[END] กาลครั้งหนึ่ง...นานไม่ถึงไหน {Omegaverse}

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,510,442 Views

  • 15,453 Comments

  • 30,624 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    11,449

    Overall
    1,510,442

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 เปลี่ยนแปลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60433
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4474 ครั้ง
    11 มี.ค. 62


ตอนที่ 3

เปลี่ยนแปลง



“อาหารกลางวันค่ะ”

เสียงของใครสักคนทำให้นิธานที่กำลังเหม่อลอยอยู่หันกลับไปมอง ก่อนจะพบว่าเจ้าของเสียงนั้นคือผู้ช่วยพยาบาลสาวคนหนึ่งที่เดินถือถาดอาหารตรงมาทางด้านนี้อยู่ ดังนั้นชายหนุ่มจึงค่อยๆ ขยับตัวมานั่งเหยียดขาตรงๆ รอให้คนดูแลเลื่อนโต๊ะคร่อมเตียงเข้ามาให้ ไม่นานถาดสีเงินวาววับก็ถูกนำขึ้นมาวางบนโต๊ะ

มีนาเข้ามาช่วยจัดจานอาหารให้กับผู้เป็นนายหน้าที่ของตน ทว่าเพียงแค่ได้เปิดฝาครอบอาหารจานหลักขึ้นมา สาวผู้ดูแลก็เป็นอันต้องชะงักไป

สำหรับอาหารมื้อนี้ ในถาดจะประกอบไปด้วยซุปฟักทองและมันบด ซึ่งในจานมันบดนั้นจะมีแครอทและผักสีเขียววางแต่งไว้โดยรอบอยู่ด้วย หน้าตาโดยรวมดูน่ากินใช้ได้

เพียงแต่ว่า...

ใบหน้าจิ้มลิ้มของมีนาค่อยๆ เผือดสีลง หล่อนหันมากระซิบบอกกับผู้ช่วยพยาบาลคนเดิมด้วยเสียงอันแผ่วเบา “คุณคะ...พอดีท่านไม่ทานผักทุกชนิดค่ะ กับซุปฟักทองท่านอาจจะพอทานได้บ้าง แต่สำหรับมันบดถ้วยนั้น...รบกวนช่วยเปลี่ยนเมนูให้หน่อยได้ไหมคะ” หล่อนจงใจใช้คำว่า เปลี่ยนด้วยแน่ใจว่าเจ้านายต้องไม่พอใจแน่ หากเธอใช้ช้อนเขี่ย ผักพวกนั้นออกมา

ช่วยไม่ได้...ก็ท่านไม่โปรดผักจริงๆ นี่นา ใครเผลอใส่ให้เป็นอันต้องถูกโวยวายทุกที น้อยครั้งที่จะยอมทาน

มีนาคิดไปสะระตะ

แต่บังเอิญว่าวิญญาณที่อยู่ภายในร่างของผู้เป็นนายนั้นไม่ใช่คนเก่าแล้ว ตอนนี้อย่าว่าแต่ผักเลย...ขอเพียงรสชาติไม่แย่จนเกินไป ไม่ว่าอะไรนิธานก็กินได้ทั้งนั้นแหละ ดังนั้นเขาที่ได้ยินคำกระซิบกระซาบเต็มสองหูจึงรีบเอ่ยปากห้ามทันที “ไม่ต้องเปลี่ยนหรอก เรากินได้”

ซึ่งก็แน่นอนว่าเมื่อได้ยินแล้ว ผู้ที่ดูแลชายหนุ่มมาแทบจะทั้งชีวิตก็เป็นอันต้องเบิกตาโพลงอย่างตกตะลึง “เอ๊ะ!? แต่ปกติท่านจะไม่ทานนี่คะ”

“เราก็แค่ไม่กินไหม ใช่ว่าจะแพ้อะไรสักหน่อย” นิธานโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “อย่าให้มันยุ่งยากนักมีนา เราหิวแล้ว ส่วนคุณ...จะทำอะไรต่อก็ไปเถอะ”

“อ๊ะ! ค่ะๆ ได้ค่ะท่าน” ผู้ช่วยพยาบาลคนนั้นผงกหัวรับคำอย่างงกๆ เงิ่นๆ หล่อนโค้งตัวลงเล็กน้อย เสร็จแล้วก็รีบสาวเท้าเดินออกจากห้องไปตามคำสั่ง

คนป่วยเฝ้ามองตามไปจนกระทั่งอีกฝ่ายหายไปจากครรลองสายตา เขาหันกลับมาทำท่าเตรียมจะกินข้าว ทว่าก็ต้องชะงักไป เมื่อได้สายตาพบกับอาการคล้ายจะตกตะลึงสุดขีดของคุณผู้ดูแล นิธานวางช้อนลง ก่อนจะถามคนมองเสียงเข้ม “นี่ก็ตกใจอะไรนัก? ไปนั่งเถอะไป มายืนจ้องหน้าแบบนี้เราอึดอัด พานจะกินอะไรไม่ลง”

คนฟังลอบอุทาน

อะไรนะ!? อึดอัดกินอะไรไม่ลง ทั้งที่ปกติเวลาแบบนี้ท่านจะต้องให้เธอคอยปรนนิบัติอยู่ใกล้ๆ เนี่ยนะ?

ตายแล้ว นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย!


 ==========


เวลาเที่ยงวันค่อยๆ ผ่านเลยไป กระทั่งเข้าใกล้ช่วงบ่ายแก่ๆ มีนาก็ทนกับความอยากรู้ของตัวเองต่อไปไม่ไหว สุดท้ายหล่อนจึงอาจหาญกล้าตั้งคำถามบางอย่างกับเจ้านายที่กำลังเอนกายพิงหมอนหนุนดูรายการทีวีขึ้นมาจนได้ “ท่านนิธานคะ...เอ่อ...ไม่ทราบว่ากำลังมีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าคะ?” ท่าทางหน้านิ่วคิ้วขมวดในยามที่อีกฝ่ายหันมามองนั้นทำให้หญิงสาวรู้สึกเสียวสันหลังวาบ แต่เธอก็เลือกที่จะถามออกไปอยู่ดี “มีอะไรบอกดิฉันได้นะคะ”

“ก็ไม่มีอะไรนี่ เราแค่ไม่รู้จะพูดอะไรเฉยๆ”

“งั้นหรือคะ” เมื่อเห็นว่าเจ้านายไม่ได้มีท่าทีไม่พอใจในคำถาม สาวเจ้าก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมาก “พอดีดิฉันเห็นท่านนั่งคิดอะไรเงียบๆ แล้วก็เอาแต่มองนาฬิกามาตั้งแต่เมื่อวานแล้วน่ะค่ะ ดิฉันเลยคิดว่าท่านกำลังเครียด หรือกำลังรอพบใครอยู่หรือเปล่า หากถ้าเป็นเรื่องที่ท่านอยากพบใคร ดิฉันสามารถโทรไปแจ้งให้ได้นะคะ”

นิธานขมวดคิ้ว “หืม? ทำไมเราต้องอยากพบใครด้วยล่ะ”

“คือ...ดิฉันคิดว่าท่านอาจจะคิดถึงสหายหรือใครสักคนอยู่หรือเปล่าน่ะค่ะ เพราะหากนับวันที่ท่านประสบอุบัติเหตุไปด้วย นี่ก็เข้าวันที่สี่แล้ว...แต่ว่ามันก็ยัง...เอ่อ...”

เสียงพูดตะกุกตะกักของอีกฝ่ายทำให้คนฟังแกล้งเติมคำที่ขาดหายไปเสียเอง “ยังไม่มีใครมาเยี่ยมสักคน...จะพูดอย่างนี้ใช่ไหม?”

“...ค่ะ...จะว่าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ” พูดแล้วเจ้าหล่อนก็รีบหลับตาปี๋ ด้วยกลัวว่าคนตรงหน้าจะคว้าอะไรสักอย่างมาขว้างใส่เหมือนอย่างเคยหรือเปล่า ทว่าผ่านไปหลายวินาทีก็ยังไม่ได้ยินเสียงอะไร เธอจึงค่อยๆ ลืมตาข้างขวาขึ้นมาดูสถานการณ์ก่อน และภาพที่ของผู้เป็นนายกำลังกอดอกมองมาทางนี้ด้วยสีหน้ายิ้มๆ ก็ทำให้มีนากล้าที่จะเปิดเปลือกตาอีกข้างขึ้น ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “ท่าน...ไม่โกรธดิฉันหรือคะ”

“โกรธ? จะให้เราโกรธเรื่องอะไรล่ะ”

“ก็โกรธเรื่อง...” มีนาอ้อมแอ้ม “เรื่องที่ดิฉันพูดจาเหมือนสู่รู้ไปเองไงคะ”

ฟังแล้วนิธานก็หลุดขำพรืดหนึ่ง “หึ จะให้เราโกรธมันก็ได้หรอกนะ แต่ช่างมันเถอะ ที่ผ่านมาเธอก็ทำให้เราอารมณ์ขึ้นมาเยอะแล้ว จะละเว้นวันนี้ให้สักวันก็แล้วกัน”

ผู้พูด พูดด้วยท่าทางเป็นมิตร หากผู้ฟัง ฟังแล้วกลับรู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหลออกมาเป็นสายน้ำ

ละเว้น...ละเว้น...ให้ตายสิ นี่มันเรื่องมหัศจรรย์อันดับที่สิบของโลกชัดๆ ฮืออ มีนาล่ะอยากร้องไห้!

“เอ้า! แล้วนั่นจะทำซึ้งอะไรนัก” นิธานนึกอ่อนใจ “เอาเถอะๆ เธอไม่ต้องห่วงเราหรอก เราไม่เป็นไร ตอนนี้สบายดีมาก ถึงต่อให้ไม่มีใครมาเยี่ยมแล้วอย่างไรล่ะ? ก็แค่เพื่อนไม่ได้เรื่องไม่กี่คนเท่านั้น ทำไมเราต้องไปสนใจด้วย แล้วที่มองนาฬิกาบ่อยๆ นั่นก็เพราะอยากรู้เวลาเฉยๆ ไม่ได้กำลังรอใครมาเยี่ยมสักหน่อย เธอเนี่ยน้า...คิดอะไรเป็นตุเป็นตะไปหมด”

มีนาหัวเราะแหะๆ “ขอโทษค่ะ” ก่อนจะค้อมหัวลงเล็กน้อยอย่างรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไร” นิธานว่าพลางยักไหล่ “ก็อย่างที่เราว่านั่นแหละ เธออย่าได้หวังดีไปโทรตามเจ้าพวกนั้นมาเชียว ใครจะไม่มามันก็เรื่องของเขา เข้าใจไหม?”

“เข้าใจแล้วค่ะท่าน”

“เอาเถอะ...” คนพูดโบกมือไม่เอาความ “แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เราจะได้รู้ว่าควรเป็นเพื่อนกับพวกนั้นต่อดีไหม ซึ่งตอนนี้ก็น่าจะได้คำตอบแล้วล่ะนะ”

“เอ๋ คำตอบอะไรคะ”

นิธานไม่ตอบ หากแต่ชี้นิ้วไปที่โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงแล้วเอ่ยว่า “หยิบโทรศัพท์มาให้เราสิ”

มีนาลุกขึ้นไปหยิบเครื่องมือสื่อสารรุ่นใหม่ล่าสุดของผู้เป็นนายมายื่นให้ตามคำสั่ง ก่อนฝ่ายที่ยื่นมารับไปจะนำตัวเครื่องไปปลดล็อก

กิริยาที่แสดงออกของนิธานนั้นอาจเรียกได้ว่าเป็นไปตามปกติ ทว่าจิตใจของเขากลับเริ่มสั่นไหว หัวใจเต้นรัวอย่างรุนแรง อันเนื่องจากกำลังรู้สึกตื่นเต้นดีใจกับอุปกรณ์ไฮเทคในมือของตนเป็นอย่างมากนั่นเอง

ว้ากก ไอโฟนว่ะไอโฟน พ่อเอ๊ยแม่เอ๊ย! เคยแต่เห็นคนอื่นเขาใช้ คราวนี้ได้จับเป็นบุญมือแล้วเว้ย แถมรุ่นใหม่ล่าสุดด้วย!

ยิ่งตอนที่ได้รูดนิ้วผ่านเซนเซอร์บนปุ่มโฮมเพื่อปลดล็อกเข้าสู่หน้าจอหลัก คนที่เคยใช้แต่โทรศัพท์ปุ่มกดรุ่นดึกดำบรรพ์ก็แทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความปลื้มปริ่มใจอย่างสุดแสน

สแกนนิ้วได้ด้วย โหสุดยอด!

ดีเหลือเกินที่มีนากำลังก้มหน้าจัดผ้าห่มให้เจ้านายอยู่พอดี ไม่อย่างนั้นหล่อนคงได้เห็นภาพของใครบางคนนั่งจ้องโทรศัพท์ในมือด้วยดวงตาแวววาว ราวกับเด็กได้รับของเล่นชิ้นใหม่เป็นแน่

ด้วยความที่ว่าความทรงจำในเรื่องการใช้ชีวิตประจำวันนั้นทยอยกลับคืนมาจนเกือบหมดแล้ว ตอนนี้นิธานจึงสามารถกดหาแอปที่ต้องการและทำอะไรต่างๆ ได้อย่างราบรื่น เขาเข้าไปในบัญชีอินตราแกรมของตัวเอง ก่อนจะถึงคราวต้องเบิกตาโตอีกครั้ง เมื่อได้เห็นตัวเลขคนฟอลโลว์

สองแสนกว่า! เยอะจังวุ้ย

มีนาที่จัดผ้าห่มเสร็จเรียบแล้วเงยหน้าขึ้นมา ก่อนสายตาของหล่อนจะทันเห็นว่าผู้เป็นนายกำลังเปิดดูอะไรบางอย่างอยู่ “อินตราแกรม? หรือว่าท่านอยากถ่ายรูปคะ งั้นมาค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะถ่ายให้เอง”

“ไม่ต้องๆ เราไม่ได้จะถ่ายรูปนิธานบอกปัดคนที่กำลังยื่นมือเข้ามา “เรากำลังจะดีดคนออกต่างหาก”

“คะ?”

“นี่ไง” นิธานพูดพลางยกยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาหันหน้าจอมาให้คุณผู้ดูแลได้เห็นด้วย จากนั้นก็เริ่มจัดการอันฟอลโลว์คนที่ตนเคยกดติดตามไว้ทีละคนๆ

ดวงตาของหญิงวัยสามสิบสองปีเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ตามจำนวนคนที่ถูกอันฟอลไป กระทั่งมาถึงขั้นตอนที่เจ้าของแอคเคาท์กดล็อกบัญชีให้เป็นส่วนตัว แทนที่จะตั้งเป็นสาธารณะอย่างที่เคยเป็นมาตลอด หล่อนก็รู้สึกว่าตัวเองคงเป็นอันช็อกตาตั้งไปแล้ว!

โอ้พระเจ้า ท่านนิธานล็อกไอจี!

ปกติท่านมีแต่จะดีใจที่ยอดคนติดตามเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ นายของหล่อนขยันลงรูปอวดสหายทั้งหลายได้ไม่เว้นแต่ละวัน แต่ตอนนี้กลับเลือกปิดหนทางความชอบของตัวเองไปเสียเฉยๆ แบบนี้หากใครอยากฟอลโลว์ก็ไม่ใช่ว่าเจ้านายของเธอต้องอนุญาตก่อนหรอกหรือ?

ระหว่างที่ท่านหลับไปมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมพอตื่นขึ้นมาถึงได้ดูแปลกไปได้ขนาดนี้ล่ะ!

“ท่าน...” มีนากลืนน้ำลายอึกใหญ่ “นั่นท่าน...ลบเพื่อนออกไปหมดเลยหรือคะ แล้วยังล็อกบัญชีไว้อีก”

“หึ ไม่ใช่แค่ดีดออกจากไอจีอย่างเดียวหรอกนะ แต่เราจะเปลี่ยนเบอร์ใหม่ด้วย!” นิธานแค่นเสียงหัวเราะ “ในที่สุดก็ได้กำจัดพวกนั้นออกไปสักที หมั่นไส้มานานแล้ว ไอ้พวกเอาแต่จะเกาะเรากิน!

ขอบคุณนะที่ไม่มาเยี่ยมกัน เท่านี้ก็ถือโอกาสตัดขาดสังคมแย่ๆ ของคนคนนั้นออกไปได้แล้ว

ตอนที่รู้ว่าร่างนี้ไม่มีใครมาเยี่ยมสักคน นิธานก็รู้สึกสงสารตัวเองคนเก่าไม่น้อย หากคิดไปคิดมาก็ชักเริ่มรู้สึกว่า...

มันก็สมควรแล้ว

อย่างที่ทราบกันว่าตลอดเวลาที่นิธานคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ในร่างนี้ ชายหนุ่มมักใช้ชีวิตในแต่ละวันไปในทางที่ไม่ค่อยดีนัก ถึงเขาจะยังไม่ทราบทั้งหมดว่านิธานผ่านชีวิตวัยรุ่นมาอย่างไร แต่ข้อมูลเท่าที่มีอยู่ในตอนนี้ก็พอจะทำให้ส่ายหน้าระอาใจได้แล้ว

นิธานในโลกนี้เรียนจบทางด้านเศรษฐศาสตร์มา ซึ่งกว่าจะจบได้ก็เรียกว่ารากเลือดพอดู เพราะเจ้าตัวเอาแต่เที่ยวเล่นไปเรื่อย ไม่ค่อยเยี่ยมหน้าไปเข้าในห้องเรียนเท่าไหร่ พอเรียนจบออกมาแล้วก็ไม่คิดทำงานทำการอะไร ดีที่นิธิศผู้เป็นพ่อคิดการณ์ไกล จัดการแบ่งหุ้นก้อนโตในหลายบริษัทเอาไว้ให้อย่างเรียบร้อย ดังนั้นต่อให้เจ้าตัวจะไม่ยอมทำงานไปตลอดชีวิต นิธิศและครอบครัวก็ไม่ต้องนึกกลัวว่าวันหนึ่งลูกคนนี้จะอดตาย เหลือเพียงแค่ห่วงว่าลูกจะใช้ชีวิตได้อย่างคุ้มค่าหรือไม่เท่านั้น

ฝ่ายคนที่ไม่ต้องทำงานก็ใช้ชีวิตสรวลเสเฮฮาไปเรื่อย กลางวันถ้าไม่เอาแต่ขลุกตัวอยู่แต่ในบ้านก็จะออกไปชอปปิงข้างนอก ใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือย แล้วก็ถ่ายภาพอวดคนในโซเชียล พอตกเย็นตกดึกก็ออกไปสังสรรค์ กินเหล้าเมาแอ๋ไม่รู้จักระวังตัว ดีที่มีองครักษ์คอยตามไปคุ้มกันมาตลอด หลายปีที่ผ่านมาเลยยังไม่เคยเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น ภาพลักษณ์เจ้าชายผู้สูงศักดิ์จึงยังถูกรักษาเอาไว้ได้ตลอดมา

ยกเว้นในหมู่สหายใกล้ชิดที่ดีแต่เกาะเจ้าชายกินน่ะนะ กับคนพวกนี้ ต่อให้เขาทำตัวเลวร้ายเท่าไหร่ก็ไม่มีใครคิดจะห้ามปรามสักคน

แต่ไม่รู้ว่านิธานหวงองครักษ์หรือรู้สึกเสียหน้าที่ใกล้จะต้องเสียคนรองมือรองเท้าไปกันแน่ ยามที่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังปลูกต้นรักกับหญิงเบต้าคนหนึ่งมาได้พักใหญ่ก็เอาแต่อาละวาด แล้วก็ไล่เจ้าตัวออกไปเสียนี่ ท้ายที่สุดหนุ่มผู้น่าสงสารคนนั้นก็ต้องยอมลาออกและกลับไปใช้ชีวิตที่บ้านเกิด ส่วนคนไล่...พอไร้คนดูแลใกล้ชิดก็ขับรถไปชนต้นไม้ประชดชีวิตมันเสียเลย

ถึงความจริงจะมีสาเหตุมาจากความเมา ไม่เกี่ยวอะไรกับการประชดชีวิตเลยก็เถอะ

ทั้งนี้ทั้งนั้น โลกนี้ก็มีคำกล่าวว่าคนประเภทเดียวกันมักจะดึงดูดซึ่งกันและกัน ที่ผ่านมานิธานเลือกที่จะไม่เคารพตัวเองและผู้อื่น ชอบดึงมิตรสหายไว้ด้วยเงินตราและความสุขสบาย ไม่เคยให้ความจริงใจกับใคร เวลานี้พอมารู้ตัวอีกที...ข้างกายของเขาก็ไม่มีใครที่จะสามารถเรียกได้ว่าเป็น เพื่อนแท้เลยแม้แต่คนเดียว

ดังนั้นนิธานจึงไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดในเวลาที่ตนกำลังเจ็บป่วยเช่นนี้ จึงได้ไม่มีใครคิดมาเยี่ยมสักคน

ก็เล่นมีแต่ เพื่อนกินทั้งนั้นนี่นะ

ชายหนุ่มนึกเวทนาวิญญาณที่เคยอาศัยอยู่ในร่างตนไม่น้อย ขณะที่คนเป็นผู้ดูแลก็ได้แต่นิ่งอึ้งกับสิ่งที่เขาทำเป็นรอบที่ร้อย

กระทั่งยามที่รู้สึกว่าตนนั้นหายตื่นตกใจไปได้บ้างแล้ว มีนาก็จึงค่อยเอ่ยขึ้นมาเสียงเบา ดวงตาจ้องมองเจ้านายที่อายุน้อยกว่าตนด้วยสายตากึ่งเอ็นดูกึ่งยำเกรง “ท่าน...ท่านดูเปลี่ยนไปนะคะ”

“หืม? ว่าอะไรนะมีนา” ผู้เป็นนายชะงักมือ

“อ๊ะ! ปะ...เปล่าค่ะ...” มีนาปฏิเสธ ทว่าตั้งใจปฏิเสธไปได้ไม่เท่าไหร่ หล่อนก็ต้องรีบกลับคำ เนื่องจากดันได้รับสายตากดดันกลับมาเป็นคำเตือนเสียนี่ “เอ่อ...ดิฉันพูดว่าท่านดูเปลี่ยนไปค่ะ ดิฉันพูดเท่านี้...”

“เปลี่ยนไป?” นิธานเลิกคิ้ว เขานิ่งนึกถึงคำคำนี้อยู่นาน ก่อนจะโคลงศีรษะไปมา “หึ ก็คงจะเปลี่ยนไปจริงๆ นั่นล่ะ”

“งะ...งั้นหรือคะ” ฉับพลันมีนาก็รู้สึกเหมือนใจของหล่อนหล่นลงไปที่ตาตุ่ม แวบแรกที่ได้ยินหล่อนรู้สึกดีใจ ทว่าในวินาทีต่อมากลับรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก ผู้ดูแลสาวนิ่วหน้าอย่างไม่เข้าใจในตัวเอง

ทำไมกันนะ?

“แล้วไหงต้องหน้าซีดขนาดนั้น เปลี่ยนไม่เปลี่ยนแล้วจะทำไม? ตอนนี้เราก็ยังเป็นเจ้านายของเธออยู่ดีไม่ใช่หรือ” นิธานกล่าวต่อ เมื่อเห็นว่าผู้ดูแลของตนดูท่าจะช็อกไปแล้ว “อย่าเวอร์น่ามีนา เราแค่อยากอยู่เงียบๆ แล้วก็คิดทบทวนอะไรให้มากหน่อย ทำไม? หรือชอบให้เราทำตัวร้ายๆ”

“ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่ๆ” คนถูกถามรีบโบกมือปฏิเสธทันควัน ด้วยเกรงว่าอีกคนจะเข้าใจเจตนาของตนผิด “ดิฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะคะ ดิฉันแค่...รู้สึกไม่ชินเท่านั้นค่ะ”

ท้ายประโยคมีการเบาเสียงลงจนเบาหวิว ทำเอานิธานถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ทีเดียว “เฮ้อ! อย่างนั้นก็ทำตัวให้ชินเอาไว้ล่ะ เพราะเรายังมีอะไรให้เธอได้นึกแปลกใจอีกเยอะ”

“เอ๋! ยะ...ยังจะมีอีกหรือคะ” มีนาหน้าตาเหลอหลา

“มีสิ” นิธานวางมือถือลงบนตัก ขาข้างหนึ่งถูกชันขึ้นมา ก่อนมือหนึ่งจะถูกยกขึ้นเท้าคาง “จริงๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกน่า ตอนนี้เราก็แค่กำลังคิดว่าจะแก้ไขที่เรื่องทำผิดๆ ไปเมื่อก่อนนี้ หรือจะเปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างไรดี...มั้งนะ

ทันทีที่ชายหนุ่มพูดจบประโยค สาววัยสามสิบสองปีก็พลันน้ำตารื้น!

นี่ไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม ไม่ได้หูฝาดใช่แน่นะ? ท่านนิธาน...ท่านนิธานถึงกับ...

“ฮืออ”

“อ้าว แล้วนั่นเธอจะร้องไห้ทำไม!” ที่สุดแล้วชายหนุ่มก็เป็นอันต้องสะดุ้งตกใจ เพราะจู่ๆ คุณผู้ดูแลก็หลุดร้องไห้โฮออกมาเสียอย่างนั้น

“ดิฉัน...ฮึก...ดิฉันแค่รู้สึกตื้นตันใจมากไปหน่อยค่ะ ฮืออ ขอตัวสักครู่นะคะ” หญิงสาวพูดปนเสียงสะอื้น ก่อนร่างแบบบางจะรีบลุกขึ้นไปหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าของตัวเองขึ้นมาซับน้ำตา

คนป่วยที่มองตามร่างเล็กๆ นั้นไปอดพึมพำกับตัวเองไม่ได้ “แปลกคนจริง”

ใช้เวลาพักใหญ่ทีเดียวกว่ามีนาจะสงบสติอารมณ์ของตัวเองลงได้ หล่อนเช็ดหน้าเช็ดตาให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินกลับมานั่งยังเก้าอี้ตัวเดิม เสร็จแล้วก็ส่งยิ้มให้ผู้เป็นนาย “ขอโทษนะคะที่เสียมารยาท ดิฉันนี่เอาไม่ไหนจริงๆ ค่ะ”

“ไม่เป็นไร เรารู้ว่าเธอมันเป็นพวกอ่อนไหวง่ายนิธานเอ่ยวาจาสับหยอก

“แหะๆ” มีนายกมือขึ้นเกาแก้มด้วยความขัดเขิน ไม่นานจึงเอ่ยถามเจ้านายด้วยท่าทางกระตือรือร้น “แล้วตอนนี้ท่านนิธานอยากจะทำอะไรคะ บอกดิฉันได้ทุกเรื่องเลยนะคะ ถ้าช่วยได้ดิฉันจะช่วยเต็มที่เลยค่ะ!

“เอ่อ...” พอเห็นดวงตาที่เป็นประกาย ทั้งยังคงเต็มไปด้วยความหวังนั่นแล้ว นิธานก็รู้สึกจนด้วยคำพูดขึ้นมากะทันหัน ชายหนุ่มนิ่งไปหลายวินาทีจึงค่อยไหวไหล่ของตัวเองเบาๆ “โอเคๆ ไว้มีอะไรให้ช่วยแล้วเราจะบอกแล้วกันนะ”

“เข้าใจแล้วค่ะ” มีนาพยักหน้าแข็งขัน หล่อนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามสิ่งที่ยังคงค้างคาในใจออกมา “แต่ว่า...ทำไมอยู่ดีๆ ท่านถึงอยากเปลี่ยนแปลงตัวเองล่ะคะ อ๊ะ! ที่ถามอย่างนี้ไม่ใช่ว่าดิฉันไม่เห็นด้วยนะคะ ท่านว่าอะไรดิฉันต้องว่าตามอยู่แล้ว ยิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้ยิ่งดีเข้าไปใหญ่เลยค่ะ”

“ทำไมน่ะหรือ?” นิธานไม่คิดถือสาคำพูดของอีกฝ่าย เขาหันกลับไปมองยังท้องฟ้าสีครามที่ด้านนอกหน้าต่างครู่หนึ่งจึงค่อยหันกลับมาพลางเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “อาจจะเป็นเพราะเราเพิ่งผ่านความตายมาล่ะมั้ง”

“ความตาย?

“ใช่ วันนั้นก่อนที่จะหมดสติไป เราคิดว่าตัวเองคงต้องตายแน่ “ไม่รู้ทำไม...พอคิดได้อย่างนั้นแล้วเราก็เกิดเสียดายเวลาขึ้นมา”

“โธ่ ท่านนิธานคะ” สิ่งที่ได้รับฟังนั้นช่างสั่นสะเทือนหัวใจดวงน้อยของมีนายิ่งนัก

แม้ที่ผ่านมาเจ้านายของมีนาคนนี้จะมีนิสัยหลายอย่างที่ไม่น่ารักเหมือนกับคนในครอบครัวไปบ้าง บางครั้งเวลาควบคุมตัวเองไม่อยู่ก็เผลอลงมือทำร้ายเธอบ้าง แต่อย่างไรคนคนนี้ก็คือเจ้านายที่รักของเธอ เจ้านายที่เธอทำหน้าที่ดูแลและปกป้องมาหลายต่อปี วันหนึ่งกลับต้องมาฟังเจ้านายพูดเรื่องความเป็นความตายด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยเช่นนี้ ใครล่ะจะทำใจแข็งไหว...

สาวผู้อ่อนไหวอย่างมีนาจึงเริ่มน้ำตาปริ่มออกมาอีกรอบ

นิธานเห็นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ “นี่ก็อย่าเล่นใหญ่นักมีนา เห็นแล้วรำคาญลูกตาชะมัด” ชายหนุ่มว่าพลางโบกมือไล่ ทำทีเป็นรำคาญอีกคนนักหนา เพื่อที่จะได้ไม่ต้องพูดอะไรอีก “ไปๆ เราจะนอนพักแล้ว เธออยากทำอะไรก็ทำเถอะ จะเอาหนังสือขึ้นมาอ่านเหมือนทุกทีก็ได้ แค่อย่าให้เสียงดังเป็นพอ”

ฮึก...เข้าใจแล้วค่ะ” คนกำลังจะร้องไห้รีบยกมือขึ้นปาดน้ำตา จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “ถ้าอย่างนั้นดิฉันปิดโทรทัศน์นะคะ”

ไหนๆ เจ้านายก็เอ่ยปากมาขนาดนี้แล้ว ต่อจากนี้ไม่ว่าเจ้านายจะทำอะไร เธอก็พร้อมที่จะสนับสนุนทุกเรื่อง!

มีนาจะช่วยเจ้านายเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ได้ค่ะ!

“ตามใจเถอะ” ว่าแล้วนิธานก็พลิกตัวนอนตะแคงข้าง แสดงเจตนาว่าต้องการหยุดคุยเรื่องนี้ออกมาอย่างชัดเจน ในใจนึกโล่งอกกับการสนทนาในครั้งนี้นัก

ดี! จบง่ายๆ อย่างนี้ก็ดี เพราะเขาแอ๊บทำตัวสำนึกผิดต่อไปไม่ไหวแล้ว!


 ==========


เสียงพลิกหน้าหนังสือในมือของมีนาดังขึ้นเคล้าความเงียบภายในห้องอยู่เป็นระยะ เนื้อหาเกี่ยวกับนางเอกที่ดันทะลุมิติไปเข้าร่างสตรีแสนอ่อนแอในยุคจีนโบราณทำให้เธอรู้สึกเพลิดเพลินมากทีเดียว กระทั่งในจังหวะที่กำลังลุ้นว่าพระเอกจะตัดสินลงโทษนางเอกหรือไม่นั้น เสียงจากคนที่หล่อนคิดว่าหลับไปแล้วก็ดังขึ้นมา ส่งผลให้คนถูกเรียกถึงกับสะดุ้งเฮือก

“นี่มีนา...”

“ค่ะ...คะ? มีอะไรหรือเปล่าคะ ท่านนิธาน” เจ้าของชื่อขานรับหน้าตาเหลอหลา ก่อนจะพบว่าคนพูดยังคงนอนหันหลังให้อยู่เช่นเดิม

“เธอรู้ไหมว่า เด็กคนนั้นชื่ออะไร?

“คะ? เด็ก?” สมองพลันประมวลผลเร็วจี๋ ก่อนความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียวที่คิดออกจะทำให้มีนาเบิกตาโต “เอ๊ะ? ท่านหมายถึง ท่านชายน้อยใช่ไหมคะ”

“อืม หมายถึงเด็กคนนั้นแหละ เขาชื่ออะไร”

“เอ่อ...ท่านมีชื่อจริงว่าอัลเดนค่ะ ชื่อรองคือไอศูรย์” มีนาตอบ “ตอนนี้คุณท่านกับคนในบ้านจะเรียกชื่อรองของคุณชายกันเป็นหลักนะคะ ได้ยินว่าคุณท่านใหญ่เบอร์ตันเป็นคนตั้งชื่อให้ด้วยตัวเองเลยด้วย ส่วนหน้าตาของท่านชายน้อยนั้นหล่อเหลาทีเดียวค่ะ เห็นแวบแรกก็รู้เลยว่าเป็นลูกของคุณท่าน เพราะหน้าตาออกมาพิมพ์เดียวกันไม่มีผิด แต่ดิฉันคิดว่าเธอได้ดวงตาและริมฝีปากไปจากท่านนิธานนะคะ”

“งั้นหรือ...”

“ค่ะ” หญิงสาวรับคำ ก่อนจะทำท่าสงสัย “เอ...ไม่ทราบมีอะไรหรือเปล่าคะ”

“ไม่รู้สิ” นิธานรำพึงรำพันกับตัวเอง “ก็แค่...อยากเจอล่ะมั้ง

แม้เสียงที่เปล่งออกมาจะแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ ทว่าความสงบเงียบภายในห้องก็ทำให้มีนาได้ยินคำพูดท้ายประโยคนั้นได้อย่างชัดเจน ผู้ดูแลสาวจ้องมองแผ่นหลังของผู้เป็นนายอย่างตกตะลึง ก่อนฝ่ามือจะถูกยกขึ้นทาบอกด้วยความรู้สึกอัศจรรย์ใจเหลือหลาย

ท่านนิธานอยากเจอท่านไอศูรย์

พระเจ้า! ตอนนี้เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดีแล้ว!

เมื่อปล่อยระเบิดลูกสุดท้ายให้คนอื่นได้ตื่นตกใจไปเป็นที่เรียบร้อย คนเป็นเจ้าของคำพูดอย่างนิธานก็พลันผล็อยหลับไปในทันที

นิธานแค่คิดอยากจะเจอพ่อหนูน้อยสักครั้งเท่านั้น เพราะในความทรงจำที่ได้รับมามันบอกเขาว่าหลังจากที่คลอดเด็กชายแล้ว นิธานคนก่อนก็ไม่เคยคิดที่จะมาสนใจไยดีลูกของตัวเองอีกเลย ไม่เคยมองหน้าเด็กน้อย ไม่เคยอยากรู้ด้วยซ้ำว่าลูกได้ชื่อว่าอะไร และแม้จะอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน แต่กลับมีการแยกโซนกันอยู่อย่างชัดเจน เขาเพียงแต่อยากเห็น ด้วยอย่างไรเด็กคนนั้นก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง ขอแค่ได้เห็นหน้าสักครั้งก็คงพอชื่นใจ

หากเขาไม่คิดเลยว่า การอยากเห็นหน้าลูกของตน มันจะทำให้ ใครบางคนรู้สึกไม่ไว้ใจไปเสียได้


ถามว่าไม่ไว้ใจมากขนาดไหนน่ะหรือ?


บอกเลยว่าก็มากเสียจนทำให้เจ้าตัวเขาต้องตามมาเฝ้าลูกชายสุดที่รัก ชนิดที่แทบไม่ปล่อยให้คลาดสายตาได้เลยน่ะสิ!



-TBC-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.474K ครั้ง

89 ความคิดเห็น

  1. #15402 porkpak111 (@porkpak111) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 14:16

    พระเอกมาแล้วๆจะมาแล้ว

    #15402
    0
  2. #15395 Pedmonxee (@pech555) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 10:56
    พระเอกจิมาแล้วใช่มั้ย นิธานจะโดนเกลียดมั้ย
    #15395
    0
  3. #15380 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 00:11
    นิธานคนใหม่
    #15380
    0
  4. #15107 Tetsuu (@4427) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 00:17
    แงงง ตอนหน้าครอบครัวจะได้เจอกันแล้ว ว่าแต่ว่าเรายังไม่รู้ชื่อพระเอกใช่ไหมคะ~
    #15107
    0
  5. #15097 mmsays (@sunshineisty) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:55
    ย้อนกลับมาอ่านอีกรอบ ชอบเหมือนเดิม
    #15097
    0
  6. #14601 สตอเบรี่ (@storbayre) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 11:09
    อ่านวนไป ชอบไไ
    #14601
    0
  7. #14500 Sisisaline2739 (@Sisisaline2739) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 19:51
    มาอ่านวนรอบที่5แล้วจร้าาา
    #14500
    0
  8. #14432 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 23:31
    พยายามเข้าาาาา
    #14432
    0
  9. #14221 Mthv​ (@mast) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 13:30

    สรุปแล้วนิธานพูดอังกฤษ​หรือไทยง่ะ ถ้าพูดอังกฤษได้เพราะ​มาจากฤทธิ์ยาความทรงจำหรืิอเรีย​นมา
    จากโลกมนุษย์​??? ใครรู้บอกเราที😭
    #14221
    0
  10. #13915 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 23:44

    สงสารอ่า สู้ๆนะ เปลี่ยนตัวเองไปเลื่อยๆ

    #13915
    0
  11. #13672 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 08:27
    ง๋อยยยย ง(!*$+(-₩#*×฿ ชอบบ!!
    #13672
    0
  12. #13451 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 10:24
    ใครคือพ่ออ่ะ หมอศิลาเหรอ
    #13451
    0
  13. #13421 loocbomb (@loocbomb) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 13:11

    สนุกค่าาา

    #13421
    0
  14. #13259 kandaa555 (@kandaa555) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 18:52
    น่าติดตาม เพิ่งอ่าน เพิ่งเจอ
    #13259
    0
  15. #13250 liveingalaxy (@reborn-lucky) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 13:02
    ขนาดลูกยังไม่เจอ โห เกินไปอล้ววว
    #13250
    0
  16. #13141 yellowxxpeach (@yellowxxpeach) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 21:13
    นิธานสู้ๆ
    #13141
    0
  17. #12795 바람~ (@chocolatebt) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 03:58
    นิธานคนเก่าสร้างเรื่องแย่ไว้เยอะเชียว
    #12795
    0
  18. #12712 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 12:02
    นิธานคนเก่าไม่น่ารักเลยร้ายจัง
    #12712
    0
  19. #12666 chalillxx_ (@chalillxx_) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 21:42
    น้องจะน่ารักมั้ยนะ อยากหยิกแก้มมม
    #12666
    0
  20. #12607 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 13:59
    ธานคนเก่าร้ายจริงๆอะค่ะ สมควรละพ่อเขาจะไม่ไว้ใจ สู้ๆเน้อ
    #12607
    0
  21. #12606 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 13:57
    น่ารักกกกก
    #12606
    0
  22. #12559 hanatsuki33 (@hanatsuki33) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 21:39
    พี่เสือเริ่มหวงลูกมากขึ้น..มีฉะแน่ๆงานนี้
    #12559
    0
  23. #12047 BewtyKAWAI (@BewtyKAWAI) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 23:36
    จงแอ๊บต่อไป 555+
    #12047
    0
  24. #11573 Greenteass (@greentea000) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 19:11
    ขำมาก แอ๊บสำนึกผิดต่อไม่ไหวแล้ว55555 ได้หรอ!
    #11573
    0
  25. #10966 tuntiiz (@tuntiiz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 20:13
    น้องต้องน่ารักมากแน่ๆเลย
    #10966
    0