[END] กาลครั้งหนึ่ง...นานไม่ถึงไหน {Omegaverse}

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,511,111 Views

  • 15,458 Comments

  • 30,619 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    12,118

    Overall
    1,511,111

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 12 แมวไม่อยู่ หนู(อยาก)ร่าเริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60655
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3829 ครั้ง
    13 มี.ค. 62


ตอนที่ 12

แมวไม่อยู่  หนู(อยาก)ร่าเริง



“เซ็งอะ” ริมฝีปากบางบ่นพึมพำออกมาเบาๆ เป็นภาษาไทย ขณะที่ตัวเองนอนทอดร่างเหยียดยาวอยู่บนโซฟาตัวเดิมหลังเสร็จจากการพาลูกนอนกลางวันแล้ว

ทำให้มีนาที่กำลังนวดขาให้ผู้เป็นนายอยู่ต้องเงยหน้าขึ้นมาถาม “คะ? เมื่อครู่ท่านว่าอะไรนะคะ...”

“อ้อ ไม่มีอะไรหรอก เราแค่เบื่อๆ” นิธานบอกปัด ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้บอกมีนาเรื่องพ่อแม่ของตนเลย “จริงสิ! วันจันทร์เราจะกลับบ้านนะมีนา เธอก็ต้องไปด้วย เข้าใจไหม”

“เอ๋ กลับไปทำไมกันคะ”

“ถามได้ ก็ท่านพ่อกับท่านแม่กำลังจะกลับมาที่นี่น่ะสิ ดันรู้เรื่องที่เราเข้าโรงพยาบาลจนได้ อ้อ! ต้องโทรไป เฉ่งเจ้าน้องปากเปราะคนนั้นเสียหน่อยแล้ว!” พูดจบเขาก็คว้าโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะกลางขึ้นมาโทรออกอย่างเร่งรีบ ผู้ดูแลสาวได้แต่จ้องมองท่าทางนั้นด้วยความฉงน

แล้วไอ้ ‘เฉ่ง’ ที่ว่า มันหมายความว่าอะไรกันคะนั่น? สงสัยจะไปได้ศัพท์แปลกๆ มาจากซีรีส์อีกแล้ว เฮ้อ!


[ครับ ท่านพี่]


นิธานถือสายอยู่นาน ในที่สุดผู้เป็นน้องชายก็ยอมรับโทรศัพท์เสียที เขาจึงเริ่มพูดเข้าเรื่องอย่างไม่รอช้า “นี่นิรัชน้องรัก...สารภาพมาซะดีๆ ว่าเมื่อไม่นานมานี้น้องได้ทำอะไรผิดๆ ลงไปหรือเปล่า”

[เอ๊ะ? เอ่อ...ก็ไม่นี่ครับ]

เสียงปฏิเสธตะกุกตะกักฟังดูมีพิรุธอย่างชัดเจน ฝ่ายผู้เป็นพี่ชายจึงกดได้เสียงของตัวเองให้ต่ำลงอีกพลางถามซ้ำอีกครั้ง “แน่ใจนะ? สักเรื่องก็ไม่มีเลยหรือ”

[มะ...ไม่มีนะครับ ผมคิดว่าไม่มี]

“คิดให้ดีนะนิรัช น้องจะบอกพี่ดีๆ หรือจะบอกด้วยน้ำตา? ถ้าตัดสินใจผิดสักนิดเดียวละก็...วันจันทร์นี้ได้เจอกันแน่!”

ได้ยินดังนั้น นิรัช ผู้ตกเป็นเบี้ยล่างของพี่ชายซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็รู้สึกอยากร้องไห้ ความกดดันที่ถูกส่งมาตามสายทำให้เขารีบเอ่ยปากสารภาพความจริงโดยไม่กล้ารีรออะไรอีก [ก็ได้ๆ ผมหลุดปากบอกท่านแม่ไปเองว่าท่านพี่เข้าโรงพยาบาล ขอโทษนะครับ แต่ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ!]

“อ๋อ~” คำพูดที่แอบแก้ต่างอยู่ในทีของนิรัช ทำให้ใครบางคนนึกฉุน “หึ! ไม่ได้ตั้งใจๆ รู้ไหมว่าการไม่ได้ตั้งใจของน้องมันทำให้พี่ถูกท่านแม่ต่อว่า” นิธานแทบจะพ่นไฟออกมาอยู่รอมร่อ “ฮึ่ย! อุตส่าห์ย้ำแล้วย้ำอีกแล้วเชียวนะ! หาเรื่องให้กันจริงๆ เลย!”

[อ่า...ท่านพี่ที่รัก น้องผิดไปแล้ว...]

“ไม่ต้องมานงมาน้องเลยเจ้าน้องเลว! รอเดี๋ยวเถอะ! วันจันทร์นี้นายต้องได้ชดใช้แน่ อย่าได้คิดหนีเชียวนะบอกไว้ก่อน เอ๊ะ! แต่เดี๋ยวนะ...” คนข่มขู่น้องรัวๆ ว่า กระทั่งหูเริ่มได้ยินเสียงอะไรต่อมิอะไรจากฝั่งนั้นดังแทรกเข้ามาเป็นระยะ เขาจึงเกิดอาการสงสัยใคร่รู้ “นี่นายอยู่ไหนเนี่ย ทำไมถึงเสียงดังจัง”

[เอ๊ะ! ได้ยินด้วยหรือครับ ผมพยายามเดินออกมาห่างๆ แล้วเชียวนะ]

“ได้ยินสิ ถ้าไม่ได้ยินพี่จะถามหรือไง!

ไหล่องอาจของน้องชายเผลอห่อเข้าหากันอย่างไม่ได้ตั้งใจ น้ำเสียงกระแทกกระทั้นของท่านพี่ที่รักช่างฟังแล้วรู้สึกขวัญผวาจริงๆ [ครับๆ ตอนนี้ผมอยู่ในงานการกุศลที่ห้างดิเอมเมอรัลน่ะ เพิ่งมาถึงพอดี]

“งานการกุศล?” นิธานทวนคำ “แล้วมันเป็นงานเกี่ยวกับอะไรกัน”

[เป็นโครงการรณรงค์เรื่องทำวิกผมเพื่อผู้ป่วยมะเร็งน่ะครับ พวกเซเลปดาราเขาช่วยกันจัดขึ้นมา แล้วก็มีการชักชวนคนดังมาตัดผมในงานเพื่อนำไปบริจาค ถือว่าได้ประชาสัมพันธ์โครงการไปในตัวด้วย]

“อ๋อ” ผู้เป็นพี่ลากเสียงยาว แต่ยังไม่วายถามต่อ “แล้วไหงผู้บริหารอายุน้อยอย่างนายถึงไปอยู่ในงานนั่นได้ พี่ไม่เห็นว่ามันจะมีทางไหนที่เกี่ยวข้องกับบริษัทเรานี่”

[มันก็ไม่เกี่ยวกับบริษัทหรอกครับ แต่โธ่...งานนี้มิคาเอลมาด้วยนี่นา ดังนั้นน้องก็เลย...]

“มิคาเอล? เอ๊ะ! มิคาเอลคนที่น้องคลั่งนักหนาคนนั้นน่ะนะ” ชื่อแปลกหูที่น้องชายเอ่ยขึ้นมา ทำให้นิธานนึกหน้าเจ้าของชื่อออกในทันใด เขาผุดยิ้มกริ่ม “อ๋อ ที่แท้เราก็ไปเฝ้าพ่อหนุ่มหนุ่มล่ำบึ้กนี่เอง มิน่า...โอเคๆ พี่เข้าใจแล้ว”

[อ่า ท่านพี่ครับ...] นิรัชโอดครวญ ทว่ายังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ผู้เป็นพี่ชายก็ร้องอุทานอย่างเพิ่งนึกอะไรได้ “เดี๋ยวนะนิรัช...เมื่อกี้น้องบอกว่าในงานมันมีการตัดผมด้วยใช่ไหม?”

[ถูกต้องครับ งานนี้เมวิสลงทุนให้ช่างมือดีของร้านมาตัดผมให้แขกในงานเชียวนะครับ ท่านพี่ก็น่าจะรู้จัก ได้ยินว่าเป็นร้านที่ไปใช้บริการประจำด้วยนี่นา]

เมวิส? อ้อใช่! นั่นชื่อร้านที่เราเคยไปวันนั้นนี่ นิธานคิด

“มันก็ใช่ล่ะนะ ว่าแต่งานมีถึงวันไหนน่ะ”

[จัดแค่วันนี้วันเดียวครับ สักสองสามทุ่มหลังจบการแสดงของดารานักร้องก็เลิกแล้วล่ะ]

วินาทีนั้นใครบางคนก็เริ่มตาลุกวาว ไอเดียดีๆ พลันพุดขึ้นมาในหัว ร่างสูงโปร่งรีบกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งพลางดีดนิ้วดังเป๊าะ “งั้นก็ได้การล่ะ!”

[ดะ...ได้การอะไรครับ]

อนิจจา คำถามของน้องชายดันผ่านเลยหูผู้เป็นพี่ไปอย่างน่าสงสาร นิธานไม่ได้ฟังที่น้องพูดเลยแม้แต่นิดเดียว

เขาเหลือบมองนาฬิกาที่กำลังบอกเวลาบ่ายสองกว่าแล้วยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะต่ำๆ ในลำคอ แล้วเอ่ยปากบอกอะไรบางอย่างกับนิรัชด้วยน้ำเสียงร่าเริงสุดๆ “นี่นิรัช ฝากบอกผู้จัดงานด้วยนะว่าพี่จะไปด้วย แล้วเจอกันนะน้องชาย”

[เอ๊ะ? อะไรนะครับ เดี๋ยว...]

พูดจบนิ้วเรียวก็จัดการกดตัดสายสนทนาทันที โดยไม่คิดแม้แต่จะรอให้ผู้เป็นน้องได้พูดอะไรต่อ นิธานวางโทรศัพท์ลงข้างตัว สองมือยกมือขึ้นกอดอกพลางฮัมเพลงออกมาเบาๆ ด้วยอารมณ์ที่ดีเป็นพิเศษ

ท่าทางนั้นทำให้มีนาที่เพิ่งกลับจากการไปเข้าห้องน้ำพอดี เอ่ยถามผู้เป็นนายด้วยความสงสัย “มีเรื่องอะไรดีๆ หรือเปล่าคะ”

ชายหนุ่มตอบพร้อมยิ้มออกมาจนแก้มแทบปริ “มีสิ เรื่องดีมากเชียวล่ะ ดีมากกก ว่าแต่คุณไอยายังอยู่ในบ้านใช่ไหม เธอจะออกไปไหนหรือเปล่า”

“ใช่ค่ะ เห็นว่าวันนี้จะไม่ออกไปไหนนะคะ”

“อย่างนั้นก็ดี คุณไปตามคุณไอยามาหน่อยสิ บอกว่าเรามีเรื่องด่วนต้องรีบไปจัดการ อยากให้เธอช่วยมาดูแลไอศูรย์ให้สักครู่...”


==========


Pagani Huayra รถซูเปอร์คาร์คันหรูสายเลือดอิตาเลี่ยนสีดำสนิทแล่นอวดโฉมมาตามถนนใหญ่ รูปลักษณ์และดีไซน์อันโดดเด่นเชิญชวนให้ผู้ที่พบเห็นต้องมองตามจนแทบเหลียวหลัง ก่อนมันจะถูกผู้เป็นนายขับพาเข้ามาจอดยังลานจอดรถโซนวีไอพีของห้างดิเอมเมอรัล

เครื่องยนต์ดับลงพร้อมกับประตูฝั่งคนขับค่อยๆ เลื่อนเปิดขึ้น ตอนนั้นเองที่เหล่าผู้เฝ้ามองได้มีโอกาสยลโฉมหน้าเจ้าของรถแพงระยับคันนี้... ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังร่างของคนคนหนึ่งที่กำลังก้าวขาลงจากรถ สิ่งแรกที่ได้เห็นคือท่อนขาเรียวยาวภายใต้กางเกงยีนสีเข้ม ตามมาด้วยร่างกายท่อนบนที่สวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนทั้งยังถูกปลดกระดุมลงมาสามเม็ด เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าและลำคอระหงที่สวมปลอกคอสีเทาไว้อยู่ เมื่อมองเลยขึ้นไปถึงส่วนของใบหน้า...ถึงตอนนี้ไม่ว่าใครต่างก็ต้องรู้สึกคล้ายจะหยุดหายใจไปตามๆ กัน

เส้นผมสีบรอนด์ทองที่มีความหยักศกเล็กน้อยทิ้งตัวลงตามแรงโน้มถ่วงของโลก ความยาวของมันนั้นยาวจรดบั้นเอวเลยทีเดียว แม้จะดูแปลกสักหน่อยที่เจ้าของผมยาวๆ นี้เป็นผู้ชาย ทว่าก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันดูเข้ากับเจ้าตัวได้ดีเหลือเกิน ไหนจะคิ้วที่โก่งนิดๆ รับกันดีกับดวงตาสีอำพันกลมโต จมูกโด่งสวย ปากเป็นกระจับ มองๆ ไปแล้วไม่ยักเจอจุดด้อยสักจุด ส่งผลให้บางคนอดไม่ได้ที่จะอิจฉา

และใช่ ผู้ที่กำลังอยู่ในความสนใจของประชาชนนั้นก็คือ ‘นิธาน’ นั่นเอง

เฮ้อ! ดีนะเคยขับกระบะกับซาเล้งอยู่บ่อยๆ ไม่งั้นได้เกร็งแย่ รถหรูๆ นี่มันก็แรงเอาเรื่องเหมือนกันแฮะ เล่นกะแรงเหยียบไม่ถูกเลย เขาลอบพึมพำในใจ ขณะพยายามทำเป็นเมินสายตาผู้คน นี่ถ้าไม่เกรงใจภาพลักษณ์สูงส่งหรูหราของตัวเอง เขาล่ะอยากจะยกมือขึ้นปาดเหงื่อแก้เครียดไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด

พอตรวจตราอะไรเรียบร้อยดีแล้ว นิธานก็กดรีโมทเพื่อล็อกรถ ก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือของตนขึ้นมาต่อสายถึงน้องชายที่รัก เมื่อทางนั้นรับสายแล้วจึงได้กรอกเสียงรายงานตัวลงไป “พี่มาถึงแล้วนะนิรัช งานจัดตรงไหนนะ?”

[งานอยู่ตรงลานเอเทรี่ยมเลยครับ เอ๊ะ! แต่ว่าท่านพี่มาจริงๆ หรือครับ!?]

“โทรมาขนาดนี้แล้วยังคิดว่าพี่ล้อเล่นอีกหรือไง เอาล่ะๆ ลานเอเทรี่ยมใช่ไหม ไว้เจอกันนะ”

[ให้ผมเดินไปรับดีกว่าไหม เดินฝ่าคนเข้ามาเองเห็นจะยากนะครับ เพราะตอนนี้คนเยอะน่าดูเลย]

“งั้นหรือ” ได้ฟังแล้วคนเป็นพี่ชายก็เกิดอาการลังเล ไม่นานเขาก็ตัดสินใจได้ “เอาอย่างนี้ดีกว่า ไว้พี่เดินไปใกล้ถึงจะโทรหาเราอีกทีแล้วกัน ถึงตอนนั้นน้องค่อยออกมารับ มันจะได้ไม่วุ่นวาย”

[จะดีหรือครับ แต่ผม...]

“ดีสิๆ” นิธานย้ำ “เถอะน่า พี่ไม่ก่อเรื่องหรอก สัญญาเลย”

[แหม ได้ยินแล้วผมชักเป็นห่วงมากกว่าเดิมอีก]

“ฮ่าๆ โอเคๆ แล้วเจอกันนะ” ผู้ที่ทำให้น้องเป็นห่วงหัวเราะร่า เขาคุยอะไรกับนิรัชต่ออีกสองสามคำก่อนวางสายไป จากนั้นสองขาก็มุ่งหน้าสู่พื้นที่จัดงานในทันที

ใช้เวลาพักหนึ่ง นิธานก็เดินมาถึงบริเวณที่ใช้จัดงาน เขาต่อสายถึงนิรัชอีกครั้ง เพื่อให้อีกฝ่ายออกมารับ

“นิรัช! ทางนี้!”

แขนเรียวชูขึ้นสูงประกอบกับการร้องเรียกที่ไม่เบานัก ส่งผลให้ นิรัช ชายผู้ถูกเรียกรีบหันขวับไปตามทิศที่มาของเสียง ในที่สุดจึงได้พบกับร่างของพี่ชายที่กำลังมองหาอยู่สักที “ท่านพี่!” ชายหนุ่มก้าวเท้ายาวๆ พาร่างที่มีส่วนสูงพอกับพี่ชาย  ทว่าความหนากลับมีมากกว่าโขเข้าไปหานิธาน ก่อนจะทำการดึงคนตัวบางกว่าเข้ามากอด นิธานจึงยกมือขึ้นตบหลังของนิรัชเบาๆ พวกเขายื่นแก้มมาแตะสัมผัสกันสองสามครั้งแล้วค่อยผละออกจากกัน ซึ่งเป็นอันเสร็จพิธีการทักทายกันของครอบครัวนี้

“ไว้ค่อยคุยกันนะ ตอนนี้น้องพาพี่เข้าไปในงานก่อนดีกว่า เร็วๆ เข้า” ผู้เป็นพี่รีบเอ่ยชักชวน สีหน้าท่าทางดูตื่นเต้นกับอะไรบางอย่างมากเสียจนนิรัชอยากยกมือขึ้นกุมขมับ แต่ด้วยไม่อยากขัดใจให้พี่ชายต้องแผลงฤทธิ์ใส่ท่ามกลางประชาชนที่ค่อนข้างหนาตา ชายผู้มีศักดิ์เป็นน้องจึงต้องยอมทำตามคำนั้นอย่างไร้เงื่อนไขใดๆ

“เฮ้อ! ถ้าอย่างนั้นก็ตามน้องมาครับ”

พี่น้องตระกูลวิทักษาเดินเคียงข้างกันเพื่อกลับเข้าไปในงาน และเพียงพวกเขาก้าวผ่านทางเข้าสำหรับวีไอพีเข้าไป รูปโฉมและความสำคัญของคนทั้งคู่ก็ดึงดูดให้ทุกสายตาหันมองมาทางนี้เป็นตาเดียว

แน่นอนว่าส่วนใหญ่นั้นรู้จักนิรัชกันอยู่แล้ว แต่กับอีกคนที่เดินตามกันมาติดๆ เนี่ยสิ...


“นั่นใช่ท่านอัลวินหรือเปล่าน่ะ?

“หืม จะใช่หรือ ปกติท่านไม่ค่อยชอบออกสื่อนี่นา รูปถ่ายยังไม่ค่อยมีให้เห็นเลย”

“แต่ฉันว่าใช่ ดูสิ! หน้าตาคล้ายท่านแอนดรูว์ออกขนาดนั้น แถมยังผมยาวแล้วก็สวมปลอกคออยู่ด้วย ท่านอัลวินเป็นโอเมก้านี่ใช่ไหม หรือว่าท่านจะมาร่วมบริจาคเส้นผมด้วยกันนะ”

“กล้องๆ กล้องอยู่ไหน รีบถ่ายเก็บไว้เร็วเข้า!”


คำศัพท์น่ารู้จากนิธาน แอนดรูว์ = ชื่อจริงของนิรัช


บ้านเขาก็มีธรรมเนียมตั้งชื่อรองแบบแปลกๆ ให้ลูก แล้วก็เรียกชื่อรองนั้นจนติดปากกันทั้งบ้านอย่างนี้แหละ


“แหม คึกคักกันดีจัง” นิธานลอบเอนกายเข้ามาใกล้ๆ น้องชายพลางกระซิบถาม “น้องว่าพี่ควรหันไปยิ้มและโบกมือให้กล้องไหม”

“ถ้าไม่อยากเป็นข่าวหน้าหนึ่งก็อย่าเชียวนะครับ...” ผู้เป็นน้องชายเอ่ยเตือน

ฟังแล้วผู้เป็นพี่ก็ไหวไหล่ “โอเค ไม่หันก็ไม่หัน”

ทั้งสองเดินต่อไปเรื่อยๆ ขณะนั้นเองก็เริ่มมีนักข่าวสงสัยในตัวตนและความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ขึ้นมา กระทั่งมีคนหนึ่งเริ่มยกกล้องขึ้นมาเก็บภาพ ไม่นานคนอื่นๆ ก็เริ่มเคลื่อนไหวตามบ้าง สุดท้ายทั่วทุกพื้นที่จัดงานจึงเต็มไปด้วยเสียงกดชัตเตอร์รัวๆ

เมื่อนิธานและนิรัชเดินเข้ามายังโซนที่จัดไว้สำหรับนั่งตัดผมแล้ว ช่างตัดผมสาวคนหนึ่งที่กำลังว่างงานอยู่ก็หันมาเห็นทั้งคู่เข้าพอดี และร่างของแขกหนึ่งในนั้นก็ช่างดูคุ้นตาจนเธออดร้องอุทานขึ้นมาอย่างตกใจไม่ได้

“เอ๊ะ! ท่านอัลวิน ท่านมาทำอะไรที่นี่คะ!”

เสียงร้องถามจากใครสักคนทำให้สองพี่น้องต่างหันไปมองต้นเสียงเป็นตาเดียว กระทั่งพบว่าคนคนนั้นคือโซเฟีย ช่างตัดผมสาวจากร้านเมวิสที่นิธานไปใช้บริการเป็นประจำนั้น เจ้าของชื่อที่ทำให้คนอื่นตกใจก็กระแอมไอขึ้นมาเบาๆ “สวัสดีโซเฟีย”

“สะ...สวัสดีค่ะ” โซเฟียตอบกลับอย่างเกร็งๆ “ไม่ทราบท่านมาทำอะไรที่นี่หรือคะ”

“เราก็มาตัดผมไง”

“ตัดผม?” หญิงสาวทำหน้างงไปหลายวินาที กระทั่งสมองประมวลผลคำพูดออกมาได้ หล่อนก็เผลอเบิกตาโต “เอ๋นี่ท่านยังอยากตัดผมอยู่อีกหรือคะ!?”

นิธานยักไหล่แล้วตอบกลับด้วยท่าทางเชิดหน้านิดๆ “ก็ใช่น่ะสิ ไม่งั้นเราจะมาทำไมล่ะ อีกอย่างนี่มันงานการกุศลไม่ใช่หรือ ได้ข่าวแล้วเราก็อยากเข้าร่วมด้วยนี่นา ไม่ได้หรือไง?”

“อ๊ะ! ดะ...ได้สิคะ แหม โซเฟียก็ถามไปอย่างนั้นเองค่ะ อย่างไรต้องขออภัยท่านด้วย” โซเฟียทำหน้าลุแก่โทษ จากนั้นเธอก็รีบผายมือออกมาด้านหน้า ทำการเชิญให้แขกผู้สูงศักดิ์คนนี้เข้านั่งไปยังโต๊ะตัวที่อยู่ลึกที่สุด ทั้งยังดูเป็นส่วนตัวที่สุดในทันที “ถ้าอย่างนั้นเชิญท่านอัลวินตามโซเฟียมาทางนี้เลยนะคะ”

ได้เห็นท่าทางลนลานของหญิงสาวแล้ว นิธานผู้ถูกซักไซ้ก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาทันตา ดวงตาสีอำพันหรี่ลงเล็กน้อย ตามมาด้วยเสียงหัวเราะสดใส “มันต้องอย่างนี้สิ!

ทว่าฝ่ายนิรัชที่ได้ยินความต้องการของพี่ชายเต็มสองหูก็อดถามออกมาอีกครั้งไม่ได้ “เอ่อ...ท่านพี่แน่ใจนะครับว่าจะตัดจริงๆ”

“เอ้! ก็ต้องแน่อยู่แล้วสิ อย่าถามซ้ำน่า!”

“แต่ว่า...”

“เอาเป็นว่าเราเลิกหวงผมแล้ว ได้ยินอย่างนี้น้องสบายใจขึ้นไหม” เขาว่าแล้วยกมือขึ้นตบไหล่น้องปุๆ “นี่นะ...ถ้าไม่เชื่อกันก็มานั่งเฝ้าเลยมา เดี๋ยวพี่จะตัดทรงอันเดอร์คัทให้ดู!”

“เอ๋!! อันเดอร์คัทเลยหรือครับ!?”

“ถูกต้อง! เอาล่ะ! น้องไม่ต้องมาเอ๋เลย อีกเดี๋ยวก็คอยดูให้ดีๆ เถอะ!” นิธานผู้ปรารถนาจะตัดผมอย่างแรงกล้าประกาศกร้าว

งานเป็นบุญเป็นกุศลขนาดนี้ ถ้าใครยังกล้าห้ามไม่ให้เลาะไอ้ผมยาวๆ นี่ออกอีก มันก็จะใจร้ายใจดำไปหน่อยล่ะ!

พูดจบคนอยากหั่นผมก็หันกายกลับไปโบกมือพลางส่งยิ้มสวยๆ ให้กับกล้องนับสิบตัวที่ตั้งอยู่เบื้องหลัง ก่อนใบหน้าเรียวจะเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างถือตัว สองขาก้าวเดินเข้าไปยังนั่งที่ด้านในด้วยท่าทางสง่างาม ดูแล้วช่างสมกับที่เกิดมาเป็นเชื้อพระวงศ์พระองค์หนึ่ง ปล่อยให้บรรดาผู้ร่วมงาน นักข่าว และบุคคลภายนอกที่เฝ้ามองอยู่พากันส่งเสียงพูดคุยฮือฮากันไปตามอัธยาศัย

เมื่อนั่งที่เรียบร้อย นิธานก็จัดการแจ้งความประสงค์ พร้อมทั้งโชว์รูปให้โซเฟียดูว่าต้องการตัดทรงตามนายแบบในรูป ซึ่งหลังจากที่ดูเสร็จโซเฟียก็พยักหน้าหงึกหงักคล้ายจะเข้าใจดี เขาจึงวางใจและปล่อยให้ช่างตัดผมสาวจัดการกับเส้นผมของตัวเองไป ส่วนตัวเองก็หยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูยูทูบ หรือไม่ก็เข้าเว็บนู้นออกเว็บนี้ไปเรื่อยเปื่อย


จนกระทั่ง...


“เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ” โซเฟียว่าก่อนจัดการปลดผ้าคลุมออกให้แขก จากนั้นก็เริ่มเก็บข้าวของเข้าที่อย่างสบายอารมณ์ ต่างจากฝ่ายเจ้าของศีรษะที่กำลังเอียงคอมองทรงผมใหม่ของตนในกระจกด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ

“โซเฟีย เราบอกว่าให้ตัดอันเดอร์คัทนะ”

เมื่อลูกค้าเอ่ยแย้งมาดังนั้น โซเฟียจึงหันมาอธิบายกับชายหนุ่มด้วยสีหน้ายิ้มๆ “โธ่ ท่านนิธานคะ ทรงนั้นไม่เหมาะกับท่านหรอกค่ะ แบบนี้สิดีกว่าตั้งเยอะ”

“หา! ดีกว่าตรงไหนกัน?” นิธานหลุดทำหน้ามุ่ยพลางจับเส้นผมที่บัดนี้เหลือยาวประบ่าขึ้นมาเขย่าแรงๆ “มันยังยาวอยู่เลยนะ!”

“แหม ผมยาวๆ ก็ดีแล้วนี่คะ อีกอย่างผมของท่านก็ทั้งยาวและสุขภาพดีขนาดนี้ ตัดสั้นไปเลยจะไม่เสียดายแย่หรือคะ”

โอ๊ย! ไม่เสียดายเว้ยยยย! คนอยากหั่นผมใจจะขาดกรีดร้องอยู่ในใจเพียงลำพัง

พอเห็นว่าพี่ชายเริ่มหน้าตาบูดบึ้ง นิรัชผู้เป็นตัวการที่อยู่เบื้องหลังอย่างแท้จริงก็รีบเอ่ยปากกล่อมพี่ชายอีกเสียง “เอาน่าท่านพี่ น้องเองก็ว่าท่านพี่ไม่เหมาะกับผมสั้นหรอก ตัดออกเท่านี้กำลังดีแล้วนะครับ เห็นไหมว่าสั้นลงเยอะเลย”

“แต่มันยังยาวอยู่ดีนี่! พี่อยากได้สั้นๆ อะนิรัช สั้นแบบเกรียนติดหนังหัวไปเลยได้ยิ่งดี น้องเข้าใจไหม!” ใครบางคนคล้ายจะมีอาการงอแงเข้าแล้ว

“เข้าใจครับ” นิรัชตอบ ครู่หนึ่งเขาก็ยักไหล่ทำท่าช่วยไม่ได้ “แต่ว่านี่มันงานการกุศลนี่นา เขาไม่ได้เก็บเงินเราเลยสักบาท เพราะฉะนั้นวันนี้ เห็นทีท่านพี่คงต้องยอมตามใจช่างแล้วล่ะครับ”

ตามใจช่างบ้าอะไรเล่า!

นิธานแยกเขี้ยวใส่น้องชายทันที “นิรัช! หน็อย! ทีแบบนี้ล่ะเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเชียวนะ!”

“น่าๆ อย่าเพิ่งโมโหสิครับ ใจเย็นก่อนเนอะ ใจเย็นๆ”

หนึ่งคนงอแง หนึ่งคนพยายามปลอบ แม้คนจะไม่เห็นว่านิธานกับนิรัชกำลังมีสีหน้าอย่างไรอยู่ ทว่าท่าทางที่ดูจะสนิทสนมกันดีของคนทั้งคู่ก็ทำให้นักข่าวพากันรัวกล้องเก็บภาพเอาไว้อีกนับสิบนับร้อยรูป ก่อนใครบางคนจะส่งยิ้มแห้งให้พี่ชายคล้ายจะยอมแพ้ ผิดกับในใจที่กำลังรู้สึกลิงโลดเป็นอย่างยิ่ง


ไม่เสียแรงที่แอบกระซิบบอกคุณโซเฟียไว้ก่อนแฮะ นานๆ ทีจะเอาชนะท่านพี่ได้สักครั้ง โอ๊ย! นิรัชล่ะน้ำตาจะไหล~


สุดท้ายเรื่องราวนั้นก็จบลงด้วยการที่นิธานต้องแบกหน้าตาอันแสนบูดบึ้งกลับมาที่บ้าน หากก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อยที่ได้ทำเซอร์ไพรส์ใครหลายๆ คนไปพร้อมกัน ด้วยไม่มีใครคาดคิดว่ามาก่อนว่า ‘ธุระด่วน’ ที่ชายหนุ่มต้องรีบไปทำนั้นคือการบึ่งรถออกไปตัดผม ดังนั้นจึงเป็นธรรมดาที่จะไม่มีใครสามารถเอ่ยปากห้ามหรือคาบข่าวไป ‘ฟ้อง’ ใครบางคนได้ทันเวลา

ทว่าอารมณ์ดีได้ไม่นาน นิธานก็ต้องเปลี่ยนเป็นรู้สึกงงงวย เมื่อจู่ๆ ก็พบว่าตนนั้นกำลังประสบปัญหาบางประการอยู่ ซึ่งดูแล้วอาจจะกล่าวได้ว่า ใหญ่หลวงมากเสียด้วย

“แง๊! ฮือออ”

“เดี๋ยวๆ หนูร้องไห้ทำไมลูก นี่นิธานไง ตัดผมแค่นี้ก็จำกันไม่ได้แล้วหรือครับ”

“ฮึก ม่ายย!?

คนหนึ่งพยายามจะเข้าไปอุ้ม ส่วนอีกคนก็เอาแต่มุดหน้าลงกับอกของคุณย่า ริมฝีปากเล็กเบะออกพลางบ่นอะไรบางอย่างคล้ายอยากจะฟ้องคนที่อุ้มตนอยู่ ทำเอาคนกลางเช่นไอยาถึงกับต้องถอนหายใจเฮือกอย่างนึกปวดหัว “เห็นทีจะไม่ใช่ว่าจำไม่ได้หรอกค่ะ แต่ไอศูรย์คงกำลัง ‘งอน’ นิธานอยู่เสียมากกว่า”


“เอ๋! ทำไมกันล่ะ!?”


คนแอบไปตัดผมร้องอุทานด้วยความคาดไม่ถึง ขณะในใจก็นึกกระวนกระวายขึ้นมาทันที


ตายห่า! ลูกงอนเฉยเลยว่ะ แล้วทีนี้จะต้องง้ออย่างไรล่ะเนี่ย!



-TBC-


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.829K ครั้ง

108 ความคิดเห็น

  1. #15435 kkolk (@kkolk) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 10:42
    สงสัยชอบผมคุณแม่กันทั้งพ่อทั้งลูก
    #15435
    0
  2. #15406 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 17:31
    งอนอะไรคุณแม่คะลูก ตัดผมหรอ 5555
    #15406
    0
  3. #15405 Pedmonxee (@pech555) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 15:31
    อย่าบอกนะ งอนที่ตัดผม แง น้องลูก
    #15405
    0
  4. #15345 로즈애플 (@got7poo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 15:05
    ไรท์เปิดเถอะะะ
    #15345
    0
  5. #15261 punngirigiri (@punngirigiri) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 16:01
    อามันต์ดูรีบมือนิธานได้สบายๆเลย ชอบๆ อิอิ
    #15261
    0
  6. #15116 Tetsuu (@4427) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 13:18
    ปวดหัวแทนเลยคุณ
    #15116
    0
  7. #14442 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 01:20
    เป็นจริงที่ว่าสันดานมันแก้ไม่ได้จริงๆ
    #14442
    0
  8. #13649 withfluffyp (@blossomorrain) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 10:12
    เอิ่ม.. ญาตินี่ก็นะ
    #13649
    0
  9. #13462 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 11:23
    เบอร์ตันสายรองมีคนดีๆมั่งมั้ย
    #13462
    0
  10. #12728 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 13:20
    ญาติก่อเรื่องเก่งจัง
    #12728
    0
  11. #12706 chalillxx_ (@chalillxx_) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 10:58
    ทำตัวน่าช่วยปะเอาดีๆ
    #12706
    0
  12. #12658 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 21:08
    ญาติน่ารำคาณสุดอะ
    #12658
    0
  13. #12616 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 15:31
    ญาติอามันนี่น่ารำคาน
    #12616
    0
  14. #12568 hanatsuki33 (@hanatsuki33) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 23:06
    สมควรแล้ว..
    #12568
    0
  15. #10787 [In_My_DreaM] (@i-sompannn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 21:50
    ทำตัวสมกับเป็นบ้ารองจริงๆ หึ
    #10787
    0
  16. #10341 BezT25 (@BezT25) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 14:50
    อามันต์ดุมากค่ะ//ซบอก
    #10341
    0
  17. #10149 itzmeboombim (@itzmeboombim) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 21:46

    ความบ้านรองนี่ก็จะสมชื่อจริงๆ

    #10149
    0
  18. #9635 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 21:54
    ขอบคุณค่ะ^^
    #9635
    0
  19. #8026 เจ้าชายสีเทา (@sopinpilast) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 17:11
    พระเอกอย่างดุเลย บ้านรองนี้มันบ้านรองจริงๆ ไม่พัฒนาตัวเองเลย
    #8026
    0
  20. #7952 gabriel.la(: (@facklazy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 07:26
    ปัญหาในโลกนี้คงมาจากบ้านรองแน่ๆ
    #7952
    0
  21. #6759 gift-rigale (@gift-rigale) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 18:50
    โอยยย อามันต์ดุมากกกก ดีค่ะใครทำอะไรไว้ก็แก้กันเอาเอง มาขอให้เขาพูดแต่พูดจางี้ไม่เอาแจกันฟาดหัวก็ดีแค่ไหนแล้ววววว
    #6759
    0
  22. #6740 PraeGOTVET (@praepattra) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 07:58
    สรุป ไมไ่ด้อะไรเลย 5555555544544
    #6740
    0
  23. #6226 DBK1802 (@DBK1802) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 18:59
    โหยย ต้นตระกูลรองนี่แบบ เห้อมมม เหนื่อยหน่ายเหลือเกิน คุณพี่เกรี้ยวกราดมากอ่ะ 5555
    #6226
    0
  24. #4562 OhsehunB29 (@OhsehunB29) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 16:19
    พี่ไม่อ่อนโยน 555
    #4562
    0
  25. #4343 SanHo_M (@shkm_mukoasis) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 02:41

    พระเอกค่าตัวแพงค่ะ5555 ออกมาทีต้องมีความเกรี้ยวกราด บ้านรองนี่ก็นะคนดีๆก็มีส่วนคนไม่ดีก็ เฮ้ออ ปวดหัวแทนพระเอกเลย

    #4343
    0