[END] กาลครั้งหนึ่ง...นานไม่ถึงไหน {Omegaverse}

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,511,142 Views

  • 15,458 Comments

  • 30,620 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    12,149

    Overall
    1,511,142

ตอนที่ 21 : ตอนที่ 19 วันป่วนๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 75468
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4963 ครั้ง
    13 มี.ค. 62


ตอนที่ 19

วันป่วนๆ



หลังวุ่นวายอยู่กับแขกไม่ได้รับเชิญอยู่ทั้งคืน เช้าวันถัดมานิธานก็ตื่นขึ้นมาด้วยอาการแจ่มใสพอประมาณ สภาพร่างกายและจิตใจนั้นพร้อมลุยเต็มที่ หากไม่ติดว่าตอนนี้กำลังมีเด็กและผู้ใหญ่ตัวโตอีกคนมาคอยนั่งจ้องทุกการกระทำของเขาจนตาแทบไม่กะพริบอยู่น่ะนะ

มองอะไรนักหนาน่ะฮึ ไม่เคยเห็นคนหรือไง”

เปล่า ผมมองโทรทัศน์ต่างหาก”

นิธานล่ะอยากจะกลอกตา เขาเอี้ยวตัวหันมามองคนพูดด้วยสายตารู้ทัน “แต่โทรทัศน์มันอยู่ทางนั้นไหม ทางนี้มีแต่ตู้เสื้อผ้า อยากดูโทรทัศน์ก็หันไปทางโน้นสิ”

ถึงจะถูกจับโป๊ะได้ง่ายๆ แต่มีหรือที่อามันต์จะยอมจนมุม เขาทำเมินสายตาที่คู่ชีวิตส่งมาให้ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น “วันนี้คุณจะไปไหนบ้างหรือ”

เราว่าจะไปเดินสำเพ็ง...” นิธานว่านึกหมั่นไส้ความลื่นเป็นปลาไหลของใครอีกคนไม่น้อย “คุณก็อยู่กับลูกที่ห้องนี่แหละ ตรงนั้นมันร้อน ไม่ต้องพาลูกไป เข้าใจไหม?”

เข้าใจๆ”

เออ! เข้าใจให้มันจริงเถอะ” คนจะไปเที่ยวพูดเสียงเข้ม

เมื่อแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย กายสูงโปร่งก็ตรงไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะหยิบครีมกันแดดสองหลอดขึ้นมาแล้วเดินไปทรุดตัวลงนั่งที่ด้านหน้าลูกชายตัวน้อย หมายจะทาครีมกันแดดให้เจ้าตัว “ไหนๆ ตรงไหนคือแขนเอ่ย ไอศูรย์ยกแขนขึ้นสิครับ”

ย๊า!” แขนสั้นป้อมทั้งสองข้างถูกยกขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงร้องถาม แถมยังมีการส่งยิ้มน่ารักให้อีกด้วย

ว้าว! เก่งจังเลย” นิธานเอ่ยปากชมขณะเริ่มบีบครีมกันแดดลงบนฝ่ามือตน ก่อนทำการทาครีมลงไปที่แขนทั้งสองข้างของลูกชาย เสร็จแล้วก็ถามขึ้นมาอีกครั้ง “แล้วขาอยู่ตรงไหนครับ ชี้ให้นิธานดูหน่อยเร็ว”

อา...” คราวนี้ไอศูรย์เอียงคอเล็กน้อยคล้ายจะไม่แน่ใจ ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือไปแตะที่น่องของตัวเองแล้วช้อนสายตามองคนถาม “ทาทา...”

เจ้าของชื่อยิ้มให้กับท่าทางนั้นพลางถามต่อ “แล้วหัวล่ะครับ”

สองมือถูกยกขึ้นแตะศีรษะด้วยความมั่นใจ

หูล่ะ”

เด็กชายก็ยังสามารถลดมือลงมาจับหูของตนและส่งยิ้มแป้นแล้นมาให้ได้

จมูก”

อา...คิกๆ” นิ้วสั้นจิ้มลงบนจมูกพลางหัวเราะคิกคัก ด้วยเริ่มรู้สึกสนุกแล้วนั่นเอง

คนเป็นแม่หลอกถามลูกซ้ำไปซ้ำมาอีกหลายครั้ง ขณะเดียวกันสองมือก็ลูบไล้เนื้อครีมไปยังผิวเนื้อส่วนที่โผล่พ้นเสื้อผ้าเสียจนทั่ว “โอ้โห ถามอะไรก็ตอบได้หมดเลยเนอะ เก่งจังเลยครับ ไอศูรย์คนเก่ง ตบมือให้ตัวเองหน่อยเร็ว”

ยายา~” มือเล็กตบเปาะแปะอย่างชอบอกชอบใจ นั่นทำให้นิธานก้มลงไปหอมแก้มเจ้าตัวน้อยฟอดใหญ่ราวกับจะให้รางวัล ลูกใครน้อฉลาดที่สุด เก่งมากๆ เลยครับ”

ที่จริงแล้วนี่เป็นคำถามที่พูดขึ้นมาลอยๆ โดยไม่ได้ต้องการคำตอบ ทว่าก็มีใครบางคนที่ดันพาซื่อ คิดตอบคำถามแทนลูกขึ้นมาเสียอย่างนั้น ลูกของผมกับคุณไง”

ทันใดนั้นนิธานก็ตวัดหน้าไปมองคนพูดอย่างไม่สบอารมณ์ สีหน้าดูขัดอกขัดใจเต็มที่ สับสวิตช์เปลี่ยนอารมณ์ได้เร็วยิ่งกว่าอินเทอร์เน็ตสี่จี “เออ! รู้แล้วน่า นี่ก็พูดเฉยๆ ไม่ได้ต้องการคำตอบไหม!?”

แน่นอนว่าอามันต์เข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อดี แต่ความรู้สึกอยากแกล้งให้แมวโมโหมันก็มีมากเสียจนทำให้เขาหยุดปากตัวเองไว้ไม่ได้อยู่ดี “อ้าว! คุณถามผมก็ต้องตอบสิ หรือจะให้ลูกตอบล่ะ” ดังนั้นสุดท้ายแล้ว คนช่างตอบก็โดนคนไม่ต้องการคำตอบเอื้อมมือมาหยิกเนื้อแขนล่ำๆ นั่นเต็มแรง โอ๊ย! โอ๊ยๆ โอเคๆ ผมขอโทษๆ ไม่เล่นแล้ว”

หึ!” มือหยิกหัวเราะในลำคอ ริมฝีปากยกยิ้มกว้างอย่างสะใจแล้วค่อยผละกายออกห่าง ด้วยคิดว่าจะทาครีมกันแดดให้ตัวเองต่อ ทว่าทันทีที่เริ่มหันหลังไปอีกทาง ท่อนแขนของเขาก็ถูกใครบางคนยึดเอาไว้ พาลให้กายที่กำลังจะลุกขึ้นยืนเสียหลักไปในทันที “โอ๊ะ!”

เป็นอามันต์ที่ทำอย่างนั้น ชายหนุ่มทำการรวบตัวคู่ชีวิตขึ้นมานั่งบนตัก สองแขนยังโอบรัดรอบเอวไว้แน่น คล้ายจะไม่ยอมให้อีกคนลุกไปไหนเด็ดขาด

อุ๊!” ดวงตาสีอำพันเหมือนมารดาเบิกโต พร้อมกันนั้นริมฝีปากก็ยังยู่เข้าหากัน เจ้าตัวน้อยชี้ไม้ชี้มือมายังผู้ใหญ่ทั้งสองพลางหัวเราะร่า ฝ่ามือเล็กมีการยกขึ้นปิดหน้าของตัวเองอย่างซุกซน “คิกๆ”

นิธานรู้สึกร้อนที่แก้มอยู่ไม่น้อย ยิ่งเห็นลูกแซวก็ยิ่งรู้สึกว่าแก้มกำลังจะไหม้ ดังนั้นเขาจึงยกมือขึ้นตบไหล่เจ้าของตักที่ตนนั่งซ้อนอยู่อย่างไม่ออมแรง “เล่นบ้าอะไรของคุณ!”

อย่าเพิ่งไปสิ” ใครอีกคนก็ไม่ได้สนใจท่าทางของคนบนตักเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสีฟ้าอ่อนช้อนขึ้นสบตาร่างในอ้อมแขนคล้ายจะอ้อนอยู่นิดๆ “ทาครีมให้ลูกแล้วไม่คิดจะทาให้พ่อบ้างหรือ”

ไม่อะ โตแล้วไหม คงทำเองได้อยู่หรอก” คนตัวเล็กกว่าย้อน “หรือว่ามือพิการ?”

อู้ว~” อามันต์ทำตาโต แต่ก็ส่งเสียง ‘อ้อน’ ใหม่อีกครั้งอย่างไม่ยอมแพ้ “ทาให้ผมหน่อยนะ นะนิธาน ได้โปรด...”


ทั้งสองจ้องตากันนิ่ง...


นิธานกำลังคิดว่าอามันต์กำลังเป็นบ้าอะไร ส่วนอามันต์เองก็คิดว่าเมื่อไหร่นิธานจะใจอ่อน ทำให้ความเงียบดำเนินต่อไปอย่างนั้นอีกหลายวินาที ก่อนไอศูรย์ตัวน้อยผู้กำลังสงสัยเกี่ยวกับการกระทำของพ่อและแม่จะเริ่มเปล่งเสียงอ้อแอ้ขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบงัน


แอ๊! มา...มามาย”


และก็เป็นนิธานที่เป็นฝ่ายถอนหายใจออกมาก่อน


เฮ้อ!” เขาขยับตัวขยุกขยิกอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงยอมเปิดฝาหลอดครีมกันแดดขึ้นมา “วุ่นวายกันจริงๆ คนพวกนี้ เอ้า! อยู่นิ่งๆ ล่ะ”

เก๊กเสียงดุๆ ดักไว้ ก่อนจะเริ่มป้ายครีมลงบนใบหน้าของเจ้าหมียักษ์เบาๆ นิ้วขยับเกลี่ยเนื้อครีมให้ซึมเข้าผิวของอีกฝ่าย โดยมีไอศูรย์คอยส่งเสียงเชียร์อยู่ตลอดเวลา ชวนให้ทั้งพ่อและแม่รู้สึกขำนัก

อู้ววว ฮิๆ


==========


ดวงตาสีสวยจ้องมองภาพ ‘ตลาดสำเพ็ง’ ที่อยู่เบื้องหน้าแล้วก็อดคิดเปรียบเทียบกับสถานที่ในความทรงจำไม่ได้จริงๆ

ที่ตั้งของตลาดและตรอกซอกซอยต่างๆ ยังคงเป็นที่จุดเดิมไม่มีการเปลี่ยนแปลง ร้านค้าแผงลอยและร้านในอาคารพาณิชย์ก็ล้วนแล้วแต่เป็นร้านเดิม ขายของเหมือนเดิมทุกประการ ส่วนพ่อค้าแม่ค้าที่กำลังประสานเสียงร้องเรียกลูกค้ากันอยู่นั้นก็ยังเป็นคนเดิมเช่นกัน

ไปๆ มาๆ นิธานก็พอจะสรุปได้ว่า สำเพ็งในโลกนี้แทบจะไม่มีอะไรต่างไปจากในโลกเดิมที่เขาจากมาเลยแม้แต่นิดเดียว

เห็นแล้วชวนให้รู้สึกอัศจรรย์ใจนัก

ไม่มีอะไรเปลี่ยน แม้กระทั่งอากาศ...

ระ...ร้อนดีจังเลยแฮะ

ชายหนุ่มคิดพลางกดเร่งพัดลมมือถือไปที่เบอร์สองโดยด่วน เมื่อได้ลมเย็นๆ มาคลายร้อน คนไทยในร่างของชาวตะวันตกก็ค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

เอ...ไปทางไหนก่อนดีนะ” นิธานหันมองซ้ายขวาเพื่อเลือกจุดที่จะเริ่มเดิน ทว่ายังไม่ทันที่จะได้ก้าวขาไปทางไหน หูก็ดันได้ยินเสียงร้องอ้อแอ้ของเด็กคนหนึ่งดังมาจากทางด้านหลังเสียก่อน


ทาทาอ่า...อุ๊!”

ชู่ว เงียบก่อนนะครับลูก”


เสียงแรกฟังว่าคุ้นแล้ว เสียงที่สองยิ่งรู้สึกคุ้นเข้าไปใหญ่ ซึ่งนั่นก็ทำให้คนตั้งใจจะมาเที่ยวพลันกลอกตาขึ้นมองท้องฟ้าพร้อมคิดย้อนไปถึงช่วงเวลาก่อนหน้านี้ในทันใด

ว่าแล้วเชียว บอกแล้วนะว่าอย่าตามมาๆ โอ๊ย! เชื่อฟังกันจริงๆ เลย! นิธานบ่นในใจเป็นหมีกินผึ้ง

ตอนพากันมาส่งตรงหน้าโรงแรม ใครบางคนมีการยืดอกรับปากเสียดิบดีเชียวว่าจะพาลูกไปเดินห้าง พาไปนู่นไปนี่แบบไม่ให้ลูกต้องลำบาก แต่พอนั่งแท็กซี่มาได้สักระยะหนึ่ง คนขับก็เริ่มรู้สึกว่ามีรถเก๋งสีดำคันหนึ่งพยายามขับตามรถของพวกเขามาตลอดทาง ทั้งยังคอยรักษาระยะห่างเอาไว้ด้วย

แรกเลยนิธานก็ตกใจไม่น้อย ทั้งยังพาลนึกถึงเรื่องวุ่นวายที่ฮ่องกง กลัวว่าเจ้าคนซาดิสต์หวังหลี่หมิงนั่นจะตามมาเล่นงานตนถึงที่นี่ แต่คิดไปคิดมาก็คล้ายว่าจะไม่ใช่ ดังนั้นจึงลองทำทีเป็นโทรเข้าเบอร์ของอามันต์เพื่อความแน่ใจ ก่อนเสียงเพลงลูกทุ่งพร้อมด้วยเสียงแตรรถยนต์ที่ดังแว่วเข้ามาในสายจะทำให้เขารู้สึกมั่นใจได้ในทันที


อ๊ะ! ท่านแม่ของหนูทำท่าจะหันมาแหละ หลบก่อนๆ”

อู้วปอออ”


เสียงนี่ก็เบ๊าเบาจังเลยเนอะ พูดซะไม่ได้ยินอะไรเล้ย!” คนหูดีถอนหายใจเฮือกอย่างระอาใจพลางทำท่าหันไปมองทางด้านหลังครั้งหนึ่งแล้วหันกลับมา ความคิดที่จะไปเดินแอดเวนเจอร์กลางแดดถูกโยนทิ้งไป เมื่อได้รู้ว่ามีคนหัวดื้อสองคนคอยเดินตามหลังมาด้วย

เฮ้อ! เปลี่ยนไปเดินในซอยวานิชก็แล้วกัน อย่างน้อยๆ ก็มีหลังคา”

นิธานเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยต่างๆ อย่างคล่องแคล่ว สมกับที่ในอดีตเคยมาเดินซื้อของอยู่หลายครั้ง กระทั่งเวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง เขาก็ได้ของติดไม้ติดมือมาเต็มไปหมด

แบบนี้เท่าไหร่ครับป้า” เขายกห่อกิ๊บหนีบผมอันใหญ่ขึ้นถามคนขายที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่

ห่อละเจ็ดสิบจ้ะ สามห่อร้อย คละได้ทั้งร้านเลย” คุณป้าอายุราวสี่สิบถึงห้าสิบปีเป็นผู้เอ่ยตอบ ซึ่งพอได้ยินราคาแล้วเขาก็ถามกลับอย่างงงๆ

หือ สามห่อร้อย?”

จ้ะ”

ห่อละเจ็ดสิบ สามห่อหนึ่งร้อยนะครับ?”

ถูกต้อง...” ทีแรกคนพูดมีการพยักหน้ายืนยันด้วย ทว่าผ่านไปไม่กี่วินาทีก็รีบโบกไม้โบกหน้าตาตื่น “เอ๊ะ! ไม่ถูกสิ ต้องสองร้อยๆ ว้ายๆ ขอโทษนะหนู พอดีป้ามัวแต่ดูละครอยู่”

เห็นท่าทางของอีกฝ่ายแล้วนิธานก็หลุดขำออกมา ก่อนจะเอ่ยแซว “แหม ผมกะว่าถ้าย้ำอีกรอบแล้วป้ายังคิดไม่ออกก็จะเนียนตามน้ำแล้วเชียว ตกลงสามห่อสองร้อยใช่ไหมครับ”

ใช่จ้า” คุณป้าผู้ดูงงๆ ยิ้มจนตาหยี “หนูเลือกได้เลยนะ ว่าแต่พูดไทยเก่งนะเนี่ย ลูกครึ่งหรือจ๊ะ”

ก็ประมาณนั้นแหละครับ” ผู้ไม่รู้จะอธิบายตัวตนตัวเองให้คนอื่นฟังอย่างไรดีเลือกที่จะตามน้ำไปเรื่อย เพราะนี่ก็เป็นครั้งที่สามของวันแล้วที่เขาถูกทักด้วยประโยคแนวๆ นี้ “งั้นขอผมเลือกดูก่อนนะ”

ตามสบายๆ”

เขาส่งยิ้มให้คนพูดแล้วเริ่มเดินวนดูของภายในร้าน

ร้านนี้เน้นขายสินค้าแนวกิฟต์ช็อปเสียเป็นส่วนใหญ่ มีทั้งกิ๊ฟอันเล็กๆ สารพัดลาย กิ๊ฟหนีบผมไซส์ต่างๆ ยางรัดผม ที่คาดผม ทุกอย่างวางเรียงรายดูละลานตาไปหมด แต่เขาเลือกที่จะให้ความสนใจกับบรรดากิ๊ฟหนีบตัวใหญ่มากกว่า

ช่วยไม่ได้ที่ร่างนี้ดันไว้ผมยาว แถมการจะตัดผมออกแต่ละครั้งก็ขยันมีอุปสรรคเข้ามาขัดเหลือเกิน สุดท้ายเขาเลยต้องยอมรับสภาพไปโดยปริยาย ดังนั้นไหนๆ ก็ได้มาเยือนแหล่งขายปลีกขายส่งแห่งนี้แล้ว เห็นทีต้องเหมาของพวกนี้กลับบ้านไปเยอะๆ หน่อย ทว่าพอเดินดูของไปสักพัก นิธานก็ถูกคุณป้าคนเดิมเดินเข้ามาสะกิดเบาๆ อีกครั้ง

ครับ?”

เมื่อเห็นว่าอีกคนหันมาหาตนแล้ว คนสะกิดก็รีบกระซิบถามเสียงเบาๆ “นี่แม่หนูๆ สุดหล่อตัวใหญ่ๆ ที่ยืนอุ้มเด็กแอบอยู่หลังเสานั่นน่ะใช่ ‘ผัว’ ของหนูหรือเปล่า”

แม่หนู’ ของคุณป้ามีอันต้องเลิกคิ้วขึ้นสูง เขาทำหน้าตาเหลอหลาอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงค่อยหัวเราะออกมาอีกครั้ง “ป้าครับ ผมเป็นผู้ชายต่างหาก มาแม่นงแม่หนูอะไรกัน ไม่ดีๆ”

อ้าว! ผู้ชายหรอกหรือนี่” คุณคนขายทำท่าตกอกตกใจ “แหม เห็นพูดครับๆ ป้าก็นึกว่าเราเป็นทอมซะอีก”

ไม่ใช่หรอกครับ ผมเป็นผู้ชายเนี่ยแหละ” เขาว่าพลางถามกลับ “ว่าแต่เมื่อกี้ป้าพูดว่าอะไรนะ”

อ๋อ! ป้าถามว่าสุดหล่อที่อุ้มเด็กอยู่ตรงนั้นน่ะใช่ผัวพ่อหนุ่มหรือเปล่า” คราวนี้คนพูดเปลี่ยนคำเรียกให้เสร็จสรรพ “เห็นชะเง้อคอมองตามเราเป็นยีราฟเลย ถ้าไม่ใช่ป้าจะได้โทรแจ้งตำรวจไง”

 นิธานเอี้ยวตัวหันไปมองยังบริเวณหน้าร้าน และก็ทันได้เห็นเสี้ยวศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีบรอนด์เข้มผลุบหายเข้าไปยังด้านหลังเสาคานขนาดใหญ่

แต่ทางนั้นคงจะลืมไปว่าตัวเองดันจอดรถเข็นเด็กไว้ในแนวขวาง เพราะฉะนั้นต่อให้ความกว้างของเสาสามารถบดบังตัวคนได้ หากความอลังการของรถเข็นก็ไม่อาจแอบซ่อนไว้ได้อยู่ดี

เฮ้อ...” เจ้าของดวงตาสีอำพันทอดถอนใจ เขาหันกลับมาพูดกับคนขายตามประสาคนรู้อยู่เต็มอก “ไม่ต้องโทรเรียกตำรวจหรอกครับป้า ปล่อยให้เขาแอบดูไปเถอะ คงคิดว่าแอบมิดแล้วมั้งนั่น”

นั่นแน่ แสดงว่าใช่ผัวพ่อหนุ่มจริงๆ ด้วย” คนพูดดูจะภูมิใจในเซ้นส์ของตัวเองน่าดู “ว่าแต่หล่อจังเลยเนอะ อย่างกับพระเอกหนังซูเปอร์ฮีโร่ที่ลูกป้ามันเพิ่งเปิดให้ดูแน่ะ เอ...เรื่องอะไรน้า”

เอาเถอะครับๆ ถ้าเขาอยากมองก็ให้เขามองไป ผมก็รอดูอยู่เหมือนว่าเมื่อไหร่จะรู้ตัวสักทีว่ามันไม่เนียนเลย”

แน่ะ พูดอย่างนี้แสดงว่างอนกันอยู่หรือจ๊ะ”

เปล่าหรอกครับ” นิธานปฏิเสธ “ผมแค่ไม่อยากให้เขาพาลูกออกมาเดินตากแดด อุตส่าห์บอกให้นอนอยู่โรงแรมดีๆ แล้วก็ยังตามมาอีก”

อืม ที่พ่อหนุ่มพูดมาก็จริง ป้าเห็นเด็กยังเล็กอยู่เลย น่าจะยังไม่ถึงขวบดีใช่ไหมล่ะ” หล่อนว่า “อย่างนี้แหละน้า มีลูกกวนตัวมีผัวกวนใจ พ่อหนุ่มก็อย่าไปถือสาอะไรสุดหล่อเขานักเลย ไหนๆ เขาก็อุตส่าห์พาลูกตามมาง้อแล้วเนี่ย ผัวเมียงอนกันแป๊บๆ เดี๋ยวก็หาย ไม่ก็ลากขึ้นเตียงไปเลยเป็นไงป้าสอนเทคนิคให้ได้นะ รับรองผัวรักผัวหลง ตกหลุมหัวปักหัวปำ ไปไหนไม่รอดแน่นอน”

ได้ยินแล้วผู้ที่ได้คนอาสาสอนความรู้สิบแปดบวกให้ก็รีบส่ายหัวพรืด “เอ่อ...ไม่ดีกว่าครับ ขอบคุณ นี่ครับ ป้าคิดเงินได้เลยนะ ผมเอาแค่นี้พอ” พูดจบก็จัดการยื่นตะกร้าที่หิ้วไว้ให้อีกคนไปอย่างรวดเร็ว ทำเอาคนมีน้ำใจถึงกับเปิดปากเอ่ยแซวต่อในทันที “แหมๆ ถึงจะงอนกันอยู่แต่ก็ยังรักสินะ รีบปฏิเสธกันเชียว เอ้าๆ ทั้งหมดหนึ่งพันพอดีจ้ะ”

นี่ครับ” มือเรียวหยิบแบงก์สีเทาจากกระเป๋าสตางค์ส่งให้แม่ค้า จากนั้นก็รับถุงพลาสติกใบใหญ่ที่ด้านในอัดแน่นไปด้วยของหลากหลายอย่างมาถือไว้

ขอบใจมากจ้า” คนเป็นแม่ค้ารับแบงก์มาถือไว้ ก่อนจะแตะธนบัตรสีเทาไปตามแผงกิฟต์ช็อปของตนแล้วพูดขึ้นมาว่า “ประเดิมหนึ่งพัน ขายดิบขายดีๆ”

ขอให้ขายดีนะครับวันนี้” นิธานส่งยิ้มให้คู่สนทนาแล้วออกปากอวยพร

จ้า เราก็อย่างอนผัวนานนักนะ” คนหวังดียังไม่วายย้ำเตือนในสิ่งที่ตนเข้าใจไปเองอีกครั้ง ส่งผลให้คนเป็นลูกค้าอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มอ่อนใจ

โธ่ ก็บอกว่าไม่ได้งอนไงเล่า...”

เสร็จจากร้านขายกิฟต์ช็อป นิธานก็เดินทอดน่องต่อไปเรื่อยๆ อย่างสบายอารมณ์ โดยมีสตอล์กเกอร์สองคนคอยเดินตามมาอย่างห่างๆ

แต่ก็ดูเหมือนว่าความพยายามปกปิดตัวตนของฝ่ายนั้นจะลดน้อยลงไปทุกทีๆ เพราะตอนนี้นอกจากจะไม่รีบหลบเวลาเขาแกล้งหันไปแล้ว ยังมีการปล่อยให้ลูกส่งเสียงพูดอะไรไปเรื่อยเปื่อยโดยไม่คิดห้ามอีก


ปอ ทาทาอ่า...”

ครับๆ ท่านแม่อยู่ตรงนั้นไง”

ทาทา อาวววว”

ทาทา...”


คิ้วเรียวกระตุกแล้วกระตุกอีก


จนเมื่อทนฟังสองพ่อลูกป่วนตนต่อไปไม่ไหว นิธานจึงได้หยุดก้าวเดิน ก่อนจะหันหลังกลับไปประจันหน้ากับคนทั้งคู่ ดวงตาถลึงใส่คนพออย่างหงุดหงิด “โอเคๆ ถ้าจะแอบซะโจ้งแจ้งขนาดนั้นก็มาเดินข้างๆ กันเลยเป็นไงส่วนคุณน่ะอามันต์ ตามมาสร้างความรำคาญไม่พอ ยังทำตัวไม่มีประโยชน์อีก มาช่วยเราถือถุงพวกนี้เลยเร็วๆ เข้า!”

หึๆๆ ในที่สุดก็ทนไม่ไหว คนที่แอบตามมาตลอดคิดแล้วยิ้มจนแก้มแทบปริ มือหนายกขึ้นถอดหมวกแก๊ปที่กำลังสวมอยู่ออก เผยให้เห็นซีกหน้าส่วนหนึ่งที่ถูกบดบังเอาไว้

ซึ่งก็ไม่ผิดไปจากที่นิธานคิดเลยสักนิด เพราะสุดท้ายแล้วคนคนนี้ก็คืออามันต์จริงๆ นั่นแหละ

ร่างสูงใหญ่ก้าวยาวๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็มายืนอยู่ตรงหน้าคู่ชีวิตเป็นที่เรียบร้อย ดวงตาสีฟ้าเปล่งประกายวาววับจนใครอีกคนรู้สึกโมโห 

มาๆ ผมช่วยนะ” อามันต์ผู้ไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิดยิ้มประจบ เขาส่งร่างของไอศูรย์ไปให้อีกคน “คุณรับลูกไปเร็ว ไม่ก็พาแกลงไปนอนบนรถเข็นซะนะ ทีนี้อยากแวะที่ไหนก็แวะได้เลย เดี๋ยวผมถือของให้เนอะ”

ได้ยินแล้วคนตัวเล็กกว่าก็ส่งเสียงโวยวายออกมาอย่างเหลืออด

โว้ยย ยังจะมานงมาเนอะอีก!”


=========


งื้ออาวๆ”

ร่างตุ้ยนุ้ยขยับตัวดุกดิกอยู่ในรถเข็นเด็ก นิ้วเล็กชี้ไปทางตุ๊กตากระต่ายหลากหลายสีแล้วทำตาโต ชวนให้ผู้คนที่พบเห็นหลุดอมยิ้มออกมาตามๆ กัน

อยากได้อันนี้หรือไอศูรย์” อามันต์ว่าพลางทรุดตัวลงนั่งข้างๆ รถเข็น เขาพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทำการหยิบตุ๊กตาในกระบะขึ้นมาหลายตัว จากนั้นก็ยื่นพวกมันเข้าไปใกล้ๆ ลูกชาย “เอาสีไหนดีเอ่ย”

ไอศูรย์ลังเล ทว่าไม่นานเขาก็เลือกได้ มือยื่นไปแตะใบหน้าของตุ๊กตาตัวหนึ่งพลางเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นพ่อ “แอ๊ะ!”

โอ้! ตกลงเป็นสีชมพูนะ”

สีอื่นไม่ดีกว่าหรือครับ นี่ไง...อันนี้ก็น่ารักน้า” เป็นนิธานที่รีบเอ่ยขัดพร้อมกับชี้ไปที่ตุ๊กตาตัวสีครีม หวังจะให้ลูกเปลี่ยนความตั้งใจ

บู้!

แต่ก็แน่นอนว่า...ไม่ได้ผล

ดังนั้นอามันต์ผู้ได้เห็นเหตุการณ์อันน่าตลกนี้จึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากห้ามปรามคู่ชีวิตของตนขึ้นมาก่อน “ลูกเลือกสีชมพูก็ต้องสีชมพูสิคุณ เขาเลือกแล้วนะ เดี๋ยวลูกเสียใจหรอก”

แต่...” คนตัวเล็กกว่าพยายามจะแย้ง และคล้ายไอศูรย์จะเข้าใจความในนั้นดี เจ้าตัวถึงได้รีบช้อนดวงตากลมโตที่มีสีเหมือนกันเปี๊ยบขึ้นสบตาคนพูดพลางส่งเสียงร้องออดอ้อน “อาวว~

อยู่ดีๆ นิธานก็รู้สึกเหมือนถูกคู่ต่อสู้ฮุคหมัดเข้าที่หัวใจอย่างไรอย่างนั้น

โอเคๆ สีชมพูก็สีชมพู คุณรีบๆ ไปจ่ายเงินเลยไป๊!”

เมื่อได้ยินเสียงยอมแพ้ คนถูกไล่ให้ไปจ่ายเงินก็หัวเราะก๊ากออกมาคำหนึ่ง อามันต์นำตุ๊กตาตัวอื่นเก็บคืนที่เดิม ก่อนจะถือตัวที่ลูกชายเลือกไปจ่ายเงิน ส่วนเด็กน้อยผู้ได้ของเล่นสมใจก็รีบตบมือแปะๆ พร้อมส่งรอยยิ้มหวานให้คนอนุญาตจนตาหยี “คิกๆ”

จ้ะ! ขำกันให้เต็มที่เลยจ้ะ” โอเมก้าผู้มีพันธะเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันขั้นสุด

นี่มันไม่ได้ผิดไปจากที่คุณป้าร้านกิฟต์ช็อปพูดไว้เลยสักนิด

ทั้งลูกทั้งคู่ชีวิต ช่างกวนตัวกวนใจกันเหลือเกิน!

โชคดีที่นิธานรู้ตัวตั้งแต่เนิ่นๆ ว่าอามันต์ตามมา เขาเลยพยายามเลือกเดินในซอยที่มีหลังคาบังแดดหรืออยู่ในอาคารห้างร้านเป็นหลัก ประกอบกับวันนี้เป็นวันธรรมดา ผู้คนในตลาดเลยบางตาลงไปมาก ซึ่งนั่นก็ทำให้ชาวต่างชาติผู้เติบโตมาในเมืองหนาวทั้งสามรอดพ้นจากการถูกส่งเข้าเตาอบไปอย่างหวุดหวิด

“อา...”

“เป็นไง? เย็นดีใช่ไหมลูก” นิธานส่งยิ้มให้ลูกพลางใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำสะอาดเช็ดไปตามแขนขาและใบหน้าเพื่อคลายความร้อนให้เจ้าตัว หลังจากที่พากันเดินวนไปวนมาอยู่ในตลาดมาร่วมสามชั่วโมงแล้ว

“อู้ว~” เด็กชายตัวน้อยยกตุ๊กตากระต่ายสีชมพูอ่อนขึ้นโชว์เป็นคำตอบแทน นิธานลองแกล้งทำท่าจะดึงตุ๊กตาออกมา ทว่าไอศูรย์ก็คว้าหมับเข้าที่หูเจ้ากระต่ายแล้วออกแรงยึดไว้ราวกับนกรู้ “แอ๊!” คนชอบแกล้งลูกจึงได้แต่รู้สึกขบขันไปตามเรื่องตามราว “โอเคๆ นิธานไม่แย่งก็ได้ หวงของเก่งจริงๆ เลย”

แหม รักเหลือเกินนะไอ้เจ้ากระต่ายสีชมพูเนี่ย เห็นกอดไม่ปล่อยตั้งแต่ตอนที่ซื้อมาแล้ว

เมื่อเช็ดตัวเสร็จ ไอศูรย์ที่รู้สึกสบายตัวขึ้นมากก็สามารถเริ่มกลับมาเล่นซนได้เหมือนเดิม นิธานเก็บผ้าขนหนูเปียกลงถุงพลาสติกใส ซึ่งนั่นเป็นเวลาเดียวกับที่อามันต์กลับมาพอดี คนหายไปซื้อน้ำแกว่งขวดน้ำดื่มสองขวดให้เขาดู “น้ำมาแล้วคุณ”

“ขอบคุณ” คนกำลังรอว่าพลางยื่นมือไปรับขวดน้ำมาเปิดดื่มอึกๆ แก้กระหาย

“ลูกโอเคแล้วใช่ไหมคุณ”

“อืม ไม่เป็นไรหรอก สบายตัวแล้วนั่น อ๊ะๆ เอาหูพี่กระต่ายเข้าปากไม่ได้นะครับ!”

“งื้อ!” พอได้ชาร์จแบตเข้าหน่อยก็เริ่มดื้อ ไอศูรย์ทำหน้ามุ่ยพลางเบะปากอย่างขัดใจ เมื่อของรักชิ้นใหม่ถูกดึงออกไปจากปาก “แอ๊!

“ไม่เอาครับ อันนี้หนูกินไม่ได้” คนเป็นแม่พูดกับลูก ร่างเพรียวหันสบตากับอามันต์ ก่อนทำท่าพยักพเยิดไปทางด้านหลังรถเข็นและพูดต่อ “เด็กดีกินน้ำดีกว่าเนอะ”

เมื่อเข้าใจในสิ่งที่คู่ชีวิตต้องการจะสื่อ หนุ่มร่างใหญ่ก็รีบเอื้อมหยิบขวดนมที่อีกฝ่ายต้องการออกมาทันที อามันต์เปิดขวดนมฝาออกแวส่งจุกนมเข้าปากลูกชายตัวยุ่งไป ส่งผลให้เจ้าตัวเล็กหยุดร้องงอแง หันมาตั้งหน้าตั้งตาดูดน้ำเข้าปากจ๊วบๆ โดยอัตโนมัติ

ลืมเรื่องที่เกือบจะถูกแย่งของเล่นไปอย่างสิ้นเชิง

“กลับกันเลยดีไหมคุณ นี่ก็สี่โมงกว่าแล้วนะ เดี๋ยวรถติด”  นิธานถามขึ้นขณะกำลังช่วยประคองขวดน้ำในมือของลูกชาย คนถูกถามได้ยินแล้วก็พยักหน้า เมื่อเห็นหน้าปัดนาฬิกาข้อมือบอกเวลาตรงตามที่อีกคนบอกจริงๆ “ซื้อของพอแล้วงั้นกลับเลยก็ได้ เดี๋ยวผมโทรบอกให้คนขับรถก่อน”

“จะให้ซื้ออะไรเพิ่มอีกล่ะ เท่าที่เห็นนี่ก็เยอะแล้ว” นิธานก้มลงมองบรรดาถุงพลาสติกหลากสีสันก่อนจะชะงักไป “เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ เราว่าจะถามอยู่แต่ก็ลืม ตกลงคุณไปเช่ารถพร้อมคนขับไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย”

“อ๋อ นั่นน่ะหรือ...ผมก็นั่งดูในเว็บตอนที่กำลังรอคุณกลับมาที่โรงแรมไง”

“เข้าใจละ” คนฟังพยักหน้าหงึกหงัก “สรุปว่าเตรียมการทุกอย่างไว้เสร็จสรรพ พร้อมสตอล์กเกอร์เราตลอดเวลาเลยสินะ”

ได้ยินคำถามแล้วอามันต์ก็ไม่ได้รู้สึกละอายใจแต่อย่างใด เขายักไหล่ยึกยักพร้อมกับทำท่ากวนๆ ใส่ ก่อนจะส่งเสียงตอบคำถามด้วยคีย์อันสูงลิ่ว ทำเอานิธานนึกอยากจะถีบเจ้าหมียักษ์นี่สักทีสองทีด้วยข้อหาหมั่นไส้


“แน่นอน!”


ดูตอบเข้า...มันน่าจับไปเผานั่งยางจริงๆ เลยเว้ย!



-TBC-


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.963K ครั้ง

505 ความคิดเห็น

  1. #15440 kkolk (@kkolk) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 17:23
    คุณสาเขาห๊วงหวงงงง
    #15440
    0
  2. #15423 Fktay (@Fktay) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 11:59
    ทาทาาาา~
    #15423
    0
  3. #15290 zhll (@wimolnut) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 00:33
    อ่าวพีคคค รู้ได้หว่า55
    #15290
    0
  4. #15131 icetharinee (@icetharinee) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 00:01
    เนี้ยยยย ท่านแม่รู้อ่ะ!
    #15131
    0
  5. #15124 Tetsuu (@4427) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 16:28
    เดี๊ยวววว คุณแม่!!!
    #15124
    0
  6. #15082 SkmilkSk (@SkmilkSk) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:41
    ตอนเด็กๆเคยประสบการณ์อุบัติเหตุอะไรรึป่าวเนี่ยยยย วิญญาณสลับไปสลับมาอยู่ได้
    #15082
    0
  7. #15081 rxxxacxxn (@parksunbe) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:31
    ตอนเด็กๆนิธาสเคยประสบอุบัติเหตุแล้วได้สลับกับอีกโลกอ่ะเป่า แล้วพอมาโตก็เกิดอีกแล้วก็ได้มา เหมือนที่ยมบอกว่าอีกชีวิตเป็นแบบที่เป็น จะกลับมามั้ย ด้วยนิสัยที่ต่างกันจากแม่หรือน้องที่ยัฃเห็นตอนเด็ก ก็เลยรู้ว่ากลับมาหรือป่าว555555 เดาไปเรื่อยยยยย
    #15081
    0
  8. #15070 miyumiyu (@miyumiyu) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:45
    ท่านแม่กับนาวียา รู้อะไรใช่ม้ายยยยย พวกคุณสารภาพมาเดี๋ยวเนนนนนนน้
    #15070
    0
  9. #14449 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 08:14
    เหมือนท่านแม่กับชื่อไรนะ....น้องสาวคนกลางอ่ะ รู้ใช่มั้ยว่านี้คือครอบครัวตัวเองจริงๆ
    #14449
    0
  10. #14298 Fi-_-Nn (@Fi-_-Nn) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 19:52
    ท่านแม่ไปรู้อะไรมา?!
    #14298
    0
  11. #14104 kksssp (@kksssp) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 23:50
    ท่านแม่รู้อยู่แล้วเหรอ รึว่าท่านแม่ก็เคยเป็นแบบนิธาน
    #14104
    0
  12. #13983 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 02:12

    ท่านแม่รู้!!! ท่านมีเซ้นส์หรอ?

    #13983
    0
  13. #13877 TTSRLN (@TTSRLN) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 23:48
    เอ๋~~~~ ท่านแม่
    #13877
    0
  14. #13684 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 15:21
    เดี๋ยวๆ ขุ่นแม่ต้องรู้อะไรแน่ๆ เลยยย
    #13684
    0
  15. #13666 BBBoBowww (@nuyoja) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 23:30
    ขุ่นแม่มมมมรู้อะไรมาคร้าาา
    #13666
    0
  16. #13469 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 12:17
    เดี๋ยว คือแม่รู้หรอ ได้ไง ได้ไงงงง
    #13469
    0
  17. #12818 Fktay (@Fktay) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 23:23
    แม่นี่ยังไง?
    #12818
    0
  18. #12789 zerogross (@zerogross) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 23:58
    แม่กับน้องผู้หญิงอีกคนนี่แปลกๆๆ แอบมาเกิดใหม่เหมือนกันใช่ไหม?
    #12789
    0
  19. #12738 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 15:09
    แม่ของนิธานรู้หรอเนี่ย
    #12738
    0
  20. #12727 chalillxx_ (@chalillxx_) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 13:12
    เอาจริงแม่เหมือนรู้เลยอะ ซีรี่ย์นี้น่าจะเป็นข้ออ้างเหมือนนิธานอะ เป็นแม่ลูกที่เหมือนกันมากเว่อร์
    #12727
    0
  21. #12698 มิมุมิ (@beautifulinworld) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 04:13

    คุณแม่เหมือนรู้อะไร5555
    #12698
    0
  22. #12687 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 00:19
    หืมมมมมมมมมมมมมม
    #12687
    0
  23. #12623 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 17:00
    คุณแม่เฮเลนเหมือนรู้อะไรบางอย่างนะคะ
    #12623
    0
  24. #12576 hanatsuki33 (@hanatsuki33) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 00:25
    ท่านแม่ดูรู้!!ท่าเฮเลนญาณทิพย์
    #12576
    0
  25. #12551 jampshot (@jampshot) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 11:17
    แม่รู้

    OMG
    #12551
    0