ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 71 : -31- + ส่งฟิค - -*

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 701
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    25 พ.ค. 56

 

 

“อึนฮยอกปลอดภัยใช่มั้ย?

ฮยอกแจถามผ่านทางโทรศัพท์ และเกือบๆจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อคิม คิบอมขานรับด้วยน้ำเสียงสดใส

“อื้อ~ ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่บนรถพยาบาลน่ะ”

อีกฟากหนึ่งของปลายสาย พูดจบก็ก้มมองคนที่หลับสนิทแนบบ่าของเขาด้วยประกายตาอ่อนโยน คิมบอมก้มลงสูดกลิ่นแก้มใสเบาๆอย่างโล่งอกปนรักใคร่ มันยังมีกลิ่นเขม่าควันจางๆ

“ท่าทางเขาจะโดนวางยาสลบเลยไม่ฟื้นสักที ถ้าเขาฟื้นแล้วฉันจะให้เขาโทรหานายเป็นคนแรกเลยนะ”

“ขอบใจมากนะ ฉันฝากเขาด้วยล่ะ”

“แล้วก็...” คิบอมนิ่งไปนิด เหลือบมองสภาพตัวตึกที่วอดวายเพราะเปลวเพลิง

“...ฉันคิดว่าเราต้องหาบริษัทกลางใหม่แล้วล่ะ มันโดนเผาจนไหม้เกรียมเลย ฝากบอกคุณชเวด้วยนะ”

“รายนั้นก็โดนยิงเฉี่ยวที่ขา ท่าทางจะเดินไม่ได้สักพัก...” ฮยอกแจเหลือบมองคนที่ถูกหามขึ้นเปลส่งโรงพยาบาล

“...จนกว่าชเว ซีวอนจะหายดี ท่าทางเราต้องจัดการหาบริษัทกลางให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นคงผลิตสินค้าและทำการตลาดคงไม่ทันต้นปีหน้าแน่”

“ทรัพย์สินที่ทยอยขนมาวอดวายไปจนหมด...” คิบอมถอนหายใจมาตามสาย

“...โทซองคงจะรู้จากหนอน ว่าบริษัทกลางตอนนี้สำคัญกับเราขนาดไหน”

“นั่นสิ...” ฮยอกแจเองก็แทบจะอยากถอนหายใจออกมาเหมือนกัน

“...แต่ตอนนี้ตำรวจจับโทซองได้แล้ว เรามีหลักฐานที่จะสาวไปถึงแฮซอก อีกเดี๋ยวหนอนก็คงจะหายไปเองนั่นแหละ”

“ฉัน...ไม่คิดว่าเจ้าแฮซอกมันจะคิดตื้นๆแบบนี้นะ” คิบอมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“...”

“...เพราะมัน...รู้จักพวกเราดี โทซองไม่ค่อยมีความคิดที่รอบคอบนัก การกระทำของหมอนั่นก็โจ่งแจ้ง จุดประสงค์ของแฮซอกก็คงจะไม่ได้หยุดอยู่ที่วันนี้เลยก็ได้”

“แล้วนาย...” ฮยอกแจรู้สึกเหมือนหัวใจของตนเองเต้นรัวเร็วอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“...คิดว่าหมอนั่นต้องการอะไร”

“...”

“...”

 

**

 

“โธ่เว้ยยยยยยยยย!!

เสียงกำปั้นทุบลงกำแพงดังลั่นภายในซี่ลูกกรงเหล็กที่แน่นหนายิ่งกว่าเก่า ใช่แล้ว...ที่นี่คือคุกชั่วคราว แต่อีกไม่นานฮันโทซองก็จะถูกส่งกลับไปอยู่ที่คุกเก่า คุกเดิมที่ตนเคยอยู่อีกครั้ง

เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ โทซองเหลือบมองก่อนจะแทบถลาไปที่บานประตูเมื่อสบดวงตาคมกริบบนดวงหน้าที่เหี่ยวย่นนั่น เขาเอ่ยออกมาเสียงสั่น

“แฮซอก...”

ชายวัยกลางคนค่อนไปทางชรามองอีกคนด้วยแววตาเหยียดหยามอย่างปิดไม่มิด

“...แกต้องช่วยฉันนะ! ฉันไม่อยากกลับไปติดคุกบ้าๆนั่นอีกแล้ว!! แกต้องประกันตัวฉันออกไปจากที่นี่!

“ประกันตัว?...” แฮซอกทวนคำพูดของอีกคนเสียงสูง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

“...ความผิดของแกไม่ใช่น้อยๆ คิดเหรอว่าตำรวจเขาจะยอมให้ฉันประกันตัวแกออกมาน่ะโทซอง...”

ฮัน โทซองนิ่งงัน อีกคนยกยิ้มส่งมาให้อย่างที่เขาคาดเดาไม่ถูกเลยสักนิด

“...ฉันเตือนแกแล้วใช่ไหม ตั้งแต่ตอนที่มอบเงินสนับสนุน อี ฮยอกแจไม่ใช่ลูกไก่ในกำมือที่แกจะบีบให้มันตายได้ง่ายๆ หมอนั่นมันร้ายกว่าที่แกคิดเยอะ ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่ต้องพึ่งฝีมือของแกหรอก...”

“...”

“...ทั้งอี ฮยอกแจ อี อึนฮยอก และอี ทงเฮต่างก็รอดชีวิต แกคิดว่าฉันควรจะช่วยแกดีไหมล่ะโทซอง ในเมื่อแกทำแผนการที่วางไว้ของเราส้มเหลวไม่เป็นท่าแบบนี้”

“บ้าน่า!...” โทซองแทบแหวกลูกกรงออกไปเขย่าตัวอีกคน

“...ถ้าแกไม่ช่วยฉัน ฉันก็ต้องให้ข้อมูลจนตำรวจเขาสาวถึงตัวแกแน่ๆ! ว่าแกเป็นคนบอกเรื่องของฝาแฝด! เป็นคนให้เงินสนับสนุน! เป็นคนส่งหนอนเข้าไปในโรสมาร์ค! แล้วก็เป็นคนสั่งฆ่าอี ทงเฮด้วย!!

ดวงตาของแฮซอกเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง โทซองเอ่ยอย่างใจเย็น

“คิดดูดีๆสิแฮซอก ถ้านายยอมช่วยฉัน...เรายังสามารถร่วมมือกันได้อีกนานแสนนาน ฉันต้องการล้างแค้นแทนน้องชาย ส่วนแกก็อยากได้โรสมาร์คใจจะขาด มันมีแต่ได้กับได้นะ...”

แฮซอกเหยียดยิ้มออกมาอีกครั้งหนึ่ง เอ่ยกับอีกคนด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้นกว่าเก่า

“แล้วแกคิดว่าที่ฉันลอบเข้ามาหาแกถึงในนี้ ไม่ใช่เพราะต้องการมาช่วยแกอย่างนั้นเหรอ?...”

ดวงตาของคนฟังเบิกกว้าง ก่อนจะจุดประกายยินดีเมื่ออีกคนเอ่ยต่อ

“...ฉันต้องเสียอะไรหลายต่อหลายอย่างในการเข้ามาถึงตัวแกในนี้ ฉันไม่ได้มาเพื่อบอกว่าฉันจะไม่ช่วยอะไรแกหรอกนะโทซอง ยังไงเราสองคน...ก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว”

“แฮซอก...” โทซองยิ้มออกมาอย่างยินดี

“...ขอบใจมากนะ ถ้าออกไปได้ฉันจะฆ่าคนที่แกเกลียดให้หมดเลย ไม่ว่าจะเป็นอี ฮยอกแจ อี อึนฮยอก อี ทงเฮ หรือแม้แต่พวกตระกูลคิมฉันก็ฆ่าให้แกได้”

“ตระกูลคิมเป็นตระกูลใหญ่...”

แฮซอกเอ่ยพร้อมถอนหายใจออกมาเบาๆ หยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้

“...เจ้าพวกนั้นตายยากยิ่งกว่าอี ฮยอกแจอีก เพราะมันไม่ได้มีแค่คิม คิบอมหรือคิม ฮีชอลแค่สองคน ฉันถึงได้ไม่คิดจัดการพวกมันยังไงเล่า กินซะสิ ท่าทางแกจะไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วนี่”

“ขอบคุณ...” คนที่อยู่ในกรงขังรับขนมปังไปเข้าปากอย่างหิวกระหาย

“...แล้วแกจะพาฉันออกไปยังไง”

อี แฮซอกเหยียดยิ้ม

 

“แกก็กำลังจะได้ออกไปแล้วนี่ไงโทซอง”

 

“หือ? อึก!!...”

ร่างสูงชะงักกึก ขนมปังนมือล่วงหล่นลงพื้นในบัดดลเมื่อรู้สึกความผิดปกติในแง่ลบของร่างกายตัวเอง มันร้อนผ่าว...ปวดร้าวจนต้องลงไปแดดิ้นที่พื้น

“...ฮะ...แฮซอก...!!

“ฉันลืมบอกแกไปนะโทซอง...” อีกคนเหยียดยิ้มพร้อมก้มมองผลงานของตนเองอย่างสมใจ

“...คนในตระกูลอี ไม่ได้มีแต่อี ฮยอกแจคนเดียวหรอกที่รู้จักการวางยา”

“...แก...!!

“ตำรวจที่คนของฉันกันเอาไว้จะกลับมาในอีกห้านาที และฉันเองก็คงต้องไปแล้ว อีกอย่าง...นาบีคนสวยเองก็กำลังรอให้ฉันไปจัดการ...” แฮซอกก้มมองนาฬิกาข้อมือของตนเอง

“...ไม่ต้องห่วงหรอกโทซอง พิษนี่นำเข้าจากประเทศจีน มันจะทำให้แกดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เจ็บปวดแต่ภายใน ภายนอกก็เหมือนกำลังหลับสนิท เจ้าพวกตำรวจหน้าโง่พวกนั้นมันดูไม่ออกหรอกนะว่าแกกำลังจะตาย คนของฉันที่อยู่ในคุกจะพาแกไปนอนบนเตียงเอง”

“...แกมัน...ละ...เลวมาก...”

ฮัน โทซองเอ่ย ขณะที่คนคุกที่ถูกขังรวมกับเขา จัดการอุ้มร่างสูงไปวางไว้บนเตียง ท่าทางจะเป็นลูกน้องของแฮซอกซึ่งอีกคนได้เตรียมการเอาไว้อย่างดิบดี

“ลาก่อนนะโทซอง ไม่ต้องห่วง...” แฮซอกมองภาพตรงหน้าอย่างสาสมใจ

“...แค้นของนายสองพี่น้อง เดี๋ยวฉันคนนี้จะรับหน้าที่สานต่อให้เอง”

โทซองมองร่างของชายวัยกลางคนค่อนชราที่เดินออกไปอย่างผ่าเผยด้วยความเจ็บแค้น แต่คนโง่อย่างเขาจะทำอะไรได้ เพราะขนาดหัวใจที่น้องชายให้มามันยังเริ่มเต้นช้าลงทุกนาที

 

**

 

“คนไข้มีร่างกายอ่อนแอ แถมยังสูดควันพิษเข้าไปเป็นจำนวนมากโดยที่ไม่สามารถช่วยตัวเองได้ เราคงต้องขอรอดูอาการอีกสักก่อนจะยอมให้กลับบ้านนะฮะ”

“ได้ครับคุณหมอ”

เสียงพูดคุยแว่วๆที่รอดโสตประสาททำเอาดวงตาสีอำพันเข้มค่อยๆลืมขึ้น ภาพที่เห็นคือเพดานสีขาวของสถานที่แปลกตา อึนฮยอกตวัดสายตามองไปโดยรอบ รู้สึกเหมือนร่างกายของตนเองไร้เรี่ยวแรงอย่างน่าประหลาด เหลือบเห็นคนรักที่ยืนคุยกับนายแพทย์ชุดขาวอยู่สองสามคำ คิบอมพอหันมาเห็นว่าคนของตนเองได้สติก็รีบจ้ำอ้าวมาที่ปลายเตียงอย่างรวดเร็ว

“อึนฮยอก...”

ร่างสูงใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้พันแผลประคองคนรักของตนอย่างทะนุถนอมที่สุด คิบอมแย้มรอยยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เมื่ออีกคนมองดวงหน้าเขาอย่างงุนงง

“คุณคิบอม...” เสียงหวานรื่นหูตอนนี้แหบพร่า คิบอมคาดว่าอีกคนคงสูดเขม่าควันเข้าปอดไปมากอยู่

“...ทำไมผมมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะฮะ รู้สึกไม่สบายเลย”

“นั่นแหละครับ...”

คิม คิบอมหัวเราะ พลางดึงอีกคนมากอดด้วยแขนเพียงข้างเดียว บรรจงจูบที่เส้นผมสีอ่อนที่ยังมีกลิ่นควันจางๆ

“...เพราะคุณไม่สบายนี่แหละ ผมถึงต้องพาคุณมาหาหมอที่โรงพยาบาลนี่ยังไงล่ะ พักผ่อนซะนะครับอึนฮยอก มันจะไม่เกิดเรื่องร้ายแรงอะไรขึ้นอีกแล้ว”

“คุณพูดเหมือนก่อนหน้านี้เกิดเรื่องร้ายกับผมอย่างนั้นแหละ”

คนที่เกือบถูกย่างสดดูจะไม่รู้ตัวเลยสักนิด ดวงตาสีอำพันนั่นปรือลงอีกครั้งอย่างเหนื่อยอ่อน

“แล้วคุณเป็นอะไรไปครับ ทำไมต้องพันแผลที่แขนด้วยล่ะ”

“ผมไม่ระวังเลยโดนไฟลวกเข้าน่ะฮะ ไม่มีอะไรหรอก” คิบอมเอ่ยยิ้มๆ ดันอีกคนให้นอนลงบนเตียงอุ่น ห่มผ้าห่มให้อย่างนุ่มนวล

“หลับซะนะฮะอึนฮยอก หลับนะคนดีของผม”

“คุณคิบอม...”

อึนฮยอกยังคงเรียกชื่อของอีกคนเสียงหวาน ดึงแขนที่ประดับผ้าพันแผลนั่นไปแนบที่เรียวปากนิ่มของตนไวๆแล้วมุดตัวลงกับผ้าห่มไม่รู้ไม่ชี้

“...หายไวๆนะครับ”

คิม คิบอมแย้มรอยยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เขากุมมือบอบบางของอีกคนเอาไว้ สบดวงตาสีอำพันที่พราวระยับอย่างอ่อนหวานคู่นั้น บางทีนะ...อึนฮยอกก็เหมือนจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง แต่ก็มองเลยไปเพื่อให้เขาได้สบายใจ นิ้วเรียวแตะลงบนแหวนเพชรเม็ดสวยเหมือนที่ตัวเขาสวมใส่อยู่ทุกประการ

“อึนฮยอก...”

รองประธานแห่งโรสมาร์คเลื่อนดวงหน้าเข้าไปใกล้ อีกนิดเดียวก็สัมผัสถูกเรียวปากนิ่มที่แห้งผากของอีกคน อึนฮยอกหลับตาแน่น คิบอมหลุดยิ้มขำก่อนจะเลื่อนไปประทับจูบที่หน้าผากกลมเกลี้ยง

“...ขอบคุณนะฮะที่สวมแหวนของเราไว้ตลอดเวลา”

อึนฮยอกลืมตาขึ้นมามองอีกคนอย่างงุนงง ก่อนจะแย้มรอยยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวาน

“ผมไม่โง่ทิ้งมันไปอีกหรอกฮะ”

คิบอมหลุดยิ้มออกมาอีกครั้ง ก้มหน้าลงไปชิดปลายจมูกโด่งรั้นนั่น ก่อนจะเบี่ยงหลบ อึนฮยอกหลับตาลงเมื่อเรียวปากหยักนั่นแนบมาที่เรียวปากอิ่ม บานประตูห้องถูกกระชากเปิดโดยแรงทำเอาคนตัวเล็กผวาผลักคนรักของตนออกห่าง

“คุณอึนฮยอกเป็นยังไงบ้างครับ!!? พอผมได้ข่าวก็รีบมาเลยนะฮะเนี่ย!!

ไม่พอ...ควอน จียงยังเบียดคิม คิบอมกระเด็นออกจากวงโคจรของข้างเตียงอีก ร่างสูงมองค้อนนักออกแบบมือหนึ่งของโรสมาร์คตาเขียวปั๊ด จียงเดินเข้ามาลูบหน้าลูบตาอึนฮยอกท่าทางร้อนรนจนน่าหมันไส้

“คุณไม่เป็นไรแน่นะฮะ ผมได้ข่าวว่านอนในกองพะ...อุ๊บ!!! อื้อออออออออออ!!

“หมดเวลาเยี่ยมไข้แล้วจียง นายต้องออกไปให้อึนฮยอกเขาพักผ่อนให้เต็มที่ ไม่ต้องมาห่วงแฟนของฉันหรอกนะเพราะฉันดูแลของฉันเองได้ ไปเยี่ยมทงเฮไป๋!

คิบอมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข่นเขี้ยว ล็อคคอพร้อมปิดปากร่างเล็กให้ออกห่างจากคนรัก ก่อนจะเหวี่ยงร่างของจียงออกทางประตู แล้วปิดประตูลงกลอนเสียแน่นหนา คิบอมถอนหายใจเฮือกใหญ่ หันมาสบดวงตาที่ฉายแววงุนงงของอี อึนฮยอก คิบอมก็ยิ้มหวาน

“นอน...แล้วเดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟังนะครับ สำคัญคือตอนนี้คุณต้องพักผ่อนให้หายเสียก่อน”

“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ มันร้ายแรงมากใช่ไหม?

รอยยิ้มของคิบอมเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง ก่อนที่ร่างสูงจะส่ายหน้า

“ไม่หรอกฮะ แค่ยุ่งยากเท่านั้นเอง...”

 

“...แต่ผมว่าตอนนี้อี ฮยอกแจคงตามไปจัดการแล้วล่ะ”

 

**

 

“ขอบคุณมากนะจุนกิ”

ทงเฮเอ่ยออกมาพร้อมมองเลขาหนุ่มหน้านิ่งอย่างตื้นตัน อีกคนยิ้มบางๆแล้วส่ายหน้า ยังคงหลุบตาต่ำด้วยความสุภาพเหมือนเดิม

“ไม่เป็นไรครับ”

“ต้องเป็นสิ...” ทงเฮเอ่ยเสียงดุ ลูบผ้าพันแขนของตนเบาๆ

“...เพราะนายเห็นคนร้าย เลยวิ่งลงมาหาฉันได้ทัน ไม่อย่างนั้นฉันคงลงไปนอนในโลงแล้วแน่ๆ ขอบคุณมากนะ...ที่ช่วยชีวิตฉันไว้”

เลขาหนุ่มทำเพียงแย้มรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทงเฮหันไปหาอีกคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงไม่ยอมห่าง

“ขอบคุณนายด้วยนะคยูฮยอน”

โจ คยูฮยอนเลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

“พูดอะไรอย่างนั้นล่ะฮะ คราวที่แล้วผมโดนยิงคุณก็ช่วยถ่ายเลือดให้ผม แถมยังนอนเฝ้าไข้ทั้งวันทั้งคืนเลย แล้วทำไมคราวนี้ผมจะช่วยถ่ายเลือดให้คุณบ้างไม่ได้ล่ะ”

ทงเฮหัวเราะออกมาเบาๆ คยูฮยอนดึงมือบางไปแนบแก้ม เอ่ยเสียงเบาพร้อมช้อนตามองอีกคนอย่างลึกซึ้ง

“ผมกลัว...ว่าคุณจะเป็นอะไรไป”

ดวงตาสีสนิมทอดมองอีกคนอย่างอ่อนหวาน ก่อนจะโน้มตัวลงไปจุมพิตเบาๆที่แก้มขาวจัดนั่น คยูฮยอนเองก็อยากจะรวบร่างนั้นมากอดหากก็กลัวว่าจะโดนบาดแผลของอีกฝ่ายเข้า เลยได้แต่หอมไปที่แก้มใสด้วยความรู้สึกที่มีไม่แพ้กัน ดวงตาสองคู่สบกันโดยไร้คำพูด ก่อนที่ริมฝีปากบางจะเลื่อนเข้าทาบทับเรียวปากของคนเจ็บโดยไม่มีการขออนุญาตใดๆ

บานประตูเปิดออกอย่างรวดเร็วทำเอาคนสองคนถึงกับชะงักกึก หน้าแดงก่ำก่อนจะเบือนหน้าหลบสายตาผู้มาใหม่กันไปคนละทาง ควอน จียงถลามาเกาะข้างเตียงก่อนจะอ้าปากถามด้วยความเป็นห่วง

“เป็นไงบ้างครับคุณทงเฮ!? ผมได้ข่าวว่าถูกยิง! เจ็บตรงไหน!? เจ็บมากหรือเปล่าครับ!!?

ถามไม่พอยังเบียดคยูฮยอนเสียเกือบตกเก้าอี้ข้างเตียงโรงพยาบาล รองประธานไลอ้อนจิวเวอร์รี่เลยจำยอมเดินไปยืนมองอยู่ห่างๆ ทงเฮยิ้มแหยๆให้นักออกแบบมือหนึ่งของโรสมาร์ค

“ไม่เป็นไรแล้วล่ะจียง ฉันว่านายไปเฝ้าไข้คุณอึนฮยอกเหอะ”

“แต่คุณคิบอมเพิ่งจะไล่ผมออกมาเนี่ยสิ - -*” จียงเบะปากอย่างไม่ถูกใจ

“...เขาบอกว่าผมไปรบกวนคนป่วยเลยไล่ตะเพิดผมออกจากห้อง ทั้งที่คุณอึนฮยอกก็ฟื้นขึ้นมาแล้วแท้ๆ”

“งั้นไม่ไปเฝ้าไข้พี่ซีวอนล่ะครับ...” คยูฮยอนเยี่ยมหน้ามาเกลี้ยกล่อมอีกคนเสียงนุ่ม

“...คุณฮยอกแจก็น่าจะอยู่ตรงนั้นนะ พวกเขาเพิ่งผ่านนาทีเฉียดตายมาคงจะต้องการกำลังใจจากคนสำคัญอย่างคุณอยู่”

จงใจหยอดคำว่า คนสำคัญ ลงไป จียงเลยยิ้มหวานก่อนจะพยักหน้ารัวเร็ว แล้วรีบก้าวออกจากห้องไปเพื่อเยี่ยมผู้ป่วยอีกห้องหนึ่ง

“งั้นผมขอให้หายไวๆนะฮะ บะบาย~

ปัง!

คยูฮยอนกับทงเฮมองบานประตูห้องที่ปิดลงจนสนิทแล้วเผยอยิ้มกันคนละแบบ ทงเฮผลักอีกคนที่ถลามาที่ข้างเตียงเบาๆพร้อมต่อว่าอย่างไม่จริงจังนัก

“ไปหลอกเขา”

คยูฮยอนลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนจะประคองดวงหน้าของคนรักอีกรอบ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

“แค่บอกว่า น่าจะอยู่ ไม่ได้หมายความตายตัวนะฮะว่าอี ฮยอกแจจะเฝ้าไข้พี่ชายอยู่ในห้องนั้นน่ะ ผมไม่ได้หลอกอะไรควอน จียงเลยสักหน่อย แต่ก็ไม่ได้บอกแหละว่าคนที่เฝ้าไข้พี่ซีวอนอยู่นี่เป็นเจ้าซึงฮยอน...” นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมสีเข้มที่แนบแก้มคนรักอย่างรักใคร่ ก่อนจะยื่นหน้าข้ามาใหม่

“...มาเถอะฮะ”

ทงเฮหลุดยิ้มออกมา ดวงหน้าสวยแดงจัดก่อนจะหลับตาพริ้มเมื่ออีกคนบรรจงแนบชิดเข้ามาที่เรียวปากนิ่มของตนเอง

ปัง!!

“คยูฮยอน! นายเป็นอะไรหรือเปล่า!? อ๊ะ =[]=///!!

ชิม ชางมินชะงักกึกที่ปากประตู เพราะได้ข่าวว่าเกิดเรื่องกับเพื่อนรักและคนรักของมันเลยแจ้นมาดู แต่ภาพที่เห็นกลับทำเอาผู้บริหารแห่งไลอ้อนจิวเวอร์รี่ถึงกับเหวอ ทงเฮที่ผลักคนรักของตนตกเก้าอี้ไปอย่างรวดเร็วหน้าแดงก่ำ ขณะที่คยูฮยอนเสยผมของตนเองอย่างหัวเสียโดยแรง

“เอ่อ...”

“ถ้านายกำลังจะถามว่าตัวเองเผลอเข้ามาขัดจังหวะอะไรไหม ขอตอบว่าใช่ และจะบอกให้ว่าทำยังไง เดินออกไปซะแล้วล็อคประตูห้องให้ด้วย!

“หา =[]=!!?

ชิม ชางมินอ้าปากหวอขณะที่ทงเฮแก้มแดงจนไม่รู้จะแดงยังไงแล้ว เพื่อนรักของโจ คยูฮยอนยอมทำตามอย่างงงๆ ก่อนที่รองประธานแห่งไลอ้อนจิวเวอร์รี่จะหันมาหาคนรักของตนอีกรอบ

“ขยับเข้าไปชิดในหน่อยสิฮะทงเฮ”

คยูฮยอนว่าพลางดันอีกคนให้ชิดขอบเตียงอีกด้านเบาๆ ทงเฮร้องออกมาเสียงดังลั่น เมื่อร่างสูงปีนขึ้นมานอนบนเตียงหน้าตาเฉย จนเตียงกว้างของเขาตอนนี้แคบลงถนัดตา

“นี่! เดี๋ยวนางพยาบาลเขาก็ว่าเอาหรอก!

“คุณพยาบาลไม่อยู่นี่ฮะ และคงอีกนานกว่าจะเข้ามาจัดยาให้คุณ ส่วนตอนนี้น่ะ...”

คยูฮยอนเว้นคำพูดเอาไว้พร้อมยิ้มออกมาบางเบาอย่างกรุ้มกริ่ม เร่งเอาเลือดสูบฉีดดวงหน้าหวานจัดของอีกคน ร่างสูงยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกคนพร้อมกระซิบเสียงเบาหวิวอย่างเจ้าเล่ห์ เลื่อนแขนมาดึงอีกฝ่ายไปโอบกอดทั้งตัว

“ผนังของโรงพยาบาลนี้เก็บเสียงด้วยนะฮะ”

ทงเฮหัวเราะคิก ก่อนจะเผยอริมฝีปากรับจูบจากอีกคนอย่างอ่อนหวาน คยูฮยอนช้อนท้ายทอยของอีกคนเพื่อรับรสจูบที่เขามอบให้อย่างลึกซึ้ง ก่อนจะเลื่อนลงลูบไล้ผิวเนื้อขาวเนียนผ่านเนื้อผ้าบางเบา ความร้อนที่ลูบไล้แผ่นหลังทำเอาร่างเล็กแอ่นอกอย่างเผอเรอ คยูฮยอนลดหน้าลงซุกไซร้ที่ช่วงลำคอขาวผ่อง ทงเฮอดครางออกมาแผ่วเบาไม่ได้ นิ้วเรียวกอบกุมเส้นผมสีดำขลับเมื่ออีกคนใช้ริมฝีปากริดกระดุมพร้อมกดจูบตามรอยแยกของสาบเสื้อ เรียวลิ้นร้อนลากผ่านผิวขาวเนียนที่ยังมีร่องรอยของเขาจางๆ กล้ามเนื้ออ่อนหดเกร็งเมื่อลมหายใจร้อนๆนั่นรดผ่าน

คยูฮยอนช้อนร่างของอีกฝ่ายขึ้นนั่งบนตักอุ่น ผละจากมาวาดฝ่ามือไล่สาบเสื้อให้ออกจากผิวขาวเนียน ดวงตาคู่คมไล่มองอย่างเจ้าเล่ห์ทำเอาแก้มใสของคนถูกมองร้อนผ่าว

“อย่ามองมากสิ...” ทงเฮเอ่ยอย่างไม่จริงจังนัก หลุบตาต่ำไปทางอื่น

“...เขิน”

ดวงตาคู่คมมองแก้มใสที่แดงจัดของคนรัก อดไม่ได้ที่จะประทับจูบมันลงไปอย่างหมันเขี้ยว จมูกโด่งกดแนบที่แก้มใสพร้อมขยี้น้อยๆ คยูฮยอนกระซิบแผ่วเบา

“ผมต้องมอง เพราะทงเฮของผมสวยที่สุด”

“ปากหวาน” ทงเฮหัวเราะคิก ลูบคางเรียวของอีกคนแผ่วเบา

คยูฮยอนเอียงหน้าประทับจูบที่เรียวปากสีส้มนั่นจนมันวาววับด้วยรสจูบ ร่างบางรู้สึกถึงความต้องการของอีกฝ่ายที่ร้อนผ่าวอยู่แนบก้นนิ่มของตนเอง มืออุ่นดึงกางเกงผ้าเรียบนิ่มรวมทั้งชั้นในบางเบาของอีกคนให้ร่นมาอยู่ที่ข้อเข่า ก่อนจะปลดซิปกางเกงของตนออก ทงเฮตวัดแขนโอบรอบลำคอของอีกฝ่ายพร้อมยกสะโพกขึ้น ให้คยูฮยอนฝังเรือนกายแข็งแกร่งของตนเข้ามาในเรือนกายบอบบางของตนเอง ริมฝีปากทั้งสองประกบกันอีกครั้ง เรียวลิ้นพัวพันจนแทบแยกไม่ออก คยูฮยอนเอนกายลงนอนบนเตียงของคนเจ็บ โดยมีคนรักของตนคร่อมทับเรือนกายแข็งแกร่งที่ยังใส่ชุดทำงาน ทงเฮผละจากเรียวปากบางมากระซิบเสียงหวาน

“ถ้าขยับ มันจะเลอะนะ”

“ช่างสิฮะ”

คยูฮยอนกระซิบเสียสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ แต่ก็ยอมให้ทงเฮขยับปลดกางเกงผ้าเนื้อดีของเขาให้ร่นลงไปที่หัวเข่า พร้อมปลดกระดุมเปิดหน้าท้องแกร่ง กลัวว่าน้ำรักจะเลอะเทอะเสื้อผ้าของอีกฝ่าย ร่างบางโน้มหน้าลงไปจูบคนที่อยู่ใต้ร่างของเขาอีกครั้ง ก่อนจะเริ่มต้นขยับกายเนิบนาบ ความร้อนผ่าวที่เสียดสีภายในทำเอาความเสียวซ่านแล่นพล่าน ทงเฮอดครางออกมาแผ่วเบาไม่ได้ มือของร่างสูงกอบกำสะโพกนิ่มคอยคุมจังหวะและเคล้นคลึงปั่นป่วนอารมณ์ของคนตัวเล็ก ริมฝีปากและลิ้นร้อนคอยซับหยาดเหงื่อของอี ทงเฮที่ไหลมาตามลำคอขาวเนียน

“ทงเฮ...”

“ฉะ...ฉันไม่ไหวแล้ว...”

ร่างบางฟุบหน้าลงกับแผ่นอกแกร่งพลางถอนหายใจออกมาหอบระริน คยูฮยอนขยับกายเปลี่ยนมาอยู่ด้านบนก่อนจะขยับกายอย่างทรงพลังจนอีกคนครางเสียงดัง มือเรียวกำเสื้อที่อีกคนยังสวมอยู่แนบแน่นจนเล็บจิกแทบทะลุผิวผ้า ร่างสูงดันเรียวขาขาวให้แหวกกว้างขึ้นอีก ก่อนจะเร่งจังหวะของตัวเองโดยเร็ว

ก๊อกๆๆ!

“คยูฮยอน! นายอยู่กับอี ทงเฮหรือเปล่า!?

เสียงเรียกของพี่ชายทำเอาเจ้าของชื่อที่ขยับกายจังหวะสุดท้ายถึงกับชะงักกึก รีบก้มลงประทับจูบเรียวปากนิ่มที่กำลังเผยอครางออกมาเสียงหวานพร้อมปลดปล่อยความต้องการของตนเองในเรือนกายขาวผ่องที่หอบระโหยนั่น ทงเฮปัดเส้นผมที่บดบังดวงหน้าของคนรักออก คยูฮยอนหันไปมองบานประตูที่ถูกเคาะพร้อมถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายพร้อมๆกับคนรัก

“แปบนึงนะฮะพี่!

ร่างสูงผุดลุกออกจากร่างของทงเฮ จัดเครื่องแต่งกายให้ตนเองและคนรัก หยิบทิชชู่มาทำความสะอาดคราบคาวบนเตียงก่อนที่ใครจะโผล่มาเห็นเข้า เขากดจูบที่เรียวปากคนรักของตนเองอีกครั้ง ก่อนบอกเสียงเบาหวิว

“เดี๋ยวผมกลับมานะ”

“อื้อ”

ทงเฮพยักหน้ารับ ปรือตาลงจะหลับไปหลับแหล่อยู่แล้ว คยูฮยอนมองอีกคนอย่างรักใคร่ พร้อมดึงผ้าห่มของโรงพยาบาลมาคลุมกายบอบบาง เขาก้าวลงจากเตียงก่อนจะเดินไปเปิดประตู

“ครับพี่?

ที่จริงซีวอนก็อยากจะถามอยู่หรอกนะว่าทำอะไรอยู่ถึงได้มาเปิดประตูให้เขาช้านัก แต่พอมองสภาพเส้นผมยุ่งเหยิงและเสื้อผ้าโชกเหงื่อ ประกอบกับรอยเล็บจางๆที่ต้นคอขาวร่างสูงก็หุบปากสนิท เลือกที่จะพูดเรื่องสำคัญมากกว่า

 

“พี่ว่าเรามีเรื่องที่ต้องทำกันแล้วล่ะ”

 

**

 เรื่องโรสซินยังมีอีก 2 คนที่ยังไม่ได้ส่งฟิคให้นะคะ เป็นคนนัดรับแล้วมาตามนัดไม่ได้ คนนึงโอนเงินให้แล้ว ไรเตอร์จะส่งให้สิ้นเดือนนี้นะคะ ส่วนอีกคนหาก้องการให้ส่งทางไปรษณีย์สิ้นเดือนนี้ รบกวนแจ้งไรเตอร์ด้วยนะคะ บะบาย~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1748 HyukJewel (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 16:09
    จียงงงง 5555555555555555555
    สู้ๆ นะหนู ไปหาซึงฮยอนไปปป
    #1,748
    0
  2. #1651 ae snoopy (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2556 / 17:32


    สองคนนี้หวานไม่เลือกสถานที่เลย
    #1,651
    0
  3. #1650 Whylovd108 (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2556 / 11:48
    อยากอ่านนฉากสวีทหวานวอนฮยอกบัาง คิคิ

    อยากรู้จริงๆว่าหนอนเป็นใคร แล้วเฮเกี่ยวอะไรด้วย

    คยูเฮนี่เค้าไม่แคร์สื่อจริงๆ โรงพยาบาลนะค้าาาา
    #1,650
    0
  4. #1649 im jeab (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2556 / 00:28
    55++ คยูเฮ ขัดกันได้ ขันกันดีเลยเน้อะ >//< ว่าแต่คุณพี่ซีวนจะมาชวนน้องไปทำเรื่องไรกันอ่ะ จับแฮซอกเหรอ
    #1,649
    0
  5. #1648 Mui (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 23:55
    จียงโดนแกล้งอ่า ใครๆก็ไม่อยากให้อยู่ด้วย ก็เค้าจะสวีตกันนี่นะ



    แล้วนี่คยูใช้แรงคนป่วยได้ไงอ่ะ เห็นไม๊โดนพระเจ้าลงโทษเลยส่งวอนมาขัดจังหวะไง

    #1,648
    0
  6. #1647 aeplang (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 23:41
    แหม ในโรงบาลก็ไม่เว้น
    #1,647
    0
  7. #1646 Littledolphin (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 23:37
    จียงป่วนเกิ๊น! 555555555555 คยูฮยอนนี่ก็หื่นนะแถมเจ้าเล่ห์อีกต่างหาก เตะโด่งจียงออกไปแล้วกินลูกปลากลางโรงพยาบาลซะงั้น คุคุคุ
    #1,646
    0
  8. #1644 mhoomin (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 23:05
    น่าสงสารจียงจริงๆไปที่ไหนก็ไม่มีใครต้องการ 555+
    คยูฮยอนหื่นไม่เลือกสถานการณ์ และสถานที่จริงๆ อร๊ายยย!! >///<
    ว่าแต่มีเรื่องอะไรกันนะ??
    #1,644
    0
  9. #1643 'MIN' (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 22:26
    อย่างน้อยๆ ศัตรูของฮยอกแจก็เหลือคนเดียวแล้ว ยิ่งมีโรสมาร์คมาร่วมมือิีกแรง แฮซอกน่าจะทำอะไรไม่ได้มาก กลัวแต่นาบีนะสิ อาจจะตาย :__:
    #1,643
    0
  10. #1642 bokyu. (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 22:03
    เฮ้ยๆๆๆๆ

    คยูเฮนี่มันโรงพยาบาลนะคะ >
    #1,642
    0
  11. #1641 keroro (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 21:09
    หือออออ



    วอนอ่ะ ขัดจังหวะมากกกกกกก



    5555



    แต่ว่า.....มีเรื่องอะไรอ่ะ
    #1,641
    0
  12. #1640 dektunna (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 20:49
    อยากอ่านวอนฮยอกสวีทกันมั่งง่าาาาาาาา
    #1,640
    0
  13. #1639 ฺฺBelieve in SJ_E.L.F (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 19:52
    คยูเฮพอคืนดีกันก็หวานตลอดดด
    ขนาดในโรงบาลก็ไม่เว้น=/////////=
    แฮซอกแต่ร้ายเกินไป เ ล ว มาก
    #1,639
    0
  14. #1637 boyozaa (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 15:39
    เรียกเลือดตลอดๆๆๆ ยิ่งตอนนี้ด้วย.
    อีตาลุงแฮซอก นี้ก้อร้ายเกินนะ
    #1,637
    0