกไป ก็พลันนึกขึ้นได้ จึงหยุดย่างเท้า จึงทำให้บุคคลที่อยู่ด้านหลังชะงักเท้าตาม

 

“ดูแลว่าที่พระชายาของเปิ่นหวางให้ดี อีกสองวันเราจะมาเยี่ยม” ประโยคที่เอ่ยออกมาดูเหมือนจะเป็นเพียงประโยคบอกเล่า แต่น้ำเสียงที่เอ่ยออกมามู่อวี้เฉินรู้ได้ทันทีว่าต้องทำตามอย่างเคร่งครัด 

 

เอ่ยจบอ๋องสามก็เดินไปยังรถม้าที่อยู่บริเวณหน้าจวนสกุลมู่ทันที พลันเอ่ยบอกคนมากมายที่เดินตามมาว่าไม่ต้องให้ใครเดินไปส่งเพราะตนเองไม่อยากให้ชาวบ้านแตกตื่น

 

มู่อวี้เฉินถึงกับปาดเหงื่อทันทีที่อ๋องสามเสด็จกลับ พลันคิดในใจ ‘เหตุใดหนอยิ่งพยายามกันปัญหาให้ห่างจากบุตรสาวแต่เหมือนกับตัวบุตรสาวจะดึงเรื่องราวต่างๆเข้ามาเอง’

----------------------------------------------------

ฝากติดตามผลงานนิยายของเหม่ยเหม่ยเรื่องอื่น ๆ ได้ที่

จ้าวฟางหรู ซ่อนรักข้ามภพ:https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=2039688

ชายาหนึ่งเล่มเกวียน:https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=2112445

ฮวาซินจาง หัวใจบุปผา:https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=2120023

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 378 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,458 ความคิดเห็น

  1. #4437 tiks (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กันยายน 2563 / 18:07
    ท่านอ๋องรุกไวมากๆ
    #4,437
    0
  2. #4349 ladybeebee (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 14:54
    ยาดมอยู่ไหน!!!หายาดมไม่เจอ!!อ้าวมันหมดไปกับเรื่องนี้แล้ว555
    #4,349
    0
  3. #4348 paeng-pln (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 09:55
    แหม ออกตัวแรงจริงท่านอ๋อง
    #4,348
    0
  4. #4347 Dar699699 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 08:55
    รอๆๆๆๆ
    #4,347
    0
  5. #711 thanyameen (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 20:40
    เฮ้ออออ บางทีถ้าเราทำอะไรไม่เป็นก็บอกออกไปตรงๆก็ได้ ดันทุรังทำไปก็ไม่เกิดประโยชน์นะเฟยเซียนถ้ายอมไปนั่งกับท่านอ๋องแต่แรกก็จบแล้วไม่น่าไปดิ้นตามยัยฉีเลย แค่ขี่ม้าไม่เป็นมันคงไม่ใช่เรื่องเสียหายมั้งคนเราใช่จะต้องเก่งไปทุกด้านนะ หวังว่าครั้งหน้านางจะรู้จักคิดกว่านี้นะ ถ้าพระเอกเราตามไปช่วยทันกลับมายัยฉีโดนแน่
    #711
    1
    • #711-1 chanyazab(จากตอนที่ 24)
      19 ธันวาคม 2559 / 20:43
      อัยยะ อ่านเม้นนี้ข้าน้อยรู้สึกหงอแทน นางเอกทีเดียว
      #711-1
  6. #705 cheri-n (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 20:09
    ไรท์ตัดฉับ ค้างแรง~~~
    ท่านอ๋องช่วยเฟยเซียนได้ครั้งนี้
    นางต้องบอกรักท่านอ๋องนะ
    รอตอนต่อไปค่ะ  ^ _ ^

    มีคำตกหล่นนิดนึงค่ะไรท์
    บังเหี่ยน-->บังเหียน
    ก่อนน่านี้-->ก่อนหน้านี้
    สังเกตุ-->สังเกต
    ตามมางช่วยนาง-->ตามมาช่วย
    #705
    1
    • #705-1 chanyazab(จากตอนที่ 24)
      19 ธันวาคม 2559 / 20:11
      อร๊ายยขอบคุณมากเลยเจ้าค่ะ ขอแก้แปป
      #705-1
  7. #704 Boomsakalaka999 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 20:08
    ขอบคุณไรท์ ขอให้ซุนสวีกรรมตามสนอง 
    #704
    1
    • #704-1 chanyazab(จากตอนที่ 24)
      19 ธันวาคม 2559 / 20:26
      ช่วยข้าน้อยคิดที เอาวิธีเยี่ยงไรดีเจ้าคะ
      #704-1
  8. #703 Boomsakalaka999 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 20:07
    ขอให้กรรมตามสนองนะ ทำกับนางเอกของเราได้ นางร้ายในนิยายจีนนี่ชอบฆ่านางเอกทุกคน 
    #703
    1
    • #703-1 chanyazab(จากตอนที่ 24)
      19 ธันวาคม 2559 / 20:19
      555 ข้าน้อยก็คิดเช่นนั้น เอาจริงๆแล้วข้าน้อยคิดไม่ออก
      #703-1