ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 8 : -8-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,479
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    27 มี.ค. 54

 

“ดูคุณจะไม่ค่อยพอใจที่ผมไปทำตัวสนิทสนมกับน้องชายของคุณนะ”

ฮยอกแจเริ่มเปิดบทสนทนา ขณะที่เลื่อนสายตามามองวิวบนยอดของหอคอยงาช้าง ที่เจ้าของของมันได้เนรมิตไว้ให้เป็นภัตคารหรู เสียงไวโอลินดังก้องมาจากพวกนักดนตรีที่กำลังทำหน้าที่ของตนเองอย่างแข็งขันที่กลางฟลอสีขาว ฮยอกแจเอานิ้วชี้ของตัวเองลากลบไอน้ำที่เกาะพราวอยู่บนกระจกเพราะอากาศที่เริ่มจะหนาวเย็นด้านนอกให้เป็นรูปร่าง

“ผมไม่ชอบคนขี้หึง...”ร่างบางเอ่ยเสียงแผ่วเบาอย่างเศร้าสร้อย “...มันเหมือนไม่เชื่อใจกัน”

“ผมไม่ได้ไม่เชื่อใจคุณ แต่ว่า...”ซีวอนกลืนคำแก้ต่างของตัวเองลงคอ ก่อนจะพยายามหาทางออก โดยการโบ้ยความผิดไปให้คนที่ไม่ได้อยู่ในที่นี้ในที่สุด “...คยูฮยอน...เขาเคยชอบคุณมาก่อน”

“ผมมองคนขี้หึงในแง่ลบอยู่สองทาง...”ฮยอกแจยกมือขึ้นเท้าคาง มองอีกคนด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ “...ทางที่หนึ่ง เพราะเป็นคนที่ไม่สามารถจะเชื่อใจใครได้ และทางที่สอง...คือคนที่ไม่มั่นใจในตัวเอง ในกรณีของคุณ...ดูเหมือนจะเป็นทั้งสองอย่างเลยสินะ”

ดวงตาคู่คมหลุบตาต่ำอย่างสำนึกผิด มองดอกกุหลาบแดงแสนโดดเดี่ยวในแก้วทรงสูงที่วางอยู่กลางโต๊ะ ก่อนจะช้อนขึ้นมาสบดวงตาสีอำพันพราวระยับของอีกคน ฮยอกแจคลี่ยิ้มออกมาน้อยๆ เหมือนขำขันมากกว่าเหยียดเยาะ ซีวอนเลยยกมือขึ้นยอมแพ้เหมือนเด็ก

“ไม่อยากจะเชื่อ...”ฮยอกแจหัวเราะเยาะออกมาเบาๆ “...ว่าชเว ซีวอน นักธุรกิจส่งออกอัญมณีผู้เป็นที่หมายปองของสาวชาวเกาหลีทุกคน จะมีมุมของคนที่ไม่มั่นใจในตัวเองอยู่ด้วย”

“ผมก็เป็นคนๆนึงนี่ครับ...”ซีวอนมองค้อนคนรู้ทันน้อยๆ “...กลัวว่าถ่านไฟเก่ามันจะคุกรุ่นขึ้นมา”

“คุณไม่ไว้ใจผมเลย...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงอ่อนหวาน แววตานั้นตัดพ้อจนดูน่าสงสาร “...แถมคยูฮยอนก็เป็นน้องชายบุญธรรมของคุณแท้ๆ ไม่แม้แต่จะเชื่อใจเขาเสียหน่อยหรือ? ช่างเป็นพี่ชายและคนรักที่โหดร้ายจริง”

ซีวอนนิ่งงัน แววตานั้นอ่อนลงเมื่อเห็นว่าลูกแก้วสีอำพันที่มองมานั้นสั่นไหว เอื้อมมือมาประคองมือขาวบอบบางของคนที่หลุบตาต่ำ แล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบา

“ผมขอโทษ...”ร่างสูงซบหน้าลงบนหลังมือขาวเนียน เอ่ยออกมาอย่างอ่อนแรง “...ผมแค่กลัว ว่าจะเสียคุณไปอีกครั้ง”

รอยยิ้มเหยียดเยาะและแววตาสาสมใจไม่ใช่สิ่งที่ซีวอนสามารถเห็นได้ ดวงตาสีอำพันที่กำลังมองคนที่ก้มหน้าซบกับหลังมือตัวเองกำลังวาววับอย่างจงชัง หากน้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นช่างอ่อนหวาน ขัดกับความแข็งกร้าวในจิตใจยิ่งนัก

“ผมสิ...ต้องกลัวว่าจะเสียคนรักดีๆอย่างคุณไป รู้ไหมครับว่าในชีวิตของผม...ไม่เคยเจอใครดีกับฮยอกแจได้เท่ากับคุณเลยนะ”

ซีวอนชะงัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองรอยยิ้มอ่อนหวานและแววตาอ่อนโยนของอีกฝ่าย ร่างสูงแย้มรอยยิ้มรับ กอบกำมือขาวที่เจ้าของของมันได้สร้างความอบอุ่นให้ซาบซ่านในหัวใจ หากความรู้สึกต้องชะงักกึกเมื่อมีได้ยินเสียงใครคนนึงที่ดังแว่วมา

“แหม~ สวีทกันจังเลยนะครับพี่”

ซีวอนเบือนสายตาไปมองเห็นดวงหน้าแย้มยิ้มของร่างสูงเพรียวที่เดินเข้ามาทัก คยูฮยอนยิ้มออกมาทั้งดวงตาและริมฝีปาก ฮยอกแจเผยอยิ้มออกมาอย่างอ่อนบางรับรอยยิ้มของอีกคน เหมือนเมื่อยามเย็น...หากครานี้เขากำลังครุ่นคิด

“มันก็เรื่องของฉัน แล้วทำไมนายถึงได้มาอยู่ที่นี่ได้”

คยูฮยอนยิ้มเขิน ก่อนตอบพร้อมด้วยแววตาเจิดจรัส เป็นประกายยินดีอย่างยิ่งยวด

“ผมนัดคุณทงเฮกับเพื่อนของเขาเอาไว้น่ะ คืนนี้เราสี่คนจะมาทานข้าวด้วยกัน เป็นเดทคู่ยังไงล่ะครับ”

แก้วไวน์ที่กำลังยกขึ้นจ่อริมฝีปากสีกุหลาบสะดุดกึก ฮยอกแจวางมันลงดั่งเดิม หากมีคนสังเกตเขาอยู่ก็คงจะจับพิรุธอันนี้ได้ หากตอนนี้ความสนใจทั้งหมดของชเว ซีวอนกำลังพุ่งเป้าไปที่น้องชายคนเดียว ที่กำลังแย้มรอยยิ้มอย่างสดใส รับค่ำคืนที่เบิกบานของตนเอง

“แต่เจอพี่ก็ดีแล้วนะครับ ช่วยอยู่เป็นเพื่อนผมหน่อย ผมอยู่กับพวกคุณทงเฮแล้วรู้สึกไม่สนิทใจยังไงก็ไม่รู้ ถ้าพี่เอาคู่ของตัวเองมาเดทด้วยอีกคู่ล่ะก็แจ๋วเลย”คยูฮยอนเริ่มคะยั้นคะยอ สีหน้าออดอ้อนแบบที่ใช้อยู่ตอนนี้ เขารู้ดีว่าชเว ซีวอนจะต้องไม่ปฏิเสธ หากร่างสูงของอีกคนยังมีแววลังเล เมื่อมองคนใกล้ตัวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“จะดีเหรอ”ซีวอนพึมพำอย่างไม่แน่ใจ มองรอยยิ้มออดอ้อนของคยูฮยอนสลับกับสีหน้าเรียบเฉยของฮยอกแจที่นิ่งขรึม

แล้วคนกลางก็ไกล่เกลี่ยปัญหาโดยการแย้มรอยยิ้มออกมาอย่างนึกสนุก

“ก็ไม่เสียหายอะไรนี่ครับ...”ฮยอกแจแย้มรอยยิ้มออกมาพร้อมเอ่ยอย่างนุ่มนวล คยูฮยอนชะงักเมื่อหันมาสบดวงตาสีอำพันที่เขาเคยเห็นว่ามันบริสุทธิ์ใส ยามนี้ดูเจ้าเล่ห์เพทุบาย...ราวปีศาจตัวน้อยก็ไม่ปาน “...คนหลายคนมาทำความรู้จักกันมันก็น่าสนุกดีไม่ใช่เหรอ”

“เอาอย่างนั้นก็ได้...”ซีวอนพึมพำอย่างเห็นดีเห็นงามกับคนรัก ก่อนจะหันมาหาคยูฮยอนที่ยังคงยืนมองคนรักของผู้เป็นพี่อยู่นิ่งๆ “...นายไปบอกบริกรให้เขาเตรียมโต๊ะใหญ่ให้พวกเราเลยสิ”

ร่างสูงของคนถูกสั่งสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะหันมาแย้มรอยยิ้มอย่างเคย ไม่วายเหลือบแลสายตาไปยังอี ฮยอกแจที่นั่งจิบไวน์ต่ออย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน

“ครับ”

 

**

 

จะว่าน่าแปลกใจ หรือฮยอกแจจงใจก็ไม่น่าจะใช่...

อี ทงเฮเหรี่ตามองเพื่อนสนิท ที่ตอนนี้แกล้งทำเป็นคนแปลกหน้า ฮยอกแจตอนนี้กำลังแย้มรอยยิ้มและแนะนำตัวเองอย่างสุภาพ และเพื่อนทั้งสองที่รู้จักกันดี ก็ไวพอที่จะรับมุขของอีกฝ่าย แม้ถึงคืนนี้เราจะมีเรื่องให้คุยกันเหยียดยาวเลยก็ตาม

“พวกคุณสองคน...ทำงานในบริษัทโรสมาร์คอย่างนั้นหรือครับ”ชเว ซีวอนเอ่ยขึ้นมา หลังจากที่ฟังการแนะนำตัวของคนทั้งสองคนโดยมีน้องชายเขาที่เป็นคนเอ่ยเสริม มองร่างบอบบางของผู้ที่กุมอำนาจในบริษัทใหญ่ อันได้ชื่อว่าคู่แข่งตัวฉกาจของตนเอง

“ใช่ครับ...”ฮีชอลแย้มรอยยิ้ม พร้อมหรี่ตาอย่างเจ้าเล่ห์ “...บริษัทของเราเพิ่งจะเข้ามาเปิดใหม่ในประเทศเกาหลี ถ้ายังไงก็คงจะต้องขอให้คุณซีวอนแนะแนวทางในการบริหารงานในแบบนิยมของคนเกาหลีด้วย”

“ผมว่า...”ซีวอนเริ่มเปลี่ยนสีหน้า มองคนสวยตรงหน้าที่กำลังพูดจาเหมือนว่าหยั่งเชิงเขาก็ไม่ปาน “...ผมคงจะบริหารงานไม่อาจจะสู้ผู้บริหารของบริษัทรายใหญ่ที่เป็นที่นับถือของคนต่างชาติเหมือนพวกคุณได้หรอกครับ”

คราวนี้ฮีชอลหัวเราะเบาๆอย่างชอบใจ ก่อนจะหันไปหาผู้บริหารรายใหญ่ที่นิ่งเงียบ “คุณซีวอนเขาชมนายน่ะทงเฮ”

อี ทงเฮ...ในสายตาของชเว ซีวอนอาจจะดูไม่กลิ้งกลอกและเจ้าเล่ห์ได้เหมือนคิม ฮีชอล ความความนิ่งเงียบและรอยยิ้มที่เยือกเย็นของอีกคน มันบ่งบอกออกมาได้อย่างชัดเจนเลยว่า ไม่ธรรมดา คิดแล้วก็น่าหนักใจที่น้องชายของเขาได้มาตกหลุมรักชายหนุ่มหน้าตาอ่อนหวานตรงหน้า

“การบริหารงานของแต่ละบริษัทไม่เหมือนกัน เช่นเดียวกับการบริหารงานของแต่ละประเทศ...”ทงเฮแย้มรอยยิ้มออกมาเล็กน้อยอย่างสมภูมิ “...ผมเพิ่งจะเคยมาทำงานที่ประเทศเกาหลี ยังมีอะไรที่ต้องเรียนรู้อีกมากนัก ถ้าคุณจะกรุณา”

“คุณก็ถ่อมตัวเกินไปแล้วครับ...”ซีวอนยิ้มออกมาบางเบา “...ผมต่างหากที่ต้องเรียนรู้จากพวกคุณ”

“คุณต่างหากที่อาจจะถ่อมตัวเกินไป...”ฮีชอลยกไวน์ขึ้นจิบ ความเยือกเย็นแพร่กระจายบนโต๊ะอาหาร ที่มีคู่แข่งทางธุรกิจของสองบริษัทใหญ่ได้มาเจอกัน “...ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่รู้ ไลอ้อนจิวเวอร์รี่เองก็ได้ชื่อว่าสิงโตคำรามแห่งภาคตะวันออก คุณทำให้บริษัทน้อยใหญ่อย่างพวกเรานึกผวา กลัวว่าสิงโตตัวนี้มันจะขย้ำเอา”

ฮีชอลแย้มรอยยิ้มเล็กน้อย หากซีวอนกลับยิ้มไม่ออกถึงคำชมของอีกฝ่าย คยูฮยอนมองบรรยากาศอันน่าอึดอัดของแต่ละคน ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงร่าเริงเพื่อทำลายบรรยากาศที่ไม่ชวนหายใจได้สะดวกนั้นเสีย

“เรา...เปลี่ยนเรื่องคุยกันดีกว่าไหมครับ”

“ผมเห็นด้วย”ปาร์ค ยูชอนที่นั่งเงียบมานานครางขึ้นเบาๆ บรรยากาศที่ค่อนข้างเยือกแข็งทำเอาสองหนุ่มเริ่มหนาวสันหลังตงิดๆ คนทั้งสองฝ่ายทิ้งท้ายโดยการสบสายตากันอย่างไว้เชิง ก่อนฮีชอลจะทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปโดยการหันไปพูดถึงอีกคน

“คุณฮยอกแจนี่ท่าทางจะโก้น่าดูเลยนะครับ...”เจ้าตัวแย้มรอยยิ้มอย่างนึกสนุก เมื่อมองสีหน้าเรียบเฉยของคนที่นั่งข้างชเว ซีวอนและนั่งเงียบมาแสนนาน “...ควงผู้ชายที่คนทั้งประเทศเกาหลีต่างก็หมายปอง เท่ห์น่าดู”

อี ฮยอกแจระบายรอยยิ้มที่เรียวปาก มันเหมือนเหยียดเยาะเพียงครู่ก่อนจะอ่อนหวานในที่สุด รับคำชมและคำหยอกจากรุ่นพี่คนสนิทที่ตอนนี้มีสถานะเป็นแค่คนแปลกหน้าผู้สูงศักดิ์

“ไม่หรอกครับ สำหรับตัวผมน่ะ...เขาก็เป็นได้แค่ผู้ชายธรรมดาคนนึงเท่านั้น”

ซีวอนเบือนสายตามามองคนพูด ฮยอกแจเลื่อนมือมาวางบนหลังมือของคนรัก ก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อนหวาน

“...เขาอาจจะเป็นนักธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ในสายตาใครต่อใคร แต่ต่อหน้าผม...เขาคือผู้ชายธรรมดาที่สามารถมอบความสุขให้กับคนที่เขารักโดยไม่จำเป็นต้องใช้เม็ดเงิน...”ดวงตาสีอำพันอ่อนหวาน เลื่อนไปสบมองอีกคนที่กำลังนิ่งงันอย่างลึกซึ้ง “...สำหรับผม...เขาเป็นได้แค่นั้นจริงๆ”

ฮีชอลอยากจะหัวเราะ เขาสบตากับทงเฮอย่างขำขัน เพราะความที่รู้จักคนพูดมานานกว่าสิบปี คนอย่างอี ฮยอกแจน่ะเหรอจะพูดจาได้อ่อนหวานน่าฟังขนาดนี้ ถ้าหากไม่ใช่เพราะหน้ากากที่เจ้าตัวกำลังสวมใส่อยู่ และแผนการที่ยังต้องดำเนินต่อจนกว่าจะบรรลุผล หากสิ่งที่พวกเขาจะทำได้มีเพียงแค่ยิ้มกว้างๆเท่านั้น สำหรับการชื่นชมในบทละครตรงหน้าอันไร้ที่ติ

“งั้นผมคงต้องให้ยูชอนเอาแบบอย่างจากคุณบ้างซะแล้ว ทำไมถึงได้เป็นคนรักที่ดีขนาดนั้นนะ” ฮีชอลเอ่ยชม มองคู่ควงของตัวเองที่ค้อนเข้าให้ เขาได้โอกาสหัวเราะออกมาในที่สุด

“ผม...”ซีวอนหลุบตาเหมือนเขินอายเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตอบกลับพร้อมแววตาจริงจังขณะที่กระชับมือของคนรักแนบแน่น “...แค่ให้ในสิ่งที่ผมสามารถให้เขาได้เท่านั้นครับ”

“และนั่นคือสิ่งที่วิเศษที่สุดสำหรับผมล่ะ...”ฮยอกแจหัวเราะ ก่อนเอ่ยเสียงต่ำพร้อมสบตากับคิม ฮีชอลและอี ทงเฮอย่างรู้เท่าทันกัน “...วิเศษมาก”

“น่าสงสาร”ฮีชอลเอ่ยเสียงเยาะหยันออกมาชั่วขณะ ก่อนจะยกไวน์แดงขึ้นจิบด้วยท่าทางผ่าเผย “...ความรักของคุณสองคนนี่น่าอิจฉา ถ้าหากจะเข้าพิธีวิวาห์เมื่อไหร่ อย่างลืมชวนผมกับทงเฮไปร่วมงานด้วยนะครับ”

ฮยอกแจยิ้มน้อยๆเหมือนเอียงอาย ก่อนแกล้งเอ่ยขึ้นมาเบาๆ

“ผมน่ะอยากแต่งอยู่หรอกนะ แต่ถามคุณซีวอนเถอะว่าเขาอยากจะแต่งงานกับผมหรือเปล่า”

“อยากสิ...”อีกคนตอบอย่างไม่ต้องคิด เลื่อนสายตามองวงหน้าสวยหวานของคนรักอย่างอ่อนหวานและนุ่มนวล “...ผมอยากแต่งงานกับคุณที่สุด”

เป็นอีกครั้งที่ฮีชอลกับทงเฮต้องลอบสบตากัน ฮยอกแจหลุบตาต่ำ คลี่ยิ้มอย่างเอียงอายเล็กๆ ขณะที่คยูฮยอนเลิกคิ้วขึ้นสูงเหมือนกำลังสงสัยบางประการ ปาร์ค ยูชอนผู้ไม่รู้ความเอ่ยพร้อมรอยยิ้มกว้าง

“งั้นก็ดีสิครับ ถ้าอย่างนั้นอย่าลืมเชิญผมด้วยนะครับ รับรองว่าบริษัทของผมจะออกแบบแหวนแต่งงานให้เป็นพิเศษเลย”

“ยังอีกยาวไกลนะฮะคุณยูชอน...”ซีวอนหัวเราะเบาๆอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่แววตาจะหมองหม่นลง “...อีกไกลจริงๆ”

ทงเฮที่นั่งเงียบมานาน เหยียดขาออกไปจากนอกโต๊ะโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ส่งผลให้บริกรสาวที่กำลังเสิร์ฟน้ำซุปร้อนสะดุดล้มและเซถลา น้ำแกงสีใสร้อนจัดหกเรี่ยราดใส่ทั้งโจ คยูฮยอน และชเว ซีวอนที่นั่งอยู่เคียงกัน

“โอ๋ยยย!!!”สองหนุ่มลุกพรวด สีหน้าเปลี่ยนเป็นโกรธจัดเมื่อหันไปมองบริกรสาวที่หน้าซีดเผือด

สาวเจ้าพร่ำพูดขอโทษ ขณะที่สองหนุ่มกระวีกระวาดรีบเข้าห้องน้ำที่อยู่ห่างไปอีกหลายโข เมื่อล้างทั้งคราบมันของน้ำแกงและความร้อนที่ทำเอาผิวเนื้อผุพอง ฮยอกแจปรายตามองตาม ก่อนที่ดวงหน้าจะเปลี่ยนเป็นราบเรียบ ไม่ยินดียินร้ายกับสิ่งใดทั้งสิ้น

“เป็นคนดีเหมือนกันนะ...หมอนั่น”ฮีชอลเอ่ยขึ้นมาลอยๆ ขณะที่ยกไวน์ขึ้นจิบอีกเล็กน้อย กลับมาเอ่ยพูดคุยอย่างสนิทสนมโดยไม่สนใจผู้ชายที่นั่งอ้าปากค้างอยู่ใกล้ตัว “...แล้วนายจะทำยังไง ฮยอกแจ”

ฮยอกแจสบดวงตาของผู้มากวัยกว่า ก่อนจะแย้มรอยยิ้มเหยียดเยาะออกมาในที่สุด

“ใช่...ชเว ซีวอนเป็นคนดีที่รักอึนฮยอกมากจริงๆ...”มือเรียวยกไวน์แดงขึ้นจิบ ก่อนจะยิ้มเหยียดเยาะออกมาพร้อมดวงตาสีอำพันที่วาววับเหมือนมีเพลิงผลาญ คำพูดต่อมาทำให้คนบนโต๊ะคนอื่นๆรู้สึกคนหัวลุกไปตามๆกัน

“แต่ว่า...”

 

“...โทษของความเห็นแก่ตัวที่บังอาจเด็ดดอมดอกไม้แสนบริสุทธิ์ จนทำให้มันต้องเหี่ยวเฉา...ไม่ใช่ว่าจะสามารถอภัยให้กันได้ง่ายๆ เพราะสิ่งไร้ค่าที่เจ้าตัวเรียกมันว่าความรักหรอกนะ”

 

**

 

คิบอมกำลังจะบ้า...

ใช่...เดาไม่ผิดหรอก เขาต้องคลั่งตายแน่ๆถ้าหากตอนนี้หาตัวอี อึนฮยอกไม่เจอ...

“อึนฮยอก!...”ร่างสูงป้องปากตะโกนเรียก ก่อนจะสอดส่ายสายตาหาเจ้าของชื่อ ที่ตอนนี้เจ้าตัวน่าจะนอนอยู่บนเตียงคนไข้ แต่บัดนี้...เวลานี้...เขากลับไม่เห็นแม้แต่งา

คิม คิบอมยกมือขึ้นสางผมของตัวเองแรงๆ อะไรหนอที่ดลใจให้นางพยาบาลปล่อยเจ้าตัวเล็กออกไปโดยไม่แยแสเลยว่า หากอีกคนเกิดอันตราย หรือคุ้มคลั่งขึ้นมาอีกจะทำยังไง และหลังจากต่อว่านางพยาบาลไปชุดใหญ่ ร่างสูงก็ต้องออกมาเดินตามหาร่างเล็กของคนที่ซุกซนได้อย่างไม่น่าเชื่อ ที่อาจจะอยู่ภายในซอก...หรือหลืบใดหลืบหนึ่งของโรงพยาบาลแสนกว้างใหญ่

ความจริงอึนฮยอกไม่ใช่เด็กเหลวไหล อาการของเจ้าตัวดีขึ้นมากหลังจากที่สมองได้ลบความทรงจำเกี่ยวกับสิ่งเลวร้ายออกไป กลายเป็นเด็กว่าง่ายและกระหายที่จะออกจากโรงพยาบาลแห่งนี้โดยเร็วที่สุด แต่ตัวเขานี่สิ...ที่มองดวงแก้วสีอำพันที่กลับมาใสบริสุทธิ์เช่นนั้นแล้ว ไม่นึกอยากจะพาอีกคนกลับสู่โลกกว้างอันแสนโหดร้ายเลย

ดวงตาสีดำขลับชะงัก เมื่อแลเห็นเส้นผมสีอ่อนที่คุ้นเคยดีโผล่พ้นกระพุ่มไม้ขนาดเล็ก ก่อนเท้าทั้งสองจะรีบวิ่งตรงไปหา ก่อนที่สมองจะสั่งการเสียอีกกระมัง

“...อึนฮยอก!

ร่างสูงแหวกกิ่งก้านของใบไม้ที่ปิดบังตัวอีกคนออก เสื้อสีขาวๆของโรงพยาบาลเปรอะโคลนเข้ม ขณะที่ดวงหน้าหวานใสก็มอมแมม หากดวงตาสีอำพันนั้นยังใสแจ๋ว...มองเขาอย่างตระหนกน้อยๆ

“คุณคิบอม...”ริมฝีปากแดงเรื่อเผยอเรียกชื่อเขาออกมาอย่างตกใจ ก่อนจะถามเสียงหวานพร้อมเอียงคออย่างฉงน “...มาทำอะไรตรงนี้ครับ”

คิบอมปั้นหน้าไม่ถูก พยายามปัดป้องกิ่งก้านของต้นไม้ที่พยายามดีดกิ่งก้านของตนเองให้กลับเข้าทรงเดิม และผลของความพยายามของมันก็คือการที่กิ่งที่เขียวประดับด้วยใบไม้สีเขียวเข้มได้ดีดใส่หน้าเขาเต็มๆ ดวงหน้าหล่อคมมุ่ยลง ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างหัวเสีย

“ผมสิ! ต้องถามว่าคุณมาทำอะไรตรงนี้!

อึนฮยอกมองหน้ายุ่งๆของอีกฝ่าย ก่อนจะยิ้มแหยอย่างสำนึกผิด แล้วเอี้ยวตัวหลบให้เห็นเจ้าต้นกุหลาบต้นน้อยที่กำลังออกดอกตูมเล็กๆหากยังเป็นสีเขียว ไม่ช้านานคงจะกลายเป็นดอกกุหลาบขาวที่ตูมเต่ง

“ก็ผมเห็นว่ากุหลาบอยู่ในกระถางต้นเดียวอาจจะเหงา...”อึนฮยอกยกแขนเสื้อขึ้นปาดเหงื่อที่ไรผม เพราะมือไม้ของตนนั้นเลอะขี้โคลนเต็มไปหมด “..เลยเอามาปลูกใกล้ดอกลิลลี่ เขาจะได้มีเพื่อนไงล่ะครับ”

สีหน้าของคิบอมเริ่มคลายลง ก่อนจะเดิมอ้อมกระพุ่มไม้มานั่งยองๆเคียงข้างร่างของอีกคน อึนฮยอกเอ่ยกับเขาอย่างตื่นเต้น

“เห็นไหมครับว่าเขากำลังจะออกดอกแน่ะ!

เจ้าตัวชี้นิ้วให้ดูดอกตูมสีเขียวเล็กๆที่แลดูอ่อนบางนัก ดวงตาสีอำพันใสแจ๋วราวเด็กน้อยนั่นทำเอาเขาโกรธไม่ลงเลยทีเดียว คิบอมก้มลงทำท่าพินิจก่อนจะเผยอยิ้มออกมาอย่างสดใส

“จริงด้วยครับ อีกไม่นานนะอึนฮยอก เขาจะมีดอกกุหลาบสวยๆมาอวดคุณกับผมแล้วล่ะ”

อึนฮยอกตอบรับคำพูดนั้นโดยการยิ้มกว้างจนตาหยี ดวงตาที่มองเจ้าดอกตูมสีเขียวนั้นเปล่งประกายด้วยความหวัง คิบอมไม่อยากจะคิดเลยว่าหากเจ้าตัวยังจำภาพของคืนวันที่โหดร้าย เขาจะมีโอกาสได้เห็นรอยแย้มยิ้มอย่างในวันนี้ไหม ดวงตาสีดำขลับอ่อนลงด้วยความอ่อนโยน ก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่ม

“ผมว่า...คุณไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าดีกว่านะครับ ดูสิว่าเลอะหมดแล้ว นี่ปลูกต้นไม้หรือว่าเอาตัวลงไปคลุกโคลนกันแน่ครับเนี่ย?

อึนฮยอกค้อนขวับให้คำเย้าของอีกคน ก่อนจะทำปากยู่พึมพำออกมาเสียงเบา

“ก็ผมไม่ถนัดงานพวกนี้นี่ครับ คุณนั่นแหละที่ไม่ยอมอยู่ช่วยผม”

“นี่คุณกลายเป็นคนชอบโทษคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย”คิบอมขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะคลายลงเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะคิกจากอีกคน คิบอมแย้มรอยยิ้มอ่อนโยน “ไปอาบน้ำเถอะครับ เดี๋ยวผมดูแลเจ้าต้นไม้ของคุณให้เอง นี่คุณยังไม่ได้รดน้ำต้นไม้ใช่ไหมครับเนี่ย”

“กำลังจะรดครับ แต่จะดีเหรอ...เดี๋ยวชุดคุณก็เลอะหมดหรอก”อึนฮยอกเอ่ยพลางเหลือบตามองชุดราคาแพงของอีกฝ่าย ถ้าหากมันต้องเลอะโคลนเหมือนชุดของเขาล่ะก็คงน่าเสียดายแย่

“ผมไม่เหมือนคุณหรอกนะครับ...”คิบอมตอบหน้าตายียวน ทำเอาอีกคนค้อนขวับ ร่างสูงหัวเราะเมื่อมองหน้าหวานๆที่ง้ำลง “...ไปเถอะครับ ไม่ต้องห่วงสวัสดิภาพชุดของผมหรอก แล้วเดี๋ยวผมจะตามกลับไปที่ห้องนะ เราจะได้กินข้าวกลางวันด้วยกัน”

“ครับ”อีกคนหันมาแย้มรอยยิ้มช่ำชื่น ก่อนจะเดินจากไป

คิบอมมองส่งอีกคนจนลับตา คนตัวบางแวะทักทายนางพยาบาลอย่างเป็นกันเอง ท่าทางเหมือนจะอาสาช่วยถือของใช้ของผู้ป่วยบางคน ก่อนจะเดินตามนางพยาบาลร่างท้วมไปต้อยๆ และคงอีกสักพักกว่าจะกลับห้องของตนเพื่ออาบน้ำแต่งตัว

คิบอมถอนหายใจออกมาเบา การดูแลใครสักคนนี่ก็มีทั้งข้อดีและข้อเสียแหละน้า~

ร่างสูงก้มหน้าลงหยิบสายยาง ก่อนจะจัดการเปิดน้ำจากก๊อกเพียงแผ่วเบา แล้วรดน้ำเจ้าต้นกุหลาบแสนหวงของคนตัวเล็กอย่างไม่ยอมให้ส่วนใดส่วนหนึ่งของมันต้องชอกช้ำ ก่อนจะเผื่อแผ่ไปถึงแปลงทิวลิปและดอกลิลลี่ที่อยู่ใกล้ๆ กระจายไปถึงดอกทานตะวันที่อยู่ริมกำแพง

“นายกลายเป็นคนสวนตั้งแต่เมื่อไหร่”

เสียงถามราบเรียบดังขึ้นจากด้านหลัง คิบอมหันขวับไปมองก่อนเบิกตากว้างเมื่อเห็นเจ้าของดวงตาสีอำพันของอีกฝ่าย เค้าโครงดวงหน้าพิมพ์เดียวกับคนที่เดินจากไปอย่างไร้ที่ติ วูบหนึ่งเขาเผลอคิดว่าเป็นอึนฮยอกกลับจากการอาบน้ำแต่งตัวเสียด้วยซ้ำ หากพอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอำพันที่หลากอารมณ์ มันไม่ได้บริสุทธิ์ใสเหมือนแก้วเนื้อบางที่พร้อมจะแตกโดยง่ายอย่างคนเป็นน้องเลยสักนิด แต่นี่คืออัญมณีที่มีความแข็งแกร่งและทนทาน

“ฮยอกแจ?

เสียงเรียกชื่อดังขึ้นแผ่วเบา ทำเอาอีกคนเหมือนนิ่งชะงัก ก่อนจะคลี่คลายรอยยิ้มอ่อนโยนออกมาอย่างหาได้ยาก พร้อมดวงตาสีอำพันที่อ่อนหวานตามรอยยิ้ม วูบหนึ่งเขาเกิดนึกสับสนขึ้นมาทันควัน

“จำได้ด้วยเหรอ”ฮยอกแจหัวเราะออกเบาๆ ก่อนจะเดินเข้ามาประชิดอีกฝ่าย “...คงจะมีนายคนแรกเนี่ยล่ะนะ ที่แยกระหว่างอึนฮยอกกับฉันออก”

คิบอมนิ่งงัน ก่อนจะแย้มรอยยิ้มอ่อนโยนรับดวงตาที่เปล่งประกายอย่างสุขสมของอีกคน ร่างสูงวางสายยางให้มันปล่อยน้ำให้ไหลออกไปตามร่อง ก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อนโยน

“ก็ฉันรู้จักพวกนายสองคนดี แล้วจะไม่ให้แยกออกได้ยังไง”

ฮยอกแจเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นสูง ก่อนจะยิ้มยั่วตามสไตล์ เลื่อนแขนมาโอบรอบคออีกคนแล้วโถมน้ำหนักเข้าใส่ กระซิบแผ่วเบาขณะที่ลมหายใจรดรินกัน

“แบบนี้คงต้องให้รางวัลซะแล้ว”

คิบอมนิ่งงันเมื่ออีกคนเลื่อนเรียวปากมาทาบทันกลีบปากหยักของเขาอย่างนุ่มนวล รสลิ้นอ่อนหวาน รุกเร้าเข้ามาอย่างอ่อนโยนระคนเร่งเร้า ร่างสูงโอบประคองเอวบางของอีกฝ่าย ก่อนจะแลกปลายลิ้นกลับอย่างสุภาพนุ่มนวล จนอีกคนพอใจจึงผละริมฝีปากออกห่าง หากยังไม่ละเรียวแขนที่โอบลำคอเขาเสียทีเดียว

“นายยังไม่เปลี่ยนไปเลย...”ฮยอกแจมองอีกคนอย่างอ่อนโยน “...พ่อสุภาพบุรุษ”

คิบอมเลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนยิ้มขำออกมาเมื่อยกมือขึ้นบีบจมูกอีกคนอย่างเอ็นดู “นายก็ยังเป็นจอมยั่ว แต่ให้ยั่วยังไงก็ใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอกน่า ฮยอกแจ”

“แย่จริง...”ฮยอกแจปละมามองค้อนอีกคนเป็นวงกว้าง “...ฉันอุตส่าห์จะยกความบริสุทธิ์ของตัวเองให้นายคนเดียวเลยนะเนี่ย ทำไมไม่รับรักฉันซะทีนะคิบอม”

คิบอมเดินไปปิดก๊อก หัวเราะกับคำพูดของอีกคน “ขืนฉันแต่งนายเข้าบ้านนะฮยอกแจ นายกับพี่ก็ต้องสร้างเรื่องปวดหัวให้ฉันไม่มีหยุดน่ะสิ แค่พี่ฮีชอลคนเดียวก็เพียงพอกับชีวิตฉันแล้วล่ะน่า”

“แต่ฉันยอมเปลี่ยนตัวเองเพื่อนายนะ”

คำพูดแฝงความหนักแน่นของอีกฝ่าย ทำให้คิบอมเบือนหน้าไปสบกับดวงตาสีอำพันที่หลากอารมณ์คู่นั้น มันยังเยียบเย็นและหาความรู้สึกที่แท้จริงไม่ได้เลยสักครั้ง คิบอมเอียงคออย่างสงสัย ไม่ว่ายังไงฮยอกแจก็ยังเป็นคนที่เขาไม่อาจจะคาดเดาความรู้สึกได้อยู่เหมือนเคย

ผิดกับอีกคน...รายนั้นน่ะสะท้อนความในใจออกมาทั้งความรู้สึกทางสีหน้า ดวงตาที่เหมือนสายน้ำบริสุทธิ์นั่นก็ไม่อาจปกปิดความในใจได้เลยสักครั้ง

สุดท้ายฮยอกแจไหวไหล่ ยุติเกมส์จ้องตาแต่เพียงเท่านั้น ร่างเพรียวหันหลังวกกลับ ก่อนจะออกคำสั่งเสียงราบเรียบ

“นายพาฉันไปเจออึนฮยอกหน่อยสิ อยากเห็นหน้าน้องใจจะขาดอยู่แล้ว”

คิบอมมองค้อนอีกคนที่ชอบออกคำสั่ง แต่เขาก็ไม่เคยเลยที่แม้แต่จะขัดใจอีกฝ่ายได้ สรุปแล้วทั้งหมดที่นายพูดมาน่ะ...มันเป็นความจริงหรือหลอกลวงกันแน่นะอี ฮยอกแจ

ฮยอกแจที่เดินนำอยู่หยุดขาของตนเอง ปล่อยให้อีกคนเดินมายืนเคียงข้าง ก่อนจะคล้องแขนของคิบอมในแบบที่ชอบทำเป็นประจำเมื่ออี ทงเฮไม่เห็น เจ้าตัวซบหน้ากับบ่ากว้างของอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงหวาน

“คิบอมอ่า~

“เอาอีกแล้ว...”คนโดนคล้องแขนหัวเราะเบาๆ อย่างที่รู้นิสัยกันดีด้วยความที่เห็นกันมาตั้งแต่เล็ก ก้มลงถามพร้อมแววตาและน้ำเสียงแสนอ่อนโยน “...มาแบบนี้อยากได้อะไรอีกล่ะ?

“อยากเป็นแฟน~

“ฉันจะฟ้องทงเฮ~ นายมาป้อฉัน”คิบอมผิวปากหวือ เอาชื่ออดีตคนรักมาอ้าง อย่างน้อยๆอี ทงเฮนี่แหละ ที่เป็นยันต์กันอี ฮยอกแจของเขาเรื่อยมา ผลของการกระทำนั้นคืออาการทุบที่ไหล่เขาเบาๆหากเจ้าของไหล่ร้องถึงขั้นร้องโอดครวญ

“โอ๋ย!”คิบอมลูบแขนปอยๆ ก่อนมองหน้ายุ่งๆของอีกคนแล้วก้มลงหอมแก้มอย่างเอ็นดู ยิ้มใส่ดวงตาขุ่นขวางของคนที่โดนฉวยโอกาส “...ไม่เอาน่า อย่าทำหน้าอย่างนี้ เดี๋ยวไม่สวยนะฮยอกแจ”

“นายน่ะ...ชอบเอาทเฮมาอ้างอยู่เรื่อยเลย”สีหน้าของฮยอกแจสลดลง แต่อีกคนไม่ทันได้สังเกตมันมากนัก “...ตลอดเวลาที่พวกนายคบกันมา ใจของนายเคยที่จะนึกรักหมอนั่นบ้างหรือเปล่า”

คำถามที่ทำเอารอยยิ้มของคิม คิบอมหายไปจนซีดจาง หากร่างสูงกลับเลือกที่จะไม่ตอบ ฮยอกแจละมือจากร่างของคนตัวสูงกว่าด้วยความรู้สึกที่ยากที่จะบรรยาย ความเงียบปกคลุมระหว่างคนสองคนอีกครั้งจนกระทั่งถึงห้องของใครบางคนที่ยังพักรักษาตัวอยู่ คิบอมถึงได้เลื่อนมือมากุมมือบอบบาง แล้วเอ่ยขึ้นมาลอยๆ

“ฮยอกแจ...มือนายเย็นมากเลย”

“งั้นเหรอ...”อีกคนสะบัดมือออกจากเขาแทบจะทันที หากชายหนุ่มกลับกุมมันเอาไว้แนบแน่นกว่าเดิม

“นี่เป็นน้องของนายเอง นายไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนี้ก็ได้”

“ฉันก็ไม่ได้ตื่นเต้น ส่องกระจกก็เจอหน้ามันทุกวันอยู่แล้ว...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงเรียบ อย่างที่คิบอมจะต้องลอบขำกับความปากแข็งของอีกฝ่าย ก่อนที่มือบางจะเอื้อมไปบิดลูกบิดของบานประตู มืออุ่นก็เลื่อนมากุมมันไว้หลวมๆ ฮยอกแจขมวดคิ้วหันไปมองอีกคนอย่างเป็นคำถาม “อะไร?

“ฉันจะไม่เข้าไป...”คิบอมบอกพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ “...วันนี้จะให้นายสองคนได้อยู่ด้วยกันทั้งวัน”

“ขอบคุณสำหรับความหวังดี!”ฮยอกแจกระแทกเสียง ก่อนจะบิดลูกบิดประตู แล้วต้องชะงักเมื่อริมฝีปากอุ่นวาบแนบมาที่แก้ม

คิบอมแย้มรอยยิ้มอ่อนโยน เหมือนทั้งแววตาและการกระทำ

“กำลังใจสำหรับพี่ชายคนเก่งครับ”

ฮยอกแจนิ่งงันมองอีกคนที่โบกมือและเดินห่างออกไป รอยยิ้มทิ้งท้ายของอีกคนทำเอาเขาต้องเช็ดที่แก้มขาวของตนเองแรงๆ ฮยอกแจมองค้อนก่อนจะยิ้มออกมาบางเบา หันกลับมาเปิดประตูด้วยแรงใจที่เต็มเปี่ยม

 

“อึนฮยอก...”

 

**
ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ไรเตอร์จะอัพฟิคเรื่องนี้เร็วแล้วนะครับ = =

เพราะมันหมดในสต็อกไปเรียบร้อย =w=/ (ส่วนใหญ่แต่งไปไกล ก่อนค่อยๆทยอยอัพ)

ต่อจากนี้คงจะอัพด้วยระยะเวลาพอๆกับเรื่องอื่นแล้วล่ะ -..-

(แต่ถ้าเม้นท์ของตอนล่าสุดเยอะ ไรเตอร์อาจจะเขียนแล้วอัพให้ไวขึ้นก็ได้น้า =w=(ของแบบนี้มันขึ้นอยู่กับกำลังใจ หุหุ -w-))

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์นะฮับ >w</(รักนะจุ๊บๆ)
.
.
.
(เห็นเม้นท์แล้ว = = ผิดไหมที่ไรเตอร์กำลังคิดว่าตูจะไม่แต่งวอนฮยอกแล้ว กลับไปแต่งซีฮันเหมือนเดิมท่าจะดีกว่า = =)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1703 ChovySilver (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2558 / 15:46
    น่ารักง่าาาาาาาาาาาาาาาา
    คิบอมง่า อยากเป็นแฟน T_T
    ฮยอกแจชอบคิบอมจริงดิ่ -.-
    #1,703
    0
  2. #898 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2555 / 17:51
    เฮ้ย ฮยอกชอบบอมเหรอ O.O โอ้  >< 
    #898
    0
  3. #858 วารีสวรรค์ ^-^ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 เมษายน 2555 / 18:55
    เรื่องซับซ้อนดีแฮะ
    #858
    0
  4. #808 [ChaPloy]SJ13 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 06:18
     ซับซ้อนอ่ะ อ้ากกกก 
    #808
    0
  5. #739 Mhoomin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2555 / 13:13
    ฮยอกแจอ่า..ชอบคิบอมจริงๆหรอ??

    สามสาว(?)ทำคุณปาร์คยูชอนงงเป็น "ไก่ตาแตก" ไปเลย 555+
    #739
    0
  6. #243 ae snoopy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:32


    ตกลงฮยอกแจชอบใครกันแน่เนี่ย

    แล้วบอมอะชอบอึนๆรึเปล่า
    #243
    0
  7. #242 yepat@dD (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2555 / 01:32
    เิกิดอาการงงอีกแล้ว มันยังไงล่ะนี้
    #242
    0
  8. #241 กงกี้55+ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2555 / 02:38
    ไรเตอร์อ่าาา



    รีบกลับมาไวไวนา

    มีแต่เรื่องซับซ้อนน



    อยากจะรู้ใจจะขาดดดดดดด



    อ๊ากกกกกกก ชอบบบบบอยากคยูมินอ่ะไรเตอร์ มาคยูเฮสงสารน้องมินเลยยย

    แต่ไม่เป็นไร- -น้องมินมาหาพี่ม๊าาา
    #241
    0
  9. #240 ze_gusy club (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มกราคม 2555 / 21:35
     วอนหึงอ่ะ น่ารักมากกกกกกก
    ฮยอกแกยั่วเก่งง่ะ
    #240
    0
  10. #239 พริกหยวก (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มกราคม 2555 / 18:44
    วอนขี้หึง ฮยอกก็จอมยั่ววววว >//////<
    555555555555555555555


    #239
    0
  11. #238 habu_habu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2554 / 15:04
    ฮยอกเสน่ห์แรงส์ มว้ากกกก
    #238
    0
  12. #237 Murasaki_Violet (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2554 / 18:41
    ขอสารภาพว่าฉากออดอ้อนของฮยอกแจกับคิมบอมเนี่ย นับเป็นฉากอิ๊งอ๊างฉากแรกที่เราคิดว่ามันช่างน่ารักจริงๆ และบริสุทธิ์ใจจริงๆ ในเรื่องนี้

    แอบปักธงคิบอมxฮยอกแจเบาๆ กรี๊ดๆๆๆ

    คิดว่าถ้าตาชีวอนไม่ปรากฏฉากที่เอาใจแม่ยกกว่านี้ ตำแหน่งพระเอกจะมีแค่โดนทำร้ายนะจ้ะ

    ชอบแก๊ง ROSE MASK มากกกก ครบรสสุดๆ ทั้งแร่ดตัวแม่ โหดตัวแม่ นางฟ้าตัวแม่ สุภาพบุรุษตัวพ่อ

    ปล. คยู ฟิคนี้เป็นคนดี ฉีกคาแรคเตอร์ สุดๆ  5555
    #237
    0
  13. #236 chokie~~minum^^ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2554 / 14:37
    อย่าบอกนะว่าฮยอก ชอบ บอม จริง ๆ อ่ะ 0.0 OMG !!!
    #236
    0
  14. #235 'MIN' (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2554 / 20:44
    ฮยอกแจ ล้อเล่นใช่ป้ะ ที่ชอบ บอม อ้ะ
    #235
    0
  15. #234 phahae (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 17:52
    ออกจะสับสนในความรู้สึกของเจ้าพวกนี้เหลือเกิน
    ถ้าคิบอมไม่เคยรักทงเฮแล้วไปเป็นแฟนกับเขาทำไม
    อีกฝ่ายเจ็บปวดนะเว้ยคิบอม
    #234
    0
  16. #233 JJ_loveSj08 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 เมษายน 2554 / 23:19
    ฮยอกชอบบอม บอมชอบฮยอก แล้วบอมไปเป็นแฟนกับด๊อง





    สับซ้อน ซ่อนเงื่อนดีจริง ยิ่งอ่านยิ่งน่าสนใจ







    ชอบชอบ ไรเตอร์สุดยอด แต่งสนุกมาก เป็นกำลังใจให้นะค่ะ



    (แต่ต่อเถอะไรเตอร์ :วอนฮยอกสนุกมาก )
    #233
    0
  17. #232 euneun (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มีนาคม 2554 / 00:07
    ไรเตอร์รีบมาต่อด่วนเลยค่ะอย่าให้รอนานใจจะขาดตายไปซะก่อนไรเตอร์บาปนะ....จะรอต่อไปนะคะสู้สู้
    #232
    0
  18. #231 * [J]o[L]ee[P]op ,, ♥ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มีนาคม 2554 / 17:29
    ฮยอกแจชอบมอบหรอเนี่ย O___O
    โอ้วมายก๊อตตตตต !! แล้วบอมชอบฮยอกด้วยมั้ยอ่า...
    ดูๆแล้วก็เหมือนไม่คิดอะไรนะ  แบบนี้ใช่แบรักเค้าข้างเดียวหรือเปล่านเนี่ยฮยอกแจ U___U
    อ่า... แล้วนี่ดูบอมเหมือนจะรักอึนฮยอกด้วย...
    จะมีเรื่องโศกาอีกมั้ยเนี่ย U__U
    แต่แบบ ถ้าสมมุติว่าบอมรักอึน... ฮยอกรักบอม...
    ปัญหานี่ดูจะแก้ยากเนอะ ... ไม่อยากให้ใครเจ้บเลย...
    ฮยอกแจ... ไปสู้กับวอนดีกว่าเนอะ 555+
    ให้บอมคู่กับอึนฮยอกละกัน ^^~

    ดูๆแล้ววอนเหมือนไม่ได้มีส่วนรู้เห็นเรื่องอดีต(รึเปล่า?)
    เหมือนก็ดูรักอึนฮยอกนะ  แต่... อ่า... สงสัยคงต้องลุ้นเอา
    ไม่แน่ไรเตอร์อาจจะหลอกเค้าก็ได้ 5555

    ไรเตอร์จะไม่อัพเร็วๆไม่่วากันคะูู่^^
    แต่อยากเลิกอัพเรื่องนี้เลยนะคะ  ไรเตอร์รู้มั้ยว่ายังมีคนติดตามไรเตอร์อยู่นะ
    อย่างน้อยๆก็มีเค้า (ที่คาดการณ์ให้ไรเตอร์รวมเล่มด้วยซ้ำ 555)
    ยังไงอย่าท้อเลยนะค่ะ เรารักวอนฮยอกในแบบที่ไรเตอร์เขียนมาก^^
    แล้วก็เฝ้ารอไรเตอร์เสมอเลย  เปนกำลังใจให้นะ สุ้ๆ ♥
    #231
    0
  19. #230 'Anchovy* (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มีนาคม 2554 / 00:14

    เข้ามาอ่านรวดเดียวจบเลย ฟิคเรื่องนี้ถูกใจเรามาก
    เพราะเรารักทั้งบอมฮยอกและวอนฮยอก 555 รักมากด้วย ชนิดไม่อ่านคู่อื่นเลย
    เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์แต่งต่อไปนะ
    พล็อตน่าสนใจและดำเนินเรื่องได้ยากแก่การคาดเดา สนุกมาก
    วิจารณ์ในฐานะไรเตอร์ด้วยกัน ว่าคุณสุดยอดมว๊ากกก! (y)
    เก็บเป็น favorite แล้วเรียบร้อย~
    จะติดตามต่อไป (:



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 28 มีนาคม 2554 / 00:16
    #230
    0
  20. #229 ไหม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 18:50
    อย่าบอกนะว่านเย็นชาและร้านกาจอย่างฮยอกจะชอบบอม O_O

    แล้วบอมชอบฮยอกด้วยมั้ยอะ ? แล้วอึนฮยอกละ ??

    โอ้วววว น่าสนใจมากๆเลยค่ะ



    แล้วแบบตอนคุยกัน เนียนได้อีกนะเนี่ย 555



    ปล. ไรเตอร์สู้ๆนะค่ะ เราเปนกำลังใจให้

    พอดีเพิ่งเข้ามาอ่าน แล้วรู้สึกชอบเรื่องนี้มากๆ

    อย่าเพิ่งทิ้งเรื่องนี้นะค่ะ เพราะวอนฮยอกที่แต่งดีๆแบบนี้หายาก U_U



    สู้ๆ
    #229
    0
  21. #228 ไหม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 18:50
    อย่าบอกนะว่านเย็นชาและร้านกาจอย่างฮยอกจะชอบบอม O_O

    แล้วบอมชอบฮยอกด้วยมั้ยอะ ? แล้วอึนฮยอกละ ??

    โอ้วววว น่าสนใจมากๆเลยค่ะ



    แล้วแบบตอนคุยกัน เนียนได้อีกนะเนี่ย 555



    ปล. ไรเตอร์สู้ๆนะค่ะ เราเปนกำลังใจให้

    พอดีเพิ่งเข้ามาอ่าน แล้วรู้สึกชอบเรื่องนี้มากๆ

    อย่าเพิ่งทิ้งเรื่องนี้นะค่ะ เพราะวอนฮยอกที่แต่งดีๆแบบนี้หายาก U_U



    สู้ๆ
    #228
    0
  22. #227 moonoy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 12:00
    ฮยอกฮยอกชอบบอมเหรอ



    แล้วบอมชอบใครอ่ะ อึนอึนหรือฮยอกฮยอก



    อย่ากลายเป็นรักสามเศร้าของพี่น้องเลยนะ



    แค่คิดก็ปวดหัวและเศร้าแหละ
    #227
    0
  23. #226 AOPHAK™ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 02:59
    ฮยอกแจชอบคิบอมจริงหรอออ ชอบจริงอะ

    แต่ตอนนี้ทงเฮก็ยังชอบคิบอมไม่ใช่หรอแล้วถ้าคบกันละ
    #226
    0
  24. #225 แฟนฮยอก (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มีนาคม 2554 / 22:32
    น่ารักดีจ้า อย่าเลิกอัปเลย

    อ่านไปอ่านมา อยากให้เป็นบอม ฮยอกซะแล้ว



    วอนก็น่ารัก ยังมีปมต่อไปให้ติดตาม



    ไรเตอร์ สู้ต่อไป จ้า พวกเราจะรอ
    #225
    0
  25. #224 HIPPOPOTAMUS (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มีนาคม 2554 / 20:16

    เเง๊ พี่ไรเตอร์ทิ้งให้ค้างงงง

    อยากเห้นว่าเมื่ออึนฮยอกเจอกับฮยอกเเจจะเป็นไงนะ หวังง่าฮยอกเเจจะรักน้องมากๆนะ ^^

    คิบอมน่ารักอ่า หลงรักเเก้มป่องหัวปักหัวปำ

    สรุปวอนเป็นดีจริงๆอ่ะ ง่า งั้นก็น่าสงสารอ่ะดิ

    เเต่ฮิบโปว่าคยูดูฉลาดๆนะ อิอิ เหมือนว่าอาจจะรู้ทันฮยอกเเจก็ได้

    เเล้วก็เจ๊ ไม่ว่าจะออกมาฉากไหนฮิบโปก็ประทับใจอ่ะ มาดเเกมันดูผู้ดีๆร้ายๆฮ่าๆ

    ถ้าวอนรู้ว่านั่นคือฮยอกเเจไม่ใช่อึนฮยอกจะทำไงนะ อยากรู้จัง

    เป็นกำลังใจใหพี่ไรเตอร์นะคะ สู้ๆ ฮิบโปจะติดตามผลงานพี่เสมอค่ะ

    ว่าเเต่ พี่ค๊า เมมเมอรี่ ออฟ อักลี่ควีน มันเหลือไหมอ่ะ

    ฮึกๆ เพื่อนหนูมันอ่านเเล้วมาเล่าให้ฟังเเล้วทิ้งให้ค้าง ไม่ยอมเล่าตอนต่อ เเง๊ อยากอ่านเองเเล้วจิ จะรอพี่นะคะ ขอบคุณค่ะ

    #224
    0