[SF/OS] Story of Taehyung [AllV] #เรื่องเล่าของแทหะ

ตอนที่ 1 : 01 : Sweet [OS][MonV]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 684
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    3 ก.ย. 62

B
E
R
L
I
N
 

 


 

Chapter 01 : Sweet

Type : OS

Couple : Namjoon x Taehyung [MonV]

Tag ; #เรื่องเล่าของแทหะ

Plot form : @_pknpraygii

 

---------------------------------- “S W E E T” ----------------------------------

 

          คุณคิดว่าโลกใบนี้จะเหวี่ยงใครสักคนที่เป็นของเราเข้ามาจริง ๆ หรือเปล่า?

 

          ผมคิดว่าของแบบนั้นอาจจะไม่เกิดขึ้นกับคนอย่างผมก็ได้...

 

          เฮ้ย เป็นไงบ้างเพื่อนเสียงทุ้มของเจ้าของร่างสมส่วนอย่างโฮซอกเอ่ยปากทักผมพร้อมกับเดินเข้ามาในร้านของผมด้วยท่าทีอารมณ์ดี

 

          ก็ดี ไปเที่ยวกับแฟนมาเป็นไงบ้างวะ?ผมถามกลับ

 

          เอาจริงนะ กูไม่อยากกลับเลยว่ะ อยากอยู่เที่ยวกับยุนกิต่อ

 

          อยากให้ร้านเจ๊งรึไง

 

          ไม่เจ๊งหรอกนะ ก็แค่ผู้จัดการอย่างกูไม่อยู่ เจ้าของร้านอย่างมึงก็ดูแลได้น่าโฮซอกว่าพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ผม

 

          แล้วนี่อะไร?ผมถามพร้อมกับมองมองกล่องขนาดเล็กสีขาวที่โฮซอกวางลงตรงหน้าผม

 

          มึงก็เปิดดูสิ

 

          มือใหญ่ของผมค่อย ๆ เปิดกล่องขนาดเล็กตรงหน้าออก ก่อนจะเผยให้เห็นแหวนสีเงินหนึ่งคู่อยู่ตรงหน้า

 

          ให้กูเหรอ?

 

          อือ กูกับยุนกิซื้อมาฝาก เห็นว่ามึงชอบใส่แหวน

 

          แต่นี่มันแหวนคู่

 

          ก็เก็บไว้ให้แฟนในอนาคตมึงใส่สิวะนัมจุนโฮซอกว่า

 

          กูมีแฟนที่ไหนล่ะ

 

          ก็หาสิวะ

 

          หาง่ายกูคงมีไปนานแล้วไหม?ผมว่าด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ พร้อมกับส่ายหัวให้กับท่าทีที่เริ่มหงุดหงิดของโฮซอก

 

          คนเข้าหาเยอะอย่างมึงนี่มันหายากขนาดนั้นเลยรึไง

 

          ไม่รู้สิ...

 

          “…”

 

          กูก็แค่ยังไม่รู้สึกว่าเจอใครที่ทำให้กูรู้สึกใจเต้นได้เลยว่ะผมว่าด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ พร้อมกับเริ่มจัดวางเค้กและขนมหวานทั้งหลายเข้าที่หน้าตู้โชว์

 

          เฮ้อ กูล่ะเชื่อมึงจริง ๆ เอาเป็นว่าตั้งใจทำงานไปก่อนนะคุณเจ้าของร้าน ผู้จัดการอย่างกูขอออกไปซื้อของเพิ่มก่อน

 

          เออ ขับรถดี ๆ ล่ะผมเอ่ยปากบอกทั้ง ๆ ที่ยังคงหันหลังให้กับเพื่อน แต่ทว่าภาพในหัวของผมกลับมีแต่ภาพแหวนคู่ที่เพื่อนซื้อมาฝากอยู่อย่างนั้น

 

          แหวนคู่งั้นเหรอ?...

 

          หึ...

 

          ของแบบนั้นน่ะไม่เหมาะกับผมหรอก...

 

          เพราะต่อให้ผมใส่หนึ่งวง แต่อีกหนึ่งวงก็คงจะไม่มีเจ้าของอยู่ดี

 

          กริ๊ง!

 

          ลืมของเหรอวะโฮซอก

 

          “…”

 

          ทำเป็นเงียบ จะกวนตีนกูหรือไง?

 

          เอ่อ...

 

          “…”

 

          ม มาซื้อกาแฟครับเสียงทุ้มติดหวานเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลังของผม

 

          ผมค่อย ๆ หันกลับไปมองทางด้านหลัง ก่อนจะพบกับเจ้าของร่างบางแต่ทว่าดูอ้อนแอ้นเหมือนผู้หญิง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังดูออกว่าเป็นผู้ชายอยู่ดี

 

          ริมฝีปากสีแดงจาง ๆ เม้มปากเน้นพร้อมกับสบตากับผมด้วยท่าทีกล้า ๆ กลัว ๆ

 

          จากที่เห็นแล้วยังใส่ชุดนักศึกษาอยู่เลย แต่ว่าเข็มที่ปักอยู่เน็กไทด์นั่นบ่งบอกได้ว่าเด็กตรงหน้าผมคงจะเรียนชั้นปีสุดท้ายแล้ว

 

          ทำไมถึงรู้น่ะเหรอ?

 

          เพราะผมเรียนจบมาจากที่นั่นไงล่ะ

 

          นี่เพิ่งจะเจ็ดโมงกว่า เด็กอย่างนายจะกินกาแฟเร็วไปหรือเปล่า?ผมเอ่ยถามพร้อมกับจ้องกลับนัยน์ตาคู่สวยของเด็กตรงหน้า

 

          กลุ่มผมสีดำสนิทแต่ดูนุ่มนิ่ม สีผิวที่ไม่ได้ขาวมากแต่กลับดูเรียบเนียน ใบหน้าใสสะอาดแต่ทว่ากลับดูจืดชืดเมื่อถูกบดบังด้วยแว่นตาที่ทรงเหมือนคุณปู่ใส่นั่น

 

          ร ร้านคงยังไม่เปิดสินะครับ ขอโทษที่รบกวนนะครับ

 

          เดี๋ยว

 

          ครับ?

 

          นายมีเรียนกี่โมงผมเอ่ยถามด้วยเสียงเรียบนิ่งพร้อมกับมองเด็กตรงหน้าที่หันมามองผมด้วยสายตางุนงง

 

          สิบโมงเช้าครับ ทำไมเหรอครับ?

 

          ก็พอมีเวลาอยู่...

 

          “…”

 

          นั่งก่อนสิ เดี๋ยวหาอะไรให้กินผมว่าพร้อมกับพับแขนเสื้อขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มลงมือทำอะไรบางอย่างในครัว

 

          แต่ว่าร้านยังไม่เปิดไม่ใช่เหรอครับ?

 

          นายชื่ออะไร?

 

          ครับ?

 

          ฉันชื่อนัมจุน แล้วนายล่ะ?ผมถามพร้อมกับวางเมนูอาหารเช้าที่มีไข่ดาว ไส้กรอก ขนมปังปิ้งและสลัดผักลงตรงหน้าเด็กคนนั้น

 

          “…”

 

          ว่าไง?

 

          แทฮยองครับเด็กหนุ่มตรงหน้าผมว่าพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี

 

          ก็นะ...

 

          รอยยิ้มนั่นก็น่ารักดี...

 

          ถึงแล้วจะเป็นรอยยิ้มที่กำลังยิ้มให้กับอาหารตรงหน้าก็เถอะ

 

          กึก...

 

          มิลค์เชค?

 

          สตรอเบอร์รี่ด้วยนะ ลองชิมดูสิผมว่า พร้อมกับนั่งลงตรงหน้าเด็กหนุ่มที่กำลังมองแก้วที่ผมเพิ่งวางลงตรงหน้าเขา

 

          แต่เอาจริง ๆ ผมยังไม่ได้สักอะไรพวกนี้เลยนะครับ ที่ผมสั่งคือกาแฟต่างหาก

 

          จะกินกาแฟไปทำไมแต่เช้ากัน อีกอย่างดูจากขอบตาแล้ว นายยังไม่ได้นอนไม่ใช่หรือไง?

 

          “…”

 

          ไม่เถียงหน่อยเหรอ?

 

          เถียงไปผมก็ไม่ชนะหรอกครับแทฮยองว่าพร้อมกับทำปากยื่นเล็กน้อย

 

          หึ...

 

          อยากหยิกไอ้เจ้าปากแดง ๆ นี่จริง ๆ เลยนะ...

 

          แล้วทั้งหมดนี่เท่าไหร่เหรอครับ?แทฮยองว่าพร้อมกับหยิบกระเป๋าสตางค์ใบเล็กออกมาจากกระเป๋าย่าม

 

          ไม่ต้องจ่ายหรอก

 

          ครับ?

 

          พอดีนั่นเป็นเมนูที่ฉันกำลังหัดทำน่ะ ก็เลยใช้นายเป็นหนูทดลอง

 

          อ้าว คุณนัมจุน...

 

          ก็ถือซะว่าเป็นค่าตอบแทนที่ให้นายเป็นหนูทดลองให้ก็แล้วกันนะผมว่า

 

          แต่ว่า...

 

          แล้วรสชาติเป็นไงบ้างล่ะ?

 

          รสชาติเหรอครับ?

 

          “…”

 

          อร่อยมาก ๆ เลยครับแทฮยองว่าพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างให้กับผม

 

          อ่า...

 

          รู้สึกแปลก ๆ ตรงกลางอกยังไงไม่รู้สิ...

 

          มันคืออะไรกันนะ...

 

          งั้นหรอกเหรอ?...

 

          “…”

 

          ถ้าอย่างนั้นตอนไหนที่นายว่าง...

 

          “…”

 

          มาเป็นหนูทดลองให้ฉันทีสิ

 

          จะดีเหรอครับ? แบบนั้นเหมือนมากินฟรียังไงไม่รู้สิแทฮยองว่าพร้อมกับทำหน้าครุ่นคิด

 

          ดีไม่ดียังไง ฉันก็ตัดสินใจเองได้น่า

 

          “…”

 

          แล้วตกลงว่ายังไง?...

 

          “…”

 

          จะมาไหม?ผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังคงรอบมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กตรงหน้าอย่างไม่วางตา

 

          อืม...

 

          “…”

 

          ถ้าอย่างนั้นตอนเย็นขอฝากท้องไว้ที่ร้านด้วยนะครับ แล้วก็ขอตัวก่อนนะครับแทฮยองว่าพร้อยกับส่งยิ้มมาให้ ก่อนที่จะเดินออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

 

          หึ...

 

          ทำอะไรไม่สมกับเป็นนายเลยนะนัมจุน...

 

          .

 

          .

 

          .

 

          แล้วตกลงกับแทฮยองนี่ยังไง?

 

          แค่ก ๆ

 

          ถามแค่นี้ทำมาเป็นไอ ชอบน้องเขาล่ะสิ ไอ้ที่ไปซื้อหมาขาสั้นนี่มาเลี้ยงก็เพราะคิดว่าเหมือนแทฮยองด้วยสินะโซอกว่าพร้อมกับหยอกล้อลูกหมาที่ผมเพิ่งซื้อมาเมื่อเดือนที่แล้วไปด้วย

 

          ถามอะไรของมึงเนี่ย

 

          ก็ถามตรง ๆ ในฐานะเพื่อนมึงไง ยังไง? ชอบแทฮยองล่ะสิ?

 

          “…”

 

          ไม่ตอบ?

 

          “…”

 

          ไม่ตอบนี่แสดงว่าไม่ชอบล่ะสิ

 

          “…”

 

          ถ้างั้นกูไปยุให้น้องชายยุนกิมาจีบคงไม่มีปัญหาอะไรสินะ เห็นว่าสองคนนั้นก็เริ่มรู้จักกันนี่

 

          เออ ชอบ

 

          “…”

 

          พอใจมึงยัง?ผมว่าพร้อมกับหันหลังให้กับโฮซอกที่มองมาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

 

          ทำมาเป็นหลบกู แหม ๆ หูแดงไปหมดแล้วนะครับคุณเจ้าของร้าน

 

          อยากโดนไล่ออกนักหรือไง?

 

          ก็แค่พูดเล่นเอง แล้วชอบขนาดที่ว่าให้กินฟรีทุกครั้งที่มา แถมสอนการบ้านเอย พาไปซื้อของเอย ส่งข้าวส่งน้ำตอนป่วยเอย พาไปหาหมอเอย พาไปส่งบ้านเอย แถมล่าสุดเรื่องซื้อหมาเพราะน้องเขาชอบอีก

 

          “…”

 

          ไม่บอกแทฮยองไปตรง ๆ เลยล่ะว่าชอบ?

 

          พูดเหมือนง่าย

 

          ก็ไม่ได้ยากนี่

 

          “…”

 

          จะลองสักหน่อยไหมล่ะนัมจุน?โฮซอกว่าพร้อมกับหยิบกล่องสีขาวใบเล็กที่วางอยู่ตรงหน้าผมขึ้นมา

 

          แล้ว...

 

          “…”

 

          แล้วถ้าแทฮยองไม่ได้ชอบกู เหมือนที่กูชอบเขาล่ะวะ?ผทถามด้วยความเป็นกังวล

 

          ก็แค่อกหักไง

 

          “…”

 

          เรื่องความรักน่ะนะ ไม่มีใครสมหวังร้อยเปอร์เซ็นต์ แล้วก็ไม่มีใครผิดหวังร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกนะนัมจุน

 

          “…”

 

          อย่างน้อยก็ได้บอกไม่ใช่หรือไง?โฮซอกว่าพร้อมกับยกยิ้มบาง ๆ พร้อมกับวางกล่องสีขาวใบเล็กให้ผมอีกครั้ง

 

          อย่างน้อยก็ได้บอกงั้นเหรอ?...

 

          แล้วถ้าผิดหวังขึ้นมาล่ะ?...

 

          แล้วถ้าแทฮยองไม่มาที่นี่อีกล่ะ?...

 

          แล้ว...

 

          กริ๊ง!

 

          มาแล้วครับ แฮะ ๆ ขอโทษที่มาช้านะครับเสียงทุ้มติดหวานที่แสนคุ้นเคยเอ่ยว่าขึ้นหลังจากที่แทฮยองเปิดประตูเข้ามาในร้าน

 

          ริมฝีปากสีแดงจาง ๆ นั่นแย้มยิ้มให้ผมจนตาหยี

 

          แว่นตาทรงคุณปู่ที่เคยบดบังใบหน้าของแทฮยองในตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว เหลือแค่เพียงใบหน้าหวานจิ้มลิ้มนั่น...

 

          น่ารัก...

 

          น่ารักจนผมรู้สึกหวงยังไงไม่รู้สิ...

 

          รู้แบบนี้คงไม่พาเจ้าเด็กจืด ๆ นั่นไปหัดดูแลตัวเองหรอก ผมน่าจะปล่อยให้เด็กจืดชืดนั่นจืดต่อไป...

 

          พอกลายเป็นคนหน้าหวานหน่อยก็มีผึ้งมารุมตอมเต็มไปหมด...

 

          อ้าว มาแล้วเหรอแทฮยอง วันนี้มาช้าจังเลยนะโฮซอกเอ่ยทักด้วยเสียงสดใส

 

          แฮะ ๆ พอดีพี่รหัสผมพาไปเลี้ยงเค้กร้านหลังมอมาน่ะครับ

 

          กึก...

 

          แล้วเค้กที่หมอนั่นพาไปกินอร่อยมากไหมล่ะ?

 

          ครับ?

 

          งั้นก็คงอิ่มแล้วสินะ ถ้างั้นนายคงไม่มีธุระอะไรที่ร้านฉันแล้วมั้งผมว่าด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพร้อมกับหันหลังให้แทฮยอง

 

          คุณนัมจุน...

 

          “…”

 

          ค คือว่า...

 

          หมับ!

 

          ไม่เอาน่านัมจุน แกล้งแทฮยองเป็นเด็กไปได้ น้องน้ำตาคลอแล้วน่ะนั่นโฮซอกเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส แต่ทว่าไอ้แขนที่ล็อคคอผมเอาไว้แน่นนั่นช่างขัดกับน้ำเสียงนั่น

 

          ผมยังไม่ได้กินอะไรมาสักหน่อย...

 

          “…”

 

          เขาพาผมไปเลี้ยงก็จริง แต่ผมไม่ได้กินอะไรสักหน่อย...

 

          “…”

 

          ก็คุณนัมจุนบอกว่าวันนี้จะทำเค้กให้กิน ผมก็เลยไม่กินอะไรมา…

 

          “…”

 

          แต่ถ้าคุณนัมจุนไม่โอเค ผมกลับก็ได้ครับแทฮยองว่าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพร้อมกับเบะปากออกมา ก่อนจะหันหลังให้กับผมและโฮซอก

 

          เดี๋ยว

 

          “…”

 

          นั่งก่อนสิ...

 

          “…”

 

          เดี๋ยวหาอะไรให้กินผมว่าพร้อมกับหันหลังกลับไปหยิบเค้กชิ้นเล็กออกมา ก่อนจะมองไปที่กล่องสรขาวใบเล็กอย่างชั่งใจ

 

          หมับ!

 

          ขืนชักช้ากว่านี้ แทฮยองเปลี่ยนร้านโปรดเป็นร้านอื่นแน่โฮซอกว่าหลังจากตบลงบนบ่าของผมเบา ๆ

 

          แล้วถ้ามันไม่เป็นไปแบบที่กูคิดล่ะวะ?...

 

          “…”

 

          “…”

 

          ก็แค่เสียใจไง...

 

          มันไม่ใช่คำปลอบโยนที่ดีเท่าไหร่นักหรอกสำหรับผม...

 

          แต่ก็คงจริงอย่างที่โฮซอกพูด...

 

          ก็แค่เสียใจไงล่ะ...

 

          กึก...

 

          ลองชิมดูสิ...

 

          “…”

 

          ยังโกรธอยู่เหรอ?ผมเอ่ยถามเสียงแผ่วพร้อมกับมองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่กำลังทำสีหน้าเหมือนกำลังจะร้องไห้

 

          ผมไม่กล้าโกรธคุณนัมจุนหรอกครับ

 

          งั้นก็ทานหน่อยสิ

 

          “…”

 

          “…”

 

          ครับ ทานก็ได้แทฮยองว่าอย่างจำยอมก่อนจะค่อย ๆ ตักเค้กตรงหน้าเข้าปากช้า ๆ ไปพร้อมกับน้ำตาที่ค่อย ๆ ไหลออกมา

 

          ก็เป็นภาพที่ดูน่าสงสารอยู่หรอกนะ...

 

          แต่ไอ้การที่ร้องไห้จนจมูกแดงนี่ก็ดูน่ารักไปอีกแบบ...

 

          กึก...

 

          ข ขอทิชชู่หน่อยครับแทฮยองว่าพร้อมกับปิดปากเอาไว้แน่น

 

          เด็กหนุ่มตรงหน้าผมค่อย ๆ คายสิ่งแปลกปลอมออกมาช้า ๆ ก่อนจะเผยให้เห็นแหวนสีเงินที่ถูกห่อด้วยพลาสติกใสเพี่อไม่ให้ตัวแหวนเละ

 

          แทฮยองมองแหวนตรงหน้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมด้วยสายตาวูบไหว

 

          ค คุณนัมจุน…

 

          ฉันไม่ได้ใส่ผิดหรอกนะ ฉันตั้งใจใส่มันเอาไว้ในนั้นเองแหละ...

 

          “…”

 

          แทฮยอง...

 

          ค ครับ?

 

          ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายจะคิดยังไง หรือว่านายจะดูออกหรือเปล่าว่าที่ฉันทำให้นายทั้งหมดมันคืออะไร...

 

          “…”

 

          นายไม่จำเป็นต้องตอบรับความรู้สึกของฉันก็ได้ ฉันก็แค่อยากจะบอก...

 

          “…”

 

          พี่รักนายนะแทฮยองผมว่าพร้อมกับยกยิ้มบาง ๆ ให้เด็กหนุ่มตรงหน้าที่มองมาที่ผมด้วยความตกใจ

 

          ไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากอีกฝ่าย มีเพียงแค่แทฮยองที่ก้มหน้ามองแหวนสีเงินให้มือของเขาเงียบ ๆ

 

          ฮะ ๆ...

 

          สุดท้ายความรักมันคงไม่เหมาะกับผมจริง ๆ นั่นแหละ...

 

          ค คุณนัมจุน...

 

          “…”

 

          ผ ผมน่ะ...

 

          “…”

 

          ผ ผม... ผมก็ชอบคุณเหมือนกันครับเสียงทุ้มติดหวานเอ่ยว่าเสียงแผ่วพร้อมกับกุมแหวนสีเงินเอาไว้แน่น แต่ถึงอย่างนั้นนัยน์ตาคู่สวยก็จดจ้องมาที่ผมด้วยสายตาจริงจัง

 

          หึ...

 

          งั้นเหรอ...

 

          เป็นแบบนี้นี่เองสินะ...

 

          ค คุณนัมจุน...

 

          ไอ้ที่เขาเรียกกันน่ะ ความรู้สึกแบบนี้น่ะ...

 

          คุณนัมจุนอะไรกัน...

 

          นี่สินะ...

 

          เรียกพี่นัมจุนสิแทฮยอง

 

          ความรักน่ะ...

 

 

---------------------------------- “END” ----------------------------------

 

ติดตามการอัพได้ที่

FB : Phaprayz

Tw : @_PHAPRAYZ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น

  1. #30 VtoVjjkkk (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 10:40
    อ๋ยย เขินน น่ารักมากๆ
    #30
    0
  2. #28 storyfly (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 15:07
    โอ๊ยยยย ไม่ต้องทานก็ได้ค่ะเค้กน่ะ น้ำตาลขึ้นหมดแน้วว ;---; เป็นน่ารัก
    #28
    0
  3. #14 park-p15 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 00:03
    น่ารักกกกกก
    #14
    0
  4. #8 Tuntaetae (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 00:55
    น่ารักมากกกกก
    #8
    0
  5. #7 a-ngoonyaaaa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 18:34
    น่ารักที่สู๊ดดดดด💖
    #7
    0
  6. #6 J-ARMY (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 22:41

    น่ารักกกกกก
    #6
    0
  7. #4 noeyoey (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 21:27
    แนนนนน๊ สุดเขินอะๆๆๆ
    #4
    0
  8. #3 Mew_mnl (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 21:05

    เปนเขินมากเรยค้าบบบบบ มันแบบอุแง ละมุนตุ้น หวานกว่าน้ำตาลอีกฮรุก ชอบมากๆเลยค้าบไรต์ ขอบคูรที่แต่งมาให้อ่านนะคะเริ้บบ

    #3
    0
  9. #2 secretbanana (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 20:53
    ฮือเขินจังคุณนัมจุนสุดยอดเลย!
    #2
    0