ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 61 : -24-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 860
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    16 มี.ค. 56

 

 

 

“เป็นยังไงบ้างคยูฮยอน”

ร่างสูงของชเว ซีวอนทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงของน้องชายตัวเอง คยูฮยอนขยับกายลุก...ซีวอนยื่นมือเข้ามาช่วยพยุง ก่อนจะส่งสายตาสื่อความหมายให้บอดี้การ์ดทุกคนออกไปให้หมด เหลือเพียงพี่น้องตระกูลชเวเพียงสองคน

“ดีขึ้นแล้วครับ ท่าทางต้องขอลาหยุดสักพัก”

คยูฮยอนเอ่ยพลางนิ่วหน้าเพราะบาดเจ็บที่บาดแผลมาก็ไม่น้อย ซีวอนส่ายหน้าอย่างเคร่งเครียด

“นายควรจะหยุดพักนานๆเลยต่างหาก บาดเจ็บขนาดนี้อย่าคิดฝืนลุกขึ้นมาทำงานอีกเชียวนะ เรื่องในบริษัท...พี่กับชางมินพอจะช่วยกันดูแลได้”

“ยังไงผมก็อยากกลับไปทำงานที่ไลอ้นจิววอร์รี่เร็วๆ...” คยูฮยอนเอ่ยพลางสูดลมหายใจลึกระงับความเจ็บปวดของตนเอง

“...นอนป่วยอยู่แบบนี้ ไม่ชอบเลยครับ”

ซีวอนแย้มรอยยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะเม้มปากแน่นเมื่ออีกคนเอ่ยถามเสียงเบาหวิว

“เรื่องคดีเป็นยังไงบ้างฮะ?

ประธานของไลอ้อนจิวเวอร์รี่สบตาน้องชายตรงๆ แค่นั้นคยูฮยอนก็พอจะรู้ รองประธานแห่งไลอ้อนจิวเวอร์รี่ถามออกมาเสียงเบาหวิว

“จับไม่ได้เหรอครับ?

“โทซองเคยถูกตำรวจจับกุมมาก่อน แถมตอนนี้เขาออกมาได้แต่ยังก่อคดีร้ายแรงอีกครั้ง...เขาย่อมไม่ยอมกลับเข้าไปอยู่ในคุกอีกแน่ๆ”

พูดถึงตอนนี้ ชเว ซีวอนถึงกับถอนหายใจยาว

“สิ่งที่เขาทำ ท่าทางจะไม่ได้ทำเพราะต้องการทำร้ายพี่ หรือว่านาย แต่เป้าหมายของเขาดูจะมุ่งที่อี ฮยอกแจเสียมากกว่า พี่คิดว่าจะต้องมีคนของโรสมาร์คสักคนนึง ที่รู้เรื่องของฝาแฝด รู้เรื่องที่เราคอยช่วยเหลือพวกเขา และ...ต้องการที่จะฆ่าอี ฮยอกแจ”

คยูฮยอนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆอีกต่อไปแล้ว ความบ้าดีเดือดของฮัน โทซองเป็นสิ่งที่ทั้งเขาและพี่ชายรู้ดีแก่ใจ ลองมันได้รู้ว่าพวกเขาช่วยเหลือประธานแห่งโรสมาร์คที่ทำร้ายน้องชายของมันอย่างแสนสาหัสล่ะก็...อย่าว่าแต่อี ฮยอกแจเลย คนอื่นๆในโรสมาร์คหรือแม้แต่พวกเขาก็อาจจะดดนหางเลขไปด้วย

“คยูฮยอน...” ซีวอนเอ่ยออกมาเหมือนเกรงใจอีกคน

“...ถ้าพี่คิดจะ...ช่วยฮยอกแจอีกครั้ง นายจะว่ายังไง”

โจ คยูฮยอนนิ่งงันเมื่อฟังคำถามนั้นจนจบ เขาสบดวงตาสีดำสนิทที่มองมาเหมือนละอายใจนักที่ไม่สามารถทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเขาได้ รองประธานแห่งไลอ้อนจิวรี่หลับตาลง หากในคืนนั้นเขาไม่สามารถหนีได้ ชเว มินโฮจะเป็นยังไง หากในคืนนั้นเขาต้องจากไป อะไรจะเกิดขึ้น และหากว่าเราสองคนพี่น้องปล่อยปะละเลยเรื่องร้ายแรงเช่นนี้ คนในโรสมาร์ค...อาจจะ...

มือที่วางอยู่บนผ้าห่มสีขาวกำแน่น เมื่อนึกถึงใครบางคนที่กลิ่นไอของเจ้าตัวยังคละคลุ้งอยู่ในห้องจนคยูฮยอนรู้สึกได้ ไม่ว่ายังไงอี ฮยอกแจก็ได้ชื่อว่าช่วยชีวิตของชเว มินโฮ และอี ทงเฮ...ก็ช่วยยังชีวิตเขา

“พี่ครับ...”

“...”

 

“...เราต้องช่วยพวกเขาให้ได้นะฮะ”

 

**

 

ไม้เท้าที่ฟาดเข้ามาที่หน้าท้องโดยแรงทำเอาอี ฮยอกแจถึงกับทรุดฮวบลงกับพื้น อึนฮยอกผวาเข้าไปพยุงพี่ชายของตัวเองหากโดยฮยอกแจผลักร่างของน้องออก

“อย่าเข้ามาใกล้พี่อึนฮยอก! อั่ก!!

ไม้เท้าของฮยอนซูฟาดลงมาที่กลางลำตัวอีกครั้ง รุนแรงและหลายครั้งเสียจนต้องขดตัวสั่นระริกอยู่แทบพรมสีแดงฉาน ฮยอกแจกระอักเลือดเป็นลิ่ม ดวงตาสีอำพันวาวโรจน์สบดวงตาคมกริบของบิดาบุญธรรมที่ไม่มีความปราณีแก่เขาเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะหลุบตาลงอีกครั้งเมื่ออีกคนมองเขาด้วยความรู้สึกเจ็บปวดและห่วงหาอย่างเห็นได้ชัด

“คุณพ่อครับ พอเถอะ!...” อึนฮยอกเอ่ยออกมาอย่างอดรนทนไม่อยู่ น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย

“...พี่เขาเพิ่งผ่านนาทีเฉียดตายมานะฮะ! คุณพ่อเองก็เป็นห่วงเขามากไม่ใช่เหรอ!? แล้วทำไมทำแบบนี้ล่ะ!

ฮยอนซูสูดลมหายใจลึก นึกขึ้นได้ว่าอึนฮยอกไม่เคยเห็น หรือแม้แต่รับรู้ว่าตัวเขานั้นเลี้ยงดูฮยอกแจด้วยความเข้มงวดแบบไหน หากเป็นคราก่อนๆเขาคงฟาดฮยอกแจด้วยแรงที่น้อยกว่านี้ จะไม่ทำเอาถึงกับทรุดลงกระอักเลือดและหมดสภาพ แต่คราวนี้ฮยอนซูโกรธจริงๆ

เขาไม่โกรธ...ที่ฮยอกแจต้องขอความช่วยเหลือจากศัตรูอย่างไลอ้อนจิวเวอร์รี่

เขาไม่โกรธ...ที่ฮยอกแจทำให้คนของไลอ้อนจิวเวอร์รี่ต้องเข้ามาพัวพัน และบางคนมีอันตรายถึงชีวิต

แต่ที่เขาโกรธ...คือคนตรงหน้ามันดูแลตัวเองไม่ได้จนต้องไปตกอยู่ในสถานการณ์คับขันเช่นนั้น

ฮยอกแจคงไม่รู้หรอกว่าหัวใจของอี ฮยอนซูแทบจะวายตายเมื่อเห็นข่าวเพลิงไหม้คฤหาสน์ตระกูลชเว ชายชราถึงกับทรุดเมื่อทราบว่าค้นพบศพอยู่ในบ้านหลังนั้นด้วย กว่าจะสามารถตั้งสติได้ก็ตั้งนานสองนาน ถึงค่อยสามารถสั่งการให้ฮวาซองติดต่อไปที่กองพิสูจน์หลักฐานของกรมตำรวจว่าเป็นใคร คิดแล้วเลยด้วยซ้ำว่าหากศพในคฤหาสน์หลังนั้นเป็นของอี ฮยอกแจไม่ใช่ตำรวจหน้าไหน เขานี่แหละ...ที่คงจะฆ่า ไอ้หมอนั่น ด้วยมือของตัวเอง

“คราวหน้าคราวหลัง แกต้องไม่ยอมให้ตัวเองถูกจับตัวไปแบบในคราวนี้อีก ไม่อย่างนั้นก็ห้ามกลับมาให้ฉันเห็นหน้า!!

ฮยอนซูเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะพยักหน้าให้อึนฮยอกพยุงร่างของพี่ชายไปที่ห้องประธานบริษัท แน่นอนว่าที่นั่นฮวาซองคงจะเตรียมยาแก้ช้ำในอย่างดีให้ฮยอกแจเป็นที่เรียบร้อยแล้ว คิม ฮวาซองรู้ดีว่าสองพ่อลูกตระกูลอีมักจะเป็นเช่นนี้นี่แหละ ความสัมพันธ์นั้นเหมือนลุ่มๆดอนๆ หากก็แน่นปึ๊กไม่แพ้พ่อลูกคู่ไหน

ฮยอกแจแตะขอบประตูก่อนที่จะถูกอึนฮยอกพาตัวออกไป ดวงตาสีอำพันเหลือบมองชายชราที่ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเบาหวิวกับบิดาเลี้ยงของตนเอง

“ขอโทษนะ”

อึนฮยอกทำหน้างุนงง มองพี่ชายตัวเองที มองอี ฮยอนซูที หากก็ยอมพยุงร่างของพี่ออกจากห้องนั้นเมื่อฮยอกแจพยักหน้าเชิงบอกว่าให้พาเขาไปรักษาตัวได้แล้ว

 

.

.

.

 

“นายอย่าคิดมากเลยน่าอึนฮยอก...”

ฮยอกแจครางออกมาหลังจากซดยาแก้ช้ำที่ฮวาซองเอามาให้ไปเกือบขวดนึงเต็มๆ

“...ตาแก่นั่นกับฉันมันก็ชอบทำแบบนี่แหละ ไม่ถูกใจก็ตี ทำความผิดก็ตี พี่ชินกับมันมานานแล้วล่ะ ไม่ค่อยรู้สึกรู้สาอะไรหรอก”

คนฟังยังคอตก ทำไหล่ห่อกับสิ่งที่เห็นเบื้องหน้า พี่ชายของเขาท่าทางจะช้ำหนัก เรียวปากอิ่มยังช้ำเลือดแม้จะทำแผลและเวลาผ่านมาได้สักพัก

อดคิดไม่ได้จริงๆ...ว่าตลอดเวลาสิบกว่าปีที่ผ่านมามานี้ อี ฮยอกแจต้องเติบโตในสภาพแวดล้อมที่มีแต่ความรุนแรงเช่นนี้เองน่ะเหรอ ถ้าเป็นอึนฮยอกล่ะก็...เขาคงทนไม่ได้เหมือนพี่ชายแน่ๆ

“ผมแปลกใจฮะ...” อึนฮยอกว่าพลางมองสบตาพี่ชายตัวเองตาแป๋ว

“...เพราะคุณพ่อน่ะท่าทางจะรักพี่มากเลย เขาจำได้ตั้งแต่เจอหน้าผมครั้งแรกแล้วว่าผมไม่ใช่พี่ ในตอนนั้นท่าทางคุณพ่อเป็นห่วงพี่มาก แต่พอพี่กลับมา...คุณพ่อกลับเปลี่ยนเป็นคนละคนเลย ทำไมเขาโหดกับพี่จัง”

“ก็ตาแก่นั่นมันโรคจิต”

ฮยอกแจเอ่ยพร้อมหยิบเหล้ามาเทแล้วกระดกดื่ม ความร้อนจากแอลกอฮอล์ช่วยให้บรรเทาอาการเจ็บภายในได้ดีขึ้นเยอะ

“...คนเดียวในบ้านที่ฮยอนซูไม่โหดใส่ก็มีแต่นาบีคนเดียวเท่านั้นแหละ ส่วนพี่น่ะอย่างกับกระสอบทราย ไม่เอาแล้ว! ไม่พูดแล้ว!...”

ฮยอกแจซบหน้าลงกับท่อนแขนของตัวเองอย่างเหนื่อยอ่อน ให้ตายสิ! โดนลักพาตัว โดนตามฆ่า แถมกลับมายังโดนซ้อมเสียเลือดตาแทบกระเด็น โดนมันสารพัดเลยเรา พักนี้อี ฮยอกแจต้องดวงตกแหงๆเลย

“พี่จ๋า...”

เด็กน้อยวัยกระเตาะหน้าตาน่ารักยื่นหน้ามาจากปากประตูพร้อมรอยยิ้มหวาน ก่อนที่อี แทมินจะหุบยิ้มแทบจะทันทีเหมือนๆกับอี จุนกิที่เดินตามมาต้อยๆจะกระพริบตาปริบๆเมื่อเห็นคนสองคนที่มีดวงหน้าเหมือนกันอย่างกับแกะมองมาที่พวกเขา

“พี่...”

อี แทมิมองคนซ้ายที ขวาที ก่อนจะหันมามองสบตาเลขาหน้านิ่งเหมือนจะถามว่าใครเป็นพี่ชายของตัวเอง

จุนกิเองก็ยังอ้าปากค้าง เขารับใช้อี ฮยอกแจมาหลายปี ทำไมจู่ๆเจ้านายของเขากลับกลายมาเป็นสองคนได้ล่ะนี่

ฮยอกแจกับอึนฮยอกมองหน้ากัน ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ท่าทางพวกเขาต้องอธิบายเรื่องพวกนี้ให้ฟังอีกหลายต่อหลายคนเลยล่ะ

 

**

 

“ยังไงฉันก็ไม่ชอบชเว ซีวอน”

คิม คิบอมเอ่ยขึ้นท่ามกลางวงเหล้าของคนคุ้นเคย คิม ฮีชอลมองน้องชายของตัวเองแล้วหัวเราะคิกคัก รินเหล้าให้อย่างเอาใจ

“กลัวว่าเขาจะมาแย่งอึนฮยอกของนายไปอีกล่ะสิ แหม~ ขนาดอยู่บ้านเดียวกันแล้วก็คงไม่ต้องห่วงอะไรมากมายหรอกมั้ง แค่ตอนกลางคืนก็ขยันทำการบ้านหน่อยอึนฮยอกก็คงจะไม่ยอมไปไหนแล้วล่ะ”

เอ่ยโดยไม่ได้มองหน้าน้องชายของอี ฮยอกแจเลยแม้แต่น้อย อี อึนฮยอกหน้าขึ้นสีเรื่อ ได้แต่จิบน้ำส้มแก้เขินอยู่อย่างนั้น ขณะที่อี ฮยอกแจมองคิบอมตาขวาง

“นี่นายอยู่กับอึนฮยอกสองคนในบ้านนั่นมานานเท่าไหร่”

อาการพี่หวงน้องเริ่มจะกำเริบ คิบอมกระแอมเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเบาหวิว

“ก็...ไม่นานมานี้แหละ”

“แต่นานพอเข้าหอเข้าห้องกันใช่ม้า~

ฮีชอลว่าพลางเอานิ้วจิ้มแก้มน้องชายตัวเองอย่างเอ็นดู ใครๆก็รู้ไอ้หมอนี่มันเสือซุ่ม กับคนที่รักนี่อย่าให้พูดถึง มือไม้ไปไวอย่างกับอะไรดี ไม่อย่างนั้นจะเคยได้กับทั้งอี ทงเฮและอี ฮยอกแจเหรอ

“หา?

ฮยอกแจขมวดคิ้วแน่นยิ่งกว่าเก่า หันมองน้องชายตัวเองที่หน้าแดงก่ำยิ่งกว่าใครเพื่อน ขณะที่คิบอมทำหน้ากระอักกระอ่วนจนเห็นได้ชัด ประธานแห่งโรสมาร์คจะเดินเข้าไปบีบคอคิบอมอย่างเอาเรื่อง

“นาย...”

คิบอมเบิกตากว้างแทบถลน เมื่อโดนเขย่าอย่างแรง ฮยอกแจตวาดออกมาเสียงดังลั่น

“...ไหนสัญญากับฉันว่าจะรอจนกว่าแต่งงานกันไงเล่าไอ้บ้า!!!

“กะ...ก็มัน...!!

คิบอมละล่ำละลั่กแก้ตัวไม่ทัน ขณะที่อึนฮยอกเอาหมอนปิดหน้าหลบสายตาจากคนทั้งโต๊ะ ให้ตายสิ...รู้หมดเลยอ่ะ

“อืม...”

ฮีชอลเอามือลูบคางของตนเอง ขณะที่คิบอมหอบหายใจหนักหน่วง มองค้อนฮยอกแจที่จ้องเขาตาเขียวปั๊ด

“...เรื่องที่อึนฮยอกกลับมามันก็เป็นข่าวดีในรอบปีเลยล่ะนะ แต่เรื่องงานแต่งงานของพวกนายสองคนล่ะจะว่ายังไง”

หันไปถามคิบอมกับฮยอกแจที่ชะงักกึก

“ยังไงคนที่จะแต่งงานกับคิม คิบอมก็ต้องเป็นอี ฮยอกแจตามหมายกำหนดนะ ไม่ใช่อี อึนฮยอกซะหน่อย ถึงพวกนายจะรักกันก็เถอะ...”

ฮยอกแจเม้มปากแน่น เหลือบมองดวงตาคู่หวานที่หลุบต่ำของน้องชายตัวเอง กับดวงหน้าเคร่งเครียดของคิม คิอบม เขาตัดบท

“เดี๋ยวฉัน...หาจังหวะพูดกับตาแก่นั่นให้ก็ได้น่า”

“คุณฮยอนซูอารมณ์ร้ายจะตายครับ จะไหว้เร้ออออ” จียงปากเปราะ เอ่ยขึ้นมาเป็นคนแรก

“...ขนาดวันนี้หัวหน้าเข้าไปบอกแค่ว่ากลับมาแล้วยังถูกฟาดซะหลังเกือบเดาะเลย โทษฐานที่ไม่ยอมดูแลตัวเองให้ดีน่ะ น่ากลัวว่าถ้าเดินเข้าไปบอกว่าจะยกเลิกงานแต่งงานกับคุณคิบอมล่ะก็คราวนี้ได้นอนโรงพยาบาลเป็นเพื่อนคุณคยูฮยอนแหงแซะ”

“ยังไงก็ต้องบอกน่า...” ฮยอกแจเอ่ยเสียงเครียดอีกครั้ง

“...ฉันไม่ยอม...แต่งงานกับคนที่เขาไม่ได้รักฉันหรอก”

คิบอมถึงกับนิ่งงันเมื่ออีกฝ่ายพูดประโยคเช่นนั้นออกมา ฮีชอลกลืนน้ำลายเมื่อรู้สึกได้ถึงความอึดอัดในวงเหล้า ปั้นหน้ายิ้มก่อนจะเอ่ยถามออกมาเสียงเย้า

“แล้วนายคิดยังไงรวมหัวกับชเว ซีวอนล่ะจ๊ะ อย่าบอกเชียวนะว่าเวลาหนึ่งเดือนเต็มที่อยู่ด้วยกันจากคู่แค้นมันจะกลายเป็นคู่รักอ่ะ”

ทำเสียงเล็กเสียงน้อยได้น่าหมันไส้จนฮยอกแจอดไม่ได้โยนหมอนเข้าใส่หน้ายิ้มๆนั่น แก้มของเขาขึ้นสีเล็กน้อยพร้อมเอ่ยเสียงเครียด

“แค่เห็นว่ามันเป็นผลดีกับบริษัทโว้ยยยย!!

“ผลดีกับบริษัทแล้วก็ใครบางคนด้วยนะฮะ...” แทยังยิ้มจนดวงตาเป็นสระอิ

“...เจ้าซึงฮยอนน่ะโทรมาร้องห่มร้องไห้กับผมว่าในที่สุดฝันมันก็เป็นจริงแล้ว”

“เอ๋!?

คนทั้งโต๊ะนอกจากคิม ฮีชอลหันขวับไปมองทง ยองเบทันที นักออกแบบเบอร์หนึ่งของโรสมาร์ครีบเอามือตะครุบปากเพื่อนรักแล้วร้องเสียงหลง

“อย่าเชียวนะ! อย่าบอกท่านประธานเชียวนะว่าฉันเคยเป็นเมียไอ้ซึงฮยอนมันอ่ะ!!

“หา!!!?

“อุ๋ย = = < จียง

 

**

 

อึนฮยอกเม้มปากแน่นขณะที่มองภาพของคนทุกคนที่หลับสนิทคาวงเหล้า เขาเป็นคนเดียวที่มีสติ...และนี่คือโอกาสเหมาะ ร่างบางเดินเข้าไปในห้องก่อนจะหยิบเอาข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวใส่กระเป๋าเป้ใบเล็กเพียงเล็กน้อย ก่อนจะก้าวมามองดวงหน้าที่เหมือนกันซึ่งกำลังหลับสนิท เขาก้มลงหอมแก้มพี่ชายตัวเองแผ่วเบา

“ผมรักพี่นะฮะ”

ดวงตาสีอำพันทอแสงอ่อนโยน ก่อนจะหันไปมองใครอีกคนที่หลับตาพริ้มพร้อมสละตักให้พี่ชายของตัวเอง คิม คิบอมเป็นผู้ชายที่ดี...ที่เขาคิดว่าเหมาะสมกับอี ฮยอกแจมากที่สุดแล้ว

แหวนเพชรที่สวมมาโดยตลอดถูกวางเอาไว้ในมือของชายหนุ่ม ราวกับจะมอบมันส่งคืน...ให้แก่เจ้าของตัวจริงซึ่งหลับอยู่ไม่ไกล อึนฮยอกสูดลมหายใจลึกกลั้นน้ำตาของตนเองที่กำลังจะรินไหล ก่อนจะก้าวไปที่ประตู เพียงแค่มือแตะลูกบิดเสียงของใครบางคนก็ดังขึ้น

“นั่นคิดจะไปไหน”

ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก หันมาสบดวงตาที่เหมือนกันอย่างกับแกะซึ่งกำลังปรือขึ้นมองเขาอย่างคาดโทษ เหมือนเด็กซึ่งกำลังจะทำความผิดแล้วถูกจับได้ อึนฮยอกได้แต่ก้มหน้านิ่งหลบตาฮยอกแจที่ก้าวเข้ามาใกล้

“คิดจะทำอะไรโง่ๆอีกแล้วหรอ ไหนสัญญกับพี่แล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ว่ายังไงก็จะไม่หายไปน่ะ?

“ผม...” อึนฮยอกเบือนหน้าหลบดวงตาคู่สวยที่คมกริบนั่น

“...แค่คิดว่าไม่อยู่น่าจะดีกว่า”

“ทำไมคิดแบบนั้นได้...” ฮยอกแจถอนหายใจออกมาเหมือนเหนื่อยหน่าย

“...ตลอดเวลาห้าปีที่ผ่านมา คนอื่นเขาเฝ้ารอแค่นายเพียงคนเดียว พี่...กับคิบอมยังรอทั้งๆที่เปอร์เซ็นต์ความเป็นไปได้มันมีไม่ถึงสิบ แล้วพอนายกลับมา...ก็จะไปอีกแล้วเหรอ นายยังอยู่กับพี่ได้ไม่เต็มวันเลยด้วยซ้ำนะ!

“ผม...”

อึนฮยอกเม้มปากแน่นเป็นเส้นตรง เงียบลงไปอีกครั้ง จนกระทั่งฮยอกแจถามขึ้นมาอย่างรู้แกว

“นายคิดว่า...จะยกคิบอมให้พี่หรือยังไง”

ดวงตาสีอำพันที่ช้อนขึ้นมองในบัดดลนั่นเกือบๆจะทำให้ฮยอกแจถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ ยกมือขึ้นจิ้มหน้าผากอีกคนแรงๆ

“นายเหมือนกับหมอนั่นตรงชอบทำตัวเป็นคนดี แต่ทุกการกระทำมันไม่ได้ส่งผลดีเหมือนตัวนายหรอกนะอี อึนฮยอก...”

“...”

“...ไม่ว่ายังไงเจ้าสาวของคิม คิบอมมันก็คือนาย และต้องเป็นนายเพียงคนเดียวเท่านั้น คนอื่นพี่ไม่ยอมหรอกนะ แม้คนๆนั้นจะเป็นตัวพี่เองก็ตาม”

“แต่พี่...” อึนฮยอกสะอื้นออกมาในที่สุด

“...นอนกับเขาแล้วไม่ใช่เหรอครับ”

มือของฮยอกแจตกลงข้างตัวแทบจะทันที อึนฮยอกยกมือขึ้นปาดน้ำตาตัวเองปอยๆ

“พี่รักเขา...ผมรู้นะ แล้วเขาเองก็เคยมีใจให้พี่ พี่สองคนน่ะ...รักกันก่อนที่ผมจะเข้ามาซะอีก...”

“...”

“...พี่ทำเพื่อผมมามากแล้วผมจะแย่งคนที่พี่รักได้ยังไงเล่า...” อึนฮยอกช้อนสบดวงตากับอีกคน ก่อนจะถามเสียงสั่นเครือ

“...พี่รักเขาไม่ใช่เหรอครับ คิม คิบอมน่ะ”

ฮยอกแจมองน้องชายของตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ก่อนจะเม้มปากแน่นแล้วยอมรับออกมาเสียงแผ่วเบา

“ใช่...พี่รักเขา”

คำตอบของอีกฝ่ายทำเอาอึนฮยอกถึงกับเบือนหน้าหลบสายตาราวแมวขโมยตัวนึง

“...พี่รักเขามาก แต่พี่ก็รักนายมาก...” ฮยอกแจเชยคางของอีกคนขึ้นมาปาดน้ำตาแผ่วเบา

“...และอะไรมันก็ไม่สำคัญเท่า คนที่เขารัก...คือนายนะ”

“ฮยอกแจ...”

“พี่ไม่ได้เสียสละเพื่อนายหรอกอึนฮยอก ทุกวันนี้พี่ทำเพื่อตัวพี่เองทั้งนั้น พี่ไม่เคยเสียสละให้นายเลย แม้ตอนที่เขายังเด็ก...พี่ยังปลอมเป็นนายเพื่อที่จะได้อยู่กับแม่ วันนั้นพี่ทิ้งนายเพื่อตัวพี่เอง พี่เห็นแก่ตัวยังไงพี่ก็ยังเห็นแก่ตัวอยู่วันยังค่ำ...”

“...”

“...เพราะฉะนั้นพี่ถึงคิดว่าเขาเหมาะกับนายมากที่สุด ไม่ใช่ว่าเขาไม่รัก แต่พี่ทนไม่ได้หากต้องอยู่กับเขาโดยที่เขายังเรียกหาใครอีกคนอยู่ทุกวัน พี่คงทนความเจ็บปวดแบบนั้นไม่ได้อีกแล้ว...”

“...”

“...ถ้าหากนายคิดว่าเขารักพี่จริง ลองถามตัวเองดูสิ ทำไมพี่สองคนถึงยังไม่แต่งงานกันทั้งๆที่รักกัน และเราอยู่โดยไม่มีนายมาร่วมกันถึงห้าปีเต็ม...”

“...”

“...เพราะเขารักนายเพียงคนเดียว เขาถึงได้รอแต่นายเพียงคนเดียว ต่อให้พี่จะหน้าตาเหมือนนายมากแค่ไหนแต่เขาก็ยังไม่สามารถพอที่จะรักพี่ได้ แล้วนายจะใจร้ายกับเขา...กับพี่เชียวเหรอ นายอยากให้เขาแต่งงานกับพี่จริงๆน่ะเหรอ?...”

“...”

“...ทั้งพี่และเขา เราต่างก็ต้องการนายด้วยกันทั้งคู่ ลืมเรื่องที่จะหายตัวไปซะเถอะ นายกำลังจะทำร้ายเราสองคนอีกครั้งแล้วนะ”

พูดจบ คนเป็นพี่ก็ดึงเอากระเป๋าเป้ออกจากตัวน้องชายของตัวเองที่ได้แต่ยืนร้องไห้นิ่งๆ ฮยอกแจปาดน้ำตาให้อีกฝ่ายที่โผกอดเขาราวเด็กตัวน้อยๆก็ไม่ปาน

“พี่จ๋า...ขอโทษนะ”

“เด็กโง่...” ฮยอกแจหัวเราะออกมาเบาๆ

“...ลืมอีกแล้วล่ะสิว่าพี่เกลียดน้ำตาของนายที่สุด เหมือนกำลังเห็นตัวเองร้องไห้อย่างไม่เอาไหนเลยแหะ เช็ดน้ำตา แล้วเข้านอนกันเถอะ”

อึนฮยอกพยักหน้ารับทั้งๆที่ยังซุกหน้าเข้ากับช่วงบ่าบอบบางของพี่ชายตัวเอง ฮยอกแจดันน้องชายของตนเข้าห้อง ก่อนจะนิ่งันเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสหนักๆที่ช่วงบ่า เขาหันไปมองคิม คิบอมที่มองเขาด้วยอารมณ์หลากหลาย

“ทำให้อึนฮยอกคิดจะหนีไปอีกจนได้ นายนี่ยังไม่เอาไหนนะ” ฮยอกแจเอ่ยพร้อมเหวี่ยงค้อนเข้าให้

“ขอโทษ”

คิบอมก้มหน้ามองดวงหน้านวลของอีกฝ่ายด้วยอารมณ์ที่ยากจะบรรยาย

“ได้ยินหมดแล้วล่ะสิ...” ฮยอกแจถอนหายใจออกมาแผ่วเบา

“...งั้นก็ไม่ต้องพูดอะไรหรอกนะ ฉันพูดหมดแล้ว”

“ฮยอกแจ ฉัน...”

สีหน้าของอีกคนเจ็บปวดและลังเลอย่างเห็นได้ชัด หากฮยอกแจรู้ดีว่าอีกคนจะตัดสินใจเช่นไร มือบางเลยยกขึ้นแตะปากของคิม คิบอมอย่างนุ่มนวล

“บอกว่าไม่ต้องพูดยังไงเล่า”

เอ่ยเสียงดุ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน จูบเบาๆที่แก้มของร่างสูงแล้วเอ่ยเสียงสั่น

“ดูแลน้องของฉันให้ดีๆนะ คิบอม”

ดวงตาของคิบอมอ่อนแสง รวบร่างบางมาโอบกอดด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างสุดหัวใจ

 

“ฉันสัญญา”

 

**

 

“โรสมาร์คออกค่ารักษาพยายามให้จนหมด ทางเราเลยสบายแฮ แค่ส่งคนมาคุ้มกันนายเฉยๆก็พอ...” ชางมินอ้าปากเล่าปาวๆ ก่อนจะยิ้มแฉ่งใส่ดวงหน้ามุ่ยๆของเพื่อนสนิท

“...ท่าทางนายสบายดีผิดกับที่ฉันคิดลิบลับเลยนะโจ คยูฮยอน”

“สบายดีบ้าอะไรเล่า!?

คยูฮยอนอยากจะขว้างหมอนใส่แววตาที่เหมือนรู้เท่าทันของเพื่อนผิวเข้ม อารมณ์ของชายหนุ่มหงุดหงิดได้ง่ายนักเมื่อมีสภาพไม่ต่างอะไรกับคนพิการ

“ทำงานก็ไม่ได้ หยิบจับอะไรก็ไม่ถนัด เดินยังลำบาก แล้วก็อยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยมแบบนี้น่ะเหรอสบายดีน่ะ!?

“ก็สบายน่ะซี~...” ชางมินลากเสียงยาว ก่อนจะทำเสียงเล็กเสียงน้อย

“...มีท่านผู้บริหารหน้าหวานเบอร์หนึ่งของโรสมาร์คคอยเอาใจแจสารพัด แบบนี้น่ะมันคุ้มกว่าจ้างพยาบาลสาวๆมาดูแลอีกไม่ใช่เหรอ คิคิ”

“กะ...ก็...!!

คยูฮยอนปั้นหน้ายาก รู้สึกเหมือนหน้าของตนเองจะร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆเมื่อชางมินมองเขาอย่างรู้เท่าทัน

“นายกับเจ้าซึงฮยอนนี่มันโชคดีจริงนะ อีกเดี๋ยวสองบริษัทก็ทำงานร่วมกันแล้ว ท่านประธานก็ไม่ได้ตั้งแง่ใส่กันอีกด้วย ต้นรักที่เหี่ยวพอหมั่นรดน้ำแล้วล่ะก็เดี๋ยวรากก็แตกเองแหละ เชื่อฉันเถอะ!

ตบบ่าปอยๆโดยไม่มองหน้าอีกคนเลยสักนิด คยูฮยอนยกแขนข้างที่ไม่เจ็บหมายจะฟาดเต็มแรงหากคนที่แข็งแรงดีรู้แกวเลยหลบทัน ชางมินหัวเราะคิกคัก คนสองคนชะงักเมื่อบานประตูเปิดออก

อี ทงเฮที่ไม่ได้อยู่ในชุดทำงานดูบอบบางเสียจนชางมินต้องเหล่มองเพื่อนสนิทของตนเอง มิน่า...มันถึงได้ติดใจนัก หน้าของผู้บริหารของโรสมาร์คที่แต้มรอยยิ้มบางๆนั่นหวานหยด คยูฮยอนเสหลบสายตาคนมาใหม่ก่อนจะล้มตัวลงนอนแล้วหันหลังให้

“คุณทงเฮเอาของมาเยี่ยมคยูฮยอนเหรอครับ”

“อ่า...”

ทงเฮทำหน้าเก้อกระดาก สบดวงตาที่เหมือนรู้เท่าทันนั่นแก้มใสก็เปล่งสุก พยักหน้ารับพร้อมเปิดกระติก

“...รังนกน่ะฮะ ผมเพิ่งได้มาจากจีน เขาบอกเป็นยาดีเลยเอามาฝากคนป่วย”

“ฮิ้ววววว ใส่ใจกันจัง อิจฉาๆ”

ชางมินบิดตัวทำท่าเขินแทนจนคนที่นอนอยู่ฟาดป้าบเข้าที่ศีรษะ ผู้บริหารของไลอ้อนจิวเวอร์รี่ลูบคลำท้ายทอยตัวเองปอยๆ นี่ขนาดมันยังป่วยอยู่นะเนี่ย

“ผมไม่หิว”

คยูฮยอนเอ่ยเสียงราบเรียบตัดบท ก่อนจะหน้าแดงเถือกเมื่อเสียงท้องของตนคำรามขึ้นมาเบาๆ

ชางมินหัวเราะพรืด ขณะที่ทงเฮยิ้มขำ ทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงแล้วเอ่ยเสียงนุ่ม

“ไม่หิวก็กินหน่อยเถอะนะ จะได้ออกจากโรงพยาบาล...แล้วมาทำงานด้วยกันยังไงล่ะ”

“นั่นสิ~ ตอนนี้สองบริษัทรวมกันมีแต่เรื่องวุ่นๆทั้งนั้น รีบๆกินๆแล้วก็หายๆซะเถอะน่าคยูกี้~

ชางมินสนับสนุนพร้อมดวงหน้าเปี่ยมสุข คยูฮยอนมองค้อนเพื่อนตัวเองก่อนจะขยับกาย ทงเฮยื่นแขนมาช่วยพยุงให้ลุกนั่งได้อย่างสบายๆ เหมือนกำลังโอบกอดอีกคนเสียจนโจ คยูฮยอนรู้สึกเหมือนหายใจติดขัด

“ว้าวววว~ คุณทงเฮดูสิครับ หูเหอแดงหมดแล้วเนี่ย ทำอย่างกับสาวน้อย”

ไม่ว่าเปล่ายังจิ้มนิ้วมาที่แก้มขาวซึ่งกำลังขึ้นสีของคนป่วย คยูฮยอนแว้งกัดมันจนชางมินร้องจ้าก ขณะที่ทงเฮไม่ต้องเอ่ยถึง อายม้วนจนแทบจะเอาหน้ามุดเตียงคนไข้อยู่แล้ว

“ฉันออกไปจะดีกว่า บังเอิญมีธุรการเมืองกะทันหัน พวกนายสองคนจะได้สวีท...เอ๊ย! ดูแลกันได้เต็มที่ นี่คยูฮยอน...สำนึกไว้หน่อยนะว่าตัวเองยังไม่หายดี จะทำอะไรก็ระวังบาดแผลจะฉีกเอา เฮ้ยยยยย!!

หมอนคนป่วยถูกเขวี้ยงใส่ ชางมินรีบโยกหัวหลบแล้วปิดประตูทันควัน เสียงหัวเราะคิกคักดังไกลออกไปเรื่อยๆ คยูฮยอนหอบหายใจด้วยแรงโทสะ ไอ้บ้านั่นมันมาเยี่ยมไข้หรือมาเพื่อยั่วประสาทเขากันแน่นะ!

“อย่าออกแรงมากสิ...” ทงเฮเอ่ยเสียงดุ สบดวงตาคมเข้มนั่นแล้วเสหลบ

“...นายยังไม่หายดีนะ”

คยูฮยอนได้แต่เงียบ หลายวันมานี้เขายังไม่ชินกับการมีใครสักคนมาปรนนิบัติ และยิ่งเป็นคนตรงหน้า...คนที่เคยมีอดีตแสนหวานหากอมขมนี่ด้วย

“ไลอ้อนจิวเวอร์รี่...จะรวมกับโรสมาร์คจริงๆเหรอครับ”

ถามออกไปแผ่วเบา ทงเฮพยักหน้ารับพร้อมทรุดตัวลงนั่งเคียงข้างอีกฝ่าย

“เขาบอกกันแค่ว่าเราจะเป็นพันธมิตรกันชั่วคราว แต่ว่า...ก็ถือว่ามีความสัมพันธ์ที่ดีมากต่อกันแล้วล่ะนะ”

คยูฮยอนนิ่งไปนิด ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเบาหวิว

“ไม่นึกเลยนะฮะ ว่ามันจะมีวันนี้”

“ใช่...” ทงเฮยิ้มออกมาน้อยๆอย่างเปี่ยมสุข ช้อนตาขึ้นมองอีกคนอย่างอ่อนหวาน

“...ไม่นึกเลยจริงๆ”

ดวงตาที่พราวไปด้วยความหวังของอีกคนทำให้คยูฮยอนนึกอยากจะยิ้มตามอยู่หรอกนะ แต่ความคิดนั้นมันก็เพียงชั่วประเดี๋ยว เมื่อบานประตูห้องป่วยเปิดออกมาพร้อมดวงหน้าร้อนรนของหญงสาวคนนึงที่มาพร้อมกับบิดาของเธอ

“พี่คยูฮยอนคะ!

รอยยิ้มของอี ทงเฮหายไปแทบจะทันที จำต้องหลีกทางให้ชอง เฮริมก้าวเข้าไปยืนข้างเตียง...แทนที่เขา หญิงสาวเอื้อมมือมากุมมืออุ่นของชายหนุ่มก่อนจะถามเสียงร้อนรน

“พี่เป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ เอ่อ...”

เฮริมชะงัก เมื่อรู้สึกว่าคำถามนั้นช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน คยูฮยอนนอนอยู่บนเตียงของโรงพยาบาลแล้วก็คงจะปลอดภัยแน่นอน หญิงสาวหลบสายตาอีกคนอย่างเก้อกระดาก เอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบา

“...ขอโทษนะคะ ฉันเพิ่งกลับมาจากอังกฤษน่ะ...เลยไม่ได้รู้ข่าวของพี่เลย”

ท่าทีของคนตรงหน้าทำเอาคยูฮยอนต้องเม้มริมฝีปากของตนแน่น ยิ่งของเยี่ยมไข้ที่ราคาสูงลิ่วถูกวางอยู่ข้างเตียง พร้อมดวงตาดุๆของท่านประธานชองที่อุตส่าห์เดินทางมาเยี่ยมเขา...ผู้ที่มีบุญคุณกับไลอ้อนจิวเวอร์รี่เหลือเกิน

“เฮริมน่ะเขาเป็นห่วงเธอมาก...”

ชายชราเอ่ยพร้อมยิ้มออกมาอย่างอบอุ่น ชายหนุ่มที่อยู่บนเตียงไม่ได้ทำให้เขาผิดหวังหรือกลัดกลุ้มได้เท่าชเว ซีวอน โจ คยูฮยอนเป็นคู่หมั้นที่ดีของลูกสาวเขาผิดกับพี่ชายของเจ้าตัวลิบลับ และตำแหน่งหน้าที่การงานก็ใหญ่โต...เหมาะสมกับลูกสาวคนเล็กของเขาที่สุด

“...พอรู้ข่าวก็แทบจะทำงานไม่ได้ รีบบินตรงกลับมาเกาหลี อ้าว...คุณ”

ดวงตาคมนั่นเพิ่งจะเหลือบมาเห็นอี ทงเฮที่ยืนนิ่ง ผู้บริหารของโรสมาร์คนิ่งงันมองมือของหญิงสาวที่กุมมือของโจ คยูฮยอนเอาไว้ ทงเฮเม้มปากแน่น ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาจางๆ

“ผมแค่มาเยี่ยมไข้เขาเท่านั้นแหละครับ กำลังจะกลับแล้วล่ะ...”

ทงเฮเอ่ยเสียงสุภาพ ก่อนจะหันมาหาเฮริมที่มองมาทางเขาตาแป๋ว ยิ้มให้อย่างอ่อนโยนกับหญิงสาวผู้ไร้ซึ่งพิษสงแตกต่างจากพี่สาวของหล่อน

“...ไปก่อนนะครับคุณเฮริม ว่างๆผมจะขอไปอุดหนุนร้านของคุณนะฮะ”

“ค่ะ คุณทงเฮ”

เฮริมเอ่ยเสียงอ่อน เหมือนอยากจะชวนคุยหากอีกคนก็ตัดบทโดยการหันไปบอกลาเจ้าของไข้

“ผมไปก่อนะครับ คุณคยูฮยอน”

อย่าไป...

คยูฮยอนเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเหมือนพยายามข่มอารมณ์ส่วนลึกของตนเอง ทงเฮเข้าใจว่าอีกคนคงจะรับรู้ และเมินเฉยเพราะคู่หมั้นสาวยังยืนคั่นกลางระหว่างพวกเขา ผู้บริหารเบอร์หนึ่งแห่งโรสมาร์คยิ้มจางๆขณะที่ดวงตาหลุบต่ำ ก้าวออกจากห้องผู้ป่วยไปอย่างเงียบงัน

“หมอนั่นเป็นใคร”

คุณชองเอ่ยถามอย่างไม่พอใจนัก สิ้นเรื่องของชเว ซีวอนรู้สึกเหมือนเขาจะหวาดเกรงแม้กระทั่งหนุ่มหน้าหวานทุกคนที่เข้ามาใกล้ว่าที่ลูกเขยของตนเอง จะยังไง...คยูฮยอนก็เป็นน้องชายของคนที่ทำให้ลูกสาวคนโตของเขาต้องตรอมตรม

“คุณอี ทงเฮเขาเป็น...ผู้บริหารของบริษัทโรสมาร์คน่ะค่ะ”

“โรสมาร์ค? นั่นมันศัตรูของเธอไม่ใช่เหรอ?” คุณชองหันมองโจ คยูฮยอนที่ยังนั่งนิ่ง

คยูฮยอนเม้มปากแน่น พยักหน้ารับก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเบาหวิว

“ครับ แต่เรากำลังจะร่วมมือกัน...เพื่อจะได้ส่วนแบ่งในการตลาดของทุกประเทศและการมีสินค้าระดับโลก”

“ร่วมมือ? สิ้นค้าระดับโลก? โอ้! นี่พี่ชายเธอทำได้มากกว่าที่ฉันคิดอีกนะ ไม่เสียแรงเลยที่ยอมไว้ใจอีกครั้ง แบบนี้มินโฮโตขึ้นจะต้องมีอนาคตที่ดีแน่...”

คยูฮยอนยิ้มบางๆ ก่อนจะนิ่งไปเมื่ออีกคนเอ่ยต่อ

“...และเฮริมก็จะต้องเป็นผู้หญิงที่โชคดี ที่ได้แต่งงานกับเธอผู้เป็นรองประธานของไลอ้อนจิวเวอร์รี่”

“คุณพ่อคะ...” เฮริมหันไปค้อนบิดาอย่างน่ารัก เขินอาย...แม้จะโดนพูดถึงเรื่องนี้อยู่บ่อยๆก็ตาม

“ก็จริงนี่น่า โจ คยูฮยอนน่ะเขาสัญญากับพ่อเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้ว ว่าจะไม่ยอมทำให้พ่อผิดหวังอีกเป็นอันขาด ใช่มั้ย...ว่าที่ลูกเขย?

คยูฮยอนเม้มปากแน่น ก่อนจะหลับตาลงแล้วพยักหน้ารับ

 

“ครับ ผมจะไม่ทำให้คุณชองผิดหวัง”

 

**

 

อะแฮ่ม (ค่อกแค่ก)

ที่จริงควรอัพเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะ แต่บังเอิญโรคถามหาซะก่อน เลยนอนซม (วันนี้ก็ซม TT)

ไม่ได้ตั้งใจจะไม่อัพฟิคนะฮับ แต่บังเอิญ 2 อาทิตย์ที่ผ่านมาไรเตอร์ติดสอบ พอสอบเสร็จ เพื่อนก็ลากไปฉลอง 2 วันเต็ม = =

ไม่ได้กินข้าวบ้าน (ทั้งเช้า กลางวัน เย็น) มาสองวันเต็ม กินแต่ของมันๆเลยเป็นจังซี่ T^T (อย่ากินตามนะฮับ เป็นห่วง)

วันนี้บอกตัวเอง ไม่ได้ ต้องอัพบ้างละ - -* จะพยายามอัพให้ครบทุกเรื่อง หากไม่มีอะไรติดขัด (เช่นลั่นล้าต่างจังหวัดเป็นต้น)

ต่อจากนี้ คยูเฮ เริ่มมาแล้วนะฮับ สาวก 139 เชิญมาอ่านมายลโลด (พาทย์นี้ วอนหายไปไหนว่า ออกน้อยมาก = =;)

จะพยายามอัพฟิคเร็วๆ เหมือนกัน แต่เรื่องที่แต่งยังไม่กระเตื้องเลย (งื้ออออ เค้าขอโต้ด TTwTT)

ไรเตอร์จะพยายามอัพฟิควันเว้นวันนะฮับ (เป็นเรื่องๆนะฮับ ไม่ใช่โรสซินเรื่องเดียว เพราะเราต้องเผื่อแผ่ความรักให้ลูกๆคนอื่นด้วย)

สุดท้าย ขอให้สนุกกับปิดเทอม (คงไม่มีใครปิดเทอมช้ากว่าไรเตอร์ละ)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1741 HyukJewel (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 01:59
    พี่น้องเข้าใจกันได้สักทีแล้วนะ
    อย่าไปไหนอีกล่ะน้องอึน
    #1,741
    0
  2. #1403 ae snoopy (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 21 มีนาคม 2556 / 11:59


    เรื่องมันจะลงเอยแบบไหนเนี่ย
    #1,403
    0
  3. #1402 Pepo Himma (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 19:55
    งือออออออออออออออออ



    สงสารฮยอกแจ

    สงสารทงเฮ

    สงสารคยูฮยอน

    สงสารเฮริม



    หน่วงง่ะ
    #1,402
    0
  4. #1401 wonhyukza (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 01:23
    สงสารฮยอก ขอวอนมาปลอบใจหน่อย อิอิ
    วอนฮยอกหาย อยากได้แบบเตียงหักอีก น่ารัก 5555
    #1,401
    0
  5. #1400 * [J]o[L]ee[P]op ,, ♥ (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 17 มีนาคม 2556 / 17:33
    ดีใจจังที่ไรเตอร์กลับมาสักที T__________T
    คิดถึงใจจะขาดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    อ่า... อ่านตอนนี้แล้วเค้าก็ยังคงสสารฮยอกแจ
    แต่มันก้อโล่งใจไปอีกแบบนะ
    ว่าอย่างน้อยฮยอกแจก็น่าจะทำใจไ้ด้เรื่องคิบอม ใช่ปะ?
    โชคดีจิงๆที่ฮยอกแจตื่นมาทันก่อนที่น้องอึนเราจะหนีหายไปอีก
    แล้วคำพูดว่าตัวเองเห็นแก่ตัวละ? ความหลังมันเป้นยังไงกันแน่นะ TT

    คยุเฮ.... บอกตรงๆว่าตอนนี้เริ่มเปนห่วง
    ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคู่นี้แววดราม่าลอยมาชัดๆ YY
    แต่เอาเถอะ เราเชื่อว่าคยูต้องหาทางออกได้ดีแน่ๆ

    จะว่าไป พี่ซีวอนของเราหายไปเลยอะตอนนี้
    คิดถึงอะ 555555555 (บทจะไล่ก้อไล่ไม่อยากเห็น)
    ยังไงก้อรอตอนต่ไป
    เห็นว่าไรเตอร์จะอัพเว้ยวัน เรื่องเว้นเืรื่องแบบนี้
    อยากจะมอบถ้วยรางวัลให้เหลือเกิน 555555

    ดีใจจังที่ไรเตอร์จะมาอัพบ่อยๆ เราก้อคิดถึงฟิคไรเตอร์เสมอแหละ อิอิ
    สู้ๆนคะ
    #1,400
    0
  6. #1399 boyozaa (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 17 มีนาคม 2556 / 11:55
    รอไรเตอร์หน่า ขอวอนฮยอกเยอะๆนะ อือิ
    #1,399
    0
  7. #1398 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 17 มีนาคม 2556 / 11:33
    อึนอ่าา อย่าคิดจะหนีไปไปไหนอีกนะ T^T นี่ถ้าฮยอกไม่ทักก่อนนี่.. 
    โอย สงสารฮยอก TwT (ความจริงเชียร์วอนฮยอกเนี่ยแหละแต่มันเริ่มหวั่นไหวไปทางบอมฮยอกแล้ว ==;;)
    แต่บอมแต่งกับอึนดีแล้วเนอะ ดูแลอึนดีๆด้วยล่ะ
    จี้ บอกว่าห้ามบอกแต่ตัวเองพูดหมดจนคนเขารู้กันทั่วแล้วนะแก 5555 
    ชางมินแน่ใจนะว่ามาเยี่ยมคยูอ่ะ 555555 คยูเฮเหมือนจะเริ่มดี แต่ มันก็ไม่ใช่ TwT 
    ลืมสัญญาไปเถอะคยูอ่าาาาา อย่าแต่งกับเฮริมเลย 
    #1,398
    0
  8. #1397 keroro (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 17 มีนาคม 2556 / 11:28
    kyuอ่า.....

    จะทำไงต่อไปหล่ะ



    สงสารด๊องจังงงง



    ~^~
    #1,397
    0
  9. #1396 'MIN' (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 17 มีนาคม 2556 / 02:32
    พาทนี้ม้ะมีวอนฮยอก เบยยยย อยากอ่านคู่นี้ง่าาาา รอไรเตอจ้าาาาาา เริ่องนี้ใกล้จบแล้วสิน้ะ ไม่อยากให้จบเบยยย บ่องตง!!!!
    #1,396
    0
  10. #1395 Littledolphin (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 17 มีนาคม 2556 / 01:12
    โจคยูฮยอนนายคงต้องเจ็บตับอีกสักพักใหญ่ๆ ละนะกับการตัดสินใจเริ่มต้นใหม่ทั้งๆที่ใจยังเป็นของทงเฮ



    หวังว่าจะผ่านไปได้ด้วยดีนะคยูเฮ เอาใจช่วย ฮึบๆๆๆ



    ส่วนบอมฮยอกเนี่ย ฮยอกเป็นยิ่งกว่าซุปเปอร์แมนอีกนะเนี่ยที่ยอมตัดใจเพื่อน้องได้



    เอ... หรือว่าที่ตัดใจได้เพราะติดใจยาเกีดเอรึเปล่านะ คึคึคึคึ
    #1,395
    0
  11. #1394 Cherry (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 17 มีนาคม 2556 / 00:56
    สงสารทงเฮ



    คิดถึงวอนฮยอก



    ไรเตอร์สู้ๆนะ^^
    #1,394
    0
  12. #1393 jj_lovesj08 (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 23:26
    สงสารเฮ TT~TT เมื่อไรเฮจะสมหวังบ้าง



    ชอบฮยอกแจกับฮยอนซู แสดงความรักกันแบบโหดมากแต่ดูรักและห่วงใยกันมาก
    #1,393
    0
  13. #1392 bokyu. (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 22:58
    คุณชองคะ

    อย่าบีบบังคับคุณคยูฮยอนค่ะ

    ดิฉันไม่ปลื้มมมมมม =__________=
    #1,392
    0
  14. #1391 mhoomin (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 22:47
    พี่น้องเค้าเคลียร์กันแล้ว แอบใจเสียตอนอึนฮยอกจะหนีไปอีกรอบ ดีนะที่ฮยอกแจไหวตัวทัน
    คิมคิบอม~ นายสัญญาแล้วนะ เพราะฉะนั้นนายต้องทำให้ได้นะ เราเชื่อว่านายทำได้อยู่แล้ว
    แทมินนี่~ งงเลยใช่มั๊ยลูกกกก?? ทำไมพี่ชายมีสองคน 555+
    โจคยูฮยอนจะทำยังไงหล่ะทีนี้ เรารู้ว่าชอง เฮริมไม่ผิด แถมเป็นคนดี แต่คุณโจยังรักอีทงเฮอยู่นี่นา
    สงสารทงเฮ เมื่อไหร่นะ เมื่อไหร่จะสมหวังสักที ㅠ.ㅜ
    อยากให้คุณฮยอนซูจับอีฮยอกแจแต่งกับคุณชเวจังเลย 555+ #เพ้อเจ้อไปม๊ายยยยยย!!!
    #1,391
    0
  15. #1389 poy_junjun (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 22:20
    คยูจะแต่งจริงๆอ่ะ เจ็บปวดดดดด
    รักกันแท้ๆ อย่าแต่งเลยนะ
    #1,389
    0
  16. #1387 someteuk (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 21:15
    โอ้ยยยย ฮาจีมาก 5555555555 พูดออกมาไม่ดูคนรอบข้างเลยยย
    แต่คู่คยูเฮอ่ะ TvT เจ็บปวดที่ฉุด
    #1,387
    0
  17. #1386 แม่ยกคยฮ (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 20:48
    มันบีบหัวใจ สั่นๆจากข้างใน โอ๊ยยยสงสารทงเฮ;___;

    ไม่แต่งได้ไหมคยู ไม่แต่งได้ไหม ใครก็ได้ช่วยคู่นี้ที

    ทรมานแทน ผู้หญิงก็ดีไ่ม่มีคามผิด แค่มาช้ากว่าแค่นั้นเอง

    แต่ว่า โปรดเถอะ โปรดเถอะ หลีกทางเถอะ ;__;



    ฮยอกแจกับอึนฮยอก พี่น้องคู่นี้ก็แอบหน่วงเบาๆ โอย

    อุ้มน้องแทมินไปกินนมนอนดีกว่า น่ารักจังเลยงื้อออออ

    น้องแทมินมาทีไรความเครียดของเรื่องจะลดลง10%



    ตลอกน้องจีเบาๆ55555 อย่าบอกนะว่ามันเคยเป็นสะมี5555555



    สู้ๆนะคะ คล้องพวงมาลัย
    #1,386
    0