[SF/OS] Story of Taehyung [AllV] #เรื่องเล่าของแทหะ

ตอนที่ 3 : 03 : Yesterday II [Sf][KookV]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 566
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    25 ก.ย. 62

B
E
R
L
I
N
 

 


 

Chapter 03 : Yesterday. II (end)

Type : SF

Couple :Jungkook x Taehyung [KookV]

Tag ; #เรื่องเล่าของแทหะ

Plot form : @fattaetae

 

 

Y e s t e r d a y

 

 

          ผมจริงจังกับพี่นะ

 

          อือ รู้แล้ว...

 

          แล้วพี่...

 

          แต่ฉันไม่ได้ชอบนายหรอกนะจองกุก

 

          “…”

 

          โอเค ระหว่างเรามันมีเรื่องนั้นเกิดขึ้นแล้ว แต่จริง ๆ แล้วนายอาจจะไม่ได้ชอบฉันจริง ๆ ก็ได้ นายก็แค่อาจจะหลงไปกับเรื่องราวเมื่อคืนก็เท่านั้น

 

          “…”

 

          อีกอย่างต่อให้นายชอบฉันจริง ๆ ฉันก็คงต้องปฏิเสธนายอยู่ดี

 

          ทำไมล่ะครับ?

 

          เหตุผลง่าย ๆ...

 

          “…”

 

          ฉันก็แค่ยังไม่ลืมแฟนเก่า

 

          “…”

 

          นายรับได้เหรอถ้าต่อให้นายได้คบกับฉันตอนนี้ แต่ในใจฉันไม่มีนายอยู่เลย แถมยังมีคนอื่นอยู่อีกต่างหาก

 

          “…”

 

          ลืมเรื่องเมื่อคืนไปเถอะ นายยังเด็ก นายยังมีโอกาสเจอคนที่ดีกว่าฉัน

 

          แล้วผมต้องโตแค่ไหนถึงจะเป็นผัวพี่ได้เหรอครับ?

 

          น นายเสียงทุ้มติดหวานของแทฮยองส่งเสียงทักท้วงอีกฝ่ายด้วยท่าทีอึกอัก ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างจำยอมเมื่อสบตากับคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม

 

          ว่าไงครับ?

 

          นายนี่มัน เฮ้อ จริง ๆ เลยนะ ความจริงมันไม่ได้เกี่ยวกับอายุหรอกนะ

 

          “…”

 

          ก็แค่ไม่รักน่ะ เข้าใจไม่ยากใช่ไหม?

 

          ครับ เข้าใจ

 

          ถ้างั้นก็...

 

          แต่ผมรักพี่ เข้าใจไม่ยากใช่ไหมครับพี่แทฮยอง?จองกุกเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

          “…”

 

          ผมเข้าใจว่าพี่ยังไม่ลืมแฟนเก่า แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าพี่จะไม่มีวันลืมเขานี่ครับ

 

          “…”

 

          อยากน้อยก็ให้โอกาสผมจีบพี่ก่อนไม่ได้เหรอครับ? ถ้าสุดท้ายแล้วผมทำให้พี่รู้สึกเหมือนผมไม่ได้จริง ๆ แล้วล่ะก็...

 

          “…”

 

          ผมจะเป็นคนไปจากพี่เองจองกุกว่าด้วยน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับยื่นมืออกไปจับมือของแทฮยองเอาไว้แน่น

 

          เฮ้อ...

 

          “…”

 

          ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่นายเถอะ

 

          และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตของแทฮยอง...

 

          ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วที่มีเด็กคนนั้นเข้ามาวนเวียนอยู่ในชีวิตของแทฮยอง แต่ที่น่าแปลกใจคือตั้งแต่วันแรกที่เจอกันจนถึงปัจจุบัน...

 

          เด็กคนนั้นไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่นิดเดียว...

 

          สายตาที่จ้องมองมาที่เขา...

 

          น้ำเสียง ถ้อยคำ การกระทำทุก ๆ อย่างที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าอีกฝ่ายรู้สึกอย่างไรกับแทฮยอง...

 

          จากที่แค่ให้อีกฝ่ายได้มาพบหน้าวันละครั้ง เขาก็เริ่มไปนั่งทานข้าวกับอีกฝ่าย เริ่มออกไปเที่ยวเล่น ออกไปทำอะไรบ้า ๆ ด้วยกัน ได้ยิ้ม ได้หัวเราะด้วยกันมากขึ้น...

 

          แม้แต่จูบที่แทฮยองคิดว่าจะให้อีกฝ่ายอีกครั้ง เขากลับมอบมันให้อีกฝ่ายหลายครั้งต่อหลายครั้ง...

 

          ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าเขารู้สึกดีกับอีกฝ่าย...

 

          แต่เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เขารู้สึกอยู่ตอนนี้มันใช่ความรักหรือเปล่า...

 

          มันมีจริงด้วยงั้นเหรอกับความสัมพันธ์ที่ไม่ได้ตั้งใจจะเริ่มแบบนั้นน่ะ มันเป็นไปได้ด้วยเหรอที่คนที่ได้รู้จักกันครั้งแรกเพราะเรื่องอย่างว่าจะจริงใจกับอีกฝ่ายจริง ๆ

 

          บางทีแทฮยองก็กังวลจนอยากจะเลิกติดต่อกับอีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทุกครั้งที่นึกถึงอีกฝ่ายหัวใจของเขาก็บอกเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะทำอย่างนั้น...

 

          อีกอย่างที่ทำให้เขากลัวที่สุดน่ะ...

 

          ก็คือใจของเขาเอง

 

          ติ้ง!

 

          P.JM : สบายดีไหม?

          P.JM : จำกันได้หรือเปล่า?

          P.JM : ฉันคิดถึงนายนะแทฮยอง

          P.JM : ออกมาเจอกันหน่อยได้ไหม?

 

          ใจของเขากำลังรวนเร...

 

          หนึ่งคนที่เขารักมาก แต่ตอนนี้กลับไม่มั่นใจแล้วว่าเขายังรักอีกฝ่ายอยู่หรือเปล่า

 

          กับอีกคนที่รู้สึกดีจนเสียการควบคุมในหลาย ๆ เรื่องไป แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่แน่ใจว่าเขารักอีกฝ่ายหรือเปล่า

 

          ใช่...

 

          เป็นเขาเอง...

 

          เป็นแทฮยองเองที่ไม่ชัดเจนกับอะไรเลย

 

          แล้วตกลงมึงจะไปเจอเขาปะ?

 

          เฮ้ย! มาตั้งแต่เมื่อไหร่เสียงทุ้มติดหวานร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่อจู่ ๆ ซอกจินเอ่ยทักขึ้นมาท่ามกล่งความเงียบ

 

          มาตั้งนานแล้ว เรียกมึงก็หลายรอบแล้ว ก็ไม่ได้อยากจะยุ่งเรื่องของมึงกับไอ้ปาร์คอะไรนั่นหรอกนะ แต่จากใจก็คือกูทีมน้องจองกุกว่ะซอกจินว่าพร้อมกับยัดลูกชิ้นก้อนโตเข้าปาก

 

          มึงทีมไอ้เด็กนั่นแล้วยังไง เกี่ยวอะไรกับกูเล่า

 

          อืม ไม่รู้สิ ก็แค่ไม่อยากให้มึงจมปลักกับอะไรเดิม ๆ มั้ง อีกอย่างนะ...

 

          “…”

 

          ตอนที่มึงอยู่กับเด็กนั่น มึงดูมีความสุขกว่าตอนอยู่กับอีกคนว่ะ

 

          !!

 

          พ พูดอะไรของมึงน่ะ ไม่ใช่หรอกแทฮยองเอ่ยทักท้วงเสียงสั่นพร้อมกับเบนสายตาเพื่อหลบสายตาจับผิดของซอกจินที่มองมา

 

          ถ้าอย่างนั้นมึงก็ไปหาจีมินสิ ไหน ๆ ก็เคยบอกนี่ว่าชอบหมอนั่นแค่คนเดียว แต่ถ้ามึงกลับไป มึงก็ต้องจำเอาไว้ด้วย...

 

          “…”

 

          ถ้ามึงเลือกคนหนึ่ง มึงก็ต้องเสียอีกคนหนึ่งไปเหมือนกัน

 

          แล้วถ้า...

 

          ถ้าอะไร? ถ้าอยากเก็บไว้ทั้งสองคนน่ะเหรอ?

 

          “…”

 

          มึงเอาจริงดิแทฮยอง?ซฮกจินเอ่ยถามด้วยท่าทีตกใจพร้อมกับจ้องมองแทฮยองที่กำลังนั่งทำหน้าสีหน้าสับสน

 

          คือ-

 

          ถ้าพี่อยากเก็บไว้ทั้งสองคนพี่ก็ทำได้นะครับพี่แทฮยอง...

 

          จ จองกุก...

 

          แต่ถ้าพี่ทำอย่างนั้นจริง ๆ...

 

          “…”

 

          พี่จะเหลือแค่เขา...

 

          “…”

 

          เพราะผมจะเป็นคนไปเอง เสียงทุ้มของเด็กหนุ่มในชุดนักเรียนมอปลายเอ่ยว่าด้วยน้ำเสียงเฉยชาพร้อมกับจ้องมองแทฮยองด้วยสายตาเจ็บปวด

 

          แต่นั่นก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น เพราะดวงตาคู่นั้นได้แปรเปลี่ยนเป็นสายตาที่จ้องมองแทฮยองด้วยแววตาไร้ความรู้สึก

 

          จองกุก มันไม่ใช่แบบนั้นนะ

 

          แทฮยอง

 

          “…”

 

          อยู่นี่นี่เอง ฉันเดินหานายไปทั่วมอเลยนะ แล้วเด็กคนนั้นใคร? ญาตินายเหรอ?เสียงคุ้นเคยของใครบางคนเอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส พร้อมกับสัมผัสบางอย่างที่โอบรอบเอวของแทฮยองทำให้ร่างบางสะดุ้งจนสุดตัว

 

          จีมิน...

 

          หื้ม? ว่าไง? คิดถึงฉันไหม?

 

          ฉัน...

 

          แต่ฉันคิดถึงนายนะแทฮยอง...

 

          “…”

 

          เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม?

 

          ตึง!

 

          ขอตัวก่อนนะครับพี่ซอกจิน แล้วก็ลาก่อนนะครับ...

 

          จอง-

 

          เพราะหลังจากนี้ผมคงไม่กลับมาให้พวกพี่เห็นหน้าอีกแล้วจองกุกว่าด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งหลังจากแสร้งกระแทกหมวกกันน็อกลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนก่อนจะหยิบมันขึ้นมาใหม่

 

          เดี๋ยวก่อนสิ-

 

          โชคดีนะครับ พี่แทฮยอง

 

          ไปแล้ว...

 

          ไปโดยที่ไม่ฟังอะไรเขาเลยสักนิด...

 

          ไอ้บ้า...

 

          แล้วที่เคยบอกกันไว้ล่ะ…

 

          ไอ้เด็กบ้า!! หยุดเดินเดี๋ยวนี้! ฉันสั่งให้นายหยุด!”

 

          ไหนบอกว่าถ้าทำให้เขารักไม่ได้ถึงจะยอมจากไปไงล่ะจองกุก...

 

          ความรู้สึกกังวลที่แทฮยองรู้สึกมาตลอดมันกำลังจางหายไป แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สักหวาดกลัว...

 

          กลัว...

 

          กลัวที่จะเสียอีกฝ่ายไป...

 

          กลัวการที่จะไม่มีจอน จองกุกอยู่ในชีวิตอีกต่อไป...

 

          เท่านี้...

 

          เท่านี้ความรู้สึกของเขามันก็ชัดเจนแล้วล่ะ ว่าสุดท้ายแล้วตัวเขาต้องการใครกันแน่...

 

          ใช่...

 

          คนที่เขาต้องการน่ะนะ...

 

          หยุด!! หยุดเดี๋ยวนี้นะ! นายมาทำให้ฉันรักนายจนแทบบ้าแล้วจะมาทิ้งฉันไปแบบนี้น่ะเหรอ ไอ้เด็กไม่ดี!”

 

          ก็คือจอน จองกุกยังไงล่ะ

 

          โอ๊ะโอ่ ดูเหมือนจะเลือกได้แล้วสินะแทฮยองซอกจินที่นั่งกินลูกชิ้นอยู่เอ่ยขึ้นมาเสียงแผ่ว พร้อมกับแย้มยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

 

          แทฮยอง...

 

          ขอโทษนะจีมิน ฉันเคยรักนายมาก ๆ ก็จริง แต่นายก็คงเข้าใจใช่ไหม?...

 

          “…”

 

          ว่าสุดท้ายมันก็แค่เคย

 

          แทฮยอง ทำไม?...

 

          อย่าถามฉันให้มากเลย ฉันไม่ได้รักนายแล้ว เพราะฉะนั้นปล่อยฉันได้แล้วแทฮยองว่าด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด พร้อมกับเบี่ยงตัวออกจากวงแขนของอีกฝ่าย ก่อนจะเดินไปที่จองกุกที่หันมามองที่เขาด้วยสายตาตื่นตระหนก

 

          ผลัวะ!

 

          โอ๊ย!”

 

          เล่นบ้าอะไรของนาย!”

 

          ผมเล่นอะไร? พี่ต่างหาก เล่นอะไรอยู่กันแน่ ผมสับสนไปหมดแล้ว

 

          ทีเรื่องแบบนี้ทำไมไม่ฉลาดบ้างนะ ฉันไม่ได้เล่นนะ ที่ฉันพูดเมื่อกี้ฉันพูดจริง ๆ

 

          ที่ว่าพี่รักผมน่ะเหรอครับ?

 

          ก็ใช่น่ะสิ

 

          พี่... เฮ้อ พี่ไม่คิดจะเขินหน่อยหรือไงครับ?จองกุกว่าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พร้อมกับเบนสายตาหลบสายตาของแทฮยองที่มองมา

 

          ใบหูที่ขึ้นสีแดงนั่นทำให้แทฮยองมองออกได้ไม่ยากเลยว่าเจ้าเด็กตรงหน้ากำลังเขินกับการกระทำของเขามากแค่ไหน

 

          แทฮยองไม่ได้ใสซื่อพอที่จะรุกอีกฝ่ายไม่เป็นหรอกนะ...

 

          เขินอะไร? ที่นายยังชอบก็บอกว่าชอบเลย ทำไมฉันจะทำไม่ได้?

 

          พี่นี่มัน...

 

          เป็นแฟนกันไหม?

 

          ฮะ? อะไรนะครับ?

 

          ก็ถามเนี่ย จะเป็นไหม? ไม่เป็นก็เรื่องของนาย แต่ฉันจะเป็นแล้วนายก็ต้องเป็นแฟนฉันด้วยแทฮยองว่าด้วยท่าทีเอาแต่ใจพร้อมกับโอบรอบคอของอีกฝ่ายเอาไว้ ก่อนจะเป็นฝ่ายยื่นหน้าเข้าไปกดจูบแผ่วเบาลงบนริมฝีปากของอีกฝ่าย

 

          ถึงแม้จะเป็นจูบแค่ผิวเผิน แต่ถึงอย่างนั้นก็ทำเอาคนที่ถูกจูบก่อนอย่างจองกุกถึงกับไปไม่เป็น...

 

          แต่เป็นแล้วเลิกไม่ได้นะครับ

 

          ก็ไม่คิดจะเลิกอยู่แล้ว หรือนายจะเลิก?

 

          ไม่ครับ ผมจะอยู่กับพี่ ผมรักแค่พี่คนเดียว

 

          เออน่า รู้แล้ว...

 

          แล้ว...?

 

          แล้ว? แล้วอะไร?

 

          แล้วพี่...

 

          แล้วฉันรักนายไหมน่ะเหรอ?

 

          “…”

 

          ชัดเจนขนาดนี้ไม่รักก็บ้าแล้ว

 

 

 

Y e s t e r d a y

 

ติดตามการอัปเดตฟิคได้ที่ :

FB : Phaprayz

Tw : @_PHAPRAYZ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น

  1. #32 VtoVjjkkk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 10:44
    กรี๊ดดดเ
    #32
    0
  2. #26 thandex119 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 12:04
    ....
    ทำไมนายพุ่งอย่างนั้นแทฮยอง..
    #26
    0
  3. #23 kimtaehyung1992 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 01:52
    น่ารักกกกกกก​ ตอนบอกรักคือน่ารักก​ เขินน
    #23
    0
  4. #22 secretbanana (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 21:45
    ฮือออในที่สุดเขินมากก
    #22
    0
  5. #21 JJ_FIRE (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 21:29
    อบอุ่นหัวใจมากเลยค่ะ แอแงงง
    #21
    0