ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 65 : -28-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 766
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 เม.ย. 56

 

 

 

ไม่ว่ายังไงลูกก็ต้องอยู่กับเขานะคยูฮยอน...

...ไม่ว่ายังไงลูกก็ต้องทดแทนคุณตระกูลชเวเขาให้ได้

 

ดวงตาสีดำขลับลืมขึ้นหลังจากหลับนิ่งมาแสนนานจนคนมองนึกว่าเขาหลับไป เปล่าหรอก...คยูฮยอนไม่ได้หลับ เขาแค่นึกถึงคำพูดของแม่ที่จากไป ก่อนที่ตัวเขาเองจะเดินทางเข้าสู่บ้านหลังใหม่...บ้านที่อบอุ่นอยู่แล้วหากก็ยังรับเขาเอาไว้ด้วยเมตตา แถมยังแบ่งปันไออุ่นมามอบแด่เด็กกำพร้าอย่างเขาด้วย

 

“...เขาเป็นคนแบบนั้นแหละ...อี ทงเฮ เขาเองก็คงจะเหมือนกับคุณ ถ้าหากจะให้ต้องเชื่อในเรื่องรักที่ฉาบฉวย ก็คิดว่าน่าจะเชื่อคนที่เขาอยู่กับเรามาแสนนานเสียมากกว่า ทงเฮกับฮยอกแจน่ะยังไงเขาก็อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ยังเด็กนะ คุณเองก็เป็นแบบนั้นใช่มั้ยล่ะครับ คนที่เลือกครอบครัวมากกว่าความรักน่ะ”

 

คำพูดของคิม คิบอมวนเวียนเข้ามาอยู่ในสมองอีกครั้ง ตอนแรกที่ได้ฟังคยูฮยอนรู้สึกเหมือนจุกอกอย่างน่าประหลาด แต่เวลาต่อมาเขาก็นึกอยากจะถามแฟนเก่าของอี ทงเฮคนนั้นกลับไป...แล้วยังไงล่ะ

อี ทงเฮเหมือนเขาที่เลือกครอบครัวมากกว่าคนที่ตัวเองรัก

โจ คยูฮยอนเองก็เป็นแบบนั้น จนทุกวันนี้ชายหนุ่มเองก็ยังเป็นแบบนั้น

ถ้าหากทงเฮเลือกที่จะทรยศเขาเพื่อเพื่อนตายที่มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องนอกสายเลือดอย่างฮยอกแจล่ะก็...เขาเองก็เลือกที่จะพลีความความสุขของตัวเองเพื่อพี่ชายต่างสายเลือดอย่างชเว ซีวอนเหมือนกัน

ตระกูลชองกับตระกูลชเวติดต่อค้าขายกันมานาน...หลังจากที่ชอง ฮเยอินตายไปความสัมพันธ์ของคนสองตระกูลเกือบๆจะสะบั้นลง ต่อให้ไลอ้อนจิวเวอร์รี่เติบใหญ่ขึ้นมากมายเสียเพียงใดแต่สุดท้ายสิงโตแห่งเอเชียตะวันออกก็ยังคงต้องมีตระกูลชองหนุนนำอยู่นั่นแหละ แล้วในเมื่อชเว ซีวอนตอบสนองความต้องการของตระกูลชองไม่ได้แล้วจะให้เขาทำยังไง...ในเมื่อมันเหลือเพียงเขาคนเดียวนี่น่า

เมื่อห้าปีก่อน...เขาทิ้งความรักที่ขาดสะบั้น คำลวงของอี ทงเฮทำให้เขาไม่นึกแยแสในความรักอื่นที่ไม่ใช่ครอบครัวของตัวเองอีกต่อไปแล้ว ยอม...แม้กระทั่งเสนอตัวแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่เห็นหน้า ตั้งแต่เอตอนนั้นเขาคิดมาโดยตลอดเลยด้วยซ้ำว่าถึงแม้อี ทงเฮจะกลับมาแต่หัวใจของเขาจะเป็นยังไงก็ช่างมันเถอะ

ช่างมันเถอะ...เขาจะลืมและสร้างครอบครัวใหม่แล้ว จะทำให้สิ่งที่ลูกบุญธรรมของตระกูลชเวสมควรทำมาโดยตลอด

“ยิ้มหน่อยสิคยูฮยอน งานแต่งงานของนายเลยนะเว้ย”

ชางมินเอาศอกกระทุ้งเพื่อนรักให้สะดุ้งตื่นจากภวังค์ งานเลี้ยงเล็กๆท่ามกลางสวนดอกไม้ของโบสถ์คริสเตียน รูปปั้นของพระแม่มารีกำลังแย้มรอยยิ้มราวอภัยให้ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกบนโลกใบนี้

คยูฮยอนขยับยิ้มออกมาเมื่อได้สติ เขาลูบหน้าตัวเองแล้วเอ่ยกับเพื่อนพยายามไม่ให้หลงเหลือร่องรอยแห่งความกลัดกลุ้ม

“สงสัยฉันจะตื่นเต้นมากไปน่ะ”

ชางมินล่ะอยากจะถอนหายใจ เขารู้จักคยูฮยอนดีหรอก เจอกันที่มหาลัยต่างประเทศฐานะเด็กทุนด้วยกัน เขารู้ว่าคยูฮยอนเป็นคนจริงจังและไม่ค่อยยิ้ม หมอนั่นไม่ยอมมองผู้หญิงหรือผู้ชายคนไหนเลยด้วยซ้ำ ตอนแรกก็เคยคิดหรอกนะว่าเพราะเจ้าตัวมีคู่หมั้นเป็นตัวเป็นตน แต่ขนาดคู่หมั้นของตัวเองบินมาเยี่ยมถึงหอพักคยูฮยอนยังดูไม่ค่อยมีความสุขเลย

ตอนนั้นชางมินไม่เข้าใจหรอก...คิดง่ายเกินไปด้วยซ้ำว่าเพื่อนเรานั้นช่างเก็บอาการเก่งยิ่งกว่าใคร จนกระทั่งเจอคนของโรสมาร์ค...ตอนที่อี ทงเฮปรากฏตัวนั่นแหละ

...เคยรักกันมาก่อน...

พี่ซีวอนบอกเขาเช่นนั้น แถมยังพูดอีกด้วยซ้ำว่าจวบจนถึงวันนี้สองคนนี้ก็ยังคงรักกันมาก แต่ขณะที่ใครบางคนอยากจะขออภัย อีกคนกลับเจ้าทิฐิเหมือนสัตว์ป่าที่บาดเจ็บ และไม่ยอมรับรู้อีกเลยว่ามนุษย์ผู้ที่สร้างรอยแผลนั้นเอาไว้ แท้ที่จริงแล้วก็คือบุคคลคนเดียวกันนั่นแหละที่สามารถสมานรอยแผลของเจ้าตัวได้ แน่นอนว่าพวกเขาอยากให้คยูฮยอนมีความสุข

“นายยังมีโอกาสเปลี่ยนใจนะเว้ย”

พูดขึ้นลอยๆ ผลที่ได้คือดวงตาคมกริบที่ตวัดมามองเขาของเพื่อนรัก พร้อมน้ำเสียงฉุนเฉียว

“พูดอะไรของนายน่ะชางมิน...” เบือนหน้าขาวไปทางอื่น เอ่ยย้ำอีกครั้งที่ทำเอาเขาอยากจะยกขาเตะมันสักป้าบ

“...เงียบไปเถอะ นายมันไม่รู้อะไรดีหรอก”

“งั้นคนที่ไม่รู้อะไรขอตัวไปกินหนมก่อนละกัน เชอะ!

ค้อนใส่ไม่ต่างกับผู้หญิง ก่อนจะเชิดหน้าไปตักอาหารบุฟเฟ่ ทิ้งให้คนอวดเก่งยืนเดียวดายท่ามกลางแขกเหรื่อที่แวะเวียนกันเข้ามาทักทาย

“โรสมาร์คมา!

เสียงของนักข่าวดังขึ้นก่อนฝูงสื่อมวลชนจะรีบกรูกันไปที่เหล่าคนกลุ่มหนึ่งซึ่งตรงมายังทางเขา คยูฮยอนแทบไม่กล้าเงยหน้าขึ้นเลยสักนิด จนกระทั่งเสียงของอี ฮยอกแจดังขึ้นนั่นแหละ

“ยินดีด้วยนะครับคุณคยูฮยอน”

คยูฮยอนเงยหน้าขึ้นมาสบตา ก่อนจะทำหน้าประหลาดเมื่อไม่เจอคนที่เขาคาดว่าจะเจอ คิบอมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสุภาพไม่เสื่อม

“ทงเฮเขาไม่มาหรอกครับคุณคยูฮยอน แต่ว่าเขาฝากความยินดีมาถึงคุณด้วยนะฮะ”

แฟนเก่าของอี ทงเฮเดินเข้ามาใกล้โจ คยูฮยอน คิม คิบอมนิ่งไปนิด ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเย็นชา

“แล้วเขาก็ฝากคำอวยพร...ขอให้คุณมีความสุขกับครอบครัวของคุณด้วย”

คยูฮยอนเม้มปากแน่น อึนฮยอกกระตุกแขนคนรักเล็กน้อย คิบอมหลุบตามองร่างางที่เคียงกายก่อนจะเบือนหน้าหนีแล้วพาเดินไปทางอื่น ดูเหมือนจะหงุดหงิดโจ คยูฮยอนอย่างรุนแรง อี ฮยอกแจมองตามก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย

“เขาเป็นยังไงบ้างครับ”

คำถามของคยูฮยอนไม่ใช่สิ่งที่ฮยอกแจคาดฝันเลยสักนิด ประธานหนุ่มแห่งโรสมาร์คกลอกตาขึ้นมองฟ้าก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเบาหวิว

“ก็แย่กว่าคราวของคิบอมเยอะ แต่นายไม่ต้องห่วงหรอก เพราะอี ทงเฮไม่ใช่คนที่จะฆ่าตัวตาย...ถึงจะชอบทำร้ายตัวเองก็เถอะ”

“ผม...”

คยูฮยอนหันมาสบตาของอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สุภาพยิ่งกว่าครั้งไหนที่เคยใช้กับอีกคน

“...ผมเองก็มีบางอย่างที่อยากจะให้คุณบอกกับเขา”

“...”

“...การทรยศ...หักหลัง...หรือทุกรอยแผลที่เขาฝากมันไว้กับผมนั้น ต่อให้มันจะทำให้ผมเจ็บปวดมากสักแค่ไหน แต่ผมก็ไม่สามารถลืมมันลงได้...”

“...”

“...เพราะมันเป็นสิ่งที่มีค่าสำหรับผม เหมือนตัวตนของเขา...”

“...”

“...นี่อาจจะเป็น...ความรักที่ผมมีให้เขาก็ได้...”

คยูฮยอนเบือนหน้าไปทางอื่น ฮยอกแจรู้สึกเหมือนเขาเห็นแพขนตาหนาของอีกฝ่ายที่ไหวระริก

“...น่าแปลกนะ เราเหมือนคนสองคนที่เดินสวนทางกัน ผมเคยเดินเข้าไปใกล้เขา...เขาดินเข้ามาหาผม เราพบกัน...แล้วก็เดินห่างออกจากกันไป บนเส้นทางตรงที่ทอดยาว...ไม่สามารถบรรจบกันได้ แต่ถึงอย่างนั้น...พวกเรากลับจำได้แค่คนๆเดียวที่เดินสวนทางกับเราไปแล้ว ทั้งน่าประหลาดใจ และน่าสมเพชนัก”

ดวงตาสีอำพันของอี ฮยอกแจกวาดมองคนตรงหน้า ไหล่แกร่งกำลังสั่นไหว เพียงครู่เดียวนั้นที่เขาเห็นความเจ็บปวดนั่น ประธานหนุ่มของโรสมาร์คถอนหายใจออกมาในที่สุด

“นายมันงี่เง่าว่ะคยูฮยอน...”

“...”

“...บนเส้นทางรักมันไม่มีทางตรงหรือทางอ้อม มันแค่พวกนายสองคนเพียงเท่านั้น และถ้านายไม่คิดที่จะดึงใครเข้ามาอีก...มันก็จะยังคงมีแค่นายสองคน พวกนายเพียงสองคนเท่านั้นที่จะสามารถตัดสินใจในเรื่องนี้ได้ ไม่มีปัจจัยอื่นหรอกนะ”

“...”

“ฉันอาจจะไม่เข้าใจว่านายจะทำร้ายตัวเองไปเพื่ออะไร...” ฮยอกแจเบือนหน้ามองไปทางอื่น

“...เพราะฉันมันคนรักตัวเอง จะทำถูกหรือไม่ถูกวิธี...ฉันก็ไม่ค่อยยอมให้ตัวเองเจ็บสักเท่าไหร่ ยังไงก็โชคดีกับครอบครัวใหม่เถอะนะคยูฮยอน อ่อ..แล้วก็...”

จับมือของเจ้าบ่าวให้แบออก ก่อนที่ซองสีน้ำตาลจะถูกวางลงมา คยูอยอนทำหน้างุนงงหากฮยอกแจกลับแย้มรอยยิ้มออกมาบางๆ

“เจอตอนที่เก็บของจะย้ายไปบริษัทกลางน่ะ ฉันลืมมันไปนานแล้วนะเนี่ย แต่ว่านายควรจะเห็นมันนะ”

“นี่อะไร?

คยูฮยอนหยิบแผ่นกระดาษที่ขาดเป็นสองสามท่อนออกจากซอง ก่อนจะเบิกตากว้างแล้วหันมองประธานของโรสมาร์คอย่างตระหนก

“เมื่อห้าปีก่อน อี ทงเฮถึงกับฉีกสัญญาโอนหุ้นนี้ต่อหน้าฉันเลยล่ะ หมอนั่นหักหน้าฉันด้วยคำพูดว่า...ของที่ฉันไม่ต้องการ ก็คือของที่ฉันไม่ต้องการ...นายรู้อะไรไหมว่าฉันเพิ่งจะสำนึกว่ามองหมอนั่นผิดไปก็ตอนที่เห็นเหตุการณ์นั้นกับตาตัวเองนั่นแหละ”

“...”

“ฉันน่าจะบอกเรื่องนี้กับนายนานแล้ว ขอโทษนะ...” ฮยอกแจหลุบตาต่ำอย่างสำนึกผิด

“...ฉันเองก็เป็นคนๆนึงที่ต้องเจ็บปวดเพราะการแก้แค้นและความพยาบาทของตัวเองโจ คยูฮยอน นายเป็นคนดี...มีเพียงไม่กี่คนหรอกนะที่ฉันอยากจะพูดคำนี้กับเขา...”

“...”

 

“...ความพยาบาทไม่ได้ทำให้เรามีความสุขหรอก อย่าทำร้ายตัวเองเหมือนฉันอีกเลยคยูฮยอน”

 

**

 

“...แล้วถ้าฉันรักนายล่ะ คำตอบมันยังจะเป็นเหมือนเดิมไหม”

 

“...ฉันขอกอดนาย...ได้มั้ย?

 

“คยูฮยอน...”

เสียงเรียกของพี่ชายทำเอาชายหนุ่มที่นั่งจับเจ่ากับซองเอกสารในมือนั้นถึงกับสะดุ้ง ซีวอนมองมายังเขาก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงนุ่มนวล

“ได้เวลาแล้วนะ เจ้าสาวของนายเขารออยู่”

“พี่...”

ดวงตาของคนที่อายุน้อยกว่าเริ่มจะฉายชัด ทั้งความไม่แน่ใจและความรู้สึกทุกข์ระทม คยูฮยอนเรียกเขาเพียงแค่นั้น ก่อนจะเงียบไปแล้วก้าวเดินออกจากห้องเพื่อเข้าไปยังหน้าลานพิธีของบาทหลวง

ซีวอนมองอาการเช่นนั้นแล้วนิ่งไปนิด ก่อนจะรีบจ้ำพรวดแล้วคว้าแขนของคนเป็นน้องเอาไว้แน่น

“รีบหนีไปสิ! ถ้าไม่ต้องการก็หนีไปเลย!! ตอนนี้ยังทัน!...นายยังไม่ได้กล่าวคำสัตย์สาบานนะ!!

คยูฮยอนชะงัก แววตาของชายหนุ่มลังเลก่อนเอ่ยออกมาเสียงสั่น

“แต่เราต้องพึ่งตระกูลชองนะ! พี่จะยอมทรยศพวกเขา...ตัดขาดพวกเขาอีกครั้งหรือไง!? ผมไม่ยอมให้รากฐานของตระกูลเป็นอะไรหรอก!

“นี่มันตระกูลของพี่! เป็นตระกูลชเว...ไม่ใช่ตระกูลโจของนาย!

“แต่ผมคือลูกเลี้ยงของตระกูลชเว!

“คยูฮยอน...” ซีวอนสูดลมหายใจลึก เหมือนพยายามสะกดอารมณ์กับความดื้อดึงของอีกฝ่าย

“...เผื่อนายจะยังไม่รู้อะไรนะ...”

“...”

 

“...ครอบครัวของเราอยากเห็นนายมีความสุข!

 

“...”

“...ไลอ้อนจิวเวอร์รี่ไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว เราแข็งแกร่งขึ้นมาก นายไม่ต้องห่วงอะไรหรอกนะ ถ้าหากอยากไปก็ไปเถอะ รีบไปตอนนี้เลย!

คยูฮยอนหลุบตาลงต่ำ ซีวอนยกแขนขึ้นกอดอีกคนแรงๆ

“...ไปตามทางของนาย ไปในที่ที่นายจะมีความสุข ที่เหลือพี่จะจัดการให้เองนะคยูฮยอน”

โจ คยูฮยอนหลับตาลง...ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาเป็นสายก่อนจะผละจากอีกคนอย่างนุ่มนวล เขาก้าวเข้าไปลานพิธี ชเว ซีวอนไหวตัวอยากจะดึงเอาไว้หากใครบางคนไม่เดินเข้ามา เอื้อมมือมาคว้าแขนของเขาเอาไว้

“ฮยอกแจ...”

ดวงตาของอี ฮยอกแจทอดมองเจ้าบ่าวที่เดินไปยืนตรงหน้าบาทหลวงเฒ่า ก่อนจะหันมองอีกคนแล้วยกมือขึ้นลูบแก้มอย่างปลอบโยน

“เราพยายามกันอย่างที่สุดแล้วนะ”

ซีวอนกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะยอมยืนอย่างสงบเมื่อร่างในชุดเจ้าสาวของชอง เฮริมก้าวเข้ามา...

คยูฮยอนหันมองเจ้าสาวของตัวเองพร้อมเม้มปากแน่น เฮริมยิ้มให้เขาอย่างอ่อนหวานจนเขาต้องยิ้มตอบ หล่อนดูมีความสุข...

“คุณโจ คยูฮยอน...จะรับคุณชอง เฮริมเป็นเจ้าสาวของคุณหรือไม่ครับ”

 

“...ฉันขอโทษ”

 

“...นายพาฉันไปสวนสนุกอีกครั้งจะได้ไหม?

 

“...ทงเฮน่ะ...”

 

“...เขารักคุณมากนะ”

 

“คุณโจครับ”

“พี่คะ”

เสียงหวานใสที่เรียกทำเอาชายหนุ่มต้องหลับตาแน่น ดวงตาสีดำขลับคมกริบสบมองดวงตาสีอ่อนของเจ้าสาวคนงาม ไม่...ไม่นะ...

“เฮริม...” คยูฮยอนก้าวถอยห่างอีกคน ทำเอาเจ้าของชื่อหน้าเผือดสีในที่สุด

“...พี่ขอโทษนะ พี่ขอโทษจริงๆ!

“พี่คยูฮยอน!!

ชอง เฮริมก้าวเข้าหาอีกคนอย่างตระหนก หากไม่ทันแล้วร่างสูงหันหลังแล้ววิ่งออกจากสถานที่ตรงนั้นอย่างรวดเร็ว ชายในชุดดำสองคนรีบกรูผวาคว้าร่างของเขาเอาไว้ เสียงของประธานชองดังลั่น

“จับมัน!!

“ปล่อยผมนะ!...” คยูฮยอนดิ้นพล่านหันมาสบดวงตาคมกริบของคนสั่ง เอ่ยเสียงสั่นระริก

“...ผมไม่อยากทำร้ายลูกสาวของคุณ! ผมน่ะ...หลอกตัวเองอีกต่อไปไม่ได้แล้วนะครับ!!

ใครบางคนกระชากร่างในชุดดำนั่นออกจังหวะที่ทุกคนมัวแต่งนิ่งอึ้งกับความจริงที่เกิดขึ้นตรงหน้า คยูฮยอนนิ่งงันมองชเว ซีวอนกับชิม ชางมินที่ยื้อร่างของคนตระกูลชองสองคน ชางมินตะคอกใส่ดวงหน้างุนงงของเพื่อนตัวเองเสียงดัง

“ไอ้โง่! รีบไปสิเว้ย!! แกต้องไปหาเขาไม่ใช่หรือไง!?

“รีบไปคยูฮยอน!!...” ซีวอนเอ่ยเสียงเข้มเหมือนเป็นคำสั่ง

“...ที่เหลือพี่จัดการให้เองนะ!!

“ขอบคุณ...” คยูฮยอนกว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ รีบหยัดกายลุกขึ้นยืน

“...ขอบคุณมากครับ! อ๊ะ!!

ดวงตาสีดำขลับเบิกกว้างเมื่อสบกับดวงตาของรองประธานแห่งโรสมาร์คในระยะประชิด คิบอมมองคนตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชาเพียงไปถึงหนึ่งนาทีก่อนจะแย้มรอยยิ้มแล้วยื่นกุญแจรถของตัวเองให้

“คุณไม่ได้เอารถของตัวเองมาไม่ใช่เหรอครับ?

คยูฮยอนยิ้มให้คนตรงหน้าเป็นครั้งแรก เป็นยิ้มกว้างและรีบคว้ากุญแจรถก่อนออกวิ่งไปขณะที่คิบอมตะโกนไล่หลัง

“อย่าลืมให้ทงเฮเอารถมาคืนผมนะ!!

 

**

 

ดวงตาสีสนิมมองแก้วเหล้าในมือของตัวเอง สลับกับการ์ดงานแต่งงานสีขาว ป่านนี้...เขาคง...

“น่าสมเพชชะมัดเลย”

ทงเฮเหยียดยิ้มออกมาอีกครั้ง เขากระดกเหล้าลงคอแล้วซบหน้าลงกับท่อนแขนของตนเอง ความจริงแล้วเขาควรที่จะไปงานแต่ง...

อย่างน้อยๆในฐานะคนรู้จัก เขาเองก็ควรจะไปแสดงความยินดี ที่ทำแบบนี้มันเท่ากับว่าเขากำลังหนีปัญหาอยู่ชัดๆไม่ใช่เหรอ เขาควรที่จะเดินเข้าไปแสดงความยินดีกับโจ คยูฮยอนและชอง เฮริมไม่ใช่เหรอ แต่ก็นั่นแหละ...ทงเฮกลัว ว่าตัวเองจะเผลอร้องไห้ออกมาให้อีกคนต้องรำคาญ

ในเมื่อเขาตัดเยื่อใยขนาดนั้น...ตัวเองก็ไม่ควรจะหน้าด้านฝืนรั้งเอาไว้ไม่ใช่เหรอ ขนาดเขาที่ไม่เคยยอมให้กอด...ยังเข้าไปกอดคู่หมั้นคนอื่นได้อย่างหน้าตาเฉย สารภาพรักอย่างน่าไม่อาย...ทั้งๆที่ตัวเองเคยเหยียบย่ำความรักของคนๆนั้นมาเท่าไหร่...ต่อเท่าไหร่

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทงเฮชักสีหน้าอย่างรำคาญ คงจะเป็นพวกแม่บ้านมาอีกแล้วล่ะสิ เมื่อกี้ก็เพิ่งจะเข้ามาขอเก็บขวดเหล้าไปแท้ๆ ร่างบางหยัดกายลุก ก่อนจะแง้มประตูเปิดออกพร้อมเอ่ยอย่างหงุดหงิด

“ไม่ต้องมาทำความสะอาดห้องผมหรอกนะ...”

ดวงตาสีสนิมเบิกกว้างเมื่อสบกับดวงตาสีดำเข้มของใครบางคนที่ยังอยู่ในชุดเจ้าบ่าวเต็มยศ อี ทงเฮรู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงของตัวเองอ่อนแรงอย่างน่าประหลาด เหมือนน้ำตามันกำลังจะไหล...จนในที่สุดก็กลั้นเอาไว้ไม่อยู่

“ไม่...”

มือบางยกขึ้นสัมผัสแก้มขาวนั่นแผ่วเบา ก่อนที่ทำนบน้ำตามันจะพังทลาย...ไม่จริง

“ไม่...ฮึก...แต่งงานแล้วเหรอ”

เสียงถามสั่นเครือทำให้คยูฮยอนแย้มรอยยิ้มออกมาก่อนจะเอื้อมมือมาเกลี่ยเส้นผมอ่อนนุ่มออกจากดวงหน้าหวานที่แดงเรื่อ ปาดน้ำตาให้แผ่วเบา

“จะแต่งได้ยังไงละครับ...” น้ำตาทำให้ภาพตรงหน้าของชายหนุ่มเลือนลางไปเสียหมด แต่ที่เด่นชัดที่สุดมันคือความรู้สึกที่เก็บงำเอาไว้มานานแสนนาน

“...คนที่ผมรักยืนอยู่ตรงนี้ แล้วผมจะไปแต่งงานกับใครได้กันเล่า”

อี ทงฮสูดลมหายใจลึกกลั้นก้อนสะอื้นที่แล่นพล่านจนลำคอตีบตัน ก่อนจะก้าวเข้าไปโอบกอดอีกฝ่ายแทนคำพูดใดๆ โจ คยูฮยอนรวบรัดร่างของอีกคนแนบแน่น ซุกหน้าลงบนเส้นผมสีอ่อนนุ่ม น้ำตาของพวกเขา...ไหลเป็นสายหากด้วยความรู้สึกที่ไม่เหมือนเก่า มันไม่ใช่ความทุกข์อีกต่อไปล้ว

“ฉันขอโทษ...”

คนตัวเล็กยังพร่ำพูดคำพูดที่อยากบอกอีกคนมาแสนนาน มือบางกำเสื้อสูทสีขาวของอีกคนสั่นระริก คยูฮยอนก้มหน้าลงมา ทงเฮช้อนตาขึ้นมองอีกคนอย่างเจ็บปวด

“ฉันนึกว่าจะเสียนายไปซะแล้ว...”

ร่างสูงแย้มรอยยิ้มบางเบา ประคองแก้มเนียนของคนที่ร้องไห้เหมือนเด็กแล้วปาดน้ำตาให้อย่างนุ่มวล

“...นึกว่าจะไม่ได้กอดนายอย่างนี้อีกต่อไปแล้ว”

“ผมก็เกือบจะสูญเสียตัวตนของตัวเองไปเหมือนกัน...” คยูฮยอนหัวเราะออกมาอย่างขืนๆ

“...ผมเกือบที่จะลืมไปจนหมด ว่าสิ่งที่ผมต้องการนั้นความจริงแล้วมันไม่ใช่อำนาจ ความทะเยอทะยาน หรือเป็นหนึ่งในโลกที่แก่งแย่งชิงดี ผมแค่อยากจะมีชีวิตที่สุขสงบ...อยากจะอยู่กับคนที่ผมรัก”

“คยูฮยอน...”

“...ผมเกือบลืมไปว่าฝันของผมคงจะไม่มีวันเป็นจริงถ้าหากไม่มีคุณอยู่ในนั้น”

“...งั้นก็อย่าทิ้งฉันไป”

ทงเฮเอ่ยเสียงสั่นเครือ รอยยิ้มของอีกคนชะงักงัน ร่างบางซุกหน้าลงมากับซอกคออุ่น

“...ฉันยอมทุกอย่างแล้ว ขอแค่ได้อยู่กับนายเพียงเท่านั้น ฉัน...ในตอนนี้มันไม่สนอะไรแล้วทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นโรสมาร์ค หรือไลอ้อนจิวเวอร์รี่ คยูฮยอน...ฉันไม่อยาก...เสียนายไปอีกนะ”

คยูฮยอนนิ่งงัน อี ทงเฮเหมือนเปิดออกมาให้เขาดูจนหมดเปลือก แบไต๋ขนาดที่หากเขาเป็นศัตรูของเจ้าตัวคงจะสามารถทำให้อีกคนเจ็บหนักได้ไม่ยาก เพราะเหล้าอย่างนั้นเหรอ หรือเพราะว่า...หัวใจ

“ไม่ทิ้งหรอก...”

โจ คยูอยอนเอ่ยเสียงสั่น ลูบไล้เส้นผมของอีกคนอย่างเบามือและทะนุถนอม

“...ทงเฮเป็นความปรารถนาสูงสุดของผมนะ ไม่ว่าจะตอนนี้หรือเมื่อห้าปีก่อน...แล้วผมจะทิ้งหัวใจของผมไปได้ยังไง”

“คยูฮยอน...”

“ผมยังคงเป็นคนไม่เอาไหน...” คยูฮยอนหัวเราะออกมาเบาๆ

“...ในเรื่องความรัก ผมยังคงเป็นคนที่โง่ที่สุด กว่าจะมายืนตรงนี้ได้ ทงเฮรู้มั้ยว่าทุกคนเขาเข้ามาพูดกับผมตั้งมากมายเหลือเกิน”

“หือ?

“ทั้งพี่ซีวอน คิม คิบอม...แล้วก็อี ฮยอกแจด้วยนะ ทุกคนรู้ดีกว่าผมหมดว่าผมยังรักคุณอยู่ ทุกคนรู้ว่าเรารักกัน...แต่ผมกลับไม่รู้เลยคุณเชื่อไหม ผมโง่ขนาดเมินเฉยต่อคำพูดของทุกคนจนเกือบจะกล่าวคำสาบานนั่นอยู่แล้ว ผมเกือบ...ต้องเสียใจตลอดชีวิต...”

“...”

“...แต่ขนาดที่ยังอยู่ต่อหน้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ผมก็ยังคงหลงลืมคุณไปไม่ได้ เพิ่งจะสำนึกกับตัวเองได้ว่าคุณคือสิ่งเดียวที่อยู่ในห้วงคำนึงของผมตลอด นับจากนี้...และตลอดไป...ทงเฮ”

คยูฮยอนรวบมือบางมาประทับริมฝีปาก ก่อนจะเอ่ยถามออกมาอย่างอ่อนหวาน

“...อภัยให้คนโง่อย่างผมได้ไหม?...”

“...”

“...ช่วยเริ่มต้นใหม่...กับผมได้ไหมครับทงเฮ”

อี ทงเฮนิ่งงัน ก่อนจะแย้มรอยยิ้มออกมาอย่างเปี่ยมสุขทั้งๆที่น้ำตานั้นไหลเป็นสาย เขาโอบแขนรอบลำคอของอีกคนก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นเครือ

“เชื่อแล้วล่ะว่านายมันโง่จริงๆเชียว...” ริมฝีปากอิ่มจุมพิตแผ่วเบาที่แก้มขาวของอีกคนอย่างรักใคร่

“...ฉันเป็นไปได้ขนาดนี้ยังไม่รู้อีกเหรอ ไม่ว่าเราจะล้มลุกกี่ครั้งแต่ฉันจะเริ่มต้นใหม่กับนายแค่คนเดียว ต่อจากนี้ไป...ฉันคงต้องการแค่นายเพียงคนเดียวเท่านั้น”

คยูฮยอนแย้มรอยยิ้มกว้างออกมาพร้อมรวบร่างบอบบางนั่นมากอดแนบแน่นอีกครั้ง แน่น...จนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะ

“ทงเฮ...”

“หือ?” ทงเฮหลับตาแน่น ยังซึมซับความอบอุ่นของอีกคนอย่างไม่อิ่มหนำ

“...ผมทำตระกูลชองโกรธแหละ...” คยูฮยอนสารภาพออกมาเหมือนเด็กทำความผิด อา...กลับเป็นโจ คยูฮยอนของเขาแล้วสินะ

“...ท่าทางต่อจากนี้เขาคงจะโกรธผมมากด้วย มันอาจจะกระทบงานและผมอาจต้องลาออกจากบริษัท...”

“...”

“...ถึงตอนนั้น ถ้าผมไม่มีอะไรให้ทงเฮได้เลยนอกจากความรัก...คุณจะยังอยากเคียงข้างผมอีกไหม”

“เด็กโง่...”

ทงเฮผละจากมา มองอีกคนด้วยรอยยิ้มพร้อมน้ำตา และกดปลายจมูกลงบนจมูกโด่งของอีกฝ่ายเบาๆ

“...ฉันเองก็ขอแค่รักของนายก็พอแล้วล่ะ แค่นั้น...มันเพียงพอสำหรับชีวิตของฉันแล้ว”

โจ คยูฮยอนนิ่งงัน ก่อนจะแย้มรอยยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนยิ่งกว่าครั้งไหน ร่างสูงก้มหน้าลงมาใกล้ ทงเฮรับรู้มันได้ด้วยสัญชาตญาณ เขาหลับตาลงซึมซับความอบอุ่นหวานล้ำที่ไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนาน สัมผัสเบาๆพรมลงบนกลีบปากนิ่มเนียนราวขออนุญาต ยังคงความสุภาพที่แสนซุกซนเอาไว้ไม่เสื่อมคลาย ทงเฮเผยอรับมันด้วยความเต็มใจ มือบางเลื่อนขึ้นมาโอบรอบลำคอของอีกฝ่ายให้แนบชิดเข้าหากันมากยิ่งขึ้น จูบแตะๆก่อนจะเริ่มดูดดื่ม ดูดดึงจนรู้สึกได้ถึงความรักความปรารถนาของกันละกัน คยูฮยอนถอนริมฝีปากแล้วกระทับลงไปอีกหลายครั้ง...เขาโหยหา เหมือนภมรอดอยากที่ไม่ได้ลิ้มรสน้ำหวานมาแสนนาน

มือแกร่งลูบตาแผ่นหลังบอบบางมาหยุดที่สะโพกนิ่ม เผอเรอเหมือนเมื่อครั้งยังแรกรุ่นไม่มีผิด หากสิ่งที่ผิดออกไปครานี้มันกลับไม่ได้หยุดลงเหมือนเมื่อคราวก่อน คยูฮยอนจริงจัง..ในสัมผัสนี้พอๆกับอี ทงเฮที่ยอมคล้อยตามอย่างว่านอนสอนง่าย

ร่างสูงผละจากมาสบดวงตาหวานล้ำสีสนิมเข้ม ไม่มีการขออนุญาตหากเขารู้ว่าทงเฮยอมรับทุกอย่างจากเขา มือที่กอบกุมกันอยู่กระชับแนบแน่นขึ้นแทนคำพูดใดๆ คยูฮยอนเอื้อมมือไปปิดประตูก่อนจะดันร่างของอีกคนแนบบานไม้ขนาดยาวนั่น เขาหลบปลายจมูกก่อนจะสัมผัสเรียวปากนิ่มอีกครั้งอย่างติดใจ ทงเฮขยุ้มท้ายทอยของอีกคนอย่างอ่อนแรงเมื่อเรียวลิ้นร้ายของอีกฝ่ายเข้ามาซอกซอนดูดดึงราวลิ้นเล็กๆของเขาเป็นของหวานชั้นเลิศ อายุของพวกเขา...มากพอที่จะรู้ว่าอะไรมันจะเกิดขึ้นต่อจากนี้



เอาล่ะค่ะ เชิญแปะเมลล์กันให้เต็มที่เลยค่ะ = =;;


แต่ห้ามไปแปะในเฟสนะคะ เพราะไรเตอร์จะงงมากกกกกกก T^T

(อย่าลืมเม้นท์ให้นิดหน่อยด้วยแล้วแต่ความต้องการนะคะ - -//)

ดีใจกับคยูเฮด้วย ผ่านมรสุมมามาก ในที่สุดก็เป็นฝั่งเป็นฝากันสักที -A- (แต่เขายังไม่แต่งงานนะ จะอ่านแต่งงานต้องอ่านในสเปเชี่ยลของเล่ม โฮะๆๆ)


เดี๋ยวคืนนี้ไรเตอร์จะประกาศเรื่องสำคัญนะคะ อ่านแล้วอย่าลืมเปิดดูตอนต่อไปด้วย อีกสักพักจะเอามาลงค่ะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1745 HyukJewel (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 10:57
    เข้าใจกันดีแล้วก็ดี เอ็นซีไม่เกี่ยงก็ได้ 55555555
    อย่าลืมเอารถไปคืนคิบอมนะ 55555555555555
    #1,745
    0
  2. #1695 Haehyunizz (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 19:31
    ไรททททท์ กลับมาอ่านเรื่องนี้ซ้ำครั้งที่2แหระ หลังจากอ่านจบไปเมื่อนานมาแล้ว ฮ่าาาๆๆๆคิดถึงทุกอย่าง ทั้งพล็อต เนื้อหา การใช้ภาษาและการดำเนินเรื่อง มันอธิบายเป็นคำพูดไม่ถูกอ่ะ เอาเป็นว่า อ่านฟิคและนิยายมาหลายเรื่อง ยกให้เป็นหนึ่งในTop 5อ่ะ ถึงขั้นกลับมาย้อนความหลังอ่านทวนอีกรอบ ไรท์เก่งมากๆเลยนะคะ ^^

    Ce_mile@hotmail.co.th
    #1,695
    0
  3. #1694 kamoo (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 05:03
    ขอด้วยคนคะ  อิอิ
    kamoo_bow@hotmail.com
    ขอบคุณค่า
    #1,694
    0
  4. #1693 chohae139 (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 11:34
    รู้ใจตัวเองแล้วก็ดูแลทงเฮดีๆๆล่ะ ตอนนี้ทำเลือดกำเดาไหลเลยยย เราขอ nc ด้วยยังทันไหมน้อ chopatch139@gmail.com
    #1,693
    0
  5. #1690 คยูเฮ139 (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2557 / 16:28
    กรี๊ดดดดดดดด~~เข้าใจกันสักทีสินะลุ้นจนน้ำตาหมดไปหลายปีบล่ะ

    ขอ nc ตอนนี้จะยังทันไหมน้อ^^ patchkai@hotmail.com
    #1,690
    0
  6. #1621 choichaem (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 17:58
    อ๊ากกกก ในที่สุดก็ยอมรับสักทันะคยู
     
    choi_chaem@hotmail.com
    #1,621
    0
  7. #1610 ae snoopy (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 12:19


    ในที่สุดคยูก็รู้ใจตัวเองซะทีนะ
    #1,610
    0
  8. #1608 dektunna (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 11:06
    ฮยอกแจน่าร้ากอ่าาาาาาาา อึนฮยอกโดนจับอีกแล้ววววววววววว ลุ้น!
    #1,608
    0
  9. #1607 dektunna (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 10:31
    อ้ากกกกกกกก!!! nc ลากเลือดมากกก โคตรโรแมนติก ฟินเบยยยย
    #1,607
    0
  10. #1596 plez0704 (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 21:58
    จุดพลุ !!!! โฮววว วว ว 

    กดดันมาหลายตอนสมหวังซักทีนะคยูเฮ TvT

    ขอNCด้วยนะคะ XD แกร้สส =.,=

    allrisesilver2104@hotmail.com 
    #1,596
    0
  11. #1595 plez0704 (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 21:53
    จุดพลุ !!!! โฮววว วว ว 



    กดดันมาหลายตอนสมหวังซักทีนะคยูเฮ TvT



    ขอNCด้วยนะคะ XD แกร้สส =.,=



    allrisesilver2104@hotmail.com 
    #1,595
    0
  12. #1592 {++WH-OnLinE++} (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 21:50
    ในที่สุด~ คยูเฮชั้นก็แฮปปี้ ปริ่มที่สุดเลย >.<

    ขอไปซ่อนตัวแแอบดูสองคนนี้หน่อยนะคะ  

    แปะแปะ  online.sj.elf@gmail.com
    #1,592
    0
  13. #1580 piranya (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 22:14
    ว้าวสมหวังกันซะที่เนอะ แต่จะมีอุปสรรคอะไรอีกอะ แปะเมล์ด้วย

    th_parichat@hotmail.co.th
    #1,580
    0
  14. #1579 csan (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 21:37
    คยูเฮ สมหวังแล้ววววววววววววววว



    ลุ้นจนปวดดดท้องอึ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ



    number-1-2-3@hotmail.com
    #1,579
    0
  15. #1578 poy_junjun (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 21:07
    และแล้ว โจวคยูฮยอนก็เลิกโง่แล้ว

    ต้องจุดพลุฉลอง

    กว่าจะถึงวันนี้ อุปสรรคเยอะเหลือกัน สำหรับคยูเฮ


    ขอNC ด้วยค่ะ putzig_junjun@hotmail.com
    #1,578
    0
  16. #1577 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 14:30
    กว่าคยูจะรู้ตัว คนอ่านนี่ลุ้นใจหายใจคว่ำหมด 555
    ในที่สุดคยูเฮก็สมหวังแล้ววว *จุดพลุ*
    แปะฮับ bright_lovesuju@hotmail.com
    #1,577
    0
  17. #1575 unn (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 07:12
    โอ้ยยยย กว่าจะได้รักกัน ผ่านเรื่องราวมากมายมากชีวิต

    ลุ้นแล้วลุ้นอีก เกือบจะช้าไปแล้วนะ

    เป็้นคู่ที่ทรมานาก รักกันแต่ก็ไม่สมหวังสักที

    แต่ตอนนี้ก็สมหวังแล้ว เอาให้หวานชื่นทดแทนส่วนที่หายไปเลยนะคยูฮยอน ><

    uninurse0505@hotmail.com
    #1,575
    0
  18. #1574 kimiko (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 00:35
    เย้ ในที่สุด

    ในที่สุดคู่นี้ก็ได้เฮซะที

    หลังจากฝ่ามรสุมล้านแปดชนิดโอ้วพระเจ้า

    บีบคั่นหัวใจขั้นสูงสุดมาได้

    เย่เย่เย่



    เด็กโง่ของทงเฮเอ้ยยยยยย ฮะๆ

    ยังไม่เคยเปลี่ยนจากห้าปีที่เเล้วจริงๆ

    คยูฮยอนคนนี้ที่ทำให้ทงเฮหลงรักเเล้วก็รักมากด้วยยยย



    ยินดีด้วยยยยยย วู้ววว!! ลัลล้าาา

    de-janvier@hotmail.com
    #1,574
    0
  19. #1573 bokyu. (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 22:15
    รักกันแบบนี้สักทีนะ

    ลุ้นตั้งนานกว่าทุกอย่างจะเป็นแบบนี้

    ยินดีกับทั้งคู่ด้วยค่าาาาาาา :)



    ขอด้วยนะคะ

    bow.y@hotmail.com
    #1,573
    0
  20. #1572 bokyu. (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 22:15
    รักกันแบบนี้สักทีนะ

    ลุ้นตั้งนานกว่าทุกอย่างจะเป็นแบบนี้

    ยินดีกับทั้งคู่ด้วยค่าาาาาาา :)



    ขอด้วยนะคะ

    bow.y@hotmail.com
    #1,572
    0
  21. #1571 Mariine (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 21:38
    โอยยยยในที่สุดคยูเฮก็ได้รักกันจริงๆสักทีนะคะ ทงเฮเจ็บปวดมาจนมากจนเกินพอแล้ว

    งานนี้ต้องขอบคุณอีฮยอกแจจริงๆที่เอาเอกสารโอนหุ้นนั้นมาให้

    ในที่สุดคยูฮยอนก็รู้ใจของตัวเองสักที เย้ๆๆๆ



    Pasii_yippee.9hoho@hotmail.com
    #1,571
    0
  22. #1570 evaiiz (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 20:30
    โฮ้ยย ย ย ย ย .. ลุ้นกันใจหาย ใจคว่ำ = =" แต่อย่างว่า คู่กันแล้ว ไม่แคล้วกันหรอกเนอะ หุหุ ทงเฮ เปิดใจหมดเปลือกเรยนะ ไม่เก็บอาการเหมือนครั้งกระโน้นเรย โจวรุ้หมด *-* โจวคยู ห้ามทิ้งน้องเฮอีกนะ!!! ด้วยความอยากรุ้ว่าเค้าหนุงหนิงกันยังไง ce_mile@hotmail.co.th แปะป้าป ขอบคุณค่ะไรท์เตอร์ จุ๊บๆ
    #1,570
    0
  23. #1569 สิริสรา (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 17:49
    ขอด้วยคนคะ jean-love@windowslive.com ในที่สุดคยูเฮก็ได้มีความสุขกันซะที ลุ้นกันแทบตาย อิอิ
    #1,569
    0
  24. #1568 keroro (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 15:58
    ในที่สุด^^



    ดีใจด้วยนะคยูเฮ



    คยูเต็มที่เลย5555



    ขอด้วยค่า

    purelove_kyu@hotmail.com
    #1,568
    0
  25. #1567 boyozaa (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 15:13
    อร๊ายๆๆๆๆ กริ๊ดเลือดหมดตัว
    ในที่สุดก็ได้เสียอะ
    แต่รอลุ้นวอนฮยอกมากกว่ส
    boyozaa@hotmail.com
    #1,567
    0