ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 68 : -29-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 915
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    29 เม.ย. 56

 

 

 

ดวงหน้าของชเว ซีวอนสะบัดตามแรงตบของพ่อตาตัวเอง ดวงตาของชายชราครานี้กราดเกรี้ยว ลูกสาวคนเล็กของเขาขึ้นไปขังตัวเองอยู่แต่ในห้อง...ไม่ยอมออกมา และในเมื่อไม่สามารถจัดการกับโจ คยูฮยอนได้ เขาก็จะลงโทษเอากับพี่ชายของมันนี่แหละ

“ผม...” ซีวอนสูดลมหายใจลึก

“...ไม่มีคำแก้ตัวใดๆครับ”

“พวกแกทำให้ฉันผิดหวัง! ทั้งแกและน้องชายของแกทำให้ฉันผิดหวัง!!

ประธานชองระเบิดอารมณ์ออกมาในที่สุด ตวาดใส่ดวงหน้าของอีกคนอย่างกราดเกรี้ยว

“...ฉันร่วมงาน ช่วยงานพ่อของแกมาตั้งแต่แกยังไม่ลืมตาดูโลก! แล้วนี่แกทำกับลูกสาวของฉันแบบนี้น่ะเหรอ!? แกกล้าทำกับลูกสาวทั้งสองคนของฉันแบบนี้น่ะเหรอ!!? พวกแกจะทำให้ฉันผิดหวังไปจนถึงเมื่อไหร่!!?

“ผมเสียใจ”

ซีวอนเอ่ยเสียงเบาหวิว เขาเองก็ไม่คิดอยากทำร้ายคนของตระกูลชองเช่นนี้หรอกนะ

“...แต่ผมกับคยูฮยอน เราไม่อยากให้เฮริมเป็นเหมือนพี่สาวของเธอ คยูฮยอนไม่ได้รักเธอ...มันคงดีกว่าที่เขาล้มเลิกงานแต่งงานในครั้งนี้”

“แล้วพวกแกจะรับปากแต่งงานกับลูกสาวของฉันทำไม!!?

หนังสือสันหน้ากระแทกดวงหน้าคม ฝากฝังรอยช้ำไว้ที่โหนกแก้ม

“...แกทำให้ชีวิตลูกสาวคนโตของฉันต้องเจ็บปวด! ทำให้ชื่อเสียงของลูกสาวคนเล็กฉันต้องแปดเปื้อน!! นี่คือสิ่งที่ตระกูลชเวตอบแทนฉันแบบนี้เองน่ะเหรอ!? ห๊า!!?

“นั่นคือความผิดของพวกเราครับ...” ซีวอนหลับตาแน่น

“...เราไม่สามารถรักคนของตระกูลชองได้ นั่นเป็นความผิดของพวกเราเอง”

“แกพูดได้แค่นี้เองน่ะเหรอชเว ซีวอน!!

หมัดหนักๆปะทะแก้มขาวจนอีกคนล้มลง หากชายหนุ่มยังนิ่ง...ไม่คิดตอบโต้ใดๆทั้งสิ้น

“ผมจะชดใช้ให้ ได้โปรดบอกมาเถอะว่าเราจะทำอะไรเป็นการไถ่โทษให้ได้”

“ถ้าอย่างนั้น...” ประธานชองนิ่งไปนิด ก่อนจะเอ่ยออกมาทำให้ดวงตาของอีกคนเบิกกว้าง

“...แกก็เอามินโฮกลับมาอยู่ที่ตระกูลชอง! ฉันไม่ยอมให้หลานชายของฉันถูกเลี้ยงดูและเติบโตขึ้นมาเป็นผู้ชายไม่เอาอ่าวเหมือนพ่อและอาของมันหรอก!!

“มะ...ไม่ได้นะครับท่านประธาน!

ชางมินที่เงียบมานานหลุดพูดเป็นครั้งแรก ก่อนจะเงียบกริบลงเมื่อดวงตาคมกริบของชเว ซีวอนตวัดมอง

“เอามินโฮกลับมา...ฉันจะเลี้ยงหลานของฉันเอง!!

“อย่าเลยค่ะคุณพ่อ...”

เสียงสั่นเครือดังมาจากหญิงสาวที่ดวงหน้านั้นซูบซีดลงผิดตา ประธานชองผวาหันกลับไปมองลูกสาวคนเล็กของตนที่กำลังประคองตนลงมาจากบันได ดวงหน้าของหล่อนยังเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา

“เฮริม...”

“มินโฮมีความสุขที่บ้านหลังนั้นนะคะ...” เฮริมเอยออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ

“...มินโฮต้องการพ่อของเขานะคะคุณพ่อ”

“...แต่ว่ามัน...!!

“พี่คยูฮยอนทำถูกแล้วล่ะค่ะ!!...” หญิงสาวตวาดออกมาในที่สุด

“...เขาทำถูกแล้วที่ไม่ยอมแต่งงานกับผู้หญิงที่เขาไม่เคยรัก...ไม่ได้รัก...และก็คงจะรักไม่ได้ด้วย!

“เฮริม!!

“พ่อต่างหากที่ให้หนูหมั้นกับเขาทำไม!? พ่อนั่นแหละที่พาหนูมาเจอเขา! พ่อ...ทำให้หนูรักเขา...”

ชอง เฮริมทรุดตัวลงร้องไห้โฮออกมาอย่างหน้าไม่อาย ประธานชองถึงกับชะงักกับคำพูดของบุตรสาว

“...ทั้งหนูและพี่ฮเยอิน พ่อไม่เคยถามเราเลยสักคำว่าเราจะยอมแต่งงานกับคนของตระกูลชเวไหม หนูคงจะไม่เข้มแข็งเหมือนพี่ฮเยอินถ้าหากหนูต้องแต่งงานกับพี่เขา...หนูคงทนไม่ได้ถ้าหากต้องอยู่กับผู้ชายที่หนูรัก แต่เขา...ไม่วันรักหนู”

“เฮริม...” ประธานชองทรุดตัวลงโอบกอดบุตรสาวคนเล็ก

“...อย่าทำอย่างนี้สิลูก น่าอายเขานะ ยืนขึ้นเถอะคนดีของพ่อ”

“พ่อสนพวกหนูด้วยเหรอคะ พ่อไม่ได้สนแต่กิจการของพ่ออย่างนั้นเหรอ!? พ่อไม่ได้สนแต่ว่ารายได้ของตระกูลชเวจะทำให้พวกเรามั่งคั่งขึ้น...พ่อถึงพยายามผูกมัดพวกเขาให้อยู่กับเราน่ะ!!

“...”

คนเป็นพ่อถึงกับนิ่งงัน ชอง เฮริมปาดน้ำตาของตัวเองก่อนจะเอ่ยเสียงสั่น

“ให้หลานอยู่กับพ่อของเขาเถอะค่ะ ยังไงเขาก็เป็นสายเลือดตระกูลชองคนนึง แค่นี้มันก็น่าจะสมใจพ่อแล้วนะคะ”

“...”

“กลับไปเถอะค่ะพี่ซีวอน...” หญิงสาวหันมาทางชเว ซีวอนที่ยืนนิ่ง

“...แล้วฉันจะคุยกับพ่อเองนะคะ พี่กลับไปก่อนเถอะค่ะ รับรองว่าเราจะไม่เอาเรื่องอะไรตระกูลชเวหรอก”

“เฮริม...” ซีวอนถึงกับนิ่งงัน เขาเดินเข้ามาใกล้อีกคนก่อนจะโค้งศีรษะให้

“...พี่ขอโทษแทนคยูฮยอนด้วยนะ”

ชอง เฮริมถึงกับเม้มปากแน่น ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างขมขื่น

“ค่ะ”

 

**

 

“อาป้า~

เสียงเล็กๆของชเว มินโฮ ก่อนที่ร่างเล็กๆนั่นจะวิ่งมากระโดดกอดพ่อเสียทั้งตัว ชเว ซีวอนยิ้มรับก่อนจะก้มลงช้อนร่างนุ่มๆนั่นขึ้นมาฟัด ดวงตาเหลือบเห็นอาคันตุกะที่ไม่ได้รับเชิญนั่งอยู่กลางบ้าน อี ฮยอกแจสูดลมหายใจลึกเมื่อเห็นบาดแผลบนดวงหน้าของอีกฝ่าย

“อาป้าโดนอะไรมาคับ”

มินโฮถามพลางเอื้อมมือมาแตะเบาๆที่โหนกแก้มของพ่อตัวเอง

ซีวอนยิ้ม ก่อนจะตัดบทเสียงนุ่ม

“เรื่องมันยาวครับ มินโฮเข้านอนเถอะนะ พรุ่งนี้ต้องเข้าเรียนโรงเรียนประถมวันแรกนี่”

“คับ”

เด็กน้อยพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินเตาะแตะเข้าห้องนอนของตัวเอง ไม่วายหันมายิ้มและโบกมือลาฮยอกแจที่โบกมือรับพร้อมยิ้มจางๆ

“ท่าทางจะโดนมาหนักเหมือนกันนี่น่า”

ประธานแห่งโรสมาร์คยิ้มหวาน ขณะที่อีกคนถอดเสื้อนอกและปลดเนคไทของตัวเอง ก่อนจะเดินมาทรุดตัวลงนั่งเคียงข้าง

“คุณชองเขาก็อารมณ์ร้ายแบบนี้แหละ แต่มันก็ช่วยไม่ได้นี่ครับ...ผมต้องรับผิดชอบแทนคยูฮยอน”

“ความจริงโรสมาร์คเองก็ควรจะรับผิดชอบ...” ฮยอกแจว่าพลางหยิบกล่องยาขึ้นมาเปิด เชยคางอีกคนให้หันมามอง

“...มานี่ จะทำแผลให้”

ซีวอนเลิกคิ้วสูง ก่อนจะหลุดยิ้มออกมา มิน่าถึงได้มาดักรอเขาถึงคอนโดที่อาศัยอยู่ชั่วคราวนี่...เป็นห่วงเขาล่ะสินะ

“ยิ้มอะไร”

คนที่ถูกมองถามเสียงห้วน เขาไม่ค่อยชอบสายตาที่เหมือนรู้เท่าทันเขาไปเสียทุกอย่างของชเว ซีวอนเลยสิ ให้ตายสิ

“คุณเป็นห่วงผม”

“ฉันมาที่นี่เพราะอี ทงเฮต่างหาก”

คำพูดนั้นทำเอาซีวอนต้องยิ้มออกมามากกว่าเคย

“ปากแข็ง”

“แล้วนายจะทำอะไรฉันได้ล่ะ”

เสียงถามยียวนจนอีกคนอดไม่ได้ที่จะรั้งดวงหน้าสวยจัดนั่นมาประทับจูบที่เรียวปากนิ่มนั้นแรงๆ ซอกซอนปลายลิ้นเข้าไปสัมผัสความนิ่มนวลนั่นโดยที่เหยื่อแสนหวานตรงหน้ายังไม่รู้ตัว เกาะเกี่ยวดูดดุนจนอี ฮยอกแจแทบหมดลมหายใจ

“พอ...พอแล้ว...”

เสียงห้ามกระเส่าหวาน ซีวอนย้ำจูบของตัวเองอีกครั้งก่อนจะผละออกมา ฮยอกแจมองค้อนจนตาวาวก่อนจะหลุบตาต่ำ เอ่ยทั้งแก้มใสแดงเรื่อ

“อื้อ...ห่วง”

ชเว ซีวอนหลุดยิ้ม เอียงหน้าเข้าหาสัมผัสลมหายใจอุ่นๆนั่นก่อนจะประทับริมฝีปากลงไปใหม่ คราวนี้อี ฮยอกแจยกแขนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง แลกสัมผัสกันจนรู้สึกได้ถึงความเร่าร้อนที่เจือจางมา

“ผมคิดถึงคุณ”

เอ่ยบอกความรู้สึก กดปลายจมูกที่แก้มใสที่แดงเรื่อ ใจเขาเต้นไม่เป็นจังหวะเลย

ดวงตาสีอำพันปรือขึ้นมองคนตรงหน้าอย่างอ่อนหวาน กดจูบเบาๆที่แก้มขาวพร้อมกระซิบแผ่วที่ข้างใบหู

“พูดแปลกจริง...เราก็เจอกันที่งานเลี้ยงบ่อยๆนี่น่า”

“หมายถึง...ตอนที่ไม่ใช่ประธานของไลอ้อนจิวเวอร์รี่ หรือว่าโรสมาร์คน่ะ...” ร่างสูงแตะจมูกที่จมูกโด่งรั้นนั่นเบาๆ ลูบไล้เส้นผมสีอ่อนของอีกคนอย่างนุ่มนวล

“...คุณน่ะไม่รู้อะไร คุณอยู่กับผมจนผมชิน พอกลับบ้านมาไม่เห็นคุณแล้วมันเหงาพิลึกเลย”

“จะเหงาอะไร มีมินโฮกับคยูฮยอนอยู่ด้วยนี่น่า” ฮยอกแจหัวเราะเบาๆ เฉไฉไปเรื่อย

“มันไม่เหมือนกันนี่ แล้วอีกเดี๋ยวคยูฮยอนเขาก็คงจะไม่มีเวลากลับมาบ้านแล้วล่ะ ถ้าคนในบ้านหายไปอีกคนมินโฮคงเหงาแย่ คุณสนใจจะมาอยู่กับผมไหมล่ะ”

“เจ้าเล่ห์จริงนะ!

ฮยอกแจว่าเข้าให้ ชักสีหน้าก่อนหัวเราะคิกเมื่ออีกคนเลื่อนสัมผัสมาที่ฐานคอขาว

“นี่...”

ประธานของโรสมาร์คทุบเบาๆที่ไหล่แกร่ง เมื่อสัมผัสนั่นมันเริ่มจะเกินเลยเข้าไปทุกที

“...ไม่เอาน่า นายจะไม่ให้ฉันกลับบ้านหรือยังไง”

“ก็คิดว่าจะไม่ให้กลับ...”

คนพูดว่าหน้าตาเฉย ฮยอกแจอุทานออกมาเบาๆเมื่ออีกคนช้อนร่างของเขาขึ้น ซีวอนยิ้มหวานใส่ดวงหน้าตระหนกของคนที่อยู่ในวงแขน เขาเอ่ยอย่างเจ้าเล่ห์

“...คืนนี้ผมไม่ให้คุณกลับไปง่ายๆเหมือนคืนก่อนๆหรอกนะ”

“นี่...”

ฮยอกแจรู้สึกเหมือนจะสรรหาคำมาด่าคนตรงหน้าไม่ออก ขณะที่ถูกพาตัวไปที่เตียงนอนของอีกฝ่าย

“...นายนี่จริงๆเลย!!

“ก็คุณบอกเองว่าโรสมาร์คควรจะรับผิดชอบ...”

ซีวอนว่าซื่อๆตาใสๆ ขยับกายขึ้นคร่อมร่างของอีกคนทั้งตัว ก้มลงบรรจงหอมฟอดที่แก้มเนียน

“...แล้วนี่ปล่อยให้ผมโดนท่านประธานชองตีเอาๆอยู่ได้คนเดียว งั้นผมเองก็มีสิทธิ์เรียกร้องความยุติธรรมให้ตัวเองนี่น่า ถูกไหม?

“ชเว ซีวอน นายนี่มันเจ้าเล่ห์จริงๆ”

คนตัวเล็กว่าเข้าให้ ขณะที่ดวงหน้าแดงก่ำเมื่อรู้ว่าตัวเองคงไม่อาจรอดพ้นคืนนี้

“แบบนี้ไงครับ ถึงได้สูสีกับคุณได้”

ซีวอนหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะก้มลงไปจูบที่หน้าผากมน เลื่อนมาที่แก้มใสแล้วกระซิบแผ่ว

“...แต่จะเจ้าเล่ห์กับแค่คุณคนเดียวนะ รับรองได้เลย”

“ไม่เชื่อหรอก นายมันพวกชอบกลืนน้ำลายตัวเอง” ว่าพลางเม้มปากเสียจนแน่น

“เชื่อเถอะ...” ร่างสูงดึงมืออีกคนมาไว้ที่ตำแหน่งอกด้านซ้าย

“...เพราะผมรับรองด้วยหัวใจเลยคราวนี้”

เจ้าของดวงตาสีอำพันชะงัก ก่อนจะรีบเบือนหน้าไปทางอื่นซ่อนรอยยิ้มพึงพอใจของตนเอง ท่าทางน่ารักน่าชังเสียจนร่างสูงต้องประทับจูบแผ่วเบาที่แก้มขาว เลื่อนไปกระซิบเบาๆ

 

“ผมรักคุณ”

 

ดวงตาสีอำพันเบิกโพลง หันมาสบดวงตาสีดำเข้มนั่นอย่างตระหนก ความอ่อนโยนที่ส่งผ่านมาทั้งแววตาและสัมผัสทำเอาหัวใจเต้นระส่ำ

“โกหก...” เลือกที่จะปฏิเสธพร้อมเม้มปากแน่นอีกครั้ง

“ว้า~ รู้อีกว่าโกหกอ่ะ ที่จริงผมรักอึนฮยอกต่างหากล่ะ”

“ชเว ซีวอน!!...” คราวนี้โกรธจัดขนาดลุกขึ้นมาผลักอกอีกคนออกห่างตัวเลย

“...ฉันจะกลับบ้านแล้ว!!

ร่างสูงรีบคว้าเอวคนที่ผุดลุกขึ้นมาก่อนจะใช้แรงกดให้ล้มลงไปกับเตียง สบดวงตาสีอำพันที่วาววับนั่นพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะคลอเคลียจมูกโด่งที่แก้มใสท่ามกลางอาการขัดขืนที่อ่อนแรงลงของอีกคน

“โกรธที่ผมบอกว่าโกหก เพราะว่าคุณเองก็รักผมเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ? หือ~?

คนถูกถามชะงักกึก หันมองดวงตาพราวระยับของอีกคนแล้วเม้มปากแน่น ทิ้งตัวลงนอนอย่างเย็นชาจนคนมองถึงกับใจหาย

“ฮยอกแจ...” ซีวอนทรุดตัวลงเคียงข้างอีกคน เกลี่ยเส้นผมสีอ่อนออกจากดวงหน้าเฉยชานั่น

“...ขอโทษ...”

“...”

“...ผมรักคุณจริงๆ ต่อไปผมจะไม่เล่นอะไรแบบนี้อีกแล้วนะ ฮยอกแจอ่า”

“แต่ฉันเกลียดนาย...”

ร่างบางเอ่ยพลางมุดหน้าลงกับหมอนหลบสายตา ซีวอนชะงักกึก ฮยอกแจเอ่ยเสียงอู้อี้ทั้งๆที่ยังไม่ยอมสบตา

“...ตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนที่ฉันนึกว่าฉันต้องเสียอึนฮยอกไป ฉันก็เกลียดนายแล้ว...”

“...”

“...เพราะฉันรู้ว่าตัวเองมีชีวิตอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีอึนฮยอก และเพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป ฉันจำเป็นต้องเกลียดนาย...ถ้ามีนายเป็นเป้าหมายในชีวิต อย่างน้อยฉันก็จะมีชีวิตอยู่ได้...”

“...”

“...และการที่นายบอกว่ารักอี ฮยอกแจน่ะมันเป็นไปไม่ได้หรอกนะ”

“ทำไม...”

ซีวอนหลุดถามออกมาเสียงเบาหวิว อีกคนตอบกลับแทบจะทันที

“เพราะแม้แต่ตัวฉันเองก็ยังไม่รู้เลยว่าอี ฮยอกแจเป็นใคร...”

“...”

“...ฉันใส่หน้ากากจนชิน เลยไม่รู้ว่าคนที่มีชื่อว่าอี ฮยอกแจมีนิสัยแบบไหน เป็นคนยังไง แม้แต่หน้าตา...ทุกวันนี้ตอนส่องกระจกฉันยังมองไม่เห็นเขาเลย...”

“...”

“...แล้วนายจะมาบอกฉันว่านายรักหมอนั่นได้ยังไง...” ฮยอกแจเหลือบสายตามามองอีกคนอย่างเจ็บปวด

“...ขนาดฉันยังไม่รู้จักตัวเองดีเลย แล้วนายจะมารักฉันได้ยังไง”

ชเว ซีวอนนิ่งไปนิด ก่อนจะถอนหายใจออกมาก่อนจะแย้มรอยยิ้มอย่างอ่อนโยน ทรุดตัวลงนอนข้างอีกฝ่าย เหลือบมองพร้อมยิ้มออกมาน้อยๆ

“ผมอาจจะไม่ได้รักอี ฮยอกแจจริงๆอย่างที่คุณพูดก็ได้”

เจ้าของดวงตาสีอำพันชะงัก ก่อนจะพยักหน้ารับทั้งๆที่ใจหายวาบ ทำท่าจะผุดลุกเดินออกจากห้องไปอีกรอบ

“งั้นฉันควรกลับ...”

“เดี๋ยวสิ...” ร่างสูงเอื้อมมือมาคว้าแขนอีกคนอย่างทันท่วงที

“...ยังพูดไม่จบเลย”

“...”

“ผมคงจะไม่ได้รักคนที่ชื่อฮยอกแจหรอก...”

“...”

“...แต่ผมตกหลุมรักใครบางคนที่ชอบใส่หน้ากาก ปกปิดความอ่อนแอของตัวเองไว้ตลอดเวลาที่อยู่ต่อหน้าของคนอื่นเสมอ...”

“...”

“...ผมตกหลุมรักคนที่บอกว่ารักน้องชายฝาแฝดของตัวเองมากที่สุด แต่ก็เป็นคนๆเดียวที่อิจฉาน้องชายของตัวเองมากที่สุดด้วย...”

“...”

“...ผมตกหลุมรักคนที่ไม่ยอมร้องไห้ต่อหน้าคนอื่นยกเว้นแต่น้องชายของตัวเอง แต่พอถูกผมพูดจี้ใจดำเข้าให้หน่อยกลับร้องห่มร้องไห้ซะจนเสื้อผ้าผมเปียกไปหมด...”

“...”

“...ผมตกหลุมรักคนที่แทบไม่ยอมพูดคำว่าขอโทษ หรือว่าขอบคุณกับผมเลย แต่พอเป็นเรื่องของอี ทงเฮกลับทำท่าสำนึกผิดได้เสียจนน่าหมันไส้...”

“...”

“...ผมตกหลุมรักลูกอกตัญญูคนนึงที่ด่าว่าแม่ตัวเองปาวๆแล้วก็แอบไปนั่งกินเหล้าสูบบุหรี่ พูดตัดพ้อว่าแม่ไม่เคยรักเขาเลย...”

“...”

“...ผมตกหลุมรักคนที่ชอบใส่หน้ากากทำท่ายั่วยวนคนอื่นเขาไปทั่ว แต่พอผมเอาจริงเข้าให้หน่อยก็กระซิบบอกแต่ว่า เบาๆนะซีวอน...”

“ไอ้บ้า!!

คราวนี้ฮยอกแจหันมาทุบปั่กเข้าที่กลางอกของคนพูดด้วยดวงหน้าแดงก่ำสุกจนแทบระเบิด ซีวอนครางออกมาเสียงอ่อยก่อนจะดึงอีกคนให้ล้มลงไปในอ้อมกอดก่อนที่หมอนใบโตนั่นจะฟาดเข้ามาซ้ำอีกรอบ

“...อ่อใช่! ผมลืมบอกไปว่าคนๆนั้นเวลาอายจัดๆ จะชอบใช้กำลังกับผมด้วยนะ ผมไม่รู้เหมือนกันนะว่าผมตกหลุมรักเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ถ้าจะให้บอกกับเขาตอนนี้ล่ะก็...” ร่างสูงรวบอีกคนไว้ในวงแขนจนมั่น ก่อนจะกระซิบเสียงนุ่ม

 

“...ผมคงตกหลุมรัก ตั้งแต่ตอนที่เขาถอดหน้ากากของตัวเองออกแล้ว”

 

แก้มของคนที่อยู่ในวงแขนซับสีกุหลาบจนแดงเข้ม ชเว ซีวอนเพิ่งจะได้เห็น รอยยิ้มเอียงอายที่อ่อนหวานที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยลโฉม ถึงอีกคนจะพยายามผลักเขาออกแล้วปกปิดรอยยิ้มนั้นเอาไว้หากมันก็ตรึงใจอยู่ดีนั่นแหละ ไม่อยากจะเชื่อ...ว่าพวกเขาสองคนจะมีวันนี้ด้วยกันได้ ร่างสูงก้มลงไปหอมแก้มคนในวงแขนอีกครั้ง งึมงำแนบแก้มนิ่มเจือกลิ่นกุหลาบที่คุ้นเคย

“คุณอาจจะไม่รู้จักตัวตนของคุณดีพอจะครับฮยอกแจ แต่ผมเชื่อว่าผมรู้จักผู้ชายที่มีชื่อว่าอี ฮยอกแจดี ถึงเวลาที่เราอยู่ด้วยกันบ้างทีมันจะแสนสั้น อาจจะไม่เหมือนกับเวลาที่คุณอยู่กับคิม คิบอม คุณถอดหน้ากากออกเมื่ออยู่ต่อหน้าผมเพียงช่วงเวลาไม่กี่เดือนเท่านั้น...”

“...”

ดวงตาสีดำขลับก้มมาสบดวงตาสีอำพันที่เจือความอ่อนหวาน ทำให้เขากล้าที่จะพูดความในใจกับคนๆนี้

“...ตอนแรกที่คุณกลับมาที่คฤหาสน์ของผม ผมคิดว่าผมต้องเกลียดคุณ และต้องเกลียดคุณให้ได้ จะไม่หวั่นไหวกับคุณอีกเป็นอันขาด...ต่อให้คุณจะหน้าตาเหมือนน้องชายฝาแฝดที่เป็นรักแรกของผมก็เถอะ แต่รู้มั้ย...ผมกลับหวั่นไหวกับคุณ ตัวตนที่แท้จริงของอี ฮยอกแจมากกว่าเงาของอี อึนฮยอก คุณอาจจะไม่รู้ตัวว่าตัวเองเป็นคนที่น่ารักขนาดไหน และมันทำให้ผมตกหลุมรักคุณอย่างถอนตัวไม่ขึ้นเลยล่ะ...”

ดวงตาสีอำพันหลุบต่ำ เสมองแผ่นอกของอีกคนเหมือนมันมีอะไรที่น่าสนใจนักหนา หากซีวอนรู้ดีว่าอีกคนกำลังอายจัด

“ผมจะไม่ถามหรอกนะว่าคุณจะรักผมบ้างหรือเปล่า เพราะถามยังไงคุณก็คงจะปากแข็งอีกนั่นแหละ เอาเป็นว่า...”

ซีวอนกลอกตา ก่อนจะดันอีกคนแนบผืนเตียงอย่างรวดเร็วจนดวงตาสีอำพันนั่นเบิกโพลง เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“...ให้ร่างกายของคุณเป็นคนบอกผมก็แล้วกัน”

“ไอ้บ้านี่!...”

ฮยอกแจทุบป้าบเข้าที่หัวไหล่อีกคน พร้อมหลุดหัวเราะออกมาในที่สุด ซีวอนกดกำปั้นน้อยๆของเขาให้แนบอยู่ข้างกายพร้อมหลุบตามองสบดวงตาสีอำพันอ่อนหวานที่พราวระยับ

“...เบาๆนะ”

คำพูดอย่างเคยดังรอดเสียงปากอิ่ม ขณะที่แก้มใสไม่รู้จะแดงได้อีกไหม ซีวอนหลุดยิ้มพร้อมลูบเส้นผมสีอ่อนนั่นอย่างรักใคร่

“ผมรักคุณ”

“รู้แล้วล่ะน่า”

เจ้าของดวงตาสีอำพันเบือนหลบดวงตาแพรวพราวนั่น ต่อจากนี้ต้องถูกเอาเปรียบอีกเยอะแน่ๆเพราะตามใจคนตัวสูงซะขนาดนี้ ซีวอนกดจูบที่พวงแก้มนิ่มอย่างหลงใหล

“แต่มากแค่ไหนคุณยังไม่รู้นี่”

“ก็นายกำลังจะบอกฉันไม่ใช่เหรอ”ฮยอกแจเอ่ยเสียงหวาน เลื่อนมือขึ้นโอบลำคอแกร่งพร้อมยิ้มน้อยๆ

“...พูดมาสิ”

“ไม่พูดหรอก...”

ร่างสูงโน้มดวงหนาลงกดจูบที่เรียวปากอิ่ม บดขยี้น้อยๆจนมันแดงเห่อขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เขาผละจากมาบอกเสียงนุ่ม

“...ให้ร่างกายผมบอกคุณเองดีกว่า”

“ไอ้เจ้านี่!...

ตัดฉับๆ - -

 

**

 

“ยิ้ม...ยิ้ม...”

ฮีชอลเอ่ยออกมาเบาๆอย่างหมันไส้

“...ทำงานแต่งคนอื่นเขาล่มไม่เป็นท่าแล้วยังมีหน้ามายิ้มระรื่นอีกนะอี ทงเฮ”

อี ทงเฮสะดุ้งเฮือก หากกระนั้นเรียวปากก็ยังวาดยิ้มอย่างมีความสุขอยู่ดีอีกนั่นแหละ แก้มใสนี่แดงเรื่อเปล่งปลั่ง เจ้าตัวดูสวยกว่าวันอื่นๆเพราะความรัก

ผิดกับอีกคน...

คิม ฮีชอลตวัดตามองประธานใหญ่แห่งโรสมาร์คที่ไม่รู้ว่าไปอดหลับอดนอนมาจากที่ไหนถึงได้ตาโรยได้ขนาดนั้น มองเหม่อจริง...แต่สีหน้าไม่ค่อยดี เหมือนเพิ่งผ่านการใช้แรงงานมาอย่างหนักหน่วง อืม...จะว่าไปเมื่อคืนอีกคนก็ไม่ได้กลับบ้านตระกูลคิมเลยนี่น่า

“เมื่อคืนแกไปค้างที่ไหนมาฮยอกแจ”

ถามออกไป สิ่งที่ได้คือมือบางปัดคำถามนั่นกลางอากาศตกอย่างรำคาญ

“อย่ามายุ่งกับฉันน่า หันไปสนใจแค่อี ทงเฮคนเดียวเถอะ”

คนที่เขาควรสนใจกำลังนั่งยิ้มน้อยๆอย่างมีความสุข เป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปีที่อยู่ด้วยกันมา เขาเพิ่งจะเห็นทงเฮมีอาการแบบนี้เป็นครั้งแรกเนี่ยแหละ

“นี่ฮยอกแจ...”

ทงเฮเรียกเพื่อนรักเสียงหวาน ฮยอกแจแหง่กคอขึ้นมามองอีกคนแล้วต้องนิ่วหน้าเพราะความเมื่อยขบตามเนื้อตัว ไอ้เจ้าบ้าชเว ซีวอน

“...วันนี้ตอนบ่าย คุณชอง เฮริมเขาจะบินไปอยู่ต่างประเทศแล้ว ฉัน...ขอตัวไปส่งเขาหน่อยได้ไหม”

“จะไปสมน้ำหน้าเขาหรือไงยะ” ฮีชอลเอ่ยเสียงแปร๋นออกมาแทรกกลาง

“...หรือว่าจะไปซ้ำเติม บอกเขาว่าฉันได้ผัวเธอเรียบร้อยแล้วเมื่อคืนนี้”

“พี่ฮีชอลให้มันน้อยๆหน่อย...” ทงเฮหมดความอดทน หันไปมองจิกอีกคน บางทีฮีชอลก็ปากร้ายเสียจริง

“...ฉันแค่ว่าจะไปขอโทษเขาพร้อมคยูฮยอนต่างหากเล่า”

“นั่นก็ยิ่งไม่สมควรไปใหญ่ เหมือนแกไปซ้ำเติมเขาว่ะ ว่าตามตรงนะ...” ผู้มากวัยเอ่ยด้วยท่าทีสั่งสอน

“...แกควรอยู่เฉยๆจะดีกว่า ขืนไปพูดมาก ฝ่ายนั้นเขายิ่งช้ำเอาเปล่าๆ หรือหากหวงเจ้าคยูฮยอนมันนักก็แอบไปเฝ้าส่งอย่างเงียบๆอ่ะดีที่สุด”

“ฉันเห็นด้วยกับพี่ฮีชอล...” ฮยอกแจเอ่ยออกมาในที่สุด

“...ถ้าเห็นนายกับโจ คยูฮยอนในคราวเดียวกัน ชอง เฮริมมีแต่จะยิ่งปวดใจ”

ทงเฮได้แต่หลุบตาต่ำ พร้อมเม้มปากแน่น

 

**

 

ร่างสูงของโจ คยูฮยอนยืนนิ่งท่ามกลาแววตาอาฆาตของประธานชอง และสายตาเอาใจช่วยจากพี่ชายและเพื่อนสนิท ชอง เฮริมที่เขาเห็นในยามนี้ดูซูบเซียวผิดกันเป็นคนละคนกับเมื่อวานเลย

“พี่ขอ...คุยด้วยหน่อยได้ไหม”

ไม่รู้ว่าเขาจะเคยเอ่ยคำพูดอย่างยากลำบากได้เท่านี้หรือไม่ หากเมื่อหญิงสาวพยักหน้ารับ ชายหนุ่มกลับรู้สึกกดดันอย่างถึงที่สุด เขาเดินตามอีกคนไปเงียบๆมาจนถึงที่นั่งรอผู้โดยสาร ชอง เฮริมทรุดตัวลงนั่งด้วยสีหน้าราบเรียบยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

“พี่...” คยูฮยอนรู้สึกตีบตันในลำคออย่างถึงที่สุด

“...ไม่รู้จะพูดว่าอะไรดีกับสิ่งที่มันเกิดขึ้น...”

น้ำตาของหญิงสาวไหลเป็นสายเหมือนเลือดออกเวลาถูกสะกิดแผล นั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกผิดมากเท่าทวีคูณ อย่างไรเสีย...คนตรงหน้าก็ดีกับเขามากเหลือเกิน

โจ คยูฮยอนเลือกที่จะทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าผู้หญิงคนนี้

“พี่ขอโทษนะ”

ชอง เฮริมถึงกับนิ่งงันเมื่ออีกคนหลุบตาต่ำอย่างสำนึกผิด หล่อนเม้มปากแน่น เงื้อมมือขึ้นเหมือนอยากจะฟาดลงบนดวงหน้าคมนั่นแรงๆสักครั้ง คยูฮยอนหลับตาแน่นเตรียมรับความเจ็บที่จะฟาดลงมาที่ข้างแก้ม หากนั่นมันก็ไม่เกิดขึ้น...ไม่เกิดขึ้นเลย

มือสั่นๆของหญิงสาวลดลง ขณะที่เจ้าตัวสะอื้นฮัก คยูฮยอนมองอีกคนอย่างเจ็บปวด เขาอยากจะปลอบ...หากนั่นอาจจะเป็นการทำร้ายผู้หญิงตรงหน้าเพิ่มมากขึ้นอีกก็ได้

“ลุกขึ้นเถอะค่ะ...” เฮริมดึงแขนอีกคนให้ลุกขึ้นยืน พร้อมปัดฝุ่นให้

“...พี่ไม่ผิดหรอกนะคะ”

“เฮริม...” คยูฮยอนเม้มปากแน่น แบบนี้เขายิ่งรู้สึกผิดเท่าทวีคูณเลย

“ฉันได้ยินนะคะ...”

หญิงสาวช้อนตาขึ้นมองอีกคน เอื้อมมือมาแตะแก้มขาวนั่นอย่างสั่นระริก มองดวงตาที่สะท้อนความเจ็บปวดของเจ้าตัว

“...คำที่พี่บอกกับพ่อของฉัน ในวันแต่งงานของเรา...พี่บอกว่าพี่ไม่ต้องการทำร้ายฉันใช่มั้ยคะ”

“...”

“ฉันเองก็เหมือนกัน...” หญิงสาวหลุบตาลงต่ำ มือเรียวลงข้างตัวอย่างอ่อนแรง

“...ความจริงฉันเองก็รู้อยู่แล้วว่าพี่ไม่เต็มใจที่แต่งงานด้วย พี่รับปากคุณพ่อก็เพราะต้องการช่วยพี่ชายของตัวเองแค่เพียงเท่านั้น...”

“...”

“ความจริงแล้ว...ฉันเองรู้มาโดยตลอด แต่ก็ยังอดรักพี่ไม่ได้ เพราะว่าพี่ดีกับฉันมาก พี่เป็นสุภาพบุรุษ พี่คอยรับฟังปัญหาของฉัน จนฉันรู้สึกว่า...พี่เป็นคนเดียวที่ไม่คิดกอบโกยผลประโยชน์จากฉันเลย”

“เฮริม...คือพี่...”

“พี่ไม่ต้อง...ฝืนใจตัวเองหรอกนะคะ...” หญิงสาวช้อนตาขึ้นมองอีกคน แล้วแย้มรอยยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวาน

“...ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนหรอกที่จะสมหวังในความรัก พี่ทิ้งฉันไปเมื่อวานนี้...ขอบคุณมากนะคะ เพราะฉันคงทนไม่ได้หรอก ถ้าต้องรักพี่มากกว่านี้ ถ้าต้อง...รู้ว่าพี่ไม่ได้รักฉันเลย”

คยูฮยอนหลับตาลงอย่างเจ็บปวด เขาเองที่ปล่อยให้เรื่องมันคาราคาซังขนาดนี้...ช่างน่าละอายใจต่อคนตรงหน้ายิ่งนัก

“ฉันเองก็ไม่อยากเป็นเหมือนพี่สาว เพราะฉันรู้ดีว่าตัวเองอ่อนแอกว่าพี่ฮเยอินเยอะ แต่พี่คะ...ฉันขออะไรพี่อย่างนึงได้ไหมคะ”

คยูฮยอนลืมตาขึ้นมองคนตรงหน้า ชอง เฮริมก้าวเดินเข้ามาใกล้เขา ก่อนจะถามเสียงแผ่วทั้งที่ดวงหน้าแดงก่ำ

“ก่อนที่ฉันจะไป พี่...จูบลาฉันได้ไหมคะ”

“...”

“...จูบให้เหมือนที่พี่จูบคนที่พี่รักคนนั้น...นะคะ ฉันอยากจะมีความทรงจำครั้งสุดท้ายที่ดีของเรา”

คยูฮยอนถึงกับนิ่งงัน เมื่ออีกคนรับตาพริ้มต่อหน้าเขา ร่างสูงเม้มปากแน่น สูดลมหายใจลึกก่อนจะก้าวไปประชิด ก่อนจะก้มหน้าลงไป...จูบเบาๆที่หน้าผากขาวของอดีตคู่หมั้นตัวเอง แล้วกระซิบ

“ขอโทษนะเฮริม”

ชอง เฮริมลืมตาขึ้นมา น้ำตานั้นพร่างพราวจนภาพของผู้ชายที่เธอรักนั้นพร่ามัว หญิงสาวยิ้มออกมาพร้อมยกมือขึ้นโอบกอดอีกคนเอาไว้แนบแน่น

“ขอบคุณนะคะ...”

คยูฮยอนหลุบตาลง กอดร่างบอบบางของอดีตคู่หมั้นตัวเองไว้...ยังคงความสุภาพและอ่อนโยนไม่เสื่อมคลาย

“...ขอบคุณที่ปฏิเสธคำขอของฉันนะคะพี่คยูฮยอน”

เจ้าของชื่อสูดลมหายใจลึกอย่างเจ็บปวด ลูบเส้นผมยาวสยายของหญิงสาวก่อนจะผละออกห่างอย่างนุ่มนวล จ้องลึกลงไปในดวงตาคู่งามแล้วบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“พี่จะไม่มีวันลืมเธอเลย”

ชอง เฮริมยิ้มออกมาอย่างสดใส แม้จะโศกเศร้าก็ตามที

“ลาก่อนค่ะ...คู่หมั้นของฉัน”

คยูฮยอนรู้สึกใจหาย หากกระนั้นชายหนุ่มก็เลือกที่จะยิ้มและเอ่ยเสียงเบาหวิว

“ลาก่อนครับ”

.

.

.

เสียงเครื่องบินแล่นขึ้นสู่ท้องฟ้าที่มีเมฆสีขาวลอยกระจายอยู่เต็ม คยูฮยอนมองส่งใครบางคนไปจนลับตา ก่อนจะชะงักเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสเบาๆที่หัวไหล่

“เอ่อ...” อี ทงเฮหลบสายตา

“...ฉันไม่กล้าออกมาเจอเธอน่ะ”

คยูฮยอนมองคนรักของตัวเองแล้วแย้มรอยยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เขาดึงอีกคนเข้าไปโอบกอดไว้แน่นราวหวงแหน

“กลัวว่าผมจะตามเธอไปหรือไงครับ”

“อื้อ...”

ทงเฮยอมรับอกมาอย่างหน้าไม่อาย ชอง เฮริมเป็นผู้หญิงที่ดี...ดีกว่าเขาจนนึกกลัวจริงๆนั่นแหละ

“...ใช่ เพราะฉันคงทนไม่ได้ถ้าต้องเสียนายไปให้เธออีกครั้ง”

“คุณไม่เคยสียผมไปเลยนะทงเฮ...” คยูฮยอนกดจูบที่ไรผมอ่อนอย่างรักใคร่

“...ผมอยู่กับคุณเสมอ แค่คุณอาจจะไม่รู้ตัวก็เท่านั้น”

“คยูฮยอน...”

“จูบผมอีกซิ...” ร่างสูงก้มหน้าลงมาใกล้

“...แค่จูบเดียว คุณก็เรียกผมกลับไปหาคุณได้แล้วล่ะ”

ทงเฮขยับยิ้ม ก่อนจะตวัดแขนโอบรอบลำคอแกร่ง ประทับจูบลงบนเรียวปากบางที่ขยับจูบตอบ สัมผัสนั้นมันอ่อนหวาน นุ่มนวล และชวนฝันจนไม่นึกอยากผละจาก คยูฮยอนย้ำจูบของตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะกระซิบเสียงเบาหวิว

“ผมรักคุณ”

ดวงตาสีสนมอ่อนหวาน จูบเบาๆที่แก้มขาวของคนรัก

“ฉันรักนายมากกว่าเยอะเลย”

พูดจาน่ารัก เลยอดไม่ได้ที่จะรวบร่างนั้นมากอดแล้วก็ประทับจูบอีกครั้งซะเลย

 

**

 

“อือ...”

เสียงครางเบาๆดังมาจากคนข้างกายทำเอาคิม คิบอมค่อยๆลืมตาตื่น เขาเผยอยิ้มเมื่อเห็นร่างเล็กที่ๆซุกอยู่กับช่วงอกกำลังครางเบาๆเพราะแสงแดดยามบ่ายที่แยงตา ร่างสูงตลบผ้าห่มมากันแสงให้คนรัก อึนฮยอกถึงสงบนอนหลับต่ออย่างสบายอารมณ์

คิบอมขยับตะแคงข้างมองคนรักของตัวเองที่หลับสนิท วันนี้เป็นวันอาทิตย์...ถึงผู้บริหารระดับสูงส่วนมากจะเข้าบริษัท แต่เขาไม่หรอกน่า เรื่องอะไรจะยอมเสียเวลาอยู่กับคนรักกันเล่า

แถม...เมื่อคืนก็น่ารักซะขนาดนั้น

ดวงตาสีอำพันปรือขึ้นมองคนรักที่กำลังยิ้มอย่างชอบใจ ก่อนจะทำตาเขม่น อึนฮยอกขยับกายลุกแล้วถามเสียงงัวเงีย

“ไม่ไปทำงานเหรอครับ”

“ใจร้ายจัง...” คิบอมหัวเราะเบาๆ รวบร่างของอีกคนมาแนบอก

“...ตื่นมาก็จะไล่ผมไปทำงานเลยเหรอฮะ วันนี้วันอาทิตย์น้า~

“ผมก็อยากอยู่กับคุณเหมือนกันแหละ...” อึนฮยอกว่าพลางหาวน้อยๆ ซุกหน้าเข้าหาแผ่นอกแกร่งอย่างออดอ้อน

“...แต่ถ้าคุณไม่เข้าบริษัท คนอื่นๆเขาจะเขม่นคุณได้นะฮะ ผมไม่อยากให้ใครมาว่าคนที่ผมรักหรอก ไปทำงาน...นะฮะ”

เจอลูกอ้อนแบบนี้เข้าไป คิบอมถึงกับเม้มปากแน่น นี่แหละที่อึนฮยอกมีไม่เหมือนฮยอกแจ ความขี้อ้อนที่มักอ้อนเหมือนคนอ่อนแอ ถ้าเป็นฮยอกแจล่ะก็ชี้นิ้วสั่งเขาลูกเดียวแน่นอน

“ก็ได้ครับ”

ร่างสูงถอนหายใจ ก่อนจะผุดลุกรวดเร็วจนอีกคนปิดตาตัวเองแทบไม่ทัน

“เพราะผมต้องหาเลี้ยงเมียนี่น่า เนอะ”

คนที่ถูกเรียกว่าเมียได้แต่มุดหน้าลงกับเตียงด้วยความเขินจัด คิบอมต้องห้ามใจตัวเองอย่างสูงไม่ให้หันกลับไปจับร่างนั้นมาฟัดอีกสักรอบสองรอบ

ร่างสูงในชุดคลุมอาบน้ำก้าวออกจากห้องน้ำมาที่ลานแต่งตัว อึนฮยอกที่หยิบชุดนอนของตัวเองมาสวมรอลวกๆเข้ามาใกล้อย่างรู้หน้าที่ ช่วยคนรักแต่งตัวให้อย่างคล่องแคล่ว แน่นอนว่าพวกเขาอยู่ด้วยกันมานานเป็นเดือนแล้วย่อมคุ้นชินกันเป็นธรรมดา

“ไปทำงานก่อนนะครับ”

ร่างสูงเอ่ยจบก็ก้มลงจูบเบาๆที่เรียวปากนิ่ม อึนฮยอกพยักหน้ารับพร้อมโบกมือลา คิบอมต้องยืนโบกรถแท็กซี่อีกสักพัก เดี๋ยวเขาคงต้องบอกให้ทงเฮเอารถมาคืนซะแล้วล่ะ

อึนฮยอกมองส่งอีกคนจนลับตา ก่อนจะหันหลังกลับเข้าไปในบ้านอย่างร่าเริง หากยังไม่ทันได้ปิดประตู ใครบางคนก็เอื้อมมือมาดันมันออกแล้วก้าวเข้ามาในบ้านท่ามกลางแววตาตกตะลึงของคนตัวเล็ก

“สวัสดี อี อึนฮยอก”

ร่างเล็กไม่ทันได้โวยวายขอความช่วยเหลือ ผ้าเย็นๆก็ถูกทาบมาปิดจมูกโด่งรั้น ความวิงเวียนจู่โจมอย่างรวดเร็วจนสองขาอ่อนแรง ล้มฟุบไปเสียตรงนั้น

ช่ายหนุ่มร่างสูงพินิจคนที่สลบไสลคาวงแขน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองมากดถ่ายรูป เขาขยับยิ้มอย่างสมใจก่อนจะช้อนร่างนั้นเข้าไปในรถตู้ติดฟิล์มดำ

 

**

 

ไรเตอร์พยายามส่งเอ็นซีให้คนอ่านแล้ว แต่ว่ามันส่งแล้วโดนโพสมาสเตอร์ตีกลับ เพราะฉะนั้นเลยลงให้ในนี้ แล้วจะรีบมาลบ

ดังนั้น ขอร้อง เม้นท์เบาๆ อย่าเอ็ดไปว่าอ่านในนี้ มันจะได้อยู่นานหน่อย เงียบๆเข้าไว้ หรือแปะเมลล์ไว้ก็ได้ - -;; (แลดูลึกลับมาก)ขอโทษจริงๆที่ทำบล็อกไว้อัพเอ็นซีไม่เป็น

คือโง่คอมพ์มาก = =
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1746 HyukJewel (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 14:12
    ใครมาทำอะไรน้องอึนอีกโอ้ยยยยยยยยยยยยย
    #1,746
    0
  2. #1620 Butterfly Bleu (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2556 / 19:19
    เมื่อไหร่อึนฮยอกจะหมดเคราะห์เนี่ยย
    #1,620
    0
  3. #1619 im jeab (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 / 20:42
    อ๊ะ ใครกันจับอึนฮยอกไป เพิ่งจะหวานกันได้แต่ละคู่แท้ ๆ เลยอ่ะ
    #1,619
    0
  4. #1617 csan (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 09:19
    ไม่ทัน - - อ่าาาาาาาาาาาาาาาา

    number-1-2-3@hotmail.com
    #1,617
    0
  5. #1615 กง.กี้55+ (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 22:40
    อิฉันคงมาไม่ทันTT

    กราบสวัสดี

    Ffo.0_@hotmail.com

    ฉากนี้ฮยอกแจน่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกสุดๆ
    #1,615
    0
  6. #1614 Feelkyo79 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 22:13
    ตายๆๆ เขินกันตายไปข้างทั้งสองคู่
    ฮยอกแจนี่อ่อนให้วอนเต็มที่แล้วใช่มั้ย
    ทำเป็นเล่นตัวอยู่มาตั้งนาน ฮ่าๆๆ
    คยูเฮก็หวานกันสุดๆ หลังจากเสียน้ำตาเจ็บกันมามาก
    เข้าใจกันแล้ว มีความสุขกันซะทีนะ

    ว่าแต่ใครมาขัดความหวาน จับตัวอึนฮยอกไป ไม่นะ!!

    littlerabbit_naughtymonkey@hotmail.com
    #1,614
    0
  7. #1613 poy_junjun (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 20:34
    คยูเฮ หวานๆๆๆๆ อ่านแล้วเขิล
    วอนฮยอก เปิดใจแล้วใช่มั้ย
    ใครมาจับน้องอึนไปหล่ะนั่น คิบอมรีบกลับมาช่วยด่วนๆ
    #1,613
    0
  8. #1612 keroro (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 17:36
    อึนฮยอกกกกกก



    ไม่นะ ((((;゚Д゚)))))))



    อย่าทำไรอึนฮยอกนะ



    ทำไงดีๆๆๆๆ



    อย่าให้อึนฮยอกต้องเปนเหยื่ออีกเลย
    #1,612
    0
  9. #1611 ae snoopy (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 14:04


    ใครมาจับอึนฮยอกไป
    #1,611
    0
  10. #1609 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 12:10
    แต่ละคู่แบบ ฟหฟดฟหกเหด้เ่ -/////- ฟินไปถึงดาวอังคาร ละมุนริงไรจริง
    กำลังฟินอยู่ดีๆ ใครรรรรรมาทำกบอึนแบบนี้ห๊า
    #1,609
    0
  11. #1606 Cherry (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 03:06
    น่าร้ากกกกกกกกกก



    สมการรอคอย ลุ้นมาตรตในทึ่สุดก็แฮปปึ้ซะทีนะ อิอิ ทั้งสามคู่เลย



    แต่อิตอนท้ายนั่นใครมาก่อกวนล่ะ ชิชิ -..-"
    #1,606
    0
  12. #1605 ป๋าสนิท (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 02:16
    แง้งงงงงงงงง ไอเราก็นึกว่าจะแฮปปี้แล้ว

    ใคร ใครมันมาทำร้ายอึนอึนอีก

    ไรเตอร์มาอัพเร็วๆๆๆ
    #1,605
    0
  13. #1603 kamoo (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 00:38
    ปลื้มใจกับคยูเฮจริงๆ  เชียร์คู่นี้มาตลอดว่าเมื่อไหร่จะลงเอยกัน

    และแล้วในที่สุดก็หวานกันซะที  หลังจากเสียน้ำตากันมาตลอด(รวมถึงคนอ่านด้วย) 555
    #1,603
    0
  14. #1602 mhoomin (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 00:15
    ดีใจกับคยูฮยอน ดงเฮจริงๆ รักกันได้สักทีนะ กว่าคยูฮยอนจะยอมเปิดใจ ฮ่า!!
    ซีวอนหื่นอ่ะ หื่นจริงจัง แต่ก็น่าร๊ากกกอ่ะ ชอบตอนบอกรักอ่า เอาฮยอกแจอยู่หมัดเลย >///<
    ฮยอกแจน่ารักขึ้นทุกวี่ทุกวันนะ อยากจิขโมยลูกเจี๊ยบน้อยมาจากคุณชายชเวจริงๆเลย อร๊ายยยย!!!
    คิบอมน่าอิจฉาจริงๆ หวานล้ำหน้าชาวบ้านเค้าไปเท่าไหร่แล้วหล่ะพ่อคุณ!!
    แล้วใครมาจับอึนฮยอกไป?? ภาวนาว่าให้คิบอมลืมอะไรสักอย่างแล้วย้อนกลับมาบ้านทีเห๊อะ!!!!
    ตัดจบตอนได้แบบว่า "เจ็บปวดหัวใจ" มากมายเลยค่ะ ㅠ.ㅜ
    #1,602
    0
  15. #1601 littledolphin (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 23:52
    จะคลั่งตายกับวอนฮยอก อื้อหือ หื่น เอ้ย หวานโดนใจมากเจรงๆ ฮิ้ววววววววววววววววว >///////<



    ส่วนคยูเฮทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดีซะที ถึงจะสงสารคุณคู่หมั้นคนสวยก็เถอะ แต่เจ้บวันนี้ย่อมดีกว่าเจ็บแบบถอนตัวไม่ได้แล้วในอนาคตละนะ



    ว่าแต่คู่บอมฮยอกที่กำลังไปได้ดีมันมีมารอะไรมาผจญอีกแว้???????? ใช่คนที่เผาบ้านชเวตอนนั้นมั้ยคะ โอ้วโนวววววววว



    มันน่าให้ฮยอกแจตามไปถลกหนังหัวมาทำผ้าเช็ดเท้านัก!!! ระวังตัวเอาไว้ให้ดีเถอะ เล่นกับใครไม่เล่นริอาจจะมาแตะของรักเจ้าแม่เข้า ฮึฮึ
    #1,601
    0
  16. #1600 bokyu. (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 22:57
    อูยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    หวานเจี๊ยบเลยค่ะ อิอิ



    นั่นใครมาทำอึนฮยอกหน่ะ!!!!
    #1,600
    0
  17. #1599 lvuhyuk (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 22:33
    โฮๆๆๆๆ ได้อ่านสองคู่ติด ดีใจนะนี่ ตอนแรกคิดว่าคู่เดียว
    แต่น่ารักทั้สองคู่เลย ช้อป ชอบ อิอิ
    #1,599
    0
  18. #1598 Mui (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 22:19
    นึกว่าจะแฮปปี้แล้วอ่ะ นี่ใครมาทำอะไรหนูอึนอีกหละ ไม่เอาแล้วนะเรื่องร้ายๆอ่ะ
    #1,598
    0
  19. #1597 Whylove108 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 22:07
    วอนฮยอกน่ารักอีกแล้ว

    ชอบตอนวอนบอกความในใจกับฮยอก

    ดูอบอุ่นมาก วอนดูรู้จักตัวตนของฮยอก

    รู้ทันฮยอกด้วยว่าจะปราบฮยอกยังไง

    อ่านละเขินนน ละมุนเว่อออ
    #1,597
    0
  20. #1594 Burryspecial (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 21:51
    กิ๊ดดดดดดดดดด  ตอนสุดท้ายนี่อะไร อะไรรรรร
    ใครมาจับอึนฮยอกไป ง่าาา

    ฟินมาตลอดทั้งสองคู่ ทั้งคยูเฮกับวอนฮยอก =///////=
    คยูเฮนี่ปริ่ม ในที่สุดก็มีความสุขสักที
    เเต่วอนฮยอกนี่ เเอร๊ยยยยยยยย  เจ้าเล่ห์ขึ้นเยอะมากเลยอ่ะซีวอน
    ฮยอกเเจก็ยอมให้เยอะมากอ่ะ กิ๊ดด 

    เราฟินสองคู่ เเต่เราเป็นห่วงอึนฮยอก
    จะเป็นยังไงต่อละเนี่ยยยย
    #1,594
    0
  21. #1593 chaos (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 21:43
    มันคือใครรรรรรร๊  =[]=
    #1,593
    0
  22. #1591 wonhyukza (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 21:36
    เขิน วอนฮยอก ง่าาาาา หวานละมุน เบาๆนะ ขะ.. เอฉันอีกนะ กรี๊ดดดดดดด 555





    #1,591
    0
  23. #1590 iced_chocco (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 21:34
    'เบาๆนะ' แต่ก็ไม่เห็นท่านประธานไลอ้อนจิวเวลลี่จะทำตามสักที -,.- จบได้ใจร้ายมากเลยค่ะ ฮรึก
    #1,590
    0
  24. #1589 * [L]o[L]ee[P]op ,,  (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 21:21
    คิดแล้วเชียวว่าในขณะที่ทุกคนทุกคู่กำลังไปได้สวย
    มันจะต้องมีอะไรให้หัวใจได้ตื่นเต้น... และนั่นก็คือ
    กรี๊ดดดดดดดดดด จบแบบนี้ไรเตอร์ต้องการอัลไลค่ะ!!!
    คือแบบ!! ตอนบนๆมันหวานมากเลยนะ
    แต่ 7 บรรทัดสุดท้ายนี้แบบ... กรีีดดดดด ค้างมากกกก **กัดผ้า**

    แต่ชอบมากเลยอะวอนฮยอก มันเปนอะไรที่แบบ... อรี๊ย! ><
    ซีวอนดูอบอุ่นมากเลย ผิดกับภาคแรกมากกก
    (คือเมื่อคืนเพิ่งหยิบโรสมาร์คมาอ่านเตรียมโรสซิน555)
    คือภาคแรกเอะอะหื่นเอาๆ แต่ภาคนี้แบบนี้... ดูื่หื่นแบบสุภาพนะ(ยังไง?) 5555
    แบบรู้เลยว่าตัวละครโตขึ้นทุกตัวเลย จะมีก้อแต่ฮยอกแจละมั้ง
    ภาคนี้ขี้้อ้อนน่ารักฝุดๆอะ ><

    คยูเฮก้อน่ารักอะ... สมหวังกันสักที
    แต่คู่ที่วินสุดดูเหมือนจะบอมอึนเนอะ
    ชอบฉากแต่งตัวมากอะ ถึงจะสั้นๆแต่เราแบบ แอบกรีีดเบาๆ 5555

    แต่ถึงงั้นก้อเหอะ จบทำร้ายมว๊ากกกกกกกกกกกกก !
    อยากได้หนังสือเลยอะ 5555 รีบๆมาต่อนะค่ะ
    หรือไม่ก้อได้โปรดอัพบ๊วยกับหงส์ให้เราเถอะ
    เราคิดถึงแล้ว...

    ยังไงก้อสู้ๆค่ะ รอซัมเหมอ ~
    #1,589
    0
  25. #1588 bastree (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 20:34
    เริ่มแล้วสินะ เป็นหมาลอบกัดมากที่มาตอนทุกคนกำลังเสียกำลังไปเยอะ
    แต่เดี๋ยวฮยอกไม่ปล่อยไว้แน่ ใครก็ตามที่จับอึนไป มีโทษตายสถานเดียว
    #1,588
    0