ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 6 : -6-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,297
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    24 มี.ค. 54

 

มาที่ห้อง 910 อพาทเม้นต์กลางกรุงโซลโดคุดงหน่อยสิ พี่มีเรื่องอยากจะบอก

ข้อความที่ถูกส่งเข้ามา ทำเอาคนที่พยายามตามหาคู่หมั้นของตนเองจนค่อนคืน แย้มรอยยิ้มออกมาอย่างรวดเร็ว แน่นอนความรู้สึกที่ชอง ฮเยอินมีในตอนนั้นย่อมชื่นมื่นเป็นธรรมดา อย่างน้อยๆชเว ซีวอนก็คงคิดจะงอนง้อขอคืนดีอะไรสักอย่าง หากสิ่งที่ปรากฏเมื่อมาถึงนั้นกลับกลายเป็นสิ่งที่หญิงสาวแทบจะกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง เมื่อคู่หมั้นของตนเองกำลังนอนเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงนอนลายดอกกุหลาบแดง โดยไม่ต้องคาดเดาถึงสาเหตุของมันเลย

เจ้าของห้องเปิดประตูห้องน้ำออกมา ชุดคลุมอาบน้ำที่สวมอย่างหลวมๆนั้นไม่ได้ปกปิดริ้วรอยจางๆบนแผ่นอกเลยสักนิด อี ฮยอกแจเอาผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผม ปรายตามองคนที่กรีดร้องอยู่ตรงปากประตู ชเว ซึงอารีบเอามือตะครุบปากเพื่อนสนิท ชอง ฮเยอินรู้สึกตัวก็ตรงรี่เข้ามาหาคนที่กำลังทำเหมือนเขาไม่มีตัวตน

“แก!!

ฮยอกแจหันมาจับมือที่กำลังจะจิกเส้นผมของตนเอง ก่อนจะสะบัดร่างของหญิงสาวสองคนให้ล้มลงบนร่างของชายหนุ่มที่หลับสนิทเพราะฤทธิ์ยา ร่างบางยิ้มเยาะใส่ดวงตาวาวโรจน์ของคู่หมั้นชเว ซีวอน ก่อนจะเดินมาหย่อนตัวหน้าโต๊ะเครื่องแป้งขนาดใหญ่ เอ่ยออกมาเสียงรำคาญ

“มาถึงนี่ก็ดีเหมือนกันนะครับ จะได้รีบๆมาพาคนของตัวเองกลับไปได้แล้ว ปล่อยให้มารบกวนชาวบ้านเขาจนดึกๆดื่นๆ ไม่อายบ้างหรือไง เป็นถึงคู่หมั้นคู่หมาย”

“แก! ปล่อยนะซึงอา! ฉันจะตบมัน!!

ร่างบางสะบัดมือจากการเกาะกุมของเพื่อน แล้วปราดเข้ามาหาร่างที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หากอี ฮยอกแจตวัดสายตามามองก่อนจะหยุดมือที่ตวัดลงมาหมายจะตบลงบนดวงหน้าของเธออย่างรวดเร็ว ฝ่ามือขาวตวัดตบลงบนแก้มแดงเรื่อของผู้บุกรุกจนร่างบอบบางนั้นเซล้ม

“แก! อึนฮยอก!!”ฮเยอินผุดลุกขึ้นมา ก่อนจะหน้าหันเมื่ออีกฝ่ายฟาดฝ่ามือลงมาอีกครั้ง

“อึนฮยอกพอเถอะ! ฉันขอนะ!”หญิงสาวอีกคนเอ่ยเว้าวอน เมื่อประคองเพื่อนที่ทรุดตัวลงตรงหน้าเขา

ฮยอกแจหยุดมือของตัวเองกลางอากาศ เจ้าตัวแย้มรอยยิ้มเหยียดเยาะให้อีกคนเดือดพล่านจนตัวสั่นเทิ้ม แทร้งลุกขึ้นเดินไปมาเหมือนชื่นชมห้องของตนเอง ก่อนจะเอ่ยเสียงราบเรียบ

“คุณว่า...อพาทเม้นต์หลังนี้มันหรูไหม?”ร่างบางเดินกลับมายกไดร์เป่าผมขึ้นเพื่อจัดการกับเส้นผมสีอ่อนชื้นน้ำของตนเอง ยิ้มยั่วให้กับอีกคนผ่านกระจกของโต๊ะเครื่องแป้งบานใหญ่ “...ชเว ซีวอนนี่เขาก็ทุ่มทุนกับผมน่าดูนะ คุณเห็นเครื่องตกแต่งแต่ละอย่างหรือเปล่า เขาเลือกให้ผมเองทั้งนั้นเลย คุณก็น่าจะรู้นะว่าคนอย่างผมน่ะ มันไม่มีปัญญาหรอก ต้องขอบคุณคู่หมั้นของคุณจริงๆ”

“แก...”ฮเยอินหยัดตัวลุกขึ้นยืน ก่อนประกาศถามเสียงกร้าว “...ลืมเรื่องเก่าๆไปแล้วหรือยังไง!? หรือว่าซาดิสต์ยังอยากให้ตัวเองตกต่ำแบบนั้นอยู่อีกใช่ไหม!!? อยากเจ็บตัวเหมือนเมื่อคราวก่อนมากสินะ!!

มือที่กำลังหวีเส้นผมสีอ่อนอยู่ชะงักกึก ภาพของใครคนนึงวาบเข้ามาในสมอง ทั้งแววตาหวาดกลัว ทั้งสภาพร่างกายทรุดโทรม ฮยอกแจหยัดตัวลุกก่อนจะหันมาเอ่ยกับอีกคนเสียงราบเรียบ

“ไม่หรอกครับ ผมไม่เคยลืมสิ่งที่พวกคุณทำไว้กับผมหรอก...”รอยยิ้มเหยียดเยาะจุดที่เรียวปากสีแดงเรื่อ ฮยอกแจหรี่ตามองคนสองคนตรงหน้า “...ผมเลยได้กลับมายืนอยู่ตรงนี้ มาเพื่อตอบแทนพวกคุณทุกคนไง หวังว่าแต่ละคนคงจะจำได้ใช่ไหมครับว่าเคยทำอะไรกับผมเอาไว้ แล้วก็อย่านึกนะครับ...ว่าผมจะเลิกราได้ง่ายๆ”

“หึ...”คู่หมั้นของชเว ซีวอนยิ้มเยาะ “...น้ำหน้าอย่างแกจะไปทำอะไรได้”

“แล้วน้ำหน้าอย่างคุณ...”ฮยอกแจเหยียดยิ้มเยาะหยัน “...ก็เพิ่งจะโดนผมตบจนต้องลงไปนั่งกับพื้นอย่างเมื่อครู่ไม่ใช่เหรอครับ?

ดวงหน้ายิ้มเยาะนั้นเปลี่ยนเป็นกราดเกรี้ยว ก่อนจะผลักเพื่อนของตนเองออก แล้วถลาเข้าหาร่างบอบบางที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ฮยอกแจเบี่ยงหลบ ก่อนจะกดดวงหน้าของอีกฝ่ายให้กระแทกกับกระจกบานใหญ่จนเกิดเสียงดังสนั่น ชเว ซึงอากรีดร้อง ก่อนจะวิ่งเข้าไปดูอาการเพื่อน หากก็โดนใครบางคนยกขาขึ้นขัดจนร่างบางล้มไปทับร่างของหญิงสาวที่นั่งมึนอยู่ก่อน

“แก!! ไอ้!!...”

“ฮยอกแจ!...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงดัง ก่อนจะตวาดใส่อีกคนเสียงดัง “...จำชื่อนี้เอาไว้ด้วย! แล้วอย่าลืมว่าฉันคนนี้ไม่ใช่สุภาพบุรุษขนาดตบชะนีบางตัวไม่เป็น!...”

มือบางกระชากคอเสื้อหญิงสาวเข้ามาใกล้ ก่อนกระซิบเสียงเหี้ยม “...แล้วอย่าคิดว่าคนอย่างฉันจะยอมให้ใครตบอยู่ฝ่ายเดียว”

“แก...เดี๋ยวนี้กล้าขึ้นเสียงใส่ฉันเหรอ!!?

“ไม่ใช่แค่ขึ้นเสียงด้วยเถอะครับ...”ฮยอกแจหัวเราะเบาๆ ผลักร่างของอีกคนออกห่าง เดินมาทรุดตัวลงนั่งกึ่งนอนข้างกายชเว ซีวอนพร้อมยกศีรษะของอีกคนขึ้นมาวางบนตัก ลูบไล้เส้นผมสีดำขลับอย่างนุ่มนวล ชักสีหน้ายียวนใส่หญิงสาว “...เพราะคุณเองก็อย่าลืมสิครับว่าผมน่ะ มันก็ได้ชื่อว่า เมีย คนนึงของคู่หมั้นคุณ แต่สถานะเรามันจะแตกต่างกันก็ตรงที่ว่า ผมน่ะคือคนที่เขาวิ่งโร่ตามหามาเป็นเดือน แต่คุณน่ะ...มันไม่ใช่”

“แก!!”หญิงสาวผุดลุกขึ้นยืน มองข่มอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า เอ่ยด้วยเสียงแข็งกร้าวพร้อมรอยยิ้มเหยียดเยาะ “...เหอะ! นั่นก็เพราะว่าพี่เขายังไม่เคยรู้น่ะสิว่าเมื่อหนึ่งเดือนก่อนแกมันร่านสวาทกับผู้ชายขนาดไหน!? ถ้าเขารู้เรื่องคาวๆของแกแล้ว...คิดเหรอว่าเขาจะต้องการแกอยู่อีกน่ะ!!?

รอยยิ้มของคนที่นั่งอยู่ชะงักกึก ฮยอกแจเงยหน้าขึ้นมามองอีกคนอย่างเหม่อลอย

“แก...”คิ้วเรียวขมวดแน่น “...รู้อะไรอย่างนั้นเหรอ?

ดวงตาสีอำพันวาววาบนั่นไม่ใช่สิ่งที่อีกคนจะรู้สึกตัวเลยสักนิดว่ากำลังตกอยู่ในอันตราย ฮเยอินสะบัดมือจากการเกาะกุมของเพื่อนที่พยายามห้ามปราม ก่อนจะเอ่ยหยันเยาะออกมาอย่างสาแก่ใจนัก

“ก็เรื่องเมื่อเดือนก่อนที่แกหายไปนั่นแหละ! ทั้งเหตุผล...แล้วก็เหตุการณ์...กรี๊ดดดดดด!!!

เส้นผมสีดำขลับของอีกคนถูกกระชากจนหน้าหงาย และแม้ตอนนี้ซึงอาจะพยายามเข้ามาห้ามปรามมากแค่ไหนก็ไม่มีผลอีกต่อไป ฝ่ามือขาวตวัดฟาดลงมาที่นวลหน้าสะสวย ขณะที่เรียวปากก็พร่ำตะคอกถามแต่เรื่องเดิมๆ

“แกรู้อะไรบอกมาเดี๋ยวนี้นะ!! รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อหนึ่งเดือนก่อนบอกมาเดี๋ยวนี้นะ!! บอกมาสิ!! บอกมา!!!

โคมไฟที่ถูกคว้าได้ถูกฟาดเข้าที่ดวงหน้าสวยอย่างแรงจนหันไปข้าง ซึงอารีบเข้ามายื้อแขนอีกคนเอาไว้ ก่อนที่มันจะทุบลงกะโหลกเพื่อนของเธออีกครั้งจนอาจแตกร้าว ฮยอกแจสูดลมหายใจลึกเมื่อได้สติ วางโคมไฟไว้ที่หัวเตียงดังเดิม ชเว ซึงอารีบปราดเข้ามาประคองร่างของเพื่อนเมื่ออีกคนเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำ

“ฮเยอิน...ไม่เป็นไรนะ!!?

“ไม่เป็นไรบ้าอะไรเล่า!!?”ร่างบางปราดเปรียวผลักเพื่อนออกห่าง ก่อนจะยกมือขึ้นประคองศีรษะ

สาด~!!

ร่างบางของคนสองคนชะงักกึก เมื่อย้ำเย็นจัดสาดเข้ามา คนที่ถือถังมองพวกเขาเหมือนหมูเหมือหมา ก่อนจะเอ่ยเสียงราบเรียบ

“ไปซะ...อยากโดนมากกว่านี้หรือไง?

ฮเยอินทำท่าจะพุ่งตัวเข้าใส่อีกฝ่ายอีกครั้ง ถ้าไม่ติดที่ว่าอีกคนยกถังน้ำขึ้นมาเหมือนจะเอาเรื่อง

“ฉันจะแจ้งตำรวจจับแกข้อหาทำร้ายร่างกาย!!”หญิงสาวประกาศเสียงกร้าว หากอีกคนดูจะไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

“เอาซี~!...”ฮยอกแจลากเสียงยาว ยิ้มเยาะ “...เอาเล้ยยยย!! แต่แกอย่าลืมนะว่าที่นี่มันห้องของฉัน ส่วนแกในสายตาคนอื่นมันก็แค่ผู้บุกรุก! ที่ฉันจะทำอะไรกับแกก็ได้! แค่อ้างว่าป้องกันตัวจากการระรานของหมาบ้า คิดเหรอว่าตำรวจจะไม่ยอมเชื่อเจ้าของห้องอย่างฉัน!?

ชอง ฮเยอินชะงัก ก่อนจะสะบัดหน้าคว้ากระเป๋าแล้วเดินกระทืบเท้าออกจากห้องไป ชเว ซึงอามองอีกคนที่ยังยืนจังก้าอยู่หน้าห้องน้ำอย่างหวาดๆ ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าแล้วเดินแกมวิ่งตามเพื่อนรักไป ฮยอกแจเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างไม่สนใจไยดีอะไรอีกต่อไป ดวงตาสีอำพันมองลึกเข้าไปในกระจกบานใหญ่ที่ห้องน้ำ ก่อนจะเอ่ยออกมากับเงากระจกเหมือนเจ็บแค้นนักหนา

“ทำไม...”เสียงถามนั้นติดเย้ยหยัน ก่อนจะตะคอกออกมาอย่างรุนแรง

 

“...ทำไมนายต้องเกิดมาอ่อนแออย่างนี้ อึนฮยอก!!

 

เสียงตวาดดังก้องในห้องน้ำ ก่อนจะจางลง ฮยอกแจเสยเส้นผมสีอ่อนของตัวเอง ก่อนจะชักสีหน้าไม่ใส่ใจอีกครั้งเมื่อเริ่มรู้สึกดีขึ้น แค่นยิ้มกับตัวเองบางเบา

“แต่ฉันไม่เหมือนนายหรอกนะ ไม่สิ...นอกจากหน้าตาแล้วเราสองคนก็ไม่เคยมีอะไรเหมือนกันเลยนี่น่า ฉันไม่โดนรังแกง่ายๆเหมือนอย่างนายหรอก เพราะฉันคืออี ฮยอกแจ...”

ดวงหน้าสวยหวานนั้นแย้มยิ้ม ขณะที่เกี่ยวเส้นผมสีอ่อนของตัวเองมาม้วนเล่น น้ำเสียงครานี้เหี้ยมเกรียมยิ่งนัก

 

“...และฉันจะทวงความเป็นธรรมคืนให้นายเอง น้องรัก”

 

**

 

“ฮยอกแจ...”ซองมินเรียกเพื่อนเสียงหวาน ก่อนจะเอ่ยเสียงหงอ “...นายไปยุ่งกับท่านประธานอีกแล้วเหรอ?

“ยุ่ง?...”คนที่นั่งพิมพ์คอมพ์อยู่หันมามองอีกฝ่ายด้วยสีหน้างุนงง ก่อนจะแค่นยิ้มออกมาในที่สุด “...ท่านประธานของนายเป็นฝ่ายมายุ่งกับฉันเองเสียมากกว่าล่ะมั้ง”

“แต่ว่า...”ซองมินห่อไหล่ “...นายเคยสัญญากับฉันแล้วนี่น่าว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรกับคุณซีวอนเขาอีกน่ะ”

“ห๊ะ!?...”คราวนี้ฮยอกแจหันควับมามองเพื่อนตัวเองเสียเต็มตา “...ฉันสัญญากับนายไว้อย่างนั้นเหรอ? แล้วทำไมฉันถึงได้สัญญาอย่างนั้นกับนายได้ล่ะ?

ซองมินทำหน้าเอ๋อ มองอีกคนอย่างพินิจอีกครั้ง ก่อนจะขมวดคิ้วจนหน้าผากยับย่น แล้วเอ่ยเสียงเบาหวิวเหมือนน้อยเนื้อต่ำใจ “นี่นายจำไม่ได้เหรอ?

“ถ้าจำได้แล้วฉันจะถามนายไปทำไม”คำสวนกลับที่ทำเอาซองมินทำปากยู่ ก่อนจะลุกขึ้นมาดึงแขนเพื่อน พาเดินไปยังที่ลับตาคน ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

“ก็ตอนนั้นนายโดนคุณฮเยอินกับคนของเธอระรานอยู่บ่อยๆ จนฉันทนไม่ได้ต้องขอให้นายเลิกยุ่งกับท่านประธาน แล้วนายก็บอกว่าจะเลิก...แต่หลังจากนั้นนายก็หายไป...”ซองมินก้มหน้างุดๆ ก่อนเขย่าแขนอีกคนเบาๆ “...ฉันห่วงนายจริงๆนะฮยอกแจ ฉันไม่อยากเห็นนายต้องหนีกระเซอะกระเซิง...ไม่กล้ากลับบ้านตัวเองแบบตอนนั้นอีก นายเลิกยุ่งกับคุณซีวอนเถอะ”

 ฮยอกแจนิ่งไปนิด ก่อนหรี่ตาแล้วถามอีกคนเสียงเข้ม “ฉันหนีเหรอ?

“ใช่ นายต้องหนีสิ ก็คุณฮเยอินน่ะเขาเล่นจ้างคนมาดักทำร้ายนายระหว่างทางกลับบ้านแทบทุกวัน พอวันเงินเดือนออกก็ให้คนไปปล้นนาย นายเลยไม่ได้กินอะไรเลยตั้งหลายวัน แถมครั้งสุดท้ายที่นายเล่าให้ฉันฟัง...เขาจะให้คนบุกไปข่มขืนนายที่ห้องด้วยไม่ใช่เหรอ”

ดวงตาสีอำพันเบิกกว้าง ทำเอาซองมินที่มองสังเกตอยู่ร้องออกมาเบาๆ

“นี่นายจำเรื่องของตัวเองไม่ได้เลยเหรอ ฮยอกแจ!?

“ฉัน...”ร่างบางหลุบตาต่ำ ก่อนเอ่ยเสียงเบาหวิว “...เจออุบัติเหตุนิดหน่อย แถมยังมีเรื่องวุ่นๆเข้ามาก็เลยลืมไปบ้างน่ะ”

“อุบัติเหตุ! มิน่าล่ะนายถึงได้ดูแปลกๆไป...”ซองมินครางเสียงอ่อย ก่อนจะเอามือจับร่างกายของอีกฝ่ายอย่างสำรวจตรวจตรา “...แล้วตอนนี้เป็นยังไงบ้าง หายดีหรือยังเนี่ย”

“ก็...”ฮยอกแจกลอกตา “...พอไหวนะ แล้วซีวอนรู้เรื่องที่ฉันถูก...”

“ไม่รู้หรอก...”ซองมินส่ายหัววืด “...แถมถึงรู้เขาก็ช่วยอะไรนายไม่ได้ด้วย ก็ท่านประธานชองเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัทเลยนี่น่า เรียกได้ว่าบริษัทนี้อยู่ได้เพราะคุณชองเลยล่ะมั้ง แล้วฮเยอินก็เป็นลูกสาวคนเดียวของเขา ไม่ว่ายังไงคุณซีวอนก็ทำอะไรไม่ได้...”

“ถอนหมั้นก็ไม่ได้เหรอ”

“ไม่ได้หรอก นายอย่าฝันลมๆแล้งๆเลยฮยอกแจ ไม่ว่ายังไงสองคนนี้ก็ต้องแต่งงานกันอยู่ดี ฉันถึงได้เตือนนายอยู่บ่อยๆไงล่ะ ฉันไม่อยากเห็นเพื่อนตัวเองต้องไปเป็นเมียน้อยใครนะ” ซองมินทำปากย่นอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยเสียงอ้อน “...เลิกเถอะฮยอกแจ”

“ไม่...”คำตอบของเพื่อนทำเอาอี ซองมินอ้าปากค้าง ฮยอกแจมองอีกคนด้วยแววตาวาววับ “...ยิ่งรู้แบบนี้ฉันก็ยิ่งเลิกไม่ได้ ยังไงนายก็ช่วยฉันหน่อยนะซองมิน”

“จะให้ฉันช่วยอะไรล่ะ...”ซองมินครางเสียงอ่อย ทำท่าเหมือนหมาหูตก “...ฉันไม่มีกำลังจะไปสู้รบปรบมือกับคุณฮเยอินเขาได้หรอกนะ”

“ไม่เป็นไรหรอก...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงนุ่ม ก่อนจะประคองสองแก้มของเพื่อนสนิท แล้วเอ่ยอย่างเจ้าเล่ห์ “...แค่ช่วยอยู่ข้างฉันก็พอ”

ซองมินเอียงคออย่างสงสัย หากก็พยักหน้าหงึกหงักแล้วคลี่ยิ้มออกมาอย่างบริสุทธิ์ใจ

“ยังไงฉันก็ต้องอยู่ข้างนายอยู่แล้วล่ะฮยอกแจ”

“แหม~ เป็นเพื่อนรักที่ดีกันจริ๊ง~ ชวนกันโดดงานมายืนเตร็ดเตร่อยู่แถวนี้ด้วยกันทั้งคู่!

เสียงค่อนคอดที่ทั้งฮยอกแจและซองมินไม่ต้องหันไปมองก็พอจะเดาออกว่าสตรีเจ้าของเสียงคนนั้นคือใคร ถ้าหากไม่ใช่เลขาสาวที่ตอนนี้กำลังเดินมาถากถางพวกเขาถึงมุมกาแฟของบริษัท

ฮยอกแจมองรอยยิ้มและแววตาเหยียดเยาะของอีกฝ่าย ก่อนจะปั้นหน้าใสซื่อ

“คุณก็โดดงานมาเหมือนกันไม่ใช่เหรอครับ”

“ปากดีนะ...”หญิงสาวตรงหน้ากอดอก มองเขาอย่างเหยียดหยาม “...ฉันอยากจะรู้จริงๆว่าถ้าหากฉันโทรตามคุณฮเยอินมาที่บริษัทวันนี้แกจะว่ายังไง”

“ว่ายังไง?”ฮยอกแจขึ้นเสียงสูง ก่อนหัวเราะเยาะจนอีกคนชักสีหน้างุนงง “...ผมว่าถามคุณฮเยอินของคุณก่อนจะดีกว่านะครับว่าคิดยังไงถ้าจะมาเจอกับผมอีก แต่ป่านนี้รายนั้นก็คงกำลังเลียแผลของเมื่อคืนวานอยู่บ้านล่ะมั้งครับ”

!!

ฮยอกแจจูงมือซองมินที่อ้าปากค้าง เดินผ่านร่างที่แข็งทื่อของหญิงสาว ตบเบาๆที่แก้มเหมือนหยอกเอิน

“ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับคุณเลขา ยังไม่อยากเสียงานเสียการน่ะ”

เสียงหัวเราะใสๆดังขึ้น หลังจากนั้นไม่นานก็ได้ยินเสียงกรี๊ดลั่นที่ทำเอาพนักงานทั้งแผนกแตกตื่น ซองมินกระตุกแขนเพื่อนเบาๆ ก่อนจะถามอย่างเป็นกังวล

“นายไปทำอะไรกับคุณฮเยอินเมื่อวานนี้อย่างนั้นเหรอ?

ฮยอกแจกลอกตาก่อนจะหัวเราะคิก ตอบมาคำเดียวแบบสั้นๆ หากได้ใจความ

“ตบ”

ซองมินอ้าปากค้างเป็นการใหญ่ ฮยอกแจประคองหน้าเพื่อนแล้วเอ่ยอย่างให้กำลังใจ

“ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า เพราะไม่ว่ายังไงก็ไม่คิดจะทำงานที่บริษัทนี้นานอยู่แล้ว นายไม่ต้องห่วงหรอกนะซองมิน”

“ฉันไม่ห่วงเรื่องงานของนายหรอก แต่ห่วงเรื่องสวัสดิภาพนายมากกว่า นี่ถ้าหากว่านายเดินกลับบ้านแล้วรู้สึกว่ามีใครคอยตามอยู่ล่ะก็...มาค้างที่บ้านฉันก่อนก็ได้นะ พ่อแม่ฉันยินดีต้อนรับนายเสมอ”

ฮยอกแจมองอีกคนด้วยแววตาอ่อนแสง “ขอบใจนะซองมิน แต่ว่า...”

 

“...ถ้าหากมันเกิดอะไรขึ้นมาล่ะก็ ฉันก็มีที่ไปของฉันเหมือนกัน”

 

**

 

“อึนฮยอก...”

คนที่เอียงหัวออกมาจากทางปากประตูเหมือนว่าเขาเป็นเด็กเล็กที่กำลังจะเล่นจ๊ะเอ๋กันอยู่ ทำเอาร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียงคนไข้ ซึ่งคนป่วยก็ยิ้มออกมาได้อย่างหวานชื่น หัวเราะคิกเมื่อบอกอีกคน

“ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะครับคุณคิบอม”

“ไม่ใช่เด็ก แต่ยังหัวเราะเหมือนเด็กเลยนะฮะ ต่อไปผมต้องเล่านิทานก่อนนอนให้ฟังซะแล้วล่ะมั้ง”

คิบอมเอ่ยเย้า ก่อนจะเคลื่อนตัวมานั่งเคียงข้างร่างของอีกฝ่าย ก่อนจะยื่นกระถางที่มีต้นไม้ต้นเล็กๆอยู่ให้ อึนฮยอกรับมาแล้วเอียงคอ ถามอย่างสงสัย

“อะไรครับเนี่ย?

“ต้นดอกกุหลาบสีขาวครับ ผมคิดว่าถ้าหากคุณปลูกมันที่ระเบียงล่ะก็...อีกสักพักมันต้องออกดอกบานชูช่อสวยแน่ๆเลย หรือคุณอยากได้ต้นไม้ต้นอื่นอีกหรือเปล่า ผมจะหามาให้นะ”

“ไม่ต้องหรอกครับ”อึนฮยอกยิ้มหวาน รับมาอย่างทะนุถนอม “...แค่คุณมาเยี่ยมผมทุกวัน อยู่คุยโทรศัพท์เป็นเพื่อนผมทุกคืนแบบนี้ผมก็ดีใจแล้วล่ะ”

“คนว่างงานอย่างผมก็เพิ่งจะมีประโยชน์ก็ตรงนี้แหละครับ ฮ่าๆ”ร่างสูงหัวเราะ ก่อนจะทำแก้มอูม “...จบมาก็ได้สักพักนึงแล้ว ยังเข้าไปทำงานที่บริษัทไม่ได้เลย แย่จริง”

“ไม่หรอกครับ ของแบบนี้มันขึ้นอยู่กับเวลาและโอกาสมากกว่า”คนที่นั่งข้างๆเอ่ยปลอบ ก่อนจะเอื้อมมือมาวางบนหลังมือของอีกคนอย่างนุ่มนวล “...ผมว่าคนมีความสามารถอย่างคุณ สักวันต้องได้งานที่ดีทำอย่างแน่นอนเลยล่ะ”

“รู้แล้วเหรอครับว่าผมเรียนจบอะไรมาน่ะ”คิบอมหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่ออีกคนทำหน้าเก้อกระดาก “...คุณนี้ชอบพูดให้กำลังใจคนได้ตลอดเวลาเลยนะครับ”

“สภาพอย่างผม...คงไม่สมควรไปให้กำลังใจใครใช่ไหมล่ะ”

น้ำเสียงที่เศร้าลง เหมือนกับรอยยิ้มสดใสเมื่อครู่เริ่มหมองหม่น ทำเอาคิบอมเริ่มรู้สึกตัวว่าได้เอ่ยกระทบใจใครอีกคนเข้าซะแล้ว ร่างสูงส่ายหน้าวืด หากก่อนที่จะทันได้แก้ต่างอะไรออกมาอีกฝ่ายก็ยิ้มเศร้า

“ผม...”

“ผมน่ะ...”อึนฮยอกเบือนหน้าไปเหม่อมองที่หน้าต่างกว้าง ทอดมองออกไปไกลจนไม่รู้ว่าสิ่งที่ดวงตาสีอำพันนั้นกำลังมองอยู่มีจุดสิ้นสุดที่ตรงไหน “...จำไม่ได้เลยว่า...เกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ถึงได้มาอยู่ที่นี่ ตรงนี้...แล้วก็ได้มาเป็นภาระให้คนดีๆอย่างคุณอีกด้วย แย่จัง”

คิบอมนั่งมองอีกคนนิ่งงัน เขานึกย้อนไปเมื่อหลายวันก่อน ครั้งล่าสุดที่คนตรงหน้าคลุ้มคลั่งจนวิ่งตกบันไดไปจนถึงชั้นล่าง อึนฮยอกถูกพวกนางพยาบาลช่วยกันพาตัวไปส่งถึงห้องไอซียู เจ้าตัวถึงมือหมอทัน...ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป แต่สิ่งที่แลกมากับความเจ็บปวดของร่างกาย คือหนึ่งความทรงจำที่หายไป อึนฮยอกกลับมาเป็นคนที่บริสุทธิ์อีกครั้ง เหมือนว่าไม่เคยมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น เขาลืม...

 

...สิ่งที่จำได้มีเพียงระยะเวลาที่เคยได้อยู่ร่วมกับอี ฮยอกแจเท่านั้น

 

ไม่รู้ว่าตนเองเติบโตขึ้นมาด้วยสภาพแวดล้อมแบบใด...

ไม่รู้ว่าช่วงชีวิตในวัยทำงานและการเรียนได้พบเจอกับใครมาบ้าง...

ถึงแม้อึนฮยอกจะไม่ได้กลับไปเป็นเด็กเหมือนเมื่อคราวอายุสิบขวบอีกครั้ง หากความทรงจำในช่วงเวลาสิบกว่าปีนี้ได้จางหายเหมือนกลุ่มควันที่ถูกลมพัด ทั้งหมดนี่คือเรื่องที่ควรยินดีหรือเสียใจกันแน่นะ

“เป็นการป้องกันตัวอย่างหนึ่งของคนเรา...”นายแพทย์ประจำตัวของอีกคนกล่าว เมื่อวินิจฉัยโรคได้เรียบร้อยและได้นำมาสรุปให้เขานิ่งฟัง “...เพราะเกิดมีความทรงจำที่เลวร้ายมากๆ เขาเลยเลือกที่จะลืมมันไปจนหมด และถ้าหากเลือกที่จะลืมความทรงจำอย่างหนึ่ง ความทรงจำของบุคคลที่เกี่ยวข้องกันมันก็ถูกล้างไปด้วย เพื่อที่ต่อจากนี้จะได้ไม่ต้องเจ็บปวดอะไรอีกต่อไปแล้ว...”

คิบอมรับฟังคำพูดนั้นด้วยความสงบ อี อึนฮยอกไม่จำเป็นต้องเจ็บปวดอะไรอีกต่อไปแล้ว ไม่ต้องมีความรู้สึกหวาดกลัวหรือหวาดระแวงคนแปลกหน้าอีกต่อไป และที่สำคัญคือเจ้าตัวได้กลับมาบริสุทธิ์สะอาดเหมือนที่เคยเป็นมาอีกครั้ง ความจริงเขาก็สงสัย...ว่าทำไมอีกคนถึงได้ไม่เคยลืมเลือนคนที่ชื่ออี ฮยอกแจ ทั้งๆที่ลืมสิ่งรอบข้างไปจนเกือบหมด

อาจจะเป็นเพราะสองคนนี้คือ ครึ่งหนึ่ง ของกันและกัน...

คำว่า ฝาแฝด มันมีสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นยิ่งกว่าคนที่ได้ชื่อว่าพี่น้องร่วมท้องคนอื่นๆ และคงจะไม่มีใครเข้าใจสายใยนี้ได้มากไปกว่าคนสองคนนี้อีกแล้ว

คิบอมโทรรายงานฮยอกแจทันทีเมื่อเกิดเรื่องขึ้น อีกคนรับฟังด้วยความนิ่งสงบ หากเสียงที่ตอบกลับมานั้นกลับสั่นสะท้านจนเขารู้สึกได้

“งั้นก็ดีแล้วล่ะ...”เขาไม่รู้เลยว่าฮยอกแจกำลังดีใจหรือเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปนี้ “...เพราะต่อจากนี้อึนฮยอกก็จะไม่ต้องเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว...จะไม่ต้องหวาดกลัวใครอีกต่อไปแล้ว...ไม่มีใครมาทำร้ายเขาได้อีกแล้ว...”

ตั้งแต่รู้จักฮยอกแจมาหลายปี เพิ่งจะเคยได้ยินน้ำเสียงที่ไร้เรี่ยวแรงของเพื่อนสนิท ที่เข้มแข็งตลอดเวลา มันเกิดขึ้นได้เพราะน้องชายคนเดียว...ที่เปลี่ยนไป

“น้องจำได้หรือเปล่าว่าพ่อกับแม่ของเราหย่ากัน?

“จำได้...แต่นอกจากนั้นจำอะไรไม่ได้อีกเลย”

“งั้นเหรอ...”น้ำเสียงครานี้ ไม่รู้ว่าโล่งใจหรือว่าอย่างไรไม่ทราบ ฮยอกแจเอ่ยอีกครั้ง “...ถ้าอย่างนั้นบอกเขาว่า ต่อจากนั้นเราสองคนถูกจับแยกกันมาสิบกว่าปี พอพ่อตายไม่นานเราก็ได้เจอกันอีกครั้ง เขาโดนรถชนจนต้องมาอยู่โรงพยาบาลแห่งนี้เพื่อเช็คประสาท และดูแลเกี่ยวกับเรื่องความเสียหายด้านระบบประสาทหลังจากที่สมองถูกกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง แล้วก็เป็นอย่างที่เห็น ฉันจะรับเขามาอยู่ด้วย...ต่อจากนี้”

“นายจะโกหกว่าไม่เคยเกิดอะไรกับน้องของนาย...สินะ”คิบอมหลับตาลง เขารู้ซึ้งถึงความรักที่ส่งผ่านระหว่างคู่แฝด...ที่แม้กาลเวลาก็ไม่อาจลบเลือนมันลงได้

“ถ้าหากเขาเลือกที่จะลืมและมีความสุข...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงแผ่วเบา “...ฉันก็อยากจะช่วยเขาฝังมันเอาไว้ให้ลึกที่สุด และจะไม่ขุดขึ้นมาอีก...”

คิบอมอาจจะรู้สึกว่าเพื่อนของตัวเองเป็นคนอ่อนโยน ถ้าหากไม่มีน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมที่ตามมา ทำเอาเขารู้สึกหนาวสันหลังแทนพรรคพวกของชเว ซีวอนยิ่งนัก

 

“แต่บันชีความแค้นของหมอนั่น...ฉันจะรับช่วงต่อเอง อย่าหวังเลยว่าพวกมันจะอยู่กันอย่างมีความสุข!!

 

**

กลับมาจากต่างจังหวัด เปิดคอมพ์ด้วยความตื่นเต้น >w< คิคิ

อุ๋ยตาย =A= คนดูยังไม่ถึง 100 เม้นท์ 10 เม้นท์

งั้นคราวหน้าจะอัพอาทิตยละครั้งก็แล้วกัน = =;;

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1701 ChovySilver (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 21:45
    ฮเยอินต้องมาเจอฮยอกแจเนนนนนนนนน้
    ไม่รอดหรอก!
    ดีแล้วที่ฮยอกความจำเสื่อมไปได้
    สงน้องอึน
    #1,701
    0
  2. #1373 atomicblue (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:41
    ฮยอกแจมาแบบแค้นฝังหุ่นจิง ๆ ชักกลัวแทนวอนแล้วสิ
    #1,373
    0
  3. #896 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กันยายน 2555 / 17:15
    ย๊ากกกกก สะใจ!! ^[+++]^ 
    เอาใจไปเลยฮยอก นายวินอะ!! 
    ตบซะชะนีลงหลุมไปเลย หุ๊หุ๊ รักฮยอกกกก
    2พี่น้องมันตัดกันไม่ขาดสินะ TT^TT ฝาแฝดคู่นี้มันน่ารัก
    ดีแล้วที่อึนลืมอดีต เริ่มต้นกับบอมมี่ซะ 555 
    #896
    0
  4. #856 วารีสวรรค์ ^-^ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2555 / 17:56
    ถ้าจำแล้วเจ็บ ลืมไปแบบนี้ก็ดีนะอึนฮยอก
    #856
    0
  5. #813 Pepo Himma (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 14:24
    โอ่ย บีบคั้นหัวใจมากค่ะไรเตอร์

    ไม่ไหวแล้ว ต้องไปอ่านต่อ!!!!!!!
    #813
    0
  6. #806 [ChaPloy]SJ13 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 05:55
     ชอบเลยอ่ะฮยอกแจจสุดยอด
    #806
    0
  7. #737 Mhoomin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มีนาคม 2555 / 02:16
    ฮยอกแจตบได้สะใจมากกกกกกก!!!

    สงสารอึนฮยอกจริงๆ ดีแล้วหล่ะ ลืมๆไปเถอะ จำได้ก็เจ็บปวดทรมานจิตใจ ㅠ.ㅠ
    #737
    0
  8. #203 ae snoopy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:03


    สงสารอึนๆจังเมื่อไหร่จะมีความสุขซะที
    #203
    0
  9. #202 yepat@dD (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2555 / 23:44
    ชอบฝาแฝดเรื่องนี้จัง
    #202
    0
  10. #201 ze_gusy club (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มกราคม 2555 / 20:34
    ฮยอกแจร้ายอ่ะ
    อึนฮยอกน่าสงสารจัง
    #201
    0
  11. #200 พริกหยวก (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2555 / 18:42
    ฮยอกแจสุดยอดมากกกกกกกกกกกกกกก !
    ถ้าจะร้ายขนาดนี้

    #200
    0
  12. #199 'MIN' (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2554 / 12:01
    แรงหึงชองผู้หญิง น่ากลัวสุดๆๆ
    #199
    0
  13. #198 phahae (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 17:17
    จะอ่อนโบนทั้งที
    ยังทำให้รู้สึกเสียวสันหลังได้อยู่นะฮยอกแจ

    ปล.ทำไมซองมินน่ารักอย่างนี้นะ
    #198
    0
  14. #197 danger poppular (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2554 / 13:45
     ฮยอกแจไม่ว่าจะอ่อนโยนในมู้ดไหน ก็โหดได้เรื่อยๆแหละ
    #197
    0
  15. #196 kmkmkm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2554 / 11:09
    อยากอ่านตอนที่ฮยอกแจกะอึนฮยอกอยู่ด้วยกันจังเลย

    อยากเห็นโหมดอ่อนละมุนของฮยอกแจ 5555555

    น่ารักจังเลยสองพี่น้อง



    ฮยอกแจ เหมือนชีวอนจะไม่ผิดเลยอะ

    แต่รอดูต่อไปจ้าา สนุกๆ
    #196
    0
  16. #195 JJ_loveSj08 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 เมษายน 2554 / 22:24
    ความรัก ของพี่น้องฝาแฝดช่างงดงามและน่ากลัว



    คนหนึ่งเจ็บ อีกคนก็เจ็บเหมือนกัน





    ฉะนั้นแล้วฮยอกแจ จัดหนักไปเลย แก้แค้นแทนอึนฮยอก
    #195
    0
  17. #194 euneun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มีนาคม 2554 / 23:53
    ไรเตอร์อย่าน้อยใจไปเลยนะสู้สู้
    #194
    0
  18. #193 ไหม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 18:32
    วอนดูแบบไม่รู้เรื่องอะไรสักอย่าง = =

    เหมือนซื่อๆยังไงไม่รู้ สมัยอึนฮยอกนี่เคยรู้อะไรบ้างมั้ยเนี่ย

    แต่ฮยอกแรงมาก ตบกันกระจาย

    ร้ายได้สุดๆ



    คิบอมดูเปนคนดีมากอะ

    อึนฮยอกโชคดีจิงๆแหละ ^^
    #193
    0
  19. #192 แก้มป่อง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มีนาคม 2554 / 18:58
    กรี๊ดดดดดดดดด สุดยอด มันต้องแบบนี้!!!

    ตบมันเลย!! แล้วยังมีหน้ามาพูดมากอีกนะ

    ฮเยจินต้องเปนคนทำร้ายอึนฮยอกแน่เลยอะ !!

    อ๊ากกกก ฮยอกแจจัดการด่วน!



    อึนฮยอก... อยากให้พี่มีวามสุขมากกว่านี้จังเลยอะ

    คิบอมอบอุ่นมากๆ อ่านแล้วมีความรู้สึกว่าบอมเนี่บแหละจะเปนคนดูแลที่ดี

    แล้วแบบ พี่น้องคู่นี้รักกันจริงๆ ปลื้มในวามรักของแฝด ><



    ไรเตอร์สู้ๆนะ อย่าน้อยใจนะ !

    สู้ๆ รอตอนต่อไปค่ะ



    เรื่องนี้ให้ร้อยเต็มเลย!
    #192
    0
  20. #191 กูไม่รู้...กูเมา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มีนาคม 2554 / 18:41
     ยิ่งได้รู้ความหลัง ยิ่งไม่ชอบฮเยอินเลยจริง ฮยอกแจจัดให้หนัก

    เอาให้ไม่กล้าออกไปเจอใครเลย หึ ทำร้ายหนูอึนได้เจ็บปวดมาก

    ฮยอกอย่าปล่อยให้รอดไปได้นะ แต่น้องชเว ก็เห็นดีงามไปกับเขาด้วยหรอเนี้ย

    ตอนแรก นึกว่าจะพอดีดีบ้างอะไรบ้าง คิบอมช่วยหนูอึนให้หายได้ไวไวนะ ติดตามๆ
    #191
    0
  21. #190 littledolphin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มีนาคม 2554 / 15:46
    จัดหนักไปเลยเจี๊ยบ เอ้ย ฮยอกแจ 5555+



    คนแบบคู่หมั้นชเวมันต้องโดน!!!!!!



    แต่ก็แอบสงสารอะนะ หน้าตาก็ดีแต่ไม่มีปัญญาจะหาคนที่รักตัวเองได้ โฮ๊ะๆ



    ส่วนชเวก็งี่เง่า ไหนแกบอกรักอึนฮยอกไง แล้วแกไปลั้ลลากับคู่หมั้นแบบนั้น เค้าคงยอมปล่อยแกหรอก!!



    จัดหนักทั้งคู่นะแหละฮยอก เอาให้อ่วม อิอิ ร้ายเนอะ แต่ไม่แคร์ 55555+ ^^
    #190
    0
  22. #189 lee miso (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มีนาคม 2554 / 15:15
    กรี๊ดดดดดดดด!!! หนุกมากกกกกกo.,o

    ฮยอกแจสุดยอด^.,^ จัดการพวกมันไม่ให้เหลือซากเลยนะ^0^5555(หัวเราะอย่างโรคจิต)

    อึนฮยอกน่าสงสารจังT^T แต่ก็ดีแล้วที่จำอะไรไม่ได้จะได้ไม่ต้องเจ็บปวดอีก^_^

    ชักอยากมีฝาแฝดแบบฮยอกแจแล้วอะ*o*

    กุหลาบแดงผูปกป้องกุหลาบขาว อ๊ายยย!!!!*//////*
    #189
    0
  23. #188 * [J]o[L]ee[P]op ,, ♥ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มีนาคม 2554 / 12:26
    โอ้ยยย ตอนนี้มันมันส์มากๆๆๆๆๆ ><
    สะใจกับนังชะนีพวกนั้นจริงๆ *แสยะยิ้ม* (อินมาก 555)
    ไม่ต้องหยุดหรอก เพราะฮยอกแจเรากอ้ไม่หยุดแน่นอน โฮะๆๆๆ
    ซีวอนเอ้ย... งานเข้าแน่แหละงานนี้
    นี่ขนาดเพิ่งเริ่มเปิดตัวศัตรูกันทีละนิดนะเนี่ย ยังขนาดนี้...
    ยังไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเอาจริงบัญชีแค้นมันจะรุนแรงขนาดไหน  ><

    อยากรู้จริงๆว่านัชะนีนั้นมันทำอะไรกับอึนฮยอกไว้!
    แล้ววอนไปยุ่งกับเค้าด้วยหรือเปล่าเนี่ย !
    โอ้ยย อยากรู้มากคะ่ เรื่องนี้สุดโค่ยจริงๆๆๆ ><

    อึนฮยอกอ่า... น่าสงสารจัง ...
    คิบอมเป็นคนดีมากเลยอะ ชอบตอนที่คิบอมโผล่มาหา
    มันดูน่ารักมากจริงๆ  คิดถึงองค์ชายคิบอมในเรื่องมหาสีเลยอะ อิอิ
    หวังว่าต่อไปอึนฮยอกจะไม่เจ็บปวดอีกนะ U_U
    เป็นแบบนี้ไม่รู้มันจะดีหรือเปล่า  แต่ถ้าอึนฮยอกมีความสุขก็ดีแล้ว^^
    แอบปลื้มในควมรักของฝาแฝดจริงๆ... ครึ่งหนึ่งของกันและกัน  กดไลค์ประโยคนี้ค่ะ!

    ไรเตอร์อย่าน้อยใจไปนะค่ะ ^^ ยังมีเราติดตามอยู่น๊า~
    คนอ่านแล้วไม่เม้นก็ปล่อยเค้าไป.. ยังไงไรเตอร์ยังมีคนรอเสอมนะ^^
    สู้ๆค่ะ  อย่าอาทิตย์ละครั้งเลย เค้าคงลงแดง U_U
    ถ้าไม่อยากอัพทุกวัน ของเว้นเว้นวันก้ยังดี 5555+ (อีนี่โลภ)
    ยังไงก็สุ็ๆค่ะ เปนกำลังใจให้ ♥





    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 24 มีนาคม 2554 / 12:26
    #188
    0
  24. #187 moonoy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มีนาคม 2554 / 12:14
    วอนเป็นผู้ชายที่ไม่น่าเข้าใกล้เลยอ่ะ ช่วยอะไรคนที่ตัวเองรักก็ไม่ได้



    บอมน่ารักอ่ะ ชอบบอมฮยอกดูใสๆ กันจริงๆ อึนอึนลืมอดีตไปก็ดีแล้ว



    อยู่กะปัจจุบันอย่างนี้ดีกว่า อดีตดูท่าจะไม่น่าจดจำเท่าไหร่
    #187
    0
  25. #186 HIPPOPOTAMUS (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มีนาคม 2554 / 08:40
    ^^ ชอบอึนฮยอกอ่ะ ชอบมากกก ดูน่ารัก ไม่น่าไปเจอกับซีวอนเลย

    ซีวอนต้องเจอกัยฮยอกเเจถึงจะสมน้ำสมเนื้อ 55+

    อยากรู้ว่าทำไมอึนฮยอกถึงเป็นเเบบนั้นไปได้นะ

    คิบอมก็ช่างเเสนดีเหลือเกิ๊นนนน

    ว่าเเต่ตอนนี้วอนได้ค่าตัวเท่าไหร่เนี่ย นอนอย่างเดียวเลย 55+

    เเอบสะใจตอนฮยอกเเจตบ -*- อืมมม

    พี่ไรเตอร์ไม่ต้องน้อยใจน๊า หนูคนหนึ่งเเหละที่ชอบเรื่องนี้ม๊ากมาก อิอิ

    พี่ไรเตอร์สู้ๆค่ะ
    #186
    0