[END] กาลครั้งหนึ่ง...นานไม่ถึงไหน {Omegaverse}

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,510,835 Views

  • 15,458 Comments

  • 30,626 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    11,842

    Overall
    1,510,835

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 8 แม่สามี VS ลูกสะใภ้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63770
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4187 ครั้ง
    12 มี.ค. 62


ตอนที่ 8

แม่สามี VS ลูกสะใภ้



แม่ ในโลกที่แล้วมักบอกกับนิธานเสมอว่าเขาน่ะดื้อ บางครั้งดื้อแบบพอดีๆ ให้พอปล่อยผ่านไปได้ แต่บางครั้งก็ทั้งดื้อทั้งรั้นจนอยากจะฟาดไม้เรียวลงโทษสักหลายๆ ที

ซึ่งมันก็คงจะจริงอย่างที่แม่ว่า...

“บอกแล้วใช่ไหมคะว่าถ้าไม่ไหวก็อย่าฝืน นี่ปวดท้องเลยเห็นไหมคะ”

“รู้แล้วน่า บ่นจังเลยเธอน่ะ เอานมมาเร็วๆ เข้า” นิธานหน้าตาบูดบึ้ง ฝ่ามือแบไปทางมีนาอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ เห็นแล้วฝ่ายคนเป็นห่วงก็ได้แต่ถอนหายใจ ยอมยื่นแก้วนมสดไปให้ผู้เป็นนายแต่โดยดี “วันนี้ไม่ต้องทานแล้วนะคะของเผ็ดน่ะ เห็นท่านลองทีไรมีนาล่ะหวั่นใจทุกที ทำไมอยู่ๆ ถึงได้อยากกินขึ้นมาล่ะคะ เมื่อก่อนไม่เคยแตะเลยแท้ๆ”

“อึก...” นิธานกระดกดื่มนมรวดเดียวจนหมดแล้วเถียงต่อ “ก็แค่อยากกินเฉยๆ น่า ไม่กินบ่อยๆ แล้วเมื่อไหร่มันจะกินได้ล่ะ”

“แต่ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องทานเลยค่ะ บ้านเรามีอาหารอร่อยๆ ตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องเจาะจงอาหารไทยอย่างเดียวด้วยก็ไม่รู้ ขอบังอาจถามจริงๆ เถอะค่ะ ท่านได้ความคิดนี้มาจากไหนกันคะ?”

ได้มาจากจิตวิญญาณในร่างนี่ไง เลือดไทยเข้มข้นเลยนะจะบอกให้ นิธานคิด แต่ก็ไม่ได้พูดออกไปหรอกนะ

พอเห็นผู้เป็นนายเอาแต่ทำหน้าบูดแล้ว มีนาก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่ออีก “เฮ้อ! เอาเถอะค่ะ ท่านนอนพักสักหน่อยนะคะ เดี๋ยวอาการก็คงจะดีขึ้น”

“แต่ว่าอาหารเย็นของไอศูรย์...”

“อาหารของท่านไอศูรย์น่ะ ให้เชฟทำบ้างก็ไม่เป็นไรหรอกนะคะ เขาทำมาตลอดอยู่แล้ว สำคัญที่ร่างกายของท่านตอนนี้มากกว่า ดิฉันขอนะคะ อย่าดื้อนักเลยค่ะ”

“เอ๊ะ! เราไม่ได้ดื้อนะ!” คนปวดท้องรีบเถียงทันควัน “นี่เห็นเราไม่ดุเข้าหน่อยก็กล้าว่าเราออกหน้าออกตาแล้วหรือมีนา เดี๋ยวเถอะ!”

“ค่ะๆ ขออภัยเพคะเจ้าชาย หม่อมฉันไม่กล้าแล้วเพคะ” มีนาสวมบทบาทเป็นข้ารับใช้ผู้ต่ำต้อยของเจ้าชายผู้สูงศักดิ์แล้วทำสีหน้าทะเล้น แม้อีกฝ่ายจะเป็นเจ้าชายตัวจริงและหล่อนก็อยู่ในฐานะพระพี่เลี้ยงของเจ้าชายจริงๆ ก็เถอะ มีนาขยับผ้าห่มที่กองอยู่ตรงปลายเท้าขึ้นมาคลุมร่างผู้เป็นนายแผ่วเบา ส่วนนิธานก็ได้ถลึงตาใส่คนที่กล้ากล่าววาจาล้อเลียนอย่างไม่กลัวเกรงราวกับจะข่มขวัญ ทว่ามันกลับไม่ได้ผลเลยสักนิด

ไม่รู้ว่ามีนาชินกับนิธานที่เป็นแบบนี้แล้วหรืออย่างไร หลังๆ มานี้จึงได้เริ่มพูดจาสนิทสนมกันมากขึ้น

ก็ไม่ใช่ว่าไม่ดีหรอกนะ แต่บางครั้งมันก็ดูจงใจแกล้งกันเกินไปหน่อย ชีวิตนิธานช่างน่าสงสาร ใครๆ ก็ชอบรังแก

คนฝืนทานเผ็ดติดต่อกันมาหลายวันยู่ปากขัดใจ หากก็ยอมนอนพักบนโซฟาตัวยาวดีๆ โดยไม่ลืมจะเฝ้าชะเง้อคอมองลูกชายที่นอนเล่นอยู่ในคอกกั้นอยู่เป็นพักๆฃ

ผ่านไปไม่นาน ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศก็กล่อมให้นิธานผล็อยหลับไป...

“แอ๊ะ?” ไอศูรย์ผู้ถูกพาตัวออกมานั่งเล่นที่ด้านนอกคอกกั้นส่งเสียงอ้อแอ้ “ทา...ทา...” ใบหน้ากลมเอียงน้อยๆ ราวกับกำลังสงสัยว่าคนที่ตนกำลังเรียกหานั้นหายไปไหน และแม้มือจะกำลังกำยางกัดรูปคุณกบสีเขียวอ่อนอยู่ แต่สายตาของเด็กน้อยก็สอดส่ายมองไปทั่วห้อง ผู้เฝ้ามองอย่างมีนาจึงเอ่ยชี้ทางให้

“หาท่านแม่อยู่หรือคะท่านไอศูรย์ ท่านแม่อยู่ตรงนั้นไงคะ นั่นค่ะ...” หล่อนว่าพลางชี้มือไปที่ร่างของนิธานที่กำลังหลับสนิทอยู่บนโซฟา “ตรงนั้นไงคะ แต่ว่าตอนนี้ท่านแม่หลับอยู่ ท่านไอศูรย์จะไปกวนไม่ได้นะคะ”

คิ้วน้อยขมวดมุ่น ศีรษะของเด็กชายส่ายไปมา “...ทา...ทา...”

“ใช่ค่ะ ทาทาของท่านไอศูรย์อยู่ตรงนั้นไงคะ แต่ตอนนี้เข้าไปเล่นด้วยไม่ได้น้า ต้องรอให้ท่านตื่นก่อนนะคะ”

“แอ๊!” ราวกับฟังรู้เรื่อง ไอศูรย์ตีของในมือกับพื้นดังป๊าบๆ หน้านิ่วคิ้วขมวดจนดูน่าขำ มีนาจึงหยิบหนังสือผ้าเล่มที่เจ้าตัวโปรดปรานขึ้นมาเปิดกาง ทำให้เด็กชายละความสนใจจากยางกัดในมือแล้วคลานไปหาหญิงสาวแทน

ทว่าในระหว่างที่ทั้งสองกำลังเล่นกันอยู่นั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น มีนาจึงต้องปล่อยหนังสือในมือให้เด็กชายนำไปเล่นก่อน แล้วจึงค่อยลุกขึ้นไปเปิดประตู และในทันทีที่ได้เห็นหน้าของคนมาเคาะประตู ผู้ดูแลสาวก็มีท่าทางดีอกดีใจขึ้นมาทันที “คุณไอยา! กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ทำไมดิฉันไม่ทราบเลย”

ผู้มาใหม่หัวเราะร่วน เจ้าตัวส่งยิ้มให้มีนาก่อนจะตอบ “เพิ่งมาถึงสักชั่วโมงหนึ่งได้ ฉันจะว่าจะแอบเซอร์ไพรส์สักหน่อยน่ะ เลยยังไม่ได้ให้ใครโทรบอกอามันต์ว่าฉันกลับมาแล้ว”

“โถ่ แต่อย่างไรคุณก็น่าจะบอกคนที่บ้านไว้หน่อยนะคะ แบบนี้เด็กๆ ไม่ตกใจแย่หรือคะ”

“ฮ่าๆ ก็พอดูเลยเชียวล่ะ” คนพูดว่า “แล้วนี่หลานฉันหลับอยู่หรือเปล่า”

“กำลังตื่นอยู่เลยค่ะ คุณเข้ามาก่อนสิคะ” มีนาว่าพลางเปิดประตูให้กว้างขึ้น

ไอยา หรือ คุณไอยา คือมารดาของอามันต์นั่นเอง หล่อนเป็นหญิงวัยกลางคนที่มีอายุเกือบหกสิบปีแล้ว ทว่ารูปร่างหน้าตายังคงดูราวกับอายุสี่สิบต้นๆ สุขภาพร่างกายก็ยังแข็งแรง

แต่เดิมไอยาเป็นโอเมก้าสาวชนชั้นกลาง บิดามารดาเป็นพนักงานกินเงินเดือนธรรมดาๆ แต่ด้วยความเฉลียวฉลาดแต่เด็ก เธอจึงมีได้โอกาสเข้าไปศึกษาในมหาวิทยาลัยชั้นนำของโลก กระทั่งได้พบรักกับอลัน เบอร์ตัน และตัดสินใจแต่งงานกัน สาวโอเมก้าคนนี้จึงก้าวเท้าเข้าสู่แวดวงชนชั้นสูงอย่างที่ไม่เคยคิดฝันมาก่อนนับแต่นั้น

ปัจจุบันนี้นอกจากจะช่วยสามีบริหารธนาคาร ‘เบอร์ตัน บีทีแบงก์’ อยู่ที่สำนักงานใหญ่ในประเทศอังกฤษแล้ว หล่อนยังเป็นเจ้าของ ‘ไอยา ยูนิเวอร์ซิตี้’ หรือที่คนทั่วไปรู้จักกันในชื่อ ‘สถาบันไอยา’ มหาวิทยาลัยชื่อดังอันดับหนึ่งของประเทศอีกด้วย และตอนนี้คุณไอยาของมีนาก็กำลังเดินเข้ามาในห้องของหลานชายเพียงคนเดียว ก่อนจะมีอันต้องชะงักกึก เมื่อสายตาดันเหลือบไปเห็นใครบางคนที่กำลังนอนหลับอยู่บนโซฟาตัวยาว

 “นั่น...ท่านนิธานใช่ไหมมีนาหล่อนเบิกตากว้างราวกับไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น คนถูกถามจึงพยักหน้า “ใช่ค่ะ พอดีท่านปวดท้องนิดหน่อย ตอนนี้ก็เลยหลับอยู่อย่างที่เห็น”

“พระเจ้า อย่างกับฝันแน่ะ!” ไอยารำพึงรำพันเสียงเบา “ไม่คิดเลยว่าฉันจะได้มีโอกาสเห็นอะไรอย่างนี้ นะ...นี่ท่านมาดูแลหลานของฉันหรือ?”

กับมีนาน่ะ เฮเลนไม่รู้สึกแปลกใจเท่าไหร่ที่เห็นหล่อนอยู่ในห้องของหลานชาย เพราะทราบดีว่าอีกฝ่ายก็รู้สึกเอ็นดูไอศูรย์อยู่ไม่น้อยเช่นกัน และอามันต์ก็เคยเล่าให้ฟังว่าหล่อนมักจะอาศัยช่วงเวลาที่เจ้านายไม่อยู่ขออนุญาตเข้าไปเยี่ยมไอศูรย์ในห้องอยู่บ่อยครั้ง

ทว่ากับคนที่เป็น มารดาของหลานเธอนี่สิ

ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะมีวันนี้เข้าจริงๆ

“ค่ะ แถมยังทำติดต่อกันมาได้เป็นเดือนแล้วด้วยนะคะ” มีนาตอบ โดยไม่ลืมที่จะพูดเสริมด้วยท่าทางภาคภูมิใจเหลือเกิน

“พระเจ้าช่วย!” คราวนี้ผู้มีศักดิ์เป็น ‘แม่สามี’ ของคนที่นอนหลับอยู่ถึงกับยกมือขึ้นกุมจี้ไม้กางเขนที่หน้าอก “พระเจ้าๆ ฉันล่ะไม่อยากจะเชื่อเลย ทำไมอามันต์ถึงไม่เคยเล่าให้ฉันฟังนะ พอถามถึงท่านทีไรก็ทำเป็นชวนคุยเรื่องอื่นทุกที ฉันก็นึกว่าท่านยังคงเป็น ‘เหมือนเดิม’ เหมือนอย่างที่เคยเป็นเสียอีก”

“คุณท่านอาจจะอยากเซอร์ไพรส์คุณก็ได้นะคะ เหมือนอย่างที่คุณกำลังจะเซอร์ไพรส์คุณท่านไง”

“โอ้ ให้ตายสิ!” ไอยาฟังแล้วก็รู้สึกขัดใจ “เจ้าลูกคนนี้นี่ จะขี้แกล้งไปถึงไหนกัน!”

มีนาเอ่ยวาจาปลอบใจมารดาของเจ้านายอีกคนเสียงอ่อน “ไม่เป็นไรนะคะ ตอนนี้คุณก็รู้แล้ว แต่ถ้าอยากรู้มากกว่านี้คุณต้องมานั่งก่อนนะคะ เดี๋ยวดิฉันจะเล่าให้ฟังค่ะ”

เพียงเท่านั้นไอยาก็มีท่าทางกระตือรือร้นขึ้นมาทันที “ก็เอาสิ! ขอละเอียดๆ เลยนะ”

มีนาพยักหน้า ผู้ดูสาวพาไอยามาหาหลานชายที่คอกกั้นเด็ก มองดูคนสูงอายุกว่าทักทายเจ้านายน้อยอยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นว่าทั้งสองดูจะเข้ากันด้วยดีก็เดินไปนำน้ำดื่มมาเสิร์ฟให้ ผ่านไปอีกสักพักถึงได้มีเวลาเล่าเรื่องยาวๆ ให้ฟัง

 “อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ถ้าท่านอยากจะเปลี่ยนตัวเองจริงๆ ฉันก็จะดีใจเหลือเกิน” คุณย่าไอยาของหลานไอศูรย์พูดขึ้นมาอย่างจริงใจ เมื่อได้ยินเรื่องราวทั้งหมดจากมีนาแล้ว “แล้วนี่ท่านดูแลไอศูรย์คนเดียวเลยหรือ พี่เลี้ยงคนใหม่ล่ะ”

“หลักๆ ท่านก็ดูแลเองคนเดียวค่ะ ดิฉันได้ช่วยนิดๆ หน่อยๆ เท่านั้นเอง ส่วนเรื่องพี่เลี้ยง ตอนนี้ยังหาคนที่เข้าท่าไม่ได้เลยค่ะ เห็นคุณเจมี่บอกว่าถึงคุณสมบัติจะผ่าน แต่พอเรียกมาสัมภาษณ์งานก็ตกม้าตายทุกที”

“อ่า...แย่จังเลยนะ” ไอยาว่า “หรือจะให้อลันช่วยหาให้อีกทางดี ฉันจะมาช่วยท่านด้วยตัวเองก็ไม่ได้อีก ต้องบินไปบินมาอยู่เรื่อย”

“แต่ดิฉันว่า...”


“มีนา...นี่กี่โมงแล้วน่ะ”


ขณะที่มีนากำลังจะเอ่ยปากตอบคู่สนทนา นิธานก็ดันสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาเสียก่อน ร่างสูงโปร่งกะพริบปริบๆ อยู่สองสามที ก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง มือยกขึ้นขยี้ตาอย่างคนกำลังงัวเงีย

“เกือบห้าโมงเย็นแล้วค่ะ ดื่มน้ำสักหน่อยไหมคะ” เมื่อเห็นว่าเจ้านายของตื่นแล้ว มีนาก็หันมาทำหน้าลุแก่โทษแก่ไอยา แล้วรีบลุกขึ้นเดินมาหานิธาน มือคอยยื่นแก้วน้ำเปล่าให้อย่างรู้ใจ

“ขอบใจ” นิธานว่าพลางรับแก้วน้ำขึ้นมาจิบไม่กี่คำ “ไอศูรย์ล่ะ”

“เล่นอยู่กับคุณไอยาค่ะ”

“อ้อ! งั้นก็ดี...หืม? คุณไอยา?” ตอนแรกนิธานกำลังจะพยักหน้าอยู่แล้ว แต่ชื่อคนที่ฟังดูไม่คุ้นหูนั้นก็ทำให้เขาเผลอขมวดคิ้ว สมองน้อยๆ ค้นหาความทรงจำเดิมอยู่สักพัก ก่อนดวงตาสีอำพันจะเบิกกว้างขึ้น “หา! คุณไอยา แม่ของอามันต์น่ะนะ เธอกลับมาแล้วหรือ!?”

มีนาค่อนข้างจะงงกับท่าทางของผู้เป็นนายมากทีเดียว หล่อนชี้นิ้วไปที่คนที่กำลังถูกกล่าวถึงพลางเอ่ย “กลับมาแล้วค่ะ นั่งอยู่ตรงนั้นไงคะ”

ฝ่ายไอยาที่รู้ตัวว่ากำลังถูกพูดถึงอยู่ก็ค่อยๆ หันไปเผชิญหน้ากับลูกสะใภ้ที่มีศักดิ์สูงกว่าตนด้วยท่าทางอิหลักอิเหลื่อไม่น้อย สุดท้ายจึงตัดสินใจเป็นฝ่ายพูดทักทายขึ้นมาก่อน “สะ...สวัสดีค่ะ ท่านนิธาน”

“เอ่อ...อ้อ! สวัสดีคุณไอยา” นิธานมองไอยาตาปริบๆ เขากระแอมไอเล็กน้อย รู้สึกเกร็งอย่างไรชอบกล “คุณ...กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ”

“เมื่อสักสองสามชั่วโมงที่แล้วได้ค่ะ”

“อ้อ! อย่างนั้นหรือ...” นิธานว่าอย่างนั้น ก่อนจะชะงักปากไป เพราะเขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อดี จึงได้แต่ปล่อยให้เกิดเดดแอร์ขึ้นมามันทั้งอย่างนั้นเสียเลย

สมองพยายามขุดค้นความทรงจำที่ได้รับมาอย่างเร็วจี๋ กระทั่งได้เห็นภาพที่เคยเกิดขึ้นในอดีต ชายหนุ่มจึงถอนหายใจออกมา

ความสัมพันธ์ระหว่างไอยากับนิธานคนก่อนนั้นไม่นับว่าเลวร้าย แต่ก็ไม่อาจเรียกว่าดีได้เช่นกัน...

ไม่รู้ว่านิธานควรจะขอบคุณตัวเองคนเดิมดีไหม ที่อีกฝ่ายไม่เคยได้มีโอกาสแผลงฤทธิ์ใส่หญิงตรงหน้ามาก่อน เนื่องจากนานๆ ไอยาจะกลับมาบ้านสักครั้ง ส่วนตัวเขาก็เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง โอกาสที่จะได้เจอหน้ากันจึงน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย และก็ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการได้ปะทะคารมกันเลย เจอกันอย่างมากก็แค่ทักทายกันธรรมดาเท่านั้นเอง

แต่เหมือนว่าคุณไอยาจะเป็นคนใจดี เพราะงั้นคงเข้าหาได้ไม่ยากหรอก...มั้ง? ชายหนุ่มขบคิดในใจ

ต่างฝ่ายต่างเงียบกันไปนาน และด้วยความที่อยากจะทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดนี้ทิ้งไป นิธานจึงทำทีเป็นมองนาฬิกาแล้วเสพูดเรื่องอื่นกับผู้ดูแลของตน “ไอศูรย์กินนมหรือยังมีนา”

“เอ่อ...ยังเลยค่ะ แต่ก็น่าจะหิวแล้วนะคะ” เธอตอบพลางหันไปมองเจ้านายน้อยที่ตอนนี้กำลังอมนิ้วไว้ในปากพลางดูดจุ๊บๆ ไม่หยุด “นั่นไง น่าจะกำลังหิวเลยค่ะ”

“งั้นเดี๋ยวเราไปชงนม...”

“ดิฉันทำเองก็ได้ค่ะ ท่านยังปวดท้องอยู่นี่คะ”

“ก็แค่ไปชงนม ไม่ได้จะไปรบ หลบเลยเร็วๆ” คนหาเรื่องหนีทำทีเป็นโบกมือไล่ผู้ดูแลของตน ก่อนจะเดินไปยังโต๊ะตัวสูงที่ตั้งอยู่ตรงมุมหนึ่งของห้อง อันเป็นโต๊ะที่ใช้วางอุปกรณ์ต่างๆ สำหรับเด็กทารก ซึ่งก็มีตั้งแต่ขวดนม เครื่องนึ่งขวดนม นมผง อาหารเสริมสำเร็จรูป ไปจนถึงกาต้มน้ำร้อนเลยทีเดียว

มือเรียวคว้าขวดนมขวดใหม่มากรอกนมผงลงไป เสร็จแล้วก็เก็บนมผงเข้าที่ ก่อนจะหันมาตั้งท่ากดน้ำจากกาน้ำร้อนที่ถูกชักปลั๊กไฟออกไปตั้งนานแล้ว ทว่าในตอนนั้นเองก็มีเสียงร้องห้ามดังขึ้น

“เดี๋ยว! นั่นท่านจะทำอะไรคะ”

ชายหนุ่มสะดุ้ง เขาหันกลับไปมองคนพูดด้วยสายตาไม่เข้าใจ “ก็ชงนมไง...”

“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าใช้น้ำร้อนสิคะ มันอันตราย!” ฝ่ายไอยายังคงรู้สึกเป็นกังวล หล่อนจึงได้เผลอเอ่ยปากสั่งสอนอีกฝ่ายขึ้นมาอย่างลืมตัว

นิธานที่ถูกดุขึ้นมาเฉยๆ ขมวดคิ้วถามอย่างงุนงง “แล้วเราใช้น้ำร้อนชงตรงไหนล่ะ”

“แต่ดิฉันเห็นท่านกำลังจะกดน้ำจากกาที่มันเพิ่งเดือดนะคะ”

เพียงเท่านั้นก็นิธานถอนใจเฮือก เขาชี้นิ้วไปที่กาน้ำร้อนตัวที่กำลังจะกดแล้วพูดขึ้นมาว่า “น้ำในกานี่เย็นแล้ว ส่วนที่เพิ่งเดือดน่ะกานู้น...” ใบหน้าพยักพเยิดไปทางกาน้ำร้อนหน้าตาเหมือนกันเป๊ะๆ ทั้งสี ลวดลาย และรูปร่างที่ตั้งอยู่ข้างกัน “นั่น...กานั้นต่างหาก”

“เอ๊ะ?” เมื่อได้เห็นสัญญาณไฟสีส้มบนกาน้ำร้อนอีกตัวอย่างเต็มตา ไอยาก็พลันเกิดอาการพูดไม่ออกขึ้นมากะทันหัน หล่อนรู้สึกขัดเขินกับความเซ่อซ่าของตัวเองไม่น้อย “เอ่อ...”

นิธานโคลงศีรษะไปมา ก่อนจะพูดด้วยถ้อยคำที่แฝงการตำหนิเอาไว้ “เฮ้อ! ดูให้ดีก่อนจะโวยวายได้ไหมคุณไอยา เราตกใจหมด ใครมันจะบ้าเอาน้ำที่เพิ่งเดือดมาชงนมให้ลูกกินกันเล่า”

“เอ่อ...ค่ะ ดิฉันต้องขออภัยด้วยนะคะ” คราวนี้ไอยารู้สึกผิดแล้วจริงๆ หล่อนก้มหัวขอโทษคนอายุน้อยกว่าอย่างไม่นึกเสียหน้าแม้แต่น้อย ซึ่งนั่นก็ทำให้นิธานอารมณ์ดีขึ้นมากว่านิดหนึ่ง

“เอาเถอะๆ คุณก็ไม่ต้องพูดอะไรเป็นทางการขนาดนั้นก็ได้ มันอึดอัดน่ะ” ชายหนุ่มพูดส่งท้าย ก่อนจะหันกลับไปชงนมต่อ ทิ้งให้หญิงอีกสองคนที่อยู่ในห้องได้แต่หันมามองหน้ากันตาปริบๆ

เอ่อ...นี่หมายถึงให้คุยกันแบบสบายๆ หรือเปล่านะ? หนึ่งผู้ดูแล หนึ่งคุณย่าของหลานต่างคิดตรงกันโดยไม่ได้นัดหมาย


หลังการอนุญาตกลายๆ ของนิธานที่ให้ไอยาพูดแบบปกติๆ กับตนได้ บรรยากาศภายในห้องเด็กเล็กก็ดูจะดีขึ้นมาทันตา ประกอบกับหนุ่มน้อยผู้เป็นเจ้าของห้องนั้นกำลังซนได้ที่ คนที่กำลังไล่จับเด็กชายอยู่จึงเผลอทำตัวสนิทสนมกันไปโดยไม่รู้ตัว และในตอนนี้ ‘แม่สามีกับลูกสะใภ้’ ก็กำลังนั่งล้อมวงรื้อของฝาก อันเป็นเสื้อผ้าและของเล่นที่ไอยาซื้อมาให้หลานชายจากประเทศอังกฤษ

“สีชมพูมันจะไม่หวานไปหน่อยหรือ” นิธานทำหน้าปูเลี่ยนๆ ขณะมือหนึ่งก็กำลังจับมือเล็กๆ ของบุตรชายเอาไว้ไม่ให้อีกฝ่ายเล่นซน “ไม่เอาลูก ตรงนี้เล่นไม่ได้นะครับ ขอนิธานดูก่อนนะ”

“แอ๊!”

“ไม่เถียงสิเด็กคนนี้ ปล่อยมือก่อนเร็ว...” นิธานพูดตะล่อมไปเรื่อยๆ กระทั่งเด็กชายยอมปล่อยมือจากเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนปักลายยีราฟหน้าตาน่ารักในที่สุด เขาจึงเอ่ยชมลูกชาย “คนเก่ง...”

ไอยาที่กำลังมองการยื้อแย่งของสองแม่ลูกหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ “มันน่ารักดีออกนะคะ มีระบายตรงนี้ด้วยเห็นไหมคะ”

“แต่ลูกเราเป็นผู้ชาย...” นิธานเหลือบตามองระบายลูกไม้สีขาวที่ถูกเย็บติดไว้ตรงชายเสื้อด้วยสีหน้าประหลาดๆ “แถมยังเป็นอัลฟ่าด้วยนะ”

“เป็นอัลฟ่า เป็นผู้ชายแล้วอย่างไรล่ะคะ” ไอยาแย้ง “เชื่อเถอะค่ะว่าใส่ได้ แต่ถ้าท่านกังวลนัก ท่านก็มีลูกสาวอีกสักคนสิคะ เสื้อตัวนี้จะได้มีคนใส่”

“...”

ฝ่ายคนถูกเชียร์ให้ ‘มีลูกอีกสักคน’ นั่งนิ่งเป็นใบ้กินไปหลายวินาที นิธานรู้สึกเหมือนว่าประโยคเมื่อสักครู่จะมีอะไรสักอย่างที่ไม่ถูกต้อง

ไม่ถูกต้องสุดๆ ไปเลย...

เอ่อ...ไม่ซื้อตั้งแต่แรกก็น่าจะจบแล้วนะ วิธีแก้ปัญหาอะไรของเขากันนี่?

“ฉันล้อเล่นหรอกค่ะ ไม่ต้องตกใจขนาดนั้นก็ได้” ไอยาหัวเราะหึๆ คล้ายจะล้อเลียนท่าทางของเขา “แต่มันน่ารักจริงๆ นะคะ ไม่เชื่อลองถามไอศูรย์ดูสิ ใช่ไหมไอศูรย์ หนูชอบเสื้อตัวนี้ใช่ไหมลูก” พูดพลางชี้นิ้วไปที่เสื้อตัวปัญหา ก่อนเด็กชายผู้ถูกถามจะหันกลับมองคุณย่าแล้วยิ้มเห็นเหงือกสีชมพู

มือเล็กคว้าหมับเข้าที่ตัวเสื้ออีกครั้ง “งื้อ!

“เห็นไหมคะ ไอศูรย์ออกจะชอบ” คุณย่าของเด็กชายเอ่ยย้ำด้วยท่าทางยินดียิ่ง หล่อนเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยคล้ายจะประกาศชัยชนะ นิธานจึงได้แต่ส่ายหัวจนปัญญา “เอาล่ะๆ สีชมพูก็สีชมพู เอาไปเลยเจ้าตัวยุ่ง!”

“คิก...” เมื่อเห็นว่าผู้เป็นแม่ยอมปล่อยเสื้อตัวนั้นแล้ว ไอศูรย์เด็กดีก็ดึงเสื้อเข้ามากอดไว้แล้วกลิ้งตัวไปมาอย่างชอบอกชอบใจ

ซึ่งในระหว่างที่ทุกคนกำลังหัวเราะให้กับท่าทางตลกๆ ของเด็กชายอยู่นั้น ใครบางคนก็เปิดประตูห้องเข้ามาพอดี

“ว่าไงครับแม่ ได้ข่าวว่าแอบกลับมาบ้าน แล้วไม่บอกผมหรือ?”

“อามันต์! ทำไมวันนี้เลิกงานเร็วจัง”

พอเห็นว่าคนที่เปิดประตูห้องเข้ามาเป็นใคร ไอยาก็แสร้งทำท่าตกอกตกใจยกใหญ่ ก่อนร่างบอบบางของหญิงวัยเกือบหกสิบปีจะรีบเดินเข้ามาหาบุตรชาย ฝ่ายอามันต์เองก็รับตัวมารดาเข้ามากอดไว้แล้วก้มตัวลงแนบแก้มเข้ากับแก้มของมารดาซ้ายทีขวาที

เสร็จแล้วก็ส่งเสียงบ่นเป็นหมีกินผึ้ง “ไม่ต้องมาเนียนเปลี่ยนเรื่องเลยครับแม่ นี่ถ้าพ่อไม่โทรมาบอก ผมก็คงยังไม่รู้จนกว่าจะกลับมาถึงบ้าน แหม...ปิดกันมิดเชียว”

“โธ่ อลันนี่ก็นะ” ไอยารู้สึกขัดใจคู่ชีวิตเหลือเกิน

“ไม่ต้องไปโทษพ่อเลยครับ เพราะเป็นห่วงหรอกนะเขาถึงได้โทรบอกผม แล้วนี่แม่จะมาอยู่กี่วันครับเนี่ย”

“ไม่รู้สิ อาจจะสักสองสัปดาห์ เที่ยวให้หายเบื่อก่อนแล้วค่อยกลับ” ไอยาว่าพลางทำหน้าทะเล้น แป๊บเดียวก็แอบกระซิบกับลูกชาย “นี่นะ แม่ว่าจะอยู่ที่นี่จนกว่าจะผ่านสิ้นเดือนนี้ไปก่อนเลยล่ะ ช่วงนี้งานเยอะแยะไปหมด แม่ช่วยไม่ไหวแล้ว”

“อ้าว! แล้วแม่จะปล่อยให้พ่อทำทั้งหมดคนเดียวหรือครับ” อามันต์หลุดขำ “ใจร้ายจังนะเรา”

“ไม่รู้ล่ะ ไม่สิ้นเดือนแม่ไม่กลับ อีกอย่างเมื่อวันก่อนทางนั้นเขาก็เพิ่งได้ผู้ช่วยคนใหม่มา เป็นสาวสวยเชียวนะ ปล่อยให้หล่อนช่วยไปสิ หึ!”

“อ้อ! สรุปว่ามีปัญหากันอยู่” อามันต์ดูจะเข้าใจเรื่องราวเอาตอนนั้นเอง “โธ่ ดูท่าพ่อจะยังไม่รู้ด้วยว่าเผลอทำให้ใครบางคน ‘งอน’ ซะแล้ว”

“แน่ะ! กล้าล้อเลียนแม่หรือคะ!” ฝ่ามือของไอยาตีลงบนแขนล่ำๆ ของลูกชายไม่แรงนัก หล่อนสะบัดหน้าหนีอย่างเคืองๆ “ไม่รู้ล่ะ เราน่ะห้ามบอกเขานะ ถ้าบอกแม่จะโกรธ!”

“โอเคๆ ขู่กันขนาดนี้ ผมไม่มีทางบอกแน่นอนครับแม่”

“ดีมาก!” พอเห็นว่าลูกรักยอมตามใจ ไอยาก็หัวเราะคิกคัก

อามันต์ปล่อยมารดาออกจากอ้อมกอด ชายหนุ่มเปลี่ยนทิศทางมาหาไอศูรย์ที่กำลังเร่งคลานตามรถของเล่น ซึ่งนิธานใช้มันหลอกล่อให้อีกฝ่ายคลานตามมา และทั้งหมดนั้นก็ทำไปเพื่อให้เด็กน้อยออกกำลังขา อามันต์เอ่ยเรียกลูกชาย “ไอศูรย์ครับ”

ไอศูรย์ผู้กำลังเล่นสนุกอยู่ไม่ได้สนใจเสียงเรียกแม้แต่น้อย เด็กชายยังคงคลานตามรถของเล่นด้วยท่าทางมุ่งมั่น นิธานจึงต้องเป็นฝ่ายหยุดมือที่กำลังลากของเล่นลงแทน นั่นทำให้ไอศูรย์คลานตามมาจนทัน พ่อตัวยุ่งโผกายเข้าหาคนเป็นแม่ นิธานอ้าแขนรับร่างตุ้ยนุ้ยเข้ามากอดไว้ ก่อนจับเด็กชายหมุนตัวหันหน้ามาอีกทาง

นิ้วเรียวชี้ชวนลูกชายให้มองไปที่บิดาของตนพลางเอ่ยปาก  “ไอศูรย์เด็กดี ดูสิลูกว่าใครมา ดูสิๆ เห็นคุณพ่อไหมครับ? คุณพ่อกลับมาแล้วน้า”

ฝ่ายไอศูรย์นิ่งไปครู่หนึ่ง ใบหน้ากลมบ๊อกค่อยๆ หันไปตามนิ้วของมารดา ก่อนจะเริ่มหวีดร้องดีใจขึ้นมา เมื่อเห็นหน้าของอามันต์ “อ๊า!” เด็กชายดีดดิ้นไปมา อยู่นิ่งๆ ไม่เป็นอีกต่อไปแล้ว ริมฝีปากจิ้มลิ้มบิดเป็นรอยยิ้มกว้าง ดวงตาจ้องหน้าบิดาด้วยตาเป็นประกาย นิธานปล่อยตัวเด็กชายลงจากตัก ฝ่ายเจ้าน้อยก็รีบคลานเข้าไปหาคนที่แสนคิดถึงอย่างรวดเร็ว

อามันต์ก้มตัวลงมารับไอศูรย์ไปอุ้มไว้ สองพ่อลูกเอ่ยปากทักทายกัน ไม่นานนิธานก็ต้องหลุดขำอย่างอดใจไม่ไหว เมื่อเจ้าตัวอ้วนเริ่มละเลงน้ำลายลงบนใบหน้าของผู้เป็นพ่ออย่างสนุกสนาน “อ๊า...คิกๆ”

เสียงหัวเราะของนิธานนั้นไม่ดังนัก ทว่าก็ไม่เบาจนทำให้ไม่ได้ยิน อามันต์ที่ได้ยินมันเข้าพอดีจึงละสายตาจากเจ้าลูกชายแสนซนมาจ้องมองเจ้าของเสียงหวานใสแทน

ดวงตาคู่คมปรากฏแววตกตะลึง

คนอารมณ์ร้ายคนนั้นมีรอยยิ้มที่สวยงามได้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่...

อามันต์เห็นดวงตากลมโตหรี่ลงนิดๆ ทั้งยังมีความขบขันฉายชัดในแววตา พอมองนานเข้าจึงเริ่มสังเกตว่าแก้มทั้งสองข้างที่เคยตอบเล็กน้อยนั้นกลับดูอิ่มขึ้น ร่างกายก็ไม่ผอมบางเหมือนเก่า ดูมีน้ำมีนวลขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

เห็นทีสารพัดคำบอกเล่าที่คนในบ้านขยันนำมาเล่าให้ฟัง เรื่องที่คนตรงหน้ากำลังพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองเสียใหม่คงจะไม่เกินจริงไปกระมัง

เวลาผ่านไป คนถูกจ้องก็ชักเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาแล้ว ว่าตัวเองกำลังถูกใครบางคนมองตาไม่กะพริบอยู่

นิธานพลันงับปากที่กำลังเปล่งเสียงหัวเราะลง ดวงตาสีอำพันทำขึงใส่คนมองอย่างไม่พอใจ ก่อนคนหลุดฟอร์มไปไกลโขจะทำทีก้มหน้าก้มตาเก็บของเล่นที่วางเรียงรายอยู่รอบตัว ไม่เงยหน้าขึ้นมองสองพ่อลูกอีกเลย

ดังนั้นเขาจึงไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มพิกลๆ และสายตาประหลาดๆ ของอามันต์ที่จงใจส่งมาหาตนเลยแม้แต่นิดเดียว


ไหนๆ ก็พยายามซ่อนหน้าตัวเองขนาดนั้นแล้ว ไม่คิดจะปล่อยผมลงมาซ่อนหูแดงๆ นั่นเพิ่มอีกอย่างหน่อยหรือนิธาน?


-TBC-


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.187K ครั้ง

183 ความคิดเห็น

  1. #15447 7paradises (@7paradises) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 22:29
    ได้อีกคนแน่ๆเลย คิกๆ
    #15447
    0
  2. #15433 kkolk (@kkolk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 00:57
    สามีขี้แกล้งจีงงงงง
    #15433
    0
  3. #15390 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 17:43
    อย่าแกล้งน้อง
    #15390
    0
  4. #15326 로즈애플 (@got7poo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 17:43
    ไรท์เปิดตอนที่9เถอะะะ กลับมาอ่านรอบที่3แล้ววว เปิดไปรีไปก็ด้ายยยย
    #15326
    0
  5. #15232 punngirigiri (@punngirigiri) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 00:29
    คู่นี้เหมาะสมกันดีจริงค่ะ แต่ลึกๆดูก็รู้ว่าไม่มีทางปล่อยมืออีกฝ่ายแน่ หึหึ ฝั่งอามันต์ชัดเจนแล้ว เหลือน้องหนูนี่แหละ ตอนนี้มีลูกเป็นข้ออ้างอยู่ แต่จะคอยดูต่อไป แต่เราชอบที่เค้าให้เกียรตินิธานมากๆๆๆๆสามีที่ดีจริงๆ
    #15232
    0
  6. #15112 Tetsuu (@4427) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 02:02
    แอแงงง แอบเขิน
    #15112
    0
  7. #14439 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 00:36
    ชอบตัวพระเอก ถึงจะเคยไม่ถูกยังไงแต่ก็ยังไม่คิดจะให้ใครมาแทนที่แม่
    #14439
    0
  8. #14058 kksssp (@kksssp) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 01:51
    โอ๊ยยยน้อง อามันต์ดันไปเห็นตอนน้องเครียดกับบทตัวร้ายอีก โป๊ะมากๆเลยหนู 555555
    #14058
    0
  9. #13919 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 02:52

    ยัยอันนาแกอยากได้หลัวเค้าขนาดนี้เลยหรอ? ด้านมากอ่ะ

    #13919
    0
  10. #13677 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 09:32
    คืออดีย์
    #13677
    0
  11. #13609 Nisakarn (@nisakarnnnnn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 20:29
    เขินแทนนิธานเลย กร๊ากๆๆๆๆ
    #13609
    0
  12. #13458 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 10:57
    5555555 มันมีกล้อง เขาได้ยินหมดแล้วนิธาน.. 555555555
    #13458
    0
  13. #13293 อยากกินข้าวต้ม (@aiyarina) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 19:31
    อ้าวโป๊ะตอนแสดงเสร็จ55555
    #13293
    0
  14. #13268 kandaa555 (@kandaa555) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 03:00

    555 มีกล้องด้วย
    #13268
    0
  15. #13048 Mbk Mbk (@2478516093) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 23:36

    ตบมือรัวๆสิคะรอไร
    #13048
    0
  16. #12815 Fktay (@Fktay) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 19:26
    อยากได้เป็นเล่มอ่ะ =_= กรี้ดดด
    #12815
    0
  17. #12721 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 12:48
    สมน้ำหน้าอันนา
    #12721
    0
  18. #12677 chalillxx_ (@chalillxx_) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 23:26
    คุณพ่อแซ่บมากเลยค่ะฮือออออ แอบได้ยินตอนน้องพูดด้วยอะ เดี๋ยวต้องดีกันแล้วแน่ๆๆๆ
    #12677
    0
  19. #12635 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 19:38
    ชอบพระเอกอย่างงี้จังง555555
    #12635
    0
  20. #12612 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 14:48
    ให้น้องไอกินยางมัดผมนี่สับเพล่ามากนะคะ ถ้านี่เป็นพ่อนี่ฟ้องไปแล้วค่ะ ไม่ต้องมานับญาติใดๆทั้งสิ้น
    #12612
    0
  21. #12564 hanatsuki33 (@hanatsuki33) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 22:29
    พระเอกก้อดูไม่โง่อะนะ..จัดการได้เด็ดขาดดี ชอบบบ
    #12564
    0
  22. #12083 BewtyKAWAI (@BewtyKAWAI) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 15:32
    แสดง
    แสดงเป็นตัวร้าย 555+ ลองพี่กิ๊กดูสิ ละครหลังข่าวเลย
    #12083
    0
  23. #11579 Greenteass (@greentea000) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 19:59
    อ๊ายยย นังดียินที่นิธานพูดกับตัวเองด้วยหรอเนี่ย 5555
    #11579
    0
  24. #10782 [In_My_DreaM] (@i-sompannn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 19:39
    พระเอกไม่โง่ ชอบบบ 555
    #10782
    0
  25. วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 20:30
    กราบโลกไฮเทคของพี่อามันต์ค่ะ -/\- พ่อพระเอกรอบคอบ มีเหตุผล ฉลาดจริงๆ ไม่เสียแรง //ปรบมือ//
    #10693
    0