[SF/OS] Story of Taehyung [AllV] #เรื่องเล่าของแทหะ

ตอนที่ 4 : 04 : Day of JK [KookV][Os]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 934
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    29 ก.ย. 62


sds



Chapter 04 : Day of JK

Type : OS

Couple :Jungkook x Taehyung [KookV] 

Tag ; #fromJKtoVday #เรื่องเล่าของแทหะ

Special : ร่วมโปรเจควันเกิดจองกุก



D a y o f J K



“คึ ๆ จองกุกกี้ นายมาดูเมนชั่นของอาร์มี่คนนี้เร็ว เขาคิดเหมือนฉันเลยล่ะ” เสียงทุ้มติดของเจ้าของร่างนุ่มนิ่มที่กำลังนั่งพิงอกแกร่งของคนที่เพิ่งถูกเรียกหัวเราะออกมาเสียงดัง พร้อมกับยกโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมาอยู่ในระดับสายตาของกุก


รูปของจองกุกที่เจ้าตัวเพิ่งอัปโหลดลงทวิตเตอร์ไปเมื่อสักครู่เต็มไปด้วยเมนชั่นมากมายจากเหล่าอาร์มี่ที่เข้ามาแสดงความคิดเห็นกันเป็นจำนวนมาก


ส่วนใหญ่ก็เข้ามาชมจองกุกที่น่ารักของเขานั่นแหละนะ


ก็รูปที่เขาเพิ่งอัฟโหลดไปมันทั้งน่ารักและตลกมาก ๆ เลยนี่


จองกุกในรูปกำลังทำตัวเป็นเด็กแสบคนหนึ่งที่ใส่เสื้อเชิ้ตแล้วใช้ไกร์เป่าผมเป่าเข้าไปในเสื้อเชิ้ตตัวนั้นจนมันพองเหมือนกับคนรูปร่างที่เต็มไปด้วยกล้ามแน่น ๆ 


“ที่บอกว่าผมทำแบบนี้แล้วน่ารักดีน่ะเหรอครับฮยอง?” 


“ใช่แล้ว ปกตินายก็หน้าตาน่ารักอยู่แล้ว พอทำแบบนั้นพวกฮยองกับอาร์มี่ของเราเลยยิ่งเอ็นดูนายมาก ๆ ไงล่ะ” 


“แล้ววีฮยองไม่คิดจะลงเซลก้าคู่กับผมหน่อยเหรอครับ?” จองกุกเอ่ยถามเสียงนิ่งพร้อมกับเพิ่มแรงกอดรัดที่เอวคอดของแทฮยอง


“ก ก็...” 


“ก็อะไรครับ?” 


“ก็ทุกรูปที่ฉันถ่ายกับนายมันเอาลงไม่ได้นี่สิ” 


“หมายถึงพวกรูปที่ผมนอนกอดฮยองที่ห้องของฮยองน่ะเหรอครับ?” 


“ย่าห์ ถ้าขืนฉันลงเซลก้าพวกนั้นไป พวกเราจะต้องมีปัญหาแน่ ๆ รูปพวกนั้นน่ะทุกคนมองแวบเดียวก็รู้ถึงความสัมพันธ์ของเราสองคนแล้วนะ” 


“…” 


“…” 


“…” 


“นายงอนฮยองเหรอจองกุกอ่า” แทฮยองเอ่ยถามเสียงอ่อนพร้อมกับรั้งใบหน้าจองจองกุกให้ก้มลงมาสบตากับตัวเอง


“ผมเปล่า” 


“…” 


“ผมก็แค่อยากลงรูปคู่กับฮยองบ้าง ขนาดวันเกิดผมทั้งทีฮยองยังไม่คิดจะลงเลย” 


“โกรธเหรอ?” 


“…” 


พรึบ! 


“วีฮยอง...” 


“สถานการณ์แบบนี้ยังจะเรียกว่าฮยองอีกเหรอจองกุกอ่า...” 


“ผม...” 


“เรียกฉันว่าแทฮยองเหมือนเวลาที่นายชอบเรียกสิจองกุก” แทฮยองว่าพร้อมกับลูบแผงอกแกร่งของคนที่ถูกเจ้าตัวขึ้นนั่งคร่อมบนตึก


“เฮ้อ อย่าทำแบบนี้สิแทฮยอง คุณก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าวันนี้ผมทำอะไรคุณไม่ได้น่ะ” จองกุกถอนหายใจออกมาด้วยท่าทีเสียดาย พร้อมกับเลือกที่กอดแทฮยองเอาไว้พร้อมกับซบลงบนหน้าท้องนิ่ม ๆ ของอีกฝ่าย


“ถือซะว่ามันเป็นการทดสอบความอดทนอย่างหนึ่งก็แล้วกันนะจองกุก” 


“นี่แทฮยอง...” 


“อะไรเหรอ?” 


“ในบังทันบอมบ์น่ะ พวกเราไปเข้ายิมกันมาไม่ใช่หรือไง อีกอย่างผมเห็นช่วงนี้คุณพยายามออกกำลังกายเพื่อสร้างซิกแพคด้วยนี่” 


“ก็ใช่นะ ทำไมงั้นเหรอ?” 


“ตรงนี้ไม่เห็นจะมีกล้ามแน่น ๆ ขึ้นเลย มีแต่พุงของแทฮยองไม่ใช่รึไง?” จองกุกว่าพร้อมกับวางมือลงบนหน้าท้องนิ่มของแทฮยองที่หน้าขึ้นสี


“ก ก็...” 


หมับ! 


“อะ!” 


“แถมกลายเป็นตรงนี้ต่างหากที่แน่นขึ้น” 


“ย่าห์ เอามือออกไปจากก้นฉันเดี๋ยวนี้นะจองกุก” แทฮยองเอ็ดเสียงดุ พร้อมกับยกมือขึ้นมาปิดใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะความเขินอายหลังจากที่ได้สบตากับสายตาเจ้าเล่ห์ของจองกุกทึ่มองมา


“ผมไม่ทำอะไรฮยองหรอกน่า ก็พรุ่งนี้พวกเรามีถ่ายรันบังทันต่อนี่” จองกุกว่า


“กลับมาเรียกว่าฮยองแบบนี้แสดงว่าอารมณ์ดีขึ้นแล้วสินะ” 


“คงเป็นอย่างนั้นมั้งครับ” 


“ว่าแต่ของขวัญวันเกิดปีนี้นายอยากได้อะไรเป็นพิเศษไหม?” 


“วีฮยอง” 


“หืม? เรียกฉันทำไม?” 


“เปล่า...” 


“…” 


“ผมหมายถึงผมอยากได้ของขวัญน่ะ...” 


“…” 


“ก็คือฮยองไงเล่า” จองกุกว่าด้วยใบหน้าขึ้นสีพร้อมกับหลบสายตาของแทฮยองที่จ้องมองมาด้วยสายตาเอ็นดู


หมับ


“คึ ๆ เจ้าลูกกระต่ายตัวนี้ไปจำคำพูดแบบนี้มาจากที่ไหนกันนะ?” แทฮยองว่าด้วยรอยยิ้มพร้อมกับยีกลุ่มผมนุ่มมือของจองกุกด้วยท่าทีเอ็นดู


“…” 


“นี่ นิสัยขี้อายของนายยังเลิกไม่หายอีกเหรอ? หูของนายแดงหมดแล้วนะเจเค” 


“ผมไม่ได้อายสักหน่อย ผมก็แค่...” 


“แค่? แค่อะไรงั้นเหรอ?” 


“ผม...” 


“…” 


“ผมก็แค่เขินที่พูดอะไรน่าอายแบบนั้นออกไปต่างหาก” จองกุกว่าเบือนหน้าที่ขึ้นสีหลบไปอีกทางด้วยท่าทีเขินอาย


“คึ ๆ นายนี่น่ารักจริง ๆ เลยนะ” 


“…” 


“ในสายตาของฉันตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันจนถึงวันนี้นายน่ารักมากจริง ๆ นะจองกุก...” 


“ฮยอง...” 


“เจ้าเด็กที่ทำตาโตตลอดเวลาที่พวกฮยองพาไปทำอะไรใหม่ ๆ เด็กที่ชอบยิ้มจนฟันออกเวลาที่ได้กินอาหารอร่อย ๆ เด็กที่ชอบทำเหมือนไม่เป็นอะไร ทั้ง ๆ ที่ก็อยากร้องไห้ออกมาน่ะ…” 


“…” 


“นายน่ะนะ...” 


“…” 


“น่ารักมาตลอดเลยนะจองกุกอ่า” แทฮยองเอ่ยว่าด้วยน้ำเสียงละมุน พร้อมกับแย้มยิ้มออกมาบาง ๆ ในขณะเดียวกันมืออุ่นของแทฮยองยังคงวางอยู่บนกลุ่มผมของจองกุก


“ต แต่ตอนนี้ผมโตแล้วนะ...” 


“…” 


“ผมโตพอที่จะเป็นสามีของฮยองได้เลยนะ” จองกุกเอ่ยว่าด้วยน้ำเสียงจริงจัง


“คึ ๆ ก็จริงอย่างที่นายว่านั่นแหละ เจ้าเด็กกระต่ายในวันนั้นตอนนี้กลายมาเป็นไททันตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ” 


“ฮยองล่ะก็” 


“นี่จองกุก...” 


“ครับ?” 


“ของขวัญที่นายขอมาน่ะ ฉันคงให้นายไม่ได้หรอกนะ” 


“…” 


“…” 


“…” 


“จองกุ-” 


ตึง! 


“แทฮยอง...” 


“จองกุก...” 


“บอกผมทีสิครับ ว่าตัวกี้คุณแค่พูดเล่น...” 


“…” 


“แทฮยอง...” 


หมับ! 


“เล่นแรงจังเลยนะจองกุกอ่า...” แทฮยองว่าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมกับโอบรอบคอของคนที่เพิ่งผลักเขาลงบนพื้นแล้วเป็นฝ่ายขึ้นคร่อมเขาแทน


“แทฮยอง...” 


“ฉันไม่ได้พูดเล่นหรอกนะ ของขวัญชิ้นนั้นน่ะฉันให้นายไม่ได้จริง ๆ ...” 


“….” 


“เพราะของขวัญชิ้นนั้นมันเป็นของนายมานานแล้วต่างหาก” แทฮยองว่าพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างจนริมฝีปากแทบจะกลายเป็นรูปสี่เหลี่ยม


จองกุกที่ชะงักไปกับคำตอบของคนใต้ร่าง ค่อย ๆ แย้มยิ้มออกมาช้า ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ก้มลงไปใกล้กับใบหน้าสวยของแทฮยอง


ลมหายใจร้อน ๆ ค่อย ๆ รินรดบนผิวเนียนนุ่มของแทฮยอง ริมฝีปากสวยได้รูปค่อย ๆ บดจูบลงบนริมฝีปากอวบอิ่มของอีกฝ่าย ปลายจมูกของจองกุกกดลงบนผิวแก้มของแทฮยองพร้อมกับสูดดมกลิ่นหอมของอีกฝ่าย


ถึงแม้จะไม่ใช่จูบที่ร้อนแรงเหมือนกับทุกครั้ง แต่ทว่าจูบครั้งนี้กลับทำให้ใจของทั้งคู่เต้นแรงอย่างห้ามเอาไว้ไม่อยู่


“แทฮยอง...” 


“คึ ๆ พอเป็นเรื่องของเราสองคนทีไรนายนี่ใจร้อนตลอดเลยนะจองกุก” 


“ผมขอโทษ คุณเจ็บตรงไหนไหม?” 


“ไม่หรอก ไม่ต้องขอโทษฉันด้วย ก็ฉันเป็นคนแกล้งนายเองนี่” 


“ผมควรเลิกเป็นแบบนี้เวลาใจร้อน...” 


“ไม่เป็นไรหรอก...” 


“…” 


“เพราะไม่ว่านายจะเป็นแบบไหน...” 


“…” 


“ฉันก็รักแค่นายคนเดียวเท่านั้นแหละนะจองกุกอ่า” แทฮยองว่าพร้อมกับลูบเปลือกตาและผิวแก้มด้านซ้ายของจองกุกด้วยสัมผัสบางเบา


ถึงแม้สัมผัสนั้นจะบางเบาเพียงใด แต่ความอบอุ่นจากมือคู่นี้ก็ทำให้จองกุกรู้สึกสงบใจทุกครั้งที่ถูกสัมผัสจากอีกฝ่าย


“แล้วตกลงนายอยากได้อะไรเป็นของขวัญล่ะ?” 


“นั่นสิครับ นอกจากฮยองแล้วผมก็ไม่อยากได้อะไรแล้ว” 


“ถ้างั้นของขวัญวันเกิดปีนี้...” 


“…” 


“เป็นเสื้อตัวนี้ที่นายเคยอยากให้ฉันใส่ดีไหมล่ะ?” แทฮยองว่าพร้อมกับชูเสื้อยืดที่เทาเข้มตัวใหญ่ของจองกุกขึ้นเหนือศีรษะของพวกเขา


“แทฮยอง...” 


“คึ ๆ ว่าไงเหรอเจเค?” 


“ความอดทนของผมมีจำกัดนะ คุณก็รู้ใช่ไหม?” จองกุกว่าพร้อมกับจ้องมองแทฮยองที่นอนยิ้มหวานอยู่ใต้ร่างด้วยสายตาที่แทบจะละลายอีกฝ่ายได้


“ฉันรู้...” 


“…” 


“แต่ถือว่าเป็นการลงโทษที่นายรุนแรงกับฉันเมื่อกี้ เพราะฉะนั้นของขวัญชิ้นนี้นายจะได้ตอนที่พวกเราถ่ายทำทุกอย่างเสร็จแล้วนะ” 


“ฮยองนี่มัน...” 


“คึ ๆ โทษตัวเองเถอะเจเคอ่า” 



D a y o f J K



ฟิคตอนนี้ร่วมโปรเจควันเกิดจองกุกของบ้าน KOOKV_TH นะค้าบ สกรีมได้ที่ #fromJKtoVday ได้เลยนะฮะ

ติดตามการอัพฟิคได้ที่

FB : Phaprayz

TW : @_PHAPRAYZ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น

  1. #33 VtoVjjkkk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 10:47
    อุ้วว้าวว มันแบบคือดี
    #33
    0
  2. #29 storyfly (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 15:12
    ตายค่ะตายๆๆๆๆ อิงวงยังให้คาร์แรคเตอร์เรียลขนาดนี้ ;---; มันบะลั่กมากๆๆไ
    #29
    0
  3. #27 iamkikigirl (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 20:27
    น่ารักกกกก แงเขิงง
    #27
    0
  4. #25 secretbanana (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 00:33
    ฮือเขินมากกก!
    #25
    0
  5. #24 REALxx2 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 18:12
    แงงงงงง;_;

    เปงเขิน
    #24
    0