[END] กาลครั้งหนึ่ง...นานไม่ถึงไหน {Omegaverse}

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,509,615 Views

  • 15,452 Comments

  • 30,627 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    10,622

    Overall
    1,509,615

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 7 Kraprow 1st Time

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 61642
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4467 ครั้ง
    12 มี.ค. 62


ตอนที่ 7

Kraprow 1st Time



หลายวันมานี้ คฤหาสน์เบอร์ตันคล้ายจะมีความสับสนวุ่นวายเกิดขึ้นไม่น้อย เมื่อเจ้านายวายร้ายที่ทุกคนพากันหวาดผวาอย่าง ‘ท่านนิธาน’ ขยันลุกขึ้นมาทำอะไรประหลาดๆ ได้ไม่เว้นแต่ละวัน เริ่มจากการเข้าครัวทำมื้อเย็นให้ไอศูรย์ด้วยตัวเองในวันที่เจ้าตัวไล่อันนาออกไปก่อนเลย

วันนั้นทุกคนต่างรู้สึกช็อกไปตามๆ กัน เนื่องจากไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าชายหนุ่มนั้นทำอาหารเป็นด้วย และแม้จะมีคนพยายามห้ามปราม แต่คิดหรือว่าใครจะห้ามได้ สุดท้ายจึงได้แต่ปล่อยให้คนยึดห้องครัวไปตามต้องการ ไม่คิดว่านอกจากจะไม่ทำครัวเละแล้ว นิธานยังสามารถปรุงอาหารหน้าตาน่ารับประทานออกมาได้หนึ่งชามด้วย ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา คนเป็นเจ้านายก็เริ่มเข้าครัวทำอาหารให้ลูกชายทุกวัน จนตอนนี้มีความสนิทสนมกับเหล่าแม่บ้านที่รับผิดชอบส่วนครัวไปเสียแล้ว

ต่อมาไม่นาน พ่อบ้านฝึกหัดคนหนึ่งที่กำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่ในสวนฝั่งตะวันออกก็มีอันต้องอกสั่นขวัญแขวน เมื่อจู่ๆ ดันมีคนโผล่พรวดออกมาจากพุ่มไม้หนาทึบที่อยู่ใกล้กัน อารามตกใจ สายยางที่อยู่ในมือของเด็กหนุ่มจึงตวัดไปยังทิศทางนั้นอย่างรวดเร็ว ไม่นานเขาก็พบว่าคนที่ตนฉีดน้ำใส่ไปเต็มๆ นั้นคือ ‘ท่านนิธาน’ ที่อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นและรองเท้าผ้าใบเต็มยศ แถมยังกำลังเปียกโชกไปทั้งตัว เวลานั้นพ่อบ้านฝึกหัดคิดว่าตนต้องชะตาขาดเสียแล้ว ทว่าก็ต้องรู้สึกประหลาดใจที่อีกคนนั้นไม่ว่าอะไร ทั้งยังกล่าวขอโทษตนแทนเสียด้วย

ใจดีผิดปกติก็เรื่องหนึ่ง อีกส่วนที่ทำให้ฉงนใจได้ไม่แพ้กันคือ ผู้เกลียดการออกแรงเข้าไส้คนนั้นดันเริ่มที่จะตื่นแต่เช้าเพื่อมาวิ่งออกกำลังกาย!

ราวกับว่ายังไม่รู้สึกสาแก่ใจพอ ถัดมาอีกไม่กี่วัน นิธานคนนั้นก็เริ่มร้องหาอาหารที่มีผักและเนื้อสัตว์ชนิดต่างๆ บ้างแล้ว หรือไม่ว่างๆ ก็เข้ามารื้อตู้เย็นหานมสดเปิดดื่มเอง ทั้งที่ของเหล่านี้ล้วนเคยอยู่ในสถานะ ‘ของต้องห้าม’ มาตลอดแท้ๆ

การเปลี่ยนแปลงจากหน้ามือเป็นหลังมือนี้ชวนให้รู้สึกไม่คุ้นชินไปตามๆ กัน หากไม่ติดว่านิธานคนนี้ยังคงมีความถือตัว ปากร้าย เอาแต่ใจ ทั้งยังสามารถจดจำเรื่องราวต่างๆ ได้เป็นอย่างดีแล้วละก็ พวกเขาคงคิดได้แค่ว่าคนคนนี้ต้องถูกรถชนจนสมองฟั่นเฟือนไปแล้วเป็นแน่แท้ หรือหากเป็นคนที่เชื่อในสิ่งลี้ลับอยู่สักหน่อยก็จะมีความคิดที่ต่างออกไป บ้างก็ว่าชายหนุ่มคงถูกผีเข้า บ้างก็ว่าเป็นวิญญาณของคนคนอื่นมาเข้าร่างแทนหรือเปล่า ตอนนี้นิธานตัวจริงที่แสนโหดร้ายคนนั้นคงจะไม่อยู่แล้ว หลายคนว่าเป็นความคิดที่ไร้สาระ

หารู้ไม่ว่าบางคนก็คิดถูกเสียด้วย

ผู้คนล้วนแล้วแต่มีความคิดต่างกันไป หากก็มีสิ่งหนึ่งที่ทุกคนต่างคิดเห็นตรงกัน นั่นคือตัวตนของนิธานที่เป็นอย่างในปัจจุบันนี้ดูจะ ‘น่าเข้าหา’ มากกว่าแต่ก่อนเป็นไหนๆ และต่างก็หวังว่าชายหนุ่มจะเป็นเช่นนี้ต่อไปอีกนานๆ

เพียงแต่ช่วงนี้ ต้นเหตุที่ทำให้คนในคฤหาสน์หลังนี้แตกตื่นกันไปทั่วกลับกำลังอยู่ในอารมณ์เซ็งจัด...

นิธานรู้สึกว่าตัวเองกำลังโหยหาอะไรบางอย่าง ทว่าเมื่อคิดมาเป็นวันๆ ก็ยังคิดไม่ออกเสียทีว่า ‘สิ่งสิ่งนั้น’ มันคืออะไรกันแน่

 

เช้าตรู่แสนสดใสวนเวียนผ่านมาอีกครั้ง หลังจากที่วิ่งออกกำลังกายเสร็จ นิธานก็เข้าไปหมกตัวอยู่ในห้องครัว ด้วยวันนี้เขาคิดจะทำเมนู ‘ไก่บดซอสนมสด’ ให้ลูกชาย

นิธานเตรียมวัตถุดิบต่างๆ ด้วยตัวเอง มือไม้หยิบจับอุปกรณ์ในครัวอย่างคล่องแคล่ว พอถึงขั้นตอนรออบเนื้อไก่บดรอบที่สอง เขาก็เดินไปหยิบโยเกิร์ตในตู้เย็นมาเทใส่ถ้วย ตักกราโนลาร์ที่ยังพอมีเหลือติดก้นถุงมาโรยโป๊ะหน้า หยิบบลูเบอร์รี่และราสเบอร์รี่มาใส่ลงไปเพิ่มเติมจนทุกอย่างพูนเต็มชาม แล้วค่อยใช้ช้อนตักทั้งหมดนั่นเข้าปากของตัวเองไปพลางๆ

เมื่ออบไก่เสร็จแล้วก็เตรียมทำซอสนมสด เขาเริ่มจากนำเนยสดแบบจืดมาละลาย ใส่แป้งสาลีลงไปแล้วคนให้เข้ากัน ตามด้วยนมสด จากนั้นนำไปอุ่นในไมโครเวฟ เบ็ดเสร็จจึงได้ซอสนมสดที่ข้นกำลังดีมาราดลงบนไก่บดที่ตักใส่ชามรอไว้ก่อนแล้ว

หน้าตาน่ากินเชียวนะคะ” มิเกล หญิงอายุราวสามสิบกว่าปี ผู้เป็นหัวหน้าแม่ครัวเอ่ยปากชมเปาะ เมื่อเห็นนิธานนำถ้วยอาหารมาวางบนถาดสีสันสดใส

ฝ่ายคนถูกชมก็ยักไหล่นิดๆ อย่างไว้ตัว ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นพ่อบ้านคนหนึ่งเดินถือกระถางอะไรสักอย่างเข้ามาในห้องครัวพอดี เขาจึงหันไปถามด้วยความอยากรู้ “กระถางอะไรน่ะ ชาร์ลี”

ชาร์ลี พ่อบ้านวัยกลางคนชะงักกึก เขาวางกระถางที่ถือมาลงบนโต๊ะ หันมาโค้งตัวทำความเคารพอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยตอบ “กระถางพริกน่ะครับท่านนิธาน พวกเราลองปลูกมันมาสักพักแล้ว ประคบประหงมกันมานาน ในที่สุดก็ออกผลให้จนได้ ผมเลยเอามาให้ทุกคนดูครับ”

จริงหรือ!” พอได้ยินคำว่า พริกแล้ว นิธานก็ทำตาลุกวาว ร่างสูงโปร่งละความสนใจจากถาดอาหารของลูกมาอยู่ที่ต้นพริกในกระถาง พอเห็นเป็นพริกพันธุ์อะไร เขาก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที “นี่พริกขี้หนูสินะ พริกขี้หนูใช่ไหมๆ”

ใช่ครับ ท่านรู้จักด้วยหรือครับ”

“ทำไมจะไม่รู้จัก ก็มัน...” เป็นพริกสามัญประจำบ้านที่ไม่ว่าบ้านไหนๆ ในไทยก็ต้องมีไง! นิธานต่อประโยคตัวเองในใจ โชคดีเหลือเกินที่ชะงักปากไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นคงได้งงไปกันไปหมดแน่

เป็นนิธานนี่ลำบากจริงๆ

ครับ?” ชาร์ลีทำหน้างง

ช่างเถอะ ไม่มีอะไรหรอก” คนเป็นเจ้านายรีบบอกปัด “แต่คงอีกสักพักใช่ไหมกว่าจะได้กิน เม็ดมันยังเขียวอยู่เลยนี่นา”

ได้ยินแล้วคุณพ่อบ้านก็ส่งเสียงหัวเราะ ถึงกินได้พวกเราก็ไม่กล้ากินหรอกครับท่าน มันเผ็ดจะตาย แค่ลองปลูกดูเท่านั้นเอง”

ไม่เอาน่า เผ็ดๆ สิดี ยิ่งเอาไปทำผัด...เออใช่!” อยู่ๆ นิธานก็ตะโกนออกมา ทำเอาคนที่อยู่ใกล้ๆ สะดุ้งกันเป็นแถบ

ทว่าชายหนุ่มไม่ได้สนใจ เขายิ้มกว้างพลางเร่งเดินกลับไปที่โต๊ะกลาง มือกวักเรียกให้แม่บ้านที่ว่างงานอยู่ให้ช่วยถือถาดอาหารตามตนขึ้นไปที่ห้องของลูกชาย ส่วนตัวเองก็รีบเดินตัวปลิวออกจากห้องครัว ท่าทางดูอารมณ์ดีมากจนคนที่เหลือได้แต่ทำหน้างง

อ๊า! รู้แล้วว่ากำลังหาอะไรอยู่ ผัดกะเพราไง! ผัดกะเพราๆ คราวนี้งานอาหารไทยต้องมาเว้ย คิดถึงกับข้าวรสชาติแซ่บๆ จะแย่แล้ว!

เวลาผ่านไปกระทั่งทำการป้อนอาหารเช้าให้ไอศูรย์เสร็จ นิธานก็สั่งให้มีนานำกระดาษและปากกามาให้ตน แล้วเริ่มขีดๆ เขียนๆ อะไรบางอย่างลงบนกระดาษ เสร็จแล้วก็ตรวจทานดูอีกครั้งว่าลืมอะไรหรือไม่ จึงค่อยเรียกคุณแม่บ้านอาวุโสเข้ามาใกล้ๆ คุณทิรา มาหาเราหน่อยสิ”

คนถูกเรียกรีบคลานเข้ามานั่งใกล้ๆ เจ้านายตามคำเรียก “มีอะไรหรือคะ ท่านนิธาน”

รู้ไหมว่าวันนี้ใครเป็นคนไปจ่ายตลาด เราว่าจะฝากซื้อของสักหน่อย” นิธานถาม

อ๋อ วันนี้เป็นเวรพวกเด็กฝึกหัดค่ะ ท่านอยากฝากซื้ออะไรคะ”

นิธานยื่นแผ่นกระดาษที่ถือไว้ให้ทิรา นี่ เอาตามนี้เลย เราจดไว้แล้ว”

ทิรารับกระดาษแผ่นนั้นมาดู ไม่นานหล่อนก็เริ่มขมวดคิ้ว “เอ๊ะ! ของพวกนี้มัน... ดิฉันถามได้ไหมคะว่าท่านนิธานจะเอามาทำอะไร”

“อ้อ! เราจะทำผัดกะเพราน่ะ”

คำศัพท์แปลกหูทำให้หญิงวัยกลางคนถึงกับพูดไม่ถนัด “คะ? ท่านว่าจะทำผัดกา...พาว...หรือคะ?”

ใช่ อาหารไทยไง คุณไม่เคยกินหรือไง”

เมื่อได้ยินว่าสิ่งนั้นเป็นอาหารไทย ทิราจึงค่อยนึกออกว่ามันคืออะไร “ดิฉันเคยได้ยินชื่อค่ะ แต่ไม่เคยรับประทาน”

ฟังแล้วนิธานก็ยิ้ม

งั้นก็ไปหาของพวกนี้มา วันนี้ต้องได้ลองแล้วล่ะ”

เมื่อฝากเด็กในบ้านไปซื้อของทั้งหมดที่ใช้ในการทำอาหารสุดโปรดแล้ว คนอยากกินผัดกะเพราก็ดูจะอารมณ์ดียิ่งๆ ขึ้นไปอีก ส่งผลให้เขาสามารถอยู่เล่นกับลูกที่เริ่มคลานวุ่นไปทั่วได้ตลอดทั้งบ่าย ทั้งที่ปกติควรจะหมดแรงไปตั้งแต่ป้อนมื้อเที่ยงให้เด็กชายแล้ว เพราะไอศูรย์นั้นซนเหลือทน พอรู้จักคลานเข้าหน่อยก็เอาใหญ่ ขยับไปทางโน้นที ทางนี้ทีจนจับแทบไม่ทัน แถมจะดุก็ไม่ได้อีก เพราะเจ้าตัวน้อยช่างอ้อนเก่งเสียเหลือเกิน นิธานจึงไม่เคยทำใจดุได้สักที

ไหนเรียกนิธานสิครับ นิ-ธาน” นิธานพูดบอกลูกชายที่กำลังนอนหงายดูดจากขวดพลางจ้องมองเขาไปด้วย

“อา...” ฝ่ายไอศูรย์ก็ว่าง่ายเอามากๆ เจ้าตัวดึงปากออกมาจากจุกขวดนมแล้วส่งยิ้มให้ท่านแม่ตาหยี “ทา...ทา...”

ใช่ๆ ธาน...นิธาน...เก่งมากเลยครับ งั้นกินนมต่อดีกว่าเนอะ นิธานไม่กวนแล้ว” คนพูดจับขวดนมเลื่อนเข้าไปใกล้เด็กชายอีกครั้ง ซึ่งเจ้าหนูก็อ้าปากงับจุกนมเข้าไปอย่างไม่อิดออด พอดูดนมหมดขวดแล้วเด็กชายก็เริ่มตาปรือ

นิธานพาลูกอุ้มขึ้นพาดบ่าแล้วคอยลูบหลังเบาๆ ไม่นานเจ้าตัวป้อมก็เรอออกมาเอิ๊กใหญ่ เขาจึงพาไอศูรย์ลงนอนบนฟูกแล้วกะว่าจะลุกไปทำอย่างอื่น ติดแต่ว่ามือเล็กๆ ของลูกดันคว้าหมับเข้าที่ปอยผมของเขาเข้าก่อนน่ะสิ

แน่ะ! เอาอีกแล้ว ปล่อยผมนิธานก่อนเร็ว หนูจะได้นอนสบายๆ ไงครับ” นิธานส่งเสียงเอ็ดอย่างไม่จริงจังนัก เขาลองแกะนิ้วที่กำลังกำเส้นผมของตนเอาไว้อย่างช้าๆ

ทว่าเด็กดีกลับกลายร่างเป็นเด็กดื้อ ไม่ยอมปล่อยมือออกจากผมง่ายๆ เสียแล้ว อื้อ!

อื้อก็ปล่อยสิลูก ไม่ใช่ยิ่งกำแน่นแบบนี้”

อ่า...งืมๆ” ปากเล็กขยับมุบมิบคล้ายจะโต้เถียงทั้งที่ง่วงนอนเต็มทน สุดท้ายก็เคลิ้มหลับไปทั้งที่มือยังคงกำเส้นผมของนิธานเอาไว้ ชายหนุ่มจึงต้องรอให้ลูกหลับต่อไปอีกสักหน่อยแล้วค่อยๆ คลายนิ้วสั้นป้อมออกทีละนิ้ว โดยระวังไม่ให้เจ้าตัวผวาตื่น เสร็จแล้วจึงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างของลูก

พอลุกขึ้นเดิน... นิธานก็พบว่าขาของเขาคล้ายจะโดนตะคริวกินไปเสียแล้ว

ท่านไอศูรย์ติดท่านเหลือเกินนะคะ” มีนาว่าขณะขยับเข้าไปนวดขาให้ผู้เป็นนาย

นิธานพยักหน้าเห็นด้วยพลางยืดขาข้างที่กำลังเป็นเหน็บชาไปให้ผู้ดูแลสาวนวดดีๆ “นั่นน่ะสิ ทั้งที่เพิ่งเจอกันไม่กี่วันเองนะ”

อาจจะเป็นสัญชาตญาณก็ได้นะคะ ท่านคงรู้ว่าท่านนิธานเป็นแม่”

หึ! เราว่าคงเป็นเพราะเหงามากกว่า คนที่เลี้ยงตัวเองมาตลอดหายไปนี่ ทีนี้พอเห็นใครอยู่ใกล้ๆ ก็เลยรู้สึกยึดติดไปหน่อย อีกสักพักคงดีขึ้นเองแหละ” นิธานว่า

หากคนฟังกลับส่ายหัว ไม่จริงหรอกค่ะ ถึงท่านไอศูรย์จะเรียกหาคุณอันนาบ้าง แต่ท่านก็ไม่ได้งอแงเลยนะคะ คุณหมอที่มาตรวจร่างกายยังบอกเลยว่าไม่น่าเป็นห่วง อีกสักพักท่านคงจะลืมเธอไปได้เอง” ที่สำคัญ คนที่เจ้านายตัวน้อยงอแงใส่ก็เห็นจะมีเพียงแค่เจ้านายของเธอเท่านั้นแหละ กับคุณพ่ออย่างคุณท่านอามันต์ยังไม่โยเยเท่าเลย แต่กับนายของเธอ...พอเจ้าตัวคิดจะออกไปนอกห้องเมื่อไหร่ ท่านไอศูรย์ก็มักจะทำท่าร้องไห้งอแงขึ้นมาทุกที

แล้วอย่างนี้จะไม่ให้เรียกว่า ‘ติดแม่’ ได้อย่างไร

หากบอกว่าแม่นั้นมีสัญชาตญาณของความเป็นแม่ เด็กตัวน้อยๆ เองก็คงจะมีสัญญาตญาณของเด็กนะคะ ท่านนิธาน มีนาว่าต่อในใจ


==========



ซื้อของมาแล้วใช่ไหม” นิธานผู้ฝากให้คนอื่นซื้อของให้รีบถามทันทีที่เดินเข้ามาในครัว หลังจากอาศัยจังหวะที่ลูกชายนอนกลางวันไปแล้วลงมาทำมื้อเย็นให้

เรียบร้อยแล้วค่ะ เพิ่งกลับกันมาเมื่อครู่นี้เอง” มิเกลตอบพลางชี้ไปยังถุงผ้าหลายใบที่วางอยู่บนโต๊ะเตรียมอาหาร “จะให้ทำอย่างไรกับของพวกนี้ดีคะ”

อ้อ! เดี๋ยวเราจัดการเอง ว่าแต่ซื้อของมาครบใช่ไหม” นิธานพูดขณะลงมือรื้อถุง จัดการหยิบเฉพาะของที่ตัวเองฝากซื้อออกมาทีละอย่าง ไล่จากกระเทียม พริกขี้หนูสด ซอสหอยนางรม ซอสปรุงรส และน้ำปลา ทว่าก็มีของอย่างหนึ่งที่ยังหาไม่เจอ จนหลังเปิดดูทุกถุงแล้วเขาถึงได้เงยหน้าขึ้นมาถามคนเป็นแม่ครัว “ขาดไปอย่างหนึ่งนี่ ใครเป็นคนไปซื้อของน่ะมิเกล ไปตามมาให้เราหน่อยสิ”

ได้ค่ะท่าน” มิเกลก้มตัวลงนิดๆ ก่อนจะขอตัวไปตามคน ไม่นานก็เดินกลับมาพร้อมเด็กสาววัยรุ่นหน้าตาท่าทางดูเรียบร้อยคนหนึ่ง เด็กคนนั้นทำความเคารพนิธานก่อนจะเอ่ยปาก ดิฉันเป็นคนไปซื้อของเองค่ะ ท่านนิธาน”

อ้อ! เธอเองหรอกหรือ ได้ของมาไม่ครบใช่ไหม” เขาถาม “ไหนล่ะใบกะเพรา?”

ฝ่ายคนถูกถามอย่างเด็กสาววัยไม่น่าเกินยี่สิบปีเผลอย่นคอ เธอกลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่งแล้วตอบด้วยเสียงสั่นๆ “ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตไม่มีขายค่ะท่าน”

ไม่มี? แล้วเธอลองไปที่ร้านขายของเอเชียดูหรือยัง ในไชน่าทาวน์น่ะ ที่นั่นก็ไม่มีหรือ?”

เอ๊ะ! เอ่อ...ถ้าเป็นที่นั่นยังไม่ได้ไปดูเลยค่ะ” แม่บ้านฝึกหัดตอบ ทว่าคำตอบที่หลุดออกมาจากปากก็ทำให้หัวหน้าอย่างมิเกลสะดุ้งโหยง หล่อนหันไปมองแม่บ้านฝึกหัดคนนั้นตาเขม็ง

แล้วทำไมไม่ไปล่ะ แถมได้ของไม่ครบก็ไม่บอกอีกเธอนี่!” มิเชลเอ่ยปากตำหนิเด็กสาว ส่วนตัวเองรีบหันมาโค้งตัวขอโทษผู้เป็นนายปลกๆ “ขออภัยแทนอแมนดาด้วยนะคะ เธอเพิ่งเข้ามาฝึกงานได้ไม่นาน ถึงได้ทำอะไรขาดตกบกพร่องไปอย่างนี้”

ขออภัยด้วยค่ะ ท่านนิธาน” คนผิดก้มหน้างุดแถมยังตัวสั่นหงึกๆ นิธานเห็นแล้วก็ไม่อยากจะเอาความ เขาจึงได้ยกมือขึ้นโบกไล่

เอาเถอะๆ ไปลงโทษกันเองก็แล้วกัน” เขาหันมาพูดกับมิเกล “พรุ่งนี้ก็ให้คนไปดูให้หน่อยนะมิเกล ขาดไม่ได้เลยนะใบกะเพราเนี่ย”

ได้ค่ะท่าน แล้วของอย่างอื่น...” เธอว่าพลางปรายตาไปยังของที่นิธานหยิบออกมา

เดี๋ยวเอาพริกไปล้างแล้วเก็บใส่ตู้เย็นไว้ก่อน ส่วนอย่างอื่นก็เอาไว้ข้างนอกนี่ล่ะ พรุ่งนี้ค่อยทำก็ได้” นิธานว่าอย่างเซ็งๆ “แต่ถ้าไม่ได้กะเพรามาจริงๆ ก็ไม่ทำแล้ว”

อ้าว! ทำไมล่ะคะ” มิเกลรู้สึกฉงน

ตอนนั้นเองที่คนถูกถามหันมาทำตาค้อนใส่หล่อนพลางตอบเสียงขุ่น “ถามมาได้! จะทำผัดกะเพรา แต่ไม่มีใบกะเพรา มันก็เข้าไม่ถึงรสชาติสิมิเกล เสียชาติเกิดหมด!”

เสียชาติเกิด? เอ่อ...ท่านหมายถึงอะไรคะ”

หมายความว่ามันก็จะเป็นแค่ผัดพริกขี้หนู หมูสับผัดซีอิ๊ว หรืออะไรก็ตามที่ไม่ใช่ผัดกะเพราไง มันไม่ได้! มันไม่โอเค! เข้าใจนะมิเกล สงสัยเสร็จแล้วก็มาช่วยเราสับแครอทกับฟักทองด้วย เสร็จแล้วค่อยเอาไปต้ม มาเร็วๆ เข้า!!” คนรักกะเพรายิ่งชีพกวักมือเรียกหัวหน้าแม่ครัวให้ตามมาช่วย มิเกลจึงรีบตามผู้เป็นนายไปพร้อมกับรอยยิ้มแหยๆ บนใบหน้า

ผัดกะเพราเธอน่ะรู้จัก แต่ชื่อเมนูแปลกๆ อีกอันสองอันนั่นมันคืออะไรกันล่ะ? ทำไมท่านถึงไปรู้จักของพวกนั้นได้

แม่ครัวก็สงสัยในส่วนของแม่ครัวไป ส่วนเจ้านายอย่างนิธานที่คาดหวังว่าจะได้กินของโปรดในวันนี้กลับต้องผิดหวังสุดๆ เขาเริ่มทำอาหารเย็นให้ลูกด้วยจิตใจแสนห่อเหี่ยว แถมยังเหม่อขณะแกะเนื้อปลาอีก สุดท้ายจึงถูกก้างปลาแหลมๆ ทิ่มเข้าที่นิ้วจนสะดุ้ง นั่นแหละถึงได้กลับมามีสมาธิทำอาหารอีกครั้ง

กระทั่งวันถัดมา กะเพราสดถุงใหญ่ก็ถูกส่งถึงมือของนิธานสมใจ

ลูกเอ๊ย! ลูกเอ๊ยๆๆ มาหาพ่อแล้วโว้ย!” ชายหนุ่มว่าพลางใช้กรรไกรตัดห่อพลาสติกที่ใส่ใบกะเพราเอาไว้อย่างรีบร้อน กลิ่นหอมแสนคุ้นเคยค่อยๆ ลอยขึ้นมาจนคนได้กลิ่นถึงกับหลุดยิ้มแก้มปริ ดวงตาเป็นประกาย ท่าทางตื่นเต้นดีใจจนมือไม้สั่น ลืมรักษาภาพลักษณ์ไปเสียสนิท

เขาหยิบกะเพราในถุงออกมาหลายก้านแล้วจัดการเด็ดใบออก จากนั้นนำไปล้างน้ำและวางพักไว้ ก่อนจะหันมาจัดการพริกกับกระเทียมเป็นอย่างต่อไป เออ ลืมไปว่าไม่มีครก ทำไงดีวะ” หันซ้ายหันขวามองหาของที่พอจะนำมาใช้แทนได้ ทว่าก็ไม่มี “งั้นใช้มีดไปก่อนก็แล้วกัน”

เมื่อในบ้านไม่มีครก นิธานจึงใช้วิธีนำทั้งพริกและกระเทียมใส่ถุงซิป ใช้ด้ามมีดทุบๆ ให้มันพอบุบๆ หน่อย เสร็จแล้วก็ตักทั้งหมดใส่ถ้วยเล็กเตรียมไว้ จากนั้นก็ได้เวลาลงมือทำ “เรียบร้อย กระทะๆ ทอดไข่ก่อนดีกว่า”

ร่างสูงโปร่งเอี้ยวตัวไปหยิบกระทะเทฟลอนมาตั้งบนเตาแก๊ส ปากร้องหาไข่สดจากบรรดาลูกมือที่ยืนรายล้อม ได้ของสมใจแล้วก็จัดการเปิดเตาแก๊ส ก่อนจะยืนเคาะนิ้วก๊อกๆ รอให้น้ำมันเดือดอย่างใจจดใจจ่อ ไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่า ‘ภาษาไทย’ ที่ตัวเองหลุดปากพูดไปหลายประโยคนั้นจะทำให้คนที่ได้ยินงงงวยกันแค่ไหน เมื่อน้ำมันร้อนได้ที่แล้ว นิธานก็จัดการตอกไข่ใส่ลงไปด้วยมือข้างเดียว ท่าทางดูชำนิชำนาญจนคนที่เฝ้ามองอยู่พากันอ้าปากค้าง ไม่นานก็ได้ไข่ดาวหน้าตาพอใช้ได้มาหนึ่งฟอง ต่อไปก็ได้เวลาเริ่มทำผัดกะเพราจริงๆ เสียที

นิธานใช้กระทะใบเดิม เขานำกระเทียมลงไปผัดก่อน พอเห็นกระเทียมเหลืองสวยกำลังดีก็ใส่พริกขี้หนูตามลงไป มือตวัดตะหลิวไม้ไปมาจนกลิ่นหอมฉุนเริ่มลอยขึ้นมา ตอนนี้เองที่เริ่มได้ยินเสียงจามดังมาจากทางด้านหลัง ส่วนตัวเขาที่ใส่ผ้าปิดปากกันไว้ก่อนแล้วนั้นไม่ค่อยได้รับผลกระทบเท่าไหร่ ชายหนุ่มจึงยังคงตวัดตะหลิวต่อไปด้วยท่าทางสบายๆ

พอได้เวลาก็ใส่เนื้อหมูสับลงไป โดยไม่ลืมที่จะเร่งไฟให้แรงขึ้นนิดหนึ่ง กระทั่งหมูเริ่มสุก มือเรียวก็หยิบสารพัดเครื่องปรุงรสมาเติมลงไปเพื่อเพิ่มรสชาติ น้ำตาลทรายสักช้อน ซอสหอยสักนิด น้ำปลาอีกหน่อย ตามด้วยซอสปรุงรส ทุกอย่างถูกใส่ลงไปตามสัญชาตญาณ ไม่มีการชั่งตวงใดๆ ทั้งสิ้น อาศัยเพียงความเคยชินที่ได้ทำมาตลอดเท่านั้น

สูตรของคนอื่นจะเป็นอย่างไรไม่รู้ มันจะใช่ผัดกะเพราที่แท้จริงหรือเปล่าก็ไม่สน สำหรับนิธานแล้ว...แบบนี้แหละถึงจะอร่อย!

เมื่อหมูสุกก็ได้เวลาใส่พระเอกของมื้อนี้ลงไป มือเรียวโกยใบกะเพราที่เด็ดเอาไว้ใส่ลงไปในกระทะจนหมดชาม จากนั้นก็คลุกเคล้าให้เข้ากันแล้วปิดไฟเตา ยกกระทะออกจากเตาแล้วตักกับข้าวที่ได้โป๊ะลงบนข้าวสวยร้อนๆ ในจานของตัวเอง ส่วนที่ยังเหลืออยู่นั้นยกให้เหล่าผู้สังเกตการณ์ทั้งหลายที่เฝ้าชะเง้อมองคอดูไป เสร็จเรียบร้อยก็เดินยกจานข้าวไปที่ห้องรับประทานอาหารด้วยตัวเอง ไม่ยอมให้ใครได้เตะ ‘กะเพราหมูสับไข่ดาว’ อาหารสุดที่รักทั้งสิ้น


น้ำชาค่ะ” มีนาว่าพลางวางแก้วน้ำชาใบสวยลงตรงหน้าเจ้านาย จากนั้นจึงเดินกลับไปยืนที่มุมห้องอย่างสงบเสงี่ยม ทำให้นิธานที่เห็นว่าอีกฝ่ายยังคงยืนอยู่ต้องหันไปออกปากสั่ง เธอน่ะไปกินข้าวไป ไม่ต้องมายืนตรงนี้หรอก เราไม่มีอะไรจะให้รับใช้แล้ว”

ชายหนุ่มว่าพลางโบกมือไล่ผู้ดูแลสาว ทว่ามีนากลับมีท่าทางลำบากใจ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เผื่อท่านนิธานอยากได้น้ำเพิ่ม ดิฉันจะได้รินให้ไงคะ” หญิงสาวว่า ก่อนจะแสดงความกังวลออกมา “ว่าแต่ท่านจะทานได้หรือคะ สีปัดกาพาวนั่นดูเผ็ดมากเลยนะคะ”

ไม่ใช่ๆ พูดใหม่นะมีนา ‘ผัด-กะ-เพรา’ ไม่ใช่ ‘ปัด-กา-พาววว’ พูดให้มันชัดๆ หน่อยสิ”

คนที่วิญญาณภายในร่างเป็นไทยแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์สอนผู้ดูแลสาวฉอดๆ แถมตอนสาธิตการออกเสียงก็ยังไม่ลืมที่จะกระดิกลิ้นตามเสียง ‘ร.เรือ’ อีกด้วย

ผัด...กะ...พาว...” ทว่ามันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับมีนาอยู่ดี

กะ-เพรา เกือบแล้วๆ” คนพูดชัดว่า ก่อนจะถอนหายใจดังเฮือก “เอาเถอะๆ เธอไปในครัวไป เราอยู่คนเดียวได้น่า พริกแค่นี้ทำอะไรลิ้นเราไม่ได้หรอก อย่าห่วงนักเลย”

แน่ใจนะคะ” หล่อนถามย้ำแล้วย้ำอีก

แน่ใจสิ ไปเถอะน่า...ไม่ก็ยกกาน้ำมาทางนี้มา จะได้ใกล้มือเราหน่อย”

อย่างนั้นก็ได้ค่ะ” สุดท้ายแล้วมีนาก็ได้แต่รับปากเสียงอุบอิบ เธอยอมนำกาน้ำชาที่ถืออยู่มาวางบนโต๊ะ ทั้งยังจงใจวางมันในตำแหน่งที่ใกล้มือเจ้านายที่สุดอีกด้วย เรียบร้อยแล้วจึงค่อยผละออกมา “มีนาไปก่อนนะคะ แต่ถ้าอยากได้อะไรก็เรียกได้ทันทีเลยนะคะ”

เข้าใจแล้วน่า” เมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มพยักหน้ายืนยันเสียงแข็ง คุณแม่บ้านที่ควบตำแหน่งพี่เลี้ยงส่วนตัวจึงยอมเดินกลับไปที่ครัวแต่โดยดี

ฝ่ายนิธานที่ได้อยู่คนเดียวสมใจก็ขยับจานผัดกะเพราเข้ามาใกล้ๆ ตัว กลิ่นหอมฉุยของเมนูโปรดทำเอาคนโหยหาอาหารไทยฮัมเพลงในลำคออย่างอารมณ์ดี ต่อจากนั้นเขาก็ไม่รีรออะไรอีก จัดการตักผัดกะเพราเพียวๆ แบบข้าวไม่เกี่ยวเข้าปากเสียคำใหญ่

ทว่าชายหนุ่มคงลืมอะไรบางอย่างที่สำคัญมากๆ ไป

นิธานกินเผ็ดได้เก่งจริง ทว่านั่นก็เป็นตอนที่เขายังคงเป็น ‘นิธาน จันทร์แจ้ง’ หนุ่มชาวไทยผู้ชินชากับรสชาติจัดจ้านของอาหารไทยมาตั้งแต่จำความได้ ตอนนี้เขาอยู่ในร่างของ ‘นิธาน เบอร์ตัน’ ผู้ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่ชอบกินผักเสียยิ่งกว่าอะไร แน่ล่ะว่าไหนเลยจะเคยกิน ‘พริกสด’ มาก่อนได้ และถึงจะกินผักตามปกติก็ตาม อย่างไรอาหารของประเทศนี้ก็ไม่ได้มีรสชาติจัดจ้านเหมือนของไทยอยู่ดี

ดังนั้นไม่กี่วินาทีต่อมา นิธานในร่างใหม่จึงเริ่มมีอาการเช่นนี้...


แค่กๆ อ๊า! ทำไมเผ็ดวะ!”


ชายหนุ่มผู้มีวิญญาณเป็นคนไทยร้องจ๊ากทันทีที่รับรู้รสชาติอาหารในปาก ความเผ็ดร้อนที่ควรจะเคยชินแผ่ซ่านไปทั่วลิ้นจนเริ่มรู้สึกทรมาน นิธานกระแทกช้อนลงกับชาม ก่อนจะรีบคว้าแก้วน้ำชาขึ้นมาดื่มอึกๆ จนหมดแก้วอย่างรวดเร็ว

ซึ่งนับเป็นการลืมครั้งที่สองว่ามันจะทำให้เผ็ดและทรมานยิ่งกว่าเดิม


อ๊ากกก!!


คราวนี้นิธานถึงกับบ่อน้ำตาแตกแล้วจริงๆ เขารีบกระเด้งร่างขึ้นมาจากเก้าอี้พลางกระโดดเหยงๆ ราวกับเพิ่งโดนน้ำร้อนลวก ริมฝีปากอ้าๆ หุบๆ อยู่หลายทีอย่างหวังจะให้อาการมันทุเลาลง

พริกก็ใส่น้อยกว่าทุกทีนี่หว่า ทำไมมันเผ็ดอย่างนี้วะ หรือพริกที่เมืองนอกมันเผ็ดกว่าไทย แต่ก็ไม่น่าจะใช่มั้ง” คนเพิ่งมีร่างใหม่บ่นพึมพำ นึกไม่ออกสักทีว่าทำไมตนถึงรู้สึกเผ็ดแทบจะขาดใจกับปริมาณพริกที่คิดว่า ‘ใส่น้อยแล้ว’ จึงได้แต่รอให้ความเผ็ดในปากบรรเทาลง

สุดท้ายนิธานก็ตักผัดกะเพรากินไป ดื่มน้ำชาเป็นถ้วยตามไป รอให้หายเผ็ดแล้วค่อยกินใหม่ วนไปวนมาอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งข้าวหมดจาน


เผ็ดโว้ยยยยย!!”



-TBC-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.467K ครั้ง

188 ความคิดเห็น

  1. #15432 kkolk (@kkolk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 00:44
    วางท่าหน่อยลู้กกกกกก
    #15432
    0
  2. #15403 Pedmonxee (@pech555) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 14:30
    สงสารรรรรร ค่อยๆปรับตัวไปนะลูก เรื่องเล่นบทร้ายนี่เก่งละ 55
    #15403
    0
  3. #15386 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 15:21
    ตลก 555555
    #15386
    0
  4. #15226 punngirigiri (@punngirigiri) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 22:59
    ปรบมือ เล่นได้สมบทบาทมากๆ 5555555 ชอบๆ นายเอกร้ายๆ เราชอบมากกก พระเอกค่าตัวแพงมากค่ะ ออกมาสักเถิดดด
    #15226
    0
  5. #15111 Tetsuu (@4427) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 01:38
    จัดชุดใหญ่มากค่ะคุณนิธาน!
    #15111
    0
  6. #15067 miyumiyu (@miyumiyu) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:01
    น่าจะหาอะไรมาเหยียบปากจริงๆ
    #15067
    0
  7. #14437 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 00:16
    มันน่าตบให้ปลิว และอีดอย่างนิธานก็เป็นเจ้านาย และสูงกว่าแน่ๆ
    #14437
    0
  8. #14303 PakkardYimcheng (@pk-yimcheng) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 03:02
    ตอนนี้เราแอบงงตรงที่น้องเป็นโอเมก้าแต่ทำไมมีแรงมากกว่าอัลฟ่าอะคะ
    #14303
    1
    • #14303-1 ??? (จากตอนที่ 8)
      12 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:13
      น่าจะเกี่ยวกับที่เค้าเป็นผู้ชายมั้งฮะ อย่างน้อยแรงก็ยังเยอะกว่าผู้หญิงอยู่แล้ว บวกกับบทโหดที่ขู่ได้ผลด้วย
      #14303-1
  9. #13917 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 01:18

    บทนี้เล่นยากมั้ย? น่าจะถามยัยอันนาดูนะ 55555

    #13917
    0
  10. #13676 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 09:16
    หนูเล่นได้อินม๊ากกกกก
    #13676
    0
  11. #13606 Nisakarn (@nisakarnnnnn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 20:13
    สาบานว่าเล่นละครรรร อื้อหือออ รางวัลออสก้าก้อมาาา
    #13606
    0
  12. #13456 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 10:47
    555555 ขนาดนี้แล้วนะ ยังเมื่อยอีกหรอ5555555
    #13456
    0
  13. #13276 Aommy Feel Annoyed (@aommy5415) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 20:35
    ไม่น่ายากแล้วป่ะจ้ะ ไปเป็นนักแสดงเถอะ55555
    #13276
    0
  14. #13266 kandaa555 (@kandaa555) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 21:25
    ร้ายยยยย
    #13266
    0
  15. #13144 yellowxxpeach (@yellowxxpeach) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 21:48
    น้อง ขนาดนี้แล้ว ไม่ยากแล้วมั้งงง
    #13144
    0
  16. #12993 Lawganeyyeol (@foamnun) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 02:52
    เล่นยากเหรอ ร้ายมักนิธาร 5555
    #12993
    0
  17. #12984 MOMIMINT (@0897418857) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 20:08
    ด่าคำเดียวว่า โง่ ยังเจ็บน้อยกว่าเลย55555
    #12984
    0
  18. #12813 Fktay (@Fktay) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 18:38
    ให้อันนาไปให้พ้นๆ ไม่ต้องโผล่มาอีก
    #12813
    0
  19. #12798 바람~ (@chocolatebt) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 04:59
    รวั๊ยรว๊าย 555
    #12798
    0
  20. #12719 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 12:36
    จัดเต็มมากนิธาน
    #12719
    0
  21. #12675 chalillxx_ (@chalillxx_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 23:11
    น้องงงงงงงง นี้ขนาดเล่นยากนะเนี้ยย ถ้าเล่นง่ายยัยอันนาๆด้เป็นอาหารปลาจริงๆแน่เลย
    #12675
    0
  22. #12634 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 19:15
    หนู55555555555
    #12634
    0
  23. #12611 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 14:36
    จัดเบาไปนะคะ ยังไม่สะใจเรยยย
    #12611
    0
  24. #12563 hanatsuki33 (@hanatsuki33) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 22:17
    ชอบอ่ะ สมกับที่เคยเปนเด็กทุน เก่นทุกอย่างจริงๆ รวมทั่งการแสดงด้วย
    #12563
    0
  25. #12424 ืnenaka (@nena1439) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 10:16
    สะใจที่สุก
    #12424
    0