(OS/SF) LOVE STORY『JohnJae』Ft.nct

ตอนที่ 2 : OVER WEIGHT 2/?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 101
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    7 ก.ค. 61


OVER WEIGHT 






** ฟังเพลงนี้ประกอบนะคะเพิ่มอรรถรสค่ะ

ที่รัก (เธอ) : เอก สุระเชษฐ์





วิธีที่ 1 ให้แอบเหยียบเงาของเขาคนนั้น...

 



วิธีบ้าบอคอแตกอะไรวะ..  แค่อันแรกฮยอนก็คิดว่าตัวเองไม่รอดแล้วอะคุณ  ลองคิดสภาพของคนอ้วนๆน่าตาน่ารักน่าชังเดินตามเป็นเงาของดีวิศวะดูดิ  ต่อให้พี่แกไม่รู้ตัวว่าโดนสะกดตามเป็นเงากูก็คิดว่า 9 ใน 10 คนแถวๆนั้นกำลังจ้องมองมาที่กูอย่างจับผิดอะ  หักคอได้หัก

 



แต่คำพูดที่ให้ไปอ้อยพี่จอห์นนี่ของไอ้ยูตะเซนปัยเพื่อนรักมันก็ผุดเข้ามาในหัวแบบที่ไม่ต้องไปจุดธูปเรียกมาจากไหน  มันก็เข้ามาขี้เสือกแม้กระทั่งในหัวกูแล้ว  เพื่อนคนนี้มันน่ากลัวนะครับ  มีโอกาสเลือกเพื่อนได้อย่าเลือกเพื่อนแบบนี้ พูดไปก็เหมือนมีเพื่อนเยอะ  ที่จริงก็ไม่ครับ  มีกันอยู่สองหน่อ  เห็นไส้เห็นพุงกันหมดแล้ว

 



นินทาอะไรกูอยู่อีอ้วน  สายตามึงมันฟ้อง



 

แน๊.. พูดไม่ทันขาดคำ

 



เปล่าจ้า

 



โกหกเพื่อนไม่เคยจะเนียน  ไปอมขี้แล้วมาพูดใหม่



 

 “โอเค เอามาพ่นใส่ที่หน้ามึง

 



 “ชักจะเอาใหญ่แล้วนะมึง



 

 “โอ๊ย!!  ไอ้ยูตะ  ไอ้เวร  อย่ามายุ่งกับหัวกู  เอามือมึงออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ผมเบี่ยงตัวหลบฝ่ามือมันออกอย่างสุดแรง  เป็นเพื่อนไม่มีสิทธิมาจับหัวผมแบบนี้นะ  ผมให้พี่จอห์นนี่ได้คนเดียวอะบอกเลย  ผมรีบสะบัดตัวออกจากไอ้ยี่ปุ่นวิ่งออกมาห่างจากมัน  5  ก้าวก่อนจะจัดผมของตัวเองให้เข้าที่แล้วเริ่มเดินต่อ



 

แล้วเรื่อง  10  วิธีอ่อยพี่จอนจัดที่กูให้ไปอ่าน  ได้ทำกันบ้างหรือยัง?”



 

เรียกเขาดีๆหน่อยได้ไหม  เขาชื่อจอห์นนี่   เนี่ย  เขาต้องออกเสียงแบบนี้  เป็นคนญี่ปุ่นที่ไม่มีคุณภาพเอาซะเลยมึงอะ



 

มึงเล่นประเทศกูเลยเรอะ  ได้มึงได้



 

อ๊ากกกกกกกก  พ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยด้วย!!



 

เอ่อ  ขอโทษนะครับ”        



 

“...คุณพระ



 

“...”  โอโห.. ทุกคนครับ  เหมือนนึกถึงก็มาปรากฏตัวในหัวใจเหมือนที่พี่พิจิการ้องไว้  ผมไม่มีความสามารถมากพอที่จะเก็บอาการได้เลยครับ  ถึงแม้หน้าผมมันจะเก็บอาการได้ดีขนาดไหน  แต่หัวใจมันมันกำลังเต้นอย่างบ้าคลั่งจนสามารถแหวกออกมาจากอกเต้นให้พี่เขาดูให้ได้เลยให้ตายเถอะ...  ไอ้ยูตะช่วยฮยอนด้วย



 

แต่เหมือนไอ้ยูมันจะรู้ครับว่าผมกำลังขอความช่วยเหลือทางสายตาอยู่  มันเลยแก้สถานการณ์เดดแอร์ได้โดยการคุยกับพี่แกไป  ส่วนตัวผมเนี่ยก็เป็นคนไม่กล้าเผชิญหน้าครับ  กระดึ้บไปหลบอยู่ข้างหลังมัน  คงช่วยได้มากมั้งเนี่ย  ตัวใหญ่ขนาดนี้  รู้สึกตัวอยากผอมก็ตอนนี้ครับ  รู้สึกไม่มั่นใจเวลาสายตาพี่เขามองมาด้วยรอยยิ้มละมุนแบบนั้นเลย  ช่วยด้วย...



 

“น้องเขาโอหรือเปล่าเนี่ยน้อง”



 

“โอ๊ย  สบายมากพี่  เพื่อนผมมันเป็นขี้อาย  เนอะมึงเนอะ”



 

“ห้ะ... อ่อ.. ช.. ใช่ครับพี่จอห์นนี่”



 

“โอ๊ะ  รู้ชื่อพี่ด้วยแหะ”



 

“ผ..ผม  ผมได้ยินพี่ผ่านคลื่นวิทยุของมหาลัยน่ะครับ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ”  ไม่เนียนเลยมึงแจฮยอน... ไม่เนียน



 

“เขินนะเนี่ย  เห็นมีคนฟังพี่ก็ดีใจนะ  โดยเฉพาะน้องเนี่ย” 

 



พูดจบพี่แกก็ยีผมไปรอบนึง  แล้วหลังจากนั้นทุกอย่างก็ภาพตัดครับ  ผมไม่ได้ยินอะไรแล้วที่พี่จอห์นนี่พูดกับไอ้ยูตะ  มีแค่ผมกับฝ่ามือหนาๆอุ่นๆของพี่เขาที่ยังแนบไปกับเส้นผมของผม  ขอบคุณพระเจ้าที่ยังเมตตาผมอยู่  เพราะพี่จอห์นนี่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ  พี่เขาก็คงจะรีบไปที่ไหนสักที่   ซึ่งผมรู้ตัวอีกทีพี่เขาก็เดินหันหลังจากไปแล้วครับ  ไปพร้อมกับทิ้งรอยยิ้มไว้  แล้วก็...



 

“โอ๊ย!!  ไอ้บ้ายูตะกูเจ็บนะ”  ลูบแขนแรงๆแล้วหันไปทำหน้าโหดใส่มันหนึ่งทีครับ  นาทีนี้สู้ได้สู้



 

“อะๆ   เพื่อนกูมัวแต่เขินผู้ชายจนเบลอ  มึงจะชักข้าอะไรอยู่วะ  ในหนังสือวิธีแรกมันบอกมึงไว้ว่าไง  ทำไมไม่ทำ”



 

“วิธีอะไรวะ  ก็ไอ้แค่เหยียบเงา  เอ๊ะ...”



 

“รีบวิ่งไปเลยมึง  ตอนนี้แหละเหมาะที่สุด  ไป๊!!

 



“มึงๆๆๆ กูกลัวๆๆๆๆ ลนๆๆๆๆๆ  ต้องทำจริงหรอวะ  เหมือนโรคจิตเลยนะเว้ย”

 



“เหลือเวลาแค่  20  วินาทีคุณไม่มีเวลาแล้วครับแจฮยอน  เร่งมือ ป๊ายยยยย!!

 



พูดจบไอ้ยี่ปุ่นก็ผลักหลังกูอย่างเต็มแรง  นี่เพื่อนไงยูตะ  ทำไมยูตะรุนแรงอะ  แต่จะให้หันมาด่ามันก็ใช่เรื่องครับ   เพราะอย่างที่บอกครับว่าเหลือเวลาอีกไม่กี่วินาที  ซึ่งตอนนี้พี่จอห์นนี่กำลังรอสัญญาไฟแดงกับอีก  15  วินาทีที่กำลังจะเปลี่ยนเป็นสัญญาณไฟสีเขียว 



 

ผมรู้สึกว่าทุกๆย่างก้าวของผมมันทำให้หัวใจผมเต้นแรงไปด้วยตามลำดับ   ซึ่งมันเป็นช่วงเวลาที่ใจเต้นแรงจนคับอก  แต่ผมก็เลือกที่จะเดินต่อไปแทนที่จะก้าวถอยหลัง   ถึงแม้ว่าความกลัวของผมจะลอยฟุ้งเต็มอากาศไปหมด   แล้วถ้าความรู้สึกผมตอนนี้เป็นตัวอักษรลอยออกมาจากตัวผมได้  ตอนนี้มันคงจะทับถมตัวผมจนหาวิธีลุกไม่ได้ซะแล้วล่ะ  อาการใจเต้นแรงนี่น่ากลัวเป็นบ้า  เหลืออีกไม่กี่ก้าวแล้วนะไอ้แจฮยอน

 



 

 

 

 

 

 

10 ...

 

 



9

 


 


8

 


 


7

 

 



6

 

 



5

 

 



4

 



 

3

 



อีกนิดจะถึงตัวพี่เขาแล้วนะแจฮยอน..

 



2

 



ตื่นเต้นจัง  เหมือนหายใจไม่ทั่วท้องเลย..

 



1


 

 

“ทะ... ทำได้แล้ว...”



 

“อ้าวน้องคนเมื่อกี้นี่นา  มีอะไรหรือเปล่าเรา”



 

“ห้ะครับ?”



 

“ไหวหรือเปล่า  เราดูเบลอๆนะไอ้ตุ้ยนุ้ย”



 

“ผม.. ผมจะมาบอกว่า  ขอให้วันนี้โชคดีนะครับพี่  แหะๆ”  เอาวะ  แถได้ก็แถไป  ดีกว่าเดดแอร์กลางอากาศ



 

“แปลกดีนะเรา  ปกติไม่มีใครพูดแบบนี้กับพี่เลย  ฮ่าๆ”



 

“ผมก็พูดแบบนี้กับพี่คนแรกเหมือนกัน”



 

“ห้ะ  เมื่อกี้เราว่าอะไรนะ”



 

“เปล่าครับ  ผมจะบอกว่าพี่รีบไปได้แล้วอะ  เดี๋ยวสายเอานะ”  พูดแล้วก็ยกมือป้อมๆตัวเองปัดๆไป  ตอนนี้ต้องไล่ครับ   รีบไปได้ก็ยิ่งดีครับไอพี่   เขินตัวจะแตกแล้ว   เก็บอาการก็เริ่มเอาไม่อยู่แล้วเกรงใจขาอวบๆสั่นของฮยอนด้วย  พรี๊ส

 



“เอ้อ!  เกือบลืมเลย  งั้นพี่ไปก่อนนะ”



 

“...” โบกมือบ้ายบาย



 

“ว่าแต่น้องเถอะ  ชื่ออะไรนะ  เรารู้ชื่อแค่ฝ่ายเดียวเองไม่แฟร์กับพี่นะ”



 

“แจฮยอนครับ...”



 

“โอเคแจฮยอน  งั้นพี่ไปแล้วนะครับ  เจอกันใหม่นะครับ  น้องแจฮยอน

 



“ครับพี่จอห์นนี่...”



 

ไฟเปลี่ยนสัญญาณเป็นสีเขียวนานแล้ว...



 

เหลืออีกแค่  10  วินาทีก็จะเปลี่ยนเป็นสีแดง...



 

พี่เขากำลังถอยหลังทีละก้าวจนไปอยู่ที่ถนนฝั่งตรงข้าม   แล้วจู่ๆพี่เขาก็พูดอะไรสักอย่างที่ผมไม่สามารถได้ยินว่าอีกฝ่ายพูดว่าอะไรได้  เนื่องจากสัญญาณไฟที่เปลี่ยนเป็นสีแดง  และอุปสรรคของเราก็คือยานพาหนะที่กำลังส่งเสียงรบกวนบทสนทนาที่เรากำลังสื่อสารกันอยู่  แต่พอลองอ่านปากจับใจความดูแล้วมันได้ความว่า “แล้วเจอกันนะไอ้ตุ้ยนุ้ย” ก่อนที่พี่เขาจะเดินลับตาหายไปกับฝูงชนจนผมไม่สามารถมองหาตัวพี่เขาได้อีก

 



“เป็นไงล่ะวิธีกู  เจ๋งไหมอ้วน”



 

“เหมือนฝันเลยว่ะไอ้ยูตะ...”



 

“นี่มึงก็เข้าใกล้เขาได้   1  ก้าวใน  10  แล้วนะ  วันนี้มึงเก่งมากแล้วนะแจฮยอน”



 

“กูรู้ว่ากูเก่ง  ไปวิ่งต่อเลยได้ไหม  กูมีไฟในตัวเยอะมากเลยอะตอนนี้”



 

“เทรนเนอร์รับทราบครับคุณแจฮยอน  เตรียมเสื้อผ้าของคุณมาหรือยังครับ”



 

“พร้อมซะยิ่งกว่าพร้อม”



 

“ป่ะ  งั้นลุยครับ”










TALK

ผ่านไปแล้วค่ะกับ  1  ตอน  สั้นม้ากกกกกกกกกกกกกกก  แต่ไม่เป็นไรนะคะ  ตอนหน้าจะเอามาทบกันค่ะ  เอาให้ชิปเปอร์อ่านจนตาแฉะไปเลยค่ะ  แต่จะอัพอีกเมื่อไหร่เฮาไม่รู้เด้อ  เอาแน่เอานอนไม่ได้ค่ะ  อิอิอิอิ  อ่านแล้วอย่าลืมนะคะ ห้ามลืมเด็ดขาดค่ะ เม้นวิจารณ์ให้นักแต่งนิยายฝึกหัดแบบเราซักนี๊สนึงเน้อ   ยิ่งเยอะเรายิ่งมีไฟค่ะ  เยอะแล้วยิ่งอยากแต่งมากขึ้นไปอีก  ขอแค่ทุกคนชอบเราก็จะมาอัพจอห์นแจโปรเจ็คให้ทุกคนได้ชื่นช่ำหัวใจกันนะคะ  มีอะไรไปหวีดในทวิตได้ค่ะ  ปาเข้าเเท็ก  #OverWeightJohnjae  โล้ด  หวีดกับไรท์ก็ @Johnxjae1  ได้เลยค่ะ  จุ้บๆ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #12 タンポポ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 15:03
    แงงงง น้องตุ้ยนุ้ยยยย ขอฟัดหน่อยค่าา
    #12
    0
  2. #10 PEAX01 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 00:40
    พี่จอนเอ็นดูตุ้ยนุ้ยมากก
    #10
    0
  3. #9 CHJUJHJM (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 22:41
    ตุ้ยนุ้ยของพี่จอน
    #9
    0
  4. #8 J_MiNi_Ga (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 14:33
    สู้​นะฮยอนนน
    พี่จอนเรียกน้องว่าตุ้ยนุ้ย
    อมกกกกกก
    #8
    0