ป่วนหัวใจท่านอ๋อง(ที่รัก) สนพ.B2S

ตอนที่ 16 : ป่วนหัวใจท่านอ๋อง(ที่รัก) ตอนที่16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,894
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 370 ครั้ง
    20 ส.ค. 63

 

 

 

"คุณหนูเจ้าคะให้บ่าวนวดให้ดีหรือไม่เจ้าคะ??" ชิงชิง เอ่ยถามคุณหนูของตนทันทีที่เห็นสีหน้ามิค่อยสู้ดีนัก

 

"ก็ดีขอบใจมาก" เฟยเซียนตอบรับสาวใช้เพราะตอนนี้ตนรู้สึกเครียดยิ่งนัก 

 

ในยุคที่ตนจากมา เรื่องคู่ชีวิตทุกคนล้วนกำหนดเอง ซึ่งต่างที่นี่มากมายนัก

 

"ชิงชิง"

 

"เจ้าค่ะคุณหนู"

 

"ข้ามีเรื่องสงสัยคิดแล้วปวดหัวนัก"

 

"บ่าวสามารถช่วยอันใดได้หรือไม่เจ้าค่ะ" ชิงชิงรีบถามผู้เป็นนายด้วยความเป็นห่วง

 

"เจ้าคงช่วยอะไรข้ามิได้หรอก" จบคำพูดของเฟยเซียน ชิงชิงก็มีสีหน้าที่เศร้าซึมเพราะไม่สามารถช่วยอันใดคุณหนูของตนได้ เฟยเซียนเห็นดังนั้นก็ไม่อยากให้สาวใช้ของตนคิดมากเพราะตนก็เอ็นดูชิงชิงไม่น้อยเลยทีเดียว

 

"เจ้าเคยคิดเรื่องออกเรือนบ้างหรือไม่??"

 

ชิงชิงชะงักมือที่กำลังบีบนวด "บ่าวจะอยู่รับใช้คุณหนูไปตลอดเจ้าค่ะ" สาวใช้เอ่ยตอบผู้เป็นนาย แล้วบีบนวดต่อ

 

"เจ้าไม่อยากมีคู่ชีวิตงั้นรึ??" เฟยเซียนถามต่อ

 

"แค่บ่าวได้มีโอกาสอยู่รับใช้ข้างกายคุณหนูไปตลอด ชีวิตนี้บ่าวก็มิขออันใดแล้วเจ้าค่ะ" ชิงชิงตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"อนาคต เป็นสิ่งที่ไม่แน่นอนนะชิงชิง" 

 

"ก็เพราะไม่แน่นอน บ่าวถึงไม่อยากคิดเจ้าค่ะ" ชิงชิงเอ่ยตอบด้วยท่าทีที่เป็นธรรมชาติ

 

'อาาา... นั่นสินะ อนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอน คิดไปตอนนี้ก็ปวดหัวซะเปล่า ชิงชิงก็หัวดีเหมือนกันนะเนี่ย'   เมื่อคิดได้ดังนั้นเฟยเซียนก็อารมณ์ดีขึ้นมากโข ฮึมฮัมเพลงอย่างสบายใจ  ชิงชิงถึงกับงง ว่าเหตุในนายสาวถึงอารมเปลี่ยนแปลงไวเช่นนี้

 

เช้าวันต่อมา

 

วันนี้เฟยเซียนให้คนไปแจ้งมารดาว่าของดเรียน ดนตรี และเย็บปัก ตอนนี้เธอได้มาอยู่ที่สวนดอกไม้ที่อยู่ด้านนอกซึ่งไม่ห่างจวนมากนัก ร่างบางวันนี้สวมชุดด้านในสีฟ้าเข้ม เสื้อด้านนอกสีขาว ตัดกันดูลงตัว ทรงผมเกล้าขึ้นเพียงครึ่ง ประดับด้วยปิ่นดอกโบตั๋น สีทองงดงาม มีปอยผมคลอเคลียอยู่ด้านข้างแก้ม เรียว คิ้วโก่งได้รูป ยามลมพัด ผมปลิวสยาย กอปรกับร่างบางมีกลิ่นดอกโม่ลี่อ่อน ๆ ดูแล้วช่างเป็นภาพที่งดงามยิ่ง

 

เฟยเซียนบรรจงหยิบขลุ่ยที่ถือมา เป่าเพลงที่ตนถนัด เพลงที่สื่อถึงความหวัง และความผิดหวัง โดยในห้วงอารมณ์นั้น เฟยเซียนไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามีบุคคลหนึ่งที่ค่อย ๆ เดินเข้ามา

 

ทางด้านอันเฮยหลาง ที่กำลังเดินทางกลับจากลำธารได้ยินเสียงขลุ่ยลอยมาตามสายลม เพลงที่เป่าบรรเลงออกมาช่างรู้สึกเดียวดายนักราวกับกำลังสับสน ตนจึงตัดสินในเดินตามเสียงนั้นมา

 

ทันทีที่พบเจอเจ้าของเสียงเพลงนั้น อันเฮยหลางก็จดจำได้ทันทีว่าเป็นดรุณน้อยที่โรงน้ำชา 'นางพบเจออันใดมางั้นรึ ถึงได้เป่าบทเพลงออกมาได้เดียวดายถึงเพียงนี้กัน'

 

ภาพที่อันเฮยหลางเห็น เป็นภาพของเด็กสาวที่งดงามยืนอยู่ท่ามกลางดอกไม้ ราวกับเทพธิดาที่อยู่ท่ามกลางมวลบุปผา มีสายลมช่วยปลอบประโลมความอ้างว้างเดียวดายภายในจิตใจ สายตาเหม่อลอยราวกับคนตกอยู่ในภวังค์ เห็นแล้วรู้สึกปวดใจอยากเข้าไปปลอบประโลมยิ่งนัก

 

อันเฮยหลางก้าวเท้าเดินต่อไปเรื่อย ๆ

 

กร๊อบ  !!!

 

เฟยเซียนชะงักหันกลับมาดู ทันทีที่เห็นใบหน้าของคนที่ขัดจังหวะในการบรรเลง จากเดิมที่มีสีหน้าอมทุกข์ตอนนี้ใบหน้าแสดงถึงความอิ่มเอมเปี่ยมไปด้วยความสุข

 

"พี่ชายยย...."

----------------------------------------------------

ฝากติดตามผลงานนิยายของเหม่ยเหม่ยเรื่องอื่น ๆ ได้ที่

จ้าวฟางหรู ซ่อนรักข้ามภพ:https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=2039688

ชายาหนึ่งเล่มเกวียน:https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=2112445

ฮวาซินจาง หัวใจบุปผา:https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=2120023

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 370 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,458 ความคิดเห็น

  1. #4329 nenut (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 18:27
    กิ่งไม้บ้า แกทำท่านอ๋องแบบนี้ได้ไง5555
    #4,329
    0
  2. #203 zujune2000 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 21:47
    รอนะค้าาา
    #203
    1