ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 52 : -17-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 885
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    15 ธ.ค. 55

 

 

 

“พวกนายว่าพักนี้คิบอมมันดื่มเหล้าบ่อยขึ้นป่ะ”

ฮีชอลกระซิบถามอี ทงเฮกับอี อึนฮยอกที่นั่งขนาบข้าง ขณะที่สายตาสวยคมเพราะกรีดอายแลนเนอร์มาอย่างดีตวัดมองที่น้องชายหัวแก้วหัวแหวนของตนเองซึ่งกำลังเดินไปสั่งเครื่องดื่มที่บาร์ให้พวกเขา ไม่ใช่ว่าบริกรที่นี่ไม่ดีหรอกนะ แต่ฮีชอลสั่งคิบอมให้เดินไปสั่งด้วยตัวเอง ด้วยอยากระบายปัญหาคับอก

อี ทงเฮลูบคางตัวเองแล้วพยักหน้ารับกับฮีชอล “นั่นสิ ความจริงผมก็สงสัยมานานแล้วล่ะ พักหลังนี่ดื่มบ่อยจริงๆนั่นแหละ”

“ปกติเขาไม่ดื่มอย่างนี้เหรอ”

ถามออกไป และแล้วอึนฮยอกก็เพิ่งจะรู้ว่าตัวเองปล่อยไก่ตัวบะเริ่มเมื่ออีกสองคนหันมองเขาเป็นตาเดียว เล่นเอาคนถูกจ้องวางตัวไม่ถูกเลยล่ะ

“น้อยไปสิ...”ทงเฮเอ่ยออกมาเป็นคนแรก ชักสีหน้าสงสัยเล็กน้อย “...นายไม่รู้หรือไงว่าคิบอมน่ะเป็นพวกจะไม่แตะแอลกอฮอล์เลยถ้าหากไม่มีเรื่องมากระทบใจแรงๆ”

“ใช่ๆ เห็นดื่มหนักสุดก็เมื่อห้าปีก่อน คราวของน้องชายนายนั่นแหละ...”ฮีชอลพยักเพยิน “...ตอนนั้นหมอนั่นแทบไม่คุยกับใคร วันๆเอาแต่นั่งดื่ม แต่นายไม่รู้หรอกเพราะนายมัวแต่ขังตัวเองอยู่ในห้องเหมือนกันนี่ฮยอกแจ”

“อ่า...”อึนฮยอกรู้สึกเหมือนความรู้สึกผิดกำลังพุ่งเข้าใส่ร่างเขาอย่างบ้าระห่ำเลย

“ตอนนั้นถ้าหากพวกคุณอีไม่มาที่เกาหลีแล้วแซะพวกนายขึ้นมาล่ะก็...ฉันว่าคิบอมต้องดื่มหนักกว่านั้นแน่ๆ ป่านนี้คงกลายเป็นคนติดเหล้าล่ะ”ทงเฮเอ่ยเสียงเบาหวิว

“ก็ฮยอกแจของเราบอกว่าไม่ว่ายังไงก็จะแก้แค้นไลอ้อนจิวเวอร์รี่ให้ได้นี่น่า เจ้าคิบอมมันฮึดสู้ วันดีคืนดีก็เดินเข้ามาบอกว่าผมจะนั่งตำแหน่งรองประธานแทนพี่ เหอะ! พ่อฉันล่ะดีใจจนตกเก้าอี้เลยนายรู้ป่ะ”ฮีชอลเอ่ยอย่างหมันไส้ พ่อล่ะชอบรักคิบอมมากกว่าเขาอยู่เรื่อย -3-

“แต่พี่ก็กำลังหาทางไปอยู่กับพี่อีทึกอยู่ไม่ใช่เหรอครับ ก็ดีแล้วนี่น่า...”ทงเฮหันมาลูบแขนปลอบคนสวย “...ผมว่าที่เขาเป็นอย่างนี้ต้องเป็นเพราะอึนฮยอกแน่ๆ”

“หา? ฉะ...น้องของฉันเหรอ?”อึนฮยอกทำหน้าเหลือเชื่อ

“นายมองไม่ออกเหรอฮยอกแจ...”ทงเฮขมวดคิ้วแน่นทันควัน “...คิบอมน่ะเหมือนนายก็ตรงที่ชอบดื่มหนักๆตอนที่คิดถึงอึนฮยอกนั่นแหละ ตอนที่นายนอนกับเขา...ก็เพราะเขานึกถึงอึนฮยอกไม่ใช่รึไง”

ประโยคหลังทงเฮหรี่เสียงพูดให้เบาจนพอได้ยินกันแค่สองคน เพราะถ้าฮีชอลรู้ล่ะก็...เป็นเรื่องแหง อึนฮยอกรู้สึกเหมือนโดนน้ำเย็นจัดสาดใส่ทันควัน

“จริงเหรอ...”

ทงเฮกำลังคิดว่าฮยอกแจกำลังเมา หรือไม่ก็มึนกับอะไรสักอย่างถึงได้พูดออกมาแบบนี้ พยักหน้ารับก่อนจะเอ่ยเสียงราบเรียบ

“ใช่ ตอนนั้นนายยังมาเล่าให้ฉันฟังอยู่เลยไง คิบอมน่ะนะ...เป็นพวกที่ถ้าหากไม่รักใครจริงๆก็ไม่คิดมีอะไรกับคนๆนั้นหรอก หมอนั่นเป็นคนดีจะตาย นายก็รู้”

“อือ...”อึนฮยอกหลุบตาต่ำ เขารู้สึกผิดกับอี ฮยอกแจชะมัดเลยที่อดดีใจเล็กๆไม่ได้

คิม คิบอมเดินถือขวดเหล้ากลับมา ก่อนจะวางลงตรงหน้าหมู่เพื่อนและพี่ชาย รินให้ฮีชอลอย่างเอาใจ พี่ชายของเขามองจิก ก่อนจะเอ่ยประโยครู้ทัน

“เครียดเรื่องอะไรล่ะพักเนี้ย?

“หะ?...”คิบอมหันไปสบตาพี่ ก่อนจะหันมารินเหล้าให้คนอื่นต่อ “...เปล่านี่”

“นี่ฉันเป็นพี่แกนะคิบอม...”ฮีชอลเอ่ยออกมาอย่างเอือมๆ ก่อนจะถอนหายใจพรืด “...เอาเถอะ! แกน่ะต่อให้พี่ง้างปากก็คงไม่ยอมบอกอะไรออกมาหรอก ฮยอกแจอ่า~ ฝากดูแลน้องชายของฉันหน่อยก็แล้วกันนะ ไหนๆแกสองคนก็จะต้องแต่งงานกันอยู่แล้ว สู้เขานะฮยอกจี้”

เอ่ยพลางเอื้อมมือมาตบบ่าอึนฮยอกปุๆ อึนฮยอกเหลือบสายตามองคู่หมั้นของพี่ชายตัวเอง คิบอมหันมาสบตาก่อนจะเบือนหนี กระดกเหล้าเข้าปากอย่างช่ำชอง

 

**

 

ควันบุหรี่สีขาวลอยฟุ้งในอากาศ มองเห็นชัดเพราะเป็นเวลากลางคืน ลอยล่องขึ้นไปจนดูเหมือนก้อนเมฆที่ลอยต่ำสักก้อน อี ฮยอกแจจี้ก้นบุหรี่ที่สูบจนเกือบสุดกับโขดหินข้างสระน้ำ ก่อนจะนิ่งงันเมื่อได้ยินเสียงเอ่ยทักจากเจ้าของบ้าน

“นั่งอยู่ตรงนั้นไม่กลัวว่ายุงจะหามไปหรือไง”

ไม่แน่ใจเหมือนกันนะ คำถามยียวนกวนประสาทแบบนั้น เพราะชเว ซีวอนห่วงเขาหรือเปล่า แต่ฮยอกแจตัดความคิดไร้สาระนี้ไปได้เลย คนที่เป็นศัตรูกันไม่มีทางหรอกที่จะมาห่วงใยกันเหมือนเพื่อนร่วมโลกคนนึง

“ก็กะว่าจะเลี้ยงเลือดพวกมันสักคืน”

ซีวอนเลิกคิ้วขึ้นสูง มองคนที่ไหวไหล่พร้อมหยิบบุหรี่มวนเล็กออกจากซอง จุดสูบ...ดูจากท่าทีจุดไฟแช็กของเจ้าตัวก็รู้แล้วว่าชำนาญพอตัว ยิ่งมองไปที่เหล้าก้นบุหรี่ที่ใช้แล้วก็นึกใจหาย สูบจัดขนาดนี้เชียว

“เครียดหรือไง”

ถามออกไปอย่างนั้นเหมือนชวนคุย แถมถือวิสาสะนั่งลงข้างๆอีกต่างหาก บางครั้งชเว ซีวอนก็นึกก่นด่าตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องเอาใจใส่คนตรงหน้ามากขนาดนี้ ทั้งๆที่แค่ช่วยชีวิตมันก็น่าจะพอแล้วไม่ใช่เหรอ

“เปล่า~...”ฮยอกแจปฏิเสธเสียงสูง ไม่ได้ไล่ไปเหมือนใจนึกแหะ เพราะอีกคนเป็นเจ้าของบ้านหรอก...ไล่ไปมันก็ดูจะน่าเกลียดไม่ใช่เหรอ “...แค่นึกขึ้นมาได้ว่าเราสองคนเกลียดขี้หน้ากันขนาดไหน”

“...”แค่นั้นจริงเหรอ...

“ตลกดีเนอะ...”อี ฮยอกแจหัวเราะ แบบที่ไม่น่าหัวเราะตามเลยแม้แต่น้อย “...เมื่อห้าปีก่อน ตอนจากกัน เราแทบจะฆ่ากันตายอยู่แล้ว มาวันนี้นึกยังไงถึงได้มานั่งคุยกันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้นะ ไม่คิดว่า...มันน่าโมโหตัวเองหรือไง”

“เราต่างก็มีเหตุผลไม่ใช่เหรอ...”ชเว ซีวอนอยากรู้จริงๆ ถ้าผ่าใจฮยอกแจออกเขาจะเจอเขาวงกตเล็กๆไหมนะ “...ผมก็ทำเพื่ออึนฮยอก คุณเองก็พยายามจะกลับไปเพื่อที่จะเจอน้องชายของตัวเอง สมเหตุสมผลดีไม่ใช่เหรอ”

“สมเหตุสมผล?...”ฮยอกแจทวนคำด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ ก่อนจะเหยียดยิ้ม “...น่าแปลกเนอะที่ว่าเมื่อเวลาคนเราต้องทำอะไรสักอย่าง เราต้องมีเหตุผลในการรองรับเสมอ เพราะถ้าไม่มีเหตุผล...เราก็คงจะไม่ทำมันหรอก”

“แต่บางทีผมก็ทำอะไรแบบที่ไม่ต้องมีเหตุผลเหมือนกันนะ”

ฮยอกแจเบือนหน้ามามองอีกคน ก่อนจะเลิกคิ้วสูง “มีด้วยเหรอ? อะไรที่ไม่ต้องใช้เหตุผลในการกระทำน่ะ?

“ถมไป”

“ตัวอย่าง?

“ไม่แน่ใจเหมือนกัน...”ชเว ซีวอนเหยียดยิ้มออกมาบางๆ “...ความรักมั้ง”

คราวนี้อี ฮยอกแจหัวเราะออกมาเสียงดัง

“มิน่า เพราะอย่างนี้ไงนายถึงได้ก่อโศกนาฏกรรมได้ง่ายๆเมื่อห้าปีก่อน”

“...”

“เพราะหัวใจแม่งไร้หัวคิด...”อี ฮยอกแจเหยียดยิ้มออกมาอย่างสมเพช “...เพราะถ้ามันคิดได้อะไรๆมันก็คงไม่เป็นแบบนี้”

ชเว ซีวอนนิ่งงัน ก่อนจะเหยียดยิ้มออกมาไม่ต่างกัน “นั่นสินะ”

ถ้าหัวใจมันคิดได้ มันคงจะสั่งไม่ให้เขารัก...และถ้ามันคิดได้ เรื่องเลวร้ายก็คงจะไม่เกิดขึ้น

“ฉันให้อภัยนายไม่ได้ว่ะ...”ฮยอกแจเอ่ยออกมาท่ามกลางความเงียบ “...ตอนนั้นน่ะ”

“...”

“ไม่สิ...ตอนนี้ฉันยังอภัยให้นายไม่ได้อยู่เลย”

“...”

“...ถึงได้โกรธตัวเองไง ที่อ่อนแอจนถูกนายช่วยไว้ได้ง่ายๆ ไม่ได้นึกอยากขอบคุณ แล้วก็ไม่นึกอยากจะขอโทษในสิ่งที่ได้ทำลงไปหรอกนะ”

“...”

“...ฮ่าๆ ถ้าพูดแบบนี้แล้ว นายคงอยากจะเตะโด่งฉันออกจากบ้านสินะ”

ยกบุหรี่ขึ้นจรดริมฝีปากอีกครั้ง คราวนี้อีกคนดึงมันออกจากหว่างนิ้ว ขยี้ลงกับโขดหินอย่างรวดเร็วก่อนจะรั้งดวงหน้าเขาเข้าไปใกล้ ดวงตาสีอำพันเบิกกว้างเมื่อเรียวปากหยักนั่นแนบลงมา ฉกฉวยอย่างนุ่มนวล รวดเร็วพอๆกับมืออุ่นที่รั้งเอวคอดเข้าหากายและบดเบียดลงมาแผ่วเบา แม้จะยกฝ่ามือขึ้นยันมันก็ไม่ทันซะแล้ว

“อึก...”

ปฏิเสธไม่ได้...ต่อต้านก็ไม่ได้ เพราะเหมือนเรี่ยวแรงมันจะถูกดูดกลืนไปจนหมดสิ้น ไม่รู้ว่าตอนไหนกันที่เผลอตัวตอบรับเรียวลิ้นที่บุกรุกเข้ามานั่น น่ารังเกียจตัวเองจริงๆที่ทำตัวอ่อนยวบเหมือนคนอ่อนแอคนนึงที่ไม่มีแม้แต่กำลังจะต่อต้าน

จูบนั้นมันนานแค่ไหนอี ฮยอกแจไม่รู้หรอกนะ...รู้เพียงแค่ว่าพอซีวอนถอนริมฝีปากของตัวเองออกไปแล้ว เขาแทบไม่รู้รสบุหรี่ที่สูบอยู่เมื่อครู่เลย แม้แต่กลิ่นก็ยังเหมือนถูกขโมยไปด้วยเรียวปากคู่นั้น อีกคนมองเขาระยะประชิดนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงราบเรียบ

“ไปนอนซะ อี ฮยอกแจ”

“...”

ลืมโกรธไปเลยแหละ...ฮยอกแจออกจะงงงวยเสียมากกว่ากับการกระทำนั้นของคู่แค้น เขามองตามซีวอนที่กำลังลุกขึ้นยืน จวบจนอีกคนเอ่ยคำพูดที่ไม่คาดว่าจะได้ยินจากผู้ชายตรงหน้า

“ไม่ต้องนึกว่าเราเคยเกลียดกันมามากขนาดไหน...”

“...”

“...ไม่ต้องคิดแล้วว่าเรายังเป็นศัตรูของกันและกัน...”

“...”

“...อยู่เงียบๆของนายแบบนี้นี่แหละ...”

“...”

“...แล้วฉันจะส่งนายกลับไป...”

“...”

ดวงตาคู่คมเหลียวกลับมาสบดวงตาสีอำพันที่ยังคงนิ่งงัน

 

“...ฉันสัญญาว่าจะส่งนายกลับไปเจออึนฮยอกให้ได้”

 

**

 

“นายจัดการนะ”

สองเสียงประสาน ขณะที่คนที่ได้รับมอบหมายขมวดคิ้ว คิม คิบอมพยายามพยุงอี อึนฮยอกไม่ให้ทรุดไปกองลงกับพื้น ขณะที่อีกสองคนมองมาเหมือนไม่อยากจะเชื่อสายตา

“เชื่อเลย...”ฮีชอลเสยผมอย่างเซ็งๆ “...แค่แก้วเดียวก็ถึงกับฟุบแล้ว ไม่สมกับเป็นอี ฮยอกแจเลยสักนิด”

จะสมกับเป็นอี ฮยอกแจได้ยังไงกันเล่า ก็นี่มันอี อึนฮยอกนี่...คนที่พอมีสติ แต่ไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงมองไปที่รุ่นพี่ของพี่ชายตัวเองอย่างค้อนเคือง ทงเฮเองก็ทำหน้าตาเหมือนเห็นด้วยกับฮีชอลเสียเต็มประดา

“ฉันก็ว่าฉันไม่ได้ผสมเหล้าให้นายผิดนะฮยอกแจ”ผู้บริหารหน้าหวานของโรสมาร์คเอ่ยป้องกันตัวเองไว้ก่อน

คราวนี้คิม คิบอมถอนหายใจออกมาแรงๆ “หมอนี่ความจริงแล้วก็คออ่อนแบบนี้แหละครับ”

“ไม่จริงอ่ะ...”ฮีชอลค้านน้องชายตัวเองเสียงหนักแน่น “...ตอนมัธยมยังดื่มกับฉันโต้รุ่งเลย แต่เอาเถอะ...”

ตระกูลคิมคนพี่ไหวไหล่ ก่อนจะตบป้าบๆลงบนบ่าแกร่งของน้องชายตัวเอง

“จัดการหมอนี่ด้วยนะคิบอม ไหนๆก็เป็นคู่หมั้นคู่หมายกันแล้วก็คงต้องเป็นภาระของนายเนี่ยแหละนะ”

“เหตุผลดีมากๆเลยครับ”คิบอมแยกเขี้ยวใส่อย่างคนไม่ค่อยมีอารมณ์ ก่อนจะหลุบมองดวงตาสีอำพันหวานเชื่อมที่ช้อนตาขึ้นมองเขา นึกอยากเอาน้ำเย็นลูบหน้าตัวเองแรงๆ เขาเองก็ดื่มไปไม่น้อยเลยนะ

“ฉันกลับก่อนนะ...”ทงเฮเอ่ยพลางหลุบตามองนาฬิกา “...พรุ่งนี้ต้องเข้าบริษัทแต่เช้าด้วย มีนัดกับจียงไว้น่ะ”

“ฉันก็คงต้องขอตัวพร้อมทงเฮอ่านะ ทงเฮอ่า~ ไปส่งพี่ที่บ้านอีทึกหน่อยสิ”ประโยคหลังฮีชอลหันไปเกาะแกะเจ้าของรถหนุ่ม ที่พยักหน้ารับเป็นการปัดภาระให้คิม คิบอมอย่างสมบูรณ์แบบ

ร่างสูงไม่ทันจะเอ่ยค้าน สองคนก็สะบัดหน้าหันหลังเดินไปขึ้นรถ และถอยรถจากไปอย่างรวดเร็ว อยากจะบอกเหลือเกินว่าทุกวันนี้คิบอมนอนที่บริษัท และถ้าหากพาอึนฮยอกกลับคฤหาสน์ตระกูลอีที่มีทั้งอี ฮยอนซูและอี นาบีอาศัยอยู่ ไม่รู้จะแก้ตัวยังไงเลยว่าทำไมอี ฮยอกแจจะต้องดื่มหนักจนมึนเมาขนาดนี้ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาฮยอกแจเคยเมากลับบ้านซะเมื่อไหร่ล่ะ เขาไม่อยากทำให้เพื่อนรักตัวเองต้องโดนเขม่น แล้วจะทำยังไงล่ะ...

คิบอมตวัดสายตากลับมามองคนที่ทำท่าเหมือนจะหลับทั้งยืน ก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้งหนึ่ง ก้าวไปที่รถยนต์สีเงินของตัวเอง ดันอึนฮยอกไปนอนที่เบาะข้างคนขับ เจ้าตัวหลับพริ้มโดยทันทีอย่างไม่ต้องสืบ ร่างสูงเดินกลับมานั่งที่คนขับ ก่อนจะเหลือบสายตาไปมองดวงหน้าขาวของอีกคน เผลอใจเลื่อนมือไปเกลี่ยแก้มเนียนนั้นแผ่วเบา

ไม่อยากกลับบ้านเลย...

 

.

.

.

 

พอลืมตาขึ้นมาเพราะรู้สึกเหมือนถูกใครบางคนมาพยุงจากเบาะนุ่ม ภาพที่อึนฮยอกเห็นกลับกลายเป็นภาพบ้านที่เขาเคยอาศัยรักษาตัวอยู่...บ้านตระกูลคิม

ร่างบางรู้สึกเหมือนตาสว่างขึ้นมาทันที เขาดันอกคิม คิบอมออก ก่อนจะกวาดตามองบ้านแห่งความทรงจำของทั้งเขาและอีกฝ่ายเหมือนโหยหามาแสนนาน กุหลาบขาวที่เขาเคยปลูกเอาไว้ยังบานสะพรั่ง ดูจะแตกกิ่งก้านออกเป็นกอใหญ่ขึ้นมาอีกหน่อย ตัวบ้านไม่มีคำว่าชำรุดทรุดโทรมเลย...สมแล้วที่เป็นบ้านของตระกูลคิม

“ถ้าเลือกได้...”คิบอมเอ่ยออกมาเสียงเบา อึนฮยอกหันมาก่อนจะรู้สึกใจหาย เมื่อแววตาสีดำขลับนั้นเศร้าจับใจ “...ฉันกับนายก็คงไม่อยากกลับมาที่นี่นักหรอก”

อึนฮยอกเม้มปากแน่น...รู้เหตุผลของประโยคเมื่อครู่นี้เป็นอย่างดี

...เพราะที่นี่มีความทรงจำมากมายระหว่างเขาและคนตรงหน้า...

...เพราะความรักของ เรา เกิดขึ้นในที่แห่งนี้...

...และเพราะมันเป็นบ้านที่เขาตัดสินใจจบชีวิตลงด้วยมือของตัวเอง

“คิบอม...”อึนฮยอกเรียกชื่ออีกคนเสียงแผ่วเบา หากคิม คิบอมกลับก้าวเข้าไปไขกุญแจบ้านซึ่งหากจากเขาไปประมาณสิบก้าว อึนฮยอกหวังว่าอีกคนจะไม่ได้ยิน

 

“...ผมขอโทษ”

 

มือที่กำลังไขกุญแจอยู่ชะงักกึก ดวงตาคู่คมเบิกกว้างก่อนจะฉายแววเจ็บปวด ไขกุญแจ เปิดประตู แล้วหันมาเรียกอีกคนด้วยท่าทีที่พยายามทำให้เป็นปกติมากที่สุด

“เข้ามาสิ ค่อยยังชั่วแล้วไม่ใช่เหรอ?

อึนฮยอกชะงัก ก่อนจะพยักหน้ารับแล้วเดินเข้าไปในบ้านอย่างว่าง่าย คิบอมมองตามก่อนจะปิดประตู ยกยิ้มหยันเมื่อเห็นอีกคนก้าวเข้าไปในห้องของตัวเอง ห้องที่ไม่ใช่ห้องของอี ฮยอกแจ

ดวงตาสีอำพันกวาดมองข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างที่ยังอยู่ครบทุกชิ้น เหมือนว่าเมื่อวานนี้เองที่เขาได้ก้าวออกจากห้องนี้ มีรูปภาพสมัยเด็ก...ของทั้งเขาและอี ฮยอกแจอยู่ด้วย อึนฮยอกทรุดตัวลงยั่งที่ปลายเตียง...ที่แห่งนี้มีความทรงจำที่มีค่า...ยิ่งกว่าอะไร

“ฉันน่า...”คิบอมเอ่ยขัดหยาดน้ำตาที่กำลังจะรินไหลั่น ชายหนุ่มยืนพิงปากประตู มองออกไปทางด้านนอกไม่สบสายตากับอีกคนเลยสักนิด “...จะทิ้งของพวกนี้ไปให้หมดเนอะ?

“...”

“แต่ไม่ว่ายังไงก็ไม่เคยลืมมันได้สักที...”ร่างสูงเอ่ยพร้อมเหยียดยิ้มเยาะ น้ำเสียงนั้นสั่นเครือออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “...ความจริงแล้วฉันไม่ควรแม้แต่จะนึกถึงอี อึนฮยอกอีกเลยด้วยซ้ำไป...”

“...”

“...เพราะขนาดเขาเอง ยังไม่เคยนึกถึงฉันเลยสักนิด...”

“ไม่จริง...”

อึนฮยอกหลุดปากออกไปเสียงแผ่วเบา เรียกดวงตาคู่คมนั้นหันมาสบ ร่างบางหลุบตาลงต่ำหลบนัยน์ตาคมคู่นั้น ได้แต่ภาวนา...ขอให้ความมืดซ่อนเร้นความเจ็บปวดของเขาไว้ด้วยเถิด

“ไม่หรอก...”คิบอมค้านออกมาเสียงสั่น เมื่อเห็นว่าอีกคนไม่ยอมพูดอะไรต่อจากนั้นเลยสักนิด น้ำเมามันกำลังออกฤทธิ์ คนเราพอเวลาเหล้าเข้าปากมันก็มักจะเผลอพรั่งพรูสิ่งที่อยู่ในใจออกมาเสียจนหมดเลยไม่ใช่หรือ ต่อให้เป็นผู้ชาย...แต่คิม คิบอมคนนี้มันก็ได้ชื่อว่ามนุษย์คนนึง มีเลือดเนื้อ มีจิตใจ ซึ่งมันคงจะไม่แข็งแกร่งพอจะทนทานทำเฉยเมยต่อคนตรงหน้าได้อีกแล้ว

“...ถ้ารักจริงแล้วทำไม ถึงทิ้งฉันไป...”

อึนฮยอกช้อนตาขึ้นสบ เห็นแววตาแดงก่ำที่เศร้าลึกจนน่าใจหาย เหมือนมันจะส่งมายังเขาโดยตรงเสียมากกว่ามอบให้อี ฮยอกแจ

“...ไม่ห่วงกันแล้วเหรอ ไม่รัก...ฉันเลยหรือยังไง...”

คิบอมก้าวเข้าหาอีกคนทีละก้าว ห่างกันแค่ไม่ถึงสิบก้าว...หากเขาก็รู้สึกเหมือนว่ามันห่างไกลกันเหลือเกิน และแต่ละก้าวก็ช่างเยือกเย็นกว่าจะถึงตัวอีกคนได้

“...ไม่เคยคิดบ้างหรือไงว่าคนที่เหลืออยู่มันจะเป็นยังไง?...”

อึนฮยอกกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงสั่น

“คิบอม อึนฮยอกเขาอาจจะ...”

“เลิกทำเป็นไม่รู้เรื่องสักทีเถอะน่า!!...”

เสื้อตัวนอกที่ถอดออกมาพาดบ่าถูกทุ่มลงพื้นตรงหน้าร่างบางเสียเต็มแรง อึนฮยอกเบิกตากว้าง ช้อนดวงตาอาบน้ำตาขึ้นสบดวงหน้ากราดเกรี้ยวของอีกคน คิบอมกระชากอีกคนเข้ามาใกล้แล้วตะคอกถามเสียงดังลั่น

“...นึกว่าผมจะดูไม่ออกหรือยังไง!? นึกว่าตัวเองเล่นละครเก่งเหมือนพี่ชายนักเหรอ!!?...”

!!

“...คิดว่าผมโง่...!! ขนาดคนที่ตัวเองรักจะจำไม่ได้เชียวอย่างนั้นเหรอ!!?...”

ดวงตาสีอำพันเบิกกว้าง ก่อนจะหลุบต่ำ เถียงข้างๆคูๆออกมาแผ่วเบา

“ฉันไม่ใช่...”

 

“อี ฮยอกแจน่ะมันมีรอยกรีดข้อมือของตัวเองหรือไงกันเล่า!!?

 

คิบอมตวาดถามออกเสียงดังจนน่ากลัวว่าอีกคนจะหูอื้อ อึนฮยอกเม้มปากแน่น ก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยช้า คิม คิบอมกำลังร้องไห้...สะอื้นจนตัวโยน

“รู้มั้ยว่าห้าปีมันทรมานขนาดไหน? ทำไมคุณไม่กลับมา...”มืออุ่นเลื่อนขึ้นมาสัมผัสแก้มขาว ก่อนจะรั้งอีกคนเข้ามากอดเต็มตัว “...เคยรู้บ้างไหมว่าผมต้องทรมานขนาดไหน? เคยรู้บ้างไหมว่าคนที่อยู่ข้างหลังมันต้องเจอกับอะไรบ้าง?

“คิบอม...”คนถูกถามเรียกชื่ออีกคนเสียงสะอื้น หมดกัน...ความเข้มแข็งที่พยายามปลุกปั้นมันขึ้นมา ตอนนี้อี อึนฮยอกเหมือนไม่เหลืออะไรอีกแล้ว หมดแรงต่อต้านได้แต่ยืนนิ่งให้อ้อมแขนที่คุ้นเคยนั่นโอบกอดอยู่อย่างนั้น

“...ทำไมถึงได้ทำอะไรโง่ๆแบบนี้ ไม่รัก...ไม่สงสารผมบ้างเลยหรือยังไง...”คิม คิบอมกอดอีกคนไว้แนบแน่น ราวกับกลัวว่าร่างในอ้อมแขนนี้จะหลุดลอยหายไป “...แล้วพอกลับมาแล้ว ทำไม...ทำไมยังทำแบบนี้ล่ะ”

“ผมขอโทษ...”

“นี่คุณคิดจะทรมานผมไปถึงเมื่อไหร่น่ะอี อึนฮยอก!!?

เจ้าของชื่อที่ถูกตัดพ้อยืนนิ่ง สัมผัสได้ถึงน้ำเย็นที่เปียกชุ่มบนบ่าบอบบางของตนเอง คิบอมกำลังร้องไห้ไม่ต่างจากเขา แต่กระนั้นก็ยังไม่คิดจะยกมือขึ้นโอบกอดร่างนั้นกลับเลยสักนิดเดียว

“ปล่อยผมเถอะครับคิบอม...”

เสียงราบเรียบนั้นทำให้อีกคนชะงัก หากกระนั้นอ้อมกอดกลับรัดแน่นขึ้นอีกครั้ง

“ไม่มีทางหรอก...”คิบอมกัดริมฝีปากของตนจนห้อเลือด “...ผมจะไม่มีทางปล่อยคุณไปอีกเด็ดขาด...”

“...”

“...ทำไมล่ะอึนฮยอก? ทั้งๆที่คุณมายืนอยู่ตรงหน้านี้แล้วแท้ๆ ทำไมถึงต้องบอกให้ผมปล่อยคุณไปด้วย...”

“...”

“...คุณไม่รักผมแล้วเหรอ?

อึนฮยอกส่ายหน้าแรงๆ เขารู้ดีว่าไม่มีทางโกหกคนตรงหน้าได้ และยิ่ง...ไม่มีทางโกหกตัวเองได้แน่นอน

“ผมเคยบอกคุณแล้วไง...”เป็นครั้งแรกในรอบห้าปี ที่อึนฮยอกร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กเล็ก “...ผมมันไม่ดีเหมือนอย่างใครคนอื่น ประวัติของผมมันก็ไม่ขาวสะอาดเหมือยอย่างใครเขา...”

“...”

“...แล้วในเมื่อผมรู้ว่าตัวเองเป็นอย่างนี้แล้ว...”ร่างบางกำเสื้อของอีกคนแน่น ก้มหน้าลงเหมือนกระทำความผิดมาก่อน “...ผมจะกล้าแต่งงานกับคุณได้ยังไงกัน?

“...”

“...ผมจะกล้าทำให้คนดีๆอย่างคุณ...ต้องมาจมปรักกับคนสกปรกอย่างผมแค่คนเดียวจะได้ยังไงกันครับ...”

ดวงตาสีอำพันช้อนขึ้นมองอีกคนที่นิ่งงันอย่างเจ็บปวด ก่อนจะส่ายหน้าพร้อมปลดมือของอีกคนที่กำลังแตะต้องตัวเขา

“...ตัวผมไม่คู่ควรกับคนดีๆอย่างคุณหรอกฮะ”

คิม คิบอมเม้มปากแน่น มองคนตรงหน้าที่กำลังก้มหน้าก้มตาร้องไห้โดยไม่ยอมสบตาเขาเลยสักนิด เอื้อมมือสองข้างประคองให้ดวงตาสีอำพันคู่นั้นขึ้นมาสบ ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงราบเรียบ

“คุณลืมอะไรไปหรือเปล่าครับ อึนฮยอก...”

“...”

ดวงตาสีอำพันสั่นไหวฉายแววฉงน ก่อนจะสะดุดลมหายใจของตัวเองเมื่ออีกคนก้มหน้าลงมาประทับริมฝีปาก ปลายลิ้นดุนดันเข้ามาอย่างนุ่มนวล อ่อนหวาน อันเป็นเอกลักษณ์ของผู้ชายตรงหน้า ก่อนจะเลื่อนไปซับน้ำตาที่ข้างแก้มให้อย่างอ่อนโยน กระซิบแผ่วเบา...แนบใบหูนิ่ม

“ผมเลือกที่จะแต่งงานกับคุณเอง เพราะฉะนั้น...”

 

“...คุณจะคู่ควรหรือไม่ ผมจะเป็นคนตัดสินใจเอง คุณไม่มีสิทธิ์หรอกนะ”

 

ตัดเอ็นซีฉับๆ = =v 

**

 

“ได้ข่าวว่าเมื่อคืนเธอไปเดินเล่นที่งานของไลอ้อนจิวเวอร์รี่อย่างนั้นเหรอ”

เสียงถามดังมาจากคนที่นั่งอยู่เก้าอี้ตรงกันข้าม นาบีเหยียดยิ้มออกมาจางๆเป็นการตอบรับคำถามจากแฮซอก ฝ่ายชายอยากจะหัวเราะใส่ผู้หญิงตรงหน้า และพี่ชายของตัวเอง ดูไม่ออกเลยเหรอว่าภรรยาที่เขารักนักหนาคนนี้จะมีอะไรที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังน่ะ

“หัวเราะแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ”

ท่าทีของนาบีจะดูไม่ทุกข์ร้อนสักเท่าไหร่นัก เจ้าหล่อนแตกต่างจากลูกชายของตัวเองตรงนี้เนี่ยแหละ ถ้าเป็นฮยอกแจล่ะก็...เด็กนั่นแทบจะทันเล่ห์เหลี่ยมเขาทุกเล่ห์กล ชนิดแค่มองตาก็รู้แล้วว่าเขากำลังคิดจะทำอะไร เพราะอย่างนั้นแฮซอกเลยต้องมี ตัวช่วยเสริม ในการจัดการกับเด็กนั่นยังไงล่ะ และหนึ่งในเครื่องมือของเขา...ก็คือผู้หญิงตรงหน้านี่แหละ

“ประธานของไลอ้อนจิวเวอืรี่ ถึงจะเป็นพ่อม่ายแต่ก็รูปหล่อน่าดูเลยไม่ใช่เหรอ”

คำถามรู้เท่าทันนั่นทำให้ดวงตาของฝ่ายหญิงเปลี่ยนไป นาบีดูไม่ค่อยสบอารมณ์นัก แฮซอกไหวไหล่เหมือนไม่ค่อยจะใส่ใจนัก แต่ที่จริงแล้วเขาจับตาดูความเคลื่อนไหวของเธอคนนี้อยู่ตลอดนั่นแหละ เคยได้ยินไหมเล่าว่าสามีภรรยาคือคนๆเดียวกัน เพราะฉะนั้นจุดอ่อนของภรรยาก็คือจุดอ่อนของสามี และในสายตาของเขา ภรรยานี่แหละที่เป็นเครื่องมือประหัตประหารสามีได้ดีที่สุด ดูอย่างประเทศจีนแผ่นดินใหญ่สิ มีผู้ยิ่งใหญ่กี่คนแล้วที่ต้องผ่านแก่หญิงงามน่ะ

“เอาเถอะ ยังไงฉันก็ต้องทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอยู่วันยังค่ำ...”แฮซอกรินชาให้อีกคนอย่างเอาใจ นี่แหละคือสิ่งที่เขาผูกมัดหล่อนเอาไว้ได้ ความลับของนาบีส่วนใหญ่อยู่ในกำมือของเขา นั่นทำให้ชายวัยกลางคนถือไพ่เหนือกว่าอีกฝ่ายอยู่หลายขุม “...ว่าแต่ลูกชายของเธอ สรุปแล้วเขาเป็นตัวจริงหรือปลอมกันแน่ล่ะ?

“...”

“เธอเป็นแม่ก็น่าจะรู้จักลูกชายของตัวเองดีไม่ใช่เหรอ คงไม่เป็นการดีสำหรับเธอนักถ้าหากคนที่นั่งตำแหน่งประธานบริษัทโรสมาร์คอยู่ในตอนนี้ไม่ใช่อี ฮยอกแจ”

“...”

อี นาบีนิ่งไปชั่วอึดใจ ใช่...เพราะเป็นแม่เธอจึงต้องให้ฮยอกแจดำรงตำแหน่งประธานบริษัทแห่งนี้ แต่ก็เพราะเป็นแม่อีกนั่นแหละ...ถึงได้ไม่อาจบอกผู้ชายตรงหน้านี่ได้ว่าคนที่ยืนอยู่ในจุดสูงสุดของโรสมาร์คนี้เป็นใคร ถึงจะทำตัวไม่สมกับคำว่าแม่นักในตลอดเวลาที่ผ่านมา แต่นาบีก็ไม่มีทางให้อึนฮยอกต้องเป็นอันตรายเพราะผู้ชายตรงหน้าเด็ดขาด แฮซอกเป็นคนเจ้าเล่ห์ และแม้แต่เธอเองก็เคยตกหลุมพรางมาแล้วครั้งหนึ่ง เป็นสิ่งที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตนี้เลยล่ะ

“ประธานของโรสมาร์คที่เห็นอยู่ตอนนี้ เป็นลูกชายของฉัน”

ดังนั้นเลยเลือกตอบคำถามที่พอจะตอบได้ หวาดกลัวคนตรงหน้าเหรอ...ใช่ ยอมรับโดยดุษฎีเลยว่าแฮซอกเป็นผู้ชายที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เคยเจอมาในชีวิต

“แน่ใจนะ”

แฮซอกพยายามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของอีกฝ่าย นาบีสวย...แต่ความสวยนั้นไม่มีผลกับเขาหรอก สายตาของอีกคนสั่นไวหากไม่มีวี่แววว่าโกหก โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายที่บอกเขาตอนนี้

“ค่ะ...ฉันไม่โกหกคุณหรอก”

แค่ไม่บอกความจริงทั้งหมดก็เท่านั้นเอง

แฮซอกนิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะเหยียดยิ้มแล้วเอ่ยออกมาเสียงเจ้าเล่ห์

“ก็ดี เพราะถ้าเธอโกหกล่ะก็...”

 

“...รู้ตัวใช่มั้ยว่าต้องเจอกับอะไร”

 

**

 

ตามคำพูดนะจ๊ะ แปะเมลล์มาซะดีๆ

หรือถ้าอยากให้ได้ก่อนใครเพื่อน ไปแปะเมลล์ในเพจของไรเตอร์นะจ๊ะ เพราะบางทีไรเตอร์เข้ามาตอนนี้แล้วก๊อปวางไม่ค่อยได้ ต้องไล่หา อาจจะมีขาดตกบกพร่องไปบ้างก็ได้


(เรื่องของเรื่องคืออยากได้คนเข้าเพจเยอะๆชิมิ - - (ไรเตอร ; จ้า =w=;))


อะแฮ่ม เอาเป็นว่าไรเตอร์จะส่งเอ็นซีให้คนที่แปะเมลล์ในเพจก่อนแล้วกันนะจ๊ะ - - แล้วค่อยส่งให้ทางเด็กดี จบข่าว


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1753 Hyukkiiiii (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 15:11
    บอมอึน อร๊าย

    ดูๆไปแล้วฮยอกน่าสงสารโฮก หมอเบยซองบอก นนที่ไม่รักตัวเองคือคนที่น่าสงสารที่สุด

    amorn_jen@gmail.com

    นาบีแฮซอก ร้ายเงียบนักนะ
    #1,753
    0
  2. #1752 faifany (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 10:58
    ขออนุญาต ขอ nc ค่ะ อยากอ่านมากๆค่ะให้นะค่ะ พลีส พึ่งเข้ามาอ่านชอบมากๆเลยค่ะสนุกมาก ชอบ คู่คิบอมอึนฮยอกมากๆๆๆเลยค่ะ fai.fx2pm@gmail.com ให้นะค่ะ พลีส ขอบคุณค่ะ
    #1,752
    0
  3. #1734 HyukJewel (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 19:37
    เราจะข้ามเอ็นซีไปมองที่เนื้อเรื่อง ถึงบางครั้งเนื้อเรื่องจะอยู่ในเอ็นซีก็ตาม บอมอึนคืนดีกันแล้วใช่มั้ย เข้าใจกันแล้วหรือป่าว
    #1,734
    0
  4. #1733 HyukJewel (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 19:37
    เราจะข้ามเอ็นซีไปมองที่เนื้อเรื่อง
    ถึงบางครั้งเนื้อเรื่องจะอยู่ในเอ็นซีก็ตาม
    บอมอึนคืนดีกันแล้วใช่มั้ย เข้าใจกันแล้วหรือป่าว
    #1,733
    0
  5. #1688 โปโปะ โปโปะ ปอ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 21:17
    ขอได้มั้ยคะ มื้ว มิ้ว ^3^ leeleyin@gmail.com
    #1,688
    0
  6. #1433 Butterfly Bleu (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 3 เมษายน 2556 / 23:13
    ไรเตอร์ขาาา เค้าอยากชิืม NC ก่อนสั่งซื้อฟิคอ่ะ ขออ่านหน่อยน้าาา
    kawisara_watt@hotmail.com
    #1,433
    0
  7. #1352 gam_yui_za (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:36
    ขอด้วย yuy_yada@hotmail.com ^^
    #1,352
    0
  8. #1176 Yop (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2555 / 23:44
    สงสารใครดี ขอสงสารด๊องที่สุดละกันน ฮืออ



    ขอเอนซีด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆเลยยคะ



    bright_ebaa@hotmail.com ^___^*
    #1,176
    0
  9. #1175 Yop (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2555 / 23:44
    สงสารใครดี ขอสงสารด๊องที่สุดละกันน ฮืออ



    ขอเอนซีด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆเลยยคะ



    bright_ebaa@hotmail.com ^___^*
    #1,175
    0
  10. #1159 supericy (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2555 / 19:50
    ถึงแม้จะเชียร์บอมฮยอกแจจ
    แต่ตอนนี้วอนฮยอกแจก็เริ่มน่ารักแล้วววว
    งื้ออออ ขอ nc ด้วนนะคะ supericy_ice@hotmail.com
    #1,159
    0
  11. #1158 Ada (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2555 / 17:17
    ได้รับแล้วจร้าาาา

    ดราม่ากะฮยอกแจมาแสนนาน ได้เวลาให้ฮยอกแจไม่เศร้าอีกต่อไปนะ วอนฮยอกเรียลลลลลล

    ขอชมหน่อย... เอ็นซีของไรเตอร์สวยมาก (เรารู้สึก) ไม่จาบจ้วง แต่เข้าใจ แบบว่ามันก็ได้อารมณ์อยู่นะ สำหรับเราเราว่าภาษาสวยอ่ะ อ่านได้ลื่นไหลเข้าใจง่ายด้วย จริงๆ ถ้าไม่มีใครแกล้ง ลงในนี้ก็ไม่โดนแบนหรอกนะ ^____^"

    #1,158
    0
  12. #1157 petchyy (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2555 / 00:16
    Coment pai laew but forget to left my mail ka

    Petch_bojae@hotmail.com kaaa
    #1,157
    0
  13. #1156 jajaa (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2555 / 21:38
    เขินซีวอนนนนน โอยยยยยย

    น่ารักง่ะ >< พ่อพระเอกของชั้น!!!

    สัญญาว่าจะส่งฮยอกกลับไปด้วย น่ารักจังเลย

    บางทีฮยอกอาจจะเห็นใจยอมใจอ่อนเลยก็ได้มั้ง ><



    บอมอึน!!! ในที่สุดอึนๆก็ได้รู้ความในใจเเล้ว

    หวังว่าจะเข้าใจกันนะ >
    #1,156
    0
  14. #1155 aomeii-bumeii (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2555 / 18:30
    โอ๊ะ  ตอนนี้มี NC ด้วย  -.,- 

    ขอด้วยคน ab_geunsuk_2184@hotmail.co.th

    รู้สึกว่าคู่รักเรื่องนี้เค้าจะเคลียร์ความในใจกันด้วย เหล้า ด้วย บุหรี่นะ

    คู่นึงพอเหล้าเข้าปากแล้วก็ระบายความในใจใส่กัน  ส่วนอีกคู่ก็บุหรี่

    แต่นาบี  มี someting อะไรกะแฮซอกละเนี่ยย???

    เป็นกำลังใจให้คนแต่งนะค่ะ สู้ๆๆๆๆ ^________________^
    #1,155
    0
  15. #1153 Petchy (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2555 / 18:21
    รอคอยเอ็นซีตู่นี้มานานนนนนนมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกแล้วค่าาา

    ตามอ่านเรื่องนี้มานานมากแล้ว พอเห็นว่าอัพสองตอนนี่พุ่งเข้ามาเลย (แม่้จะสอบอยู่ ฮ่าา)



    จริงๆดีใจนะคะที่ตอนนี้ฮยอกแจร้องไห้ให้ซีวอนเห็นแล้ว

    แสดงว่าถึงอย่างกำลังชม้อยขึ้น? ฮ่าาา แอบลุ้นมว้ากกกกกกกกกกกกกกกก

    จริงๆอยากให้ซีวอนทำมากกว่าจูบค่ะ แอร๊ยยยยยยยยยยยยยย



    ขอบคุณมากนะสำหรับฟิคดีๆ
    #1,153
    0
  16. #1152 mhoomin (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2555 / 08:56
    มาเมนท์ค่า ^^

    ชเวคิดอะไรอยู่ จูบฮยอกแจเฉยเลย ฮยอกแจก็สมยอมด้วยนะ >[]<
    คิบอมสบายใจแล้วใช่มั๊ย?? เข้าใจกันแล้วกับอึนฮยอกด้วย แถมยัง... หึหึ >////<
    นาบีเธอไปทำอะไรไว้ให้คนเลวอย่างแฮซอกกุมความลับได้หล่ะนั่น
    #1,152
    0
  17. #1151 กง.กี้55+ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2555 / 02:28
    คำพูดของคิบอมในตอนนี้มันโฮกฮากมากจริงๆ

    ถ้าไม่ได้อ่านตอนตัดต่อละก็ มันจะอยู่ไม่ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด้



    คิบอมน่าสงสารที่สุดเลย ฮือๆ

    Ffo.0_@hotmail.com

    หลังว่าจะทันนะคะ
    #1,151
    0
  18. #1150 meinlove13 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2555 / 21:33
    กรี้ดดดดดดดดดดด บอมฮึน ในที่สุดวันที่รอคอยก็มาถึง NC 

    ไรเตอร์ขออ่านด้วยน๊า 

    tuolek13@windowslive.com 
    #1,150
    0
  19. #1149 HIPPOPOTAMUS (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2555 / 21:01
    คิบอม นายจะตัดสินเองใช่ไหม ลุ้นอ่ะ

    วอนฮยอกเเจ หวานขึ้นเยอะ

    ฮยอกเเจเองที่พูดเเบบนั้นก็เพราะอยากจะขอโทษใช่ไหมล่า

    ไรเตอร์ ฝากเมลด้วยนะ lucuslaurenz@gmail.com
    #1,149
    0
  20. #1148 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2555 / 13:50
    เปิดเด็กดีมาเจอไรเตอร์อัพ แทบกรี๊ด >< ขอบคุณนะคะ
    วอนฮยอกนี่ -//////- วอนคิดอะไรอยู่น่ะห๊ะ เล่นซะฮยอกด่าไม่ออกเลย
    กลัวแฮซอกมากกว่านอีกอะ เอาแฮซอกไปเก็บที
    บอมแกใจเย็นนะเว้ยย อย่ารุนแรงล่ะ -..- ฮี่ๆ บอมอึนมาแล้ว
    แล้วเราก็จะรอวอนฮยอกต่อไป 5555

    #เค้าแปะเมลล์ในเพจแล้วน้า ' ' ขอบคุณล่วงหน้างับ
    #1,148
    0
  21. #1147 mhoomin (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2555 / 10:52
    ค้างเติ่งลงไม่ได้เลย 555+
    ขออ่านเอ็นซีก่อนแล้วเมนท์ทีเดียวเลยละกันนะ ^^
    mhoomin_minnie@windowslive.com
    #1,147
    0
  22. #1146 เรียลจัง (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2555 / 09:00
    แง่งงงง คิบอมอ่า รู้ความจริงแล้วววววว!!!

    อึนฮยอกจะเป็นไงบ้างเนี่ยยยยย!!!

    ขอด้วยค่ะ kyu-ky@hotmail.com
    #1,146
    0
  23. #1145 Yyyyy (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2555 / 02:45
    ในที่สุด !!!!!!!! Nc ที่รอคอยก็มาถึงงงงง !!! T^T

    suddudee@hotmail.com

    ขอด้วยค่ะ รอมานานแสนนาน
    #1,145
    0
  24. #1144 Mui (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2555 / 02:19
    และแล้วก็พูดความจริงกันซะที หวังว่าบอมจะไม่รุนแรงนะ เดี๋ยวอึนจะยิ่งแย่ถ้านึกถึงเรื่องเก่า



    ว่าแต่ยังสงสัยเรื่องของแม่ฮยอกไม่ได้ มันแปลกๆแบบว่าต้องมีอะไรมากกว่านี้แน่เลย



    ว่าแล้วก็กลับเข้าเรื่องเดิม รบกวนขอด้วยคนนะค่ะ

    ameamep@yahoo.com
    #1,144
    0
  25. #1143 'MIN' (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2555 / 00:06
    ปรมเยอะเนอะตัวละครตัวนี้ นาบี"
    ความลับอะไร เคยเสียท่าครั่งใหญ่ยังไง
    ที่ต้องการให้ย็อกเป็นประธาน เพราะเป็นลูกชาย นี่แสดงว่าก็รักลูกเหมือนกัน
    หรือเป็นเพราะเหตุผลอื่นนะ

    คิดแล้วว่า nc ต้องเป็นคู่ บอมอึน

    วอนย็อกพัฒนาการเป็นขั้นจูบละ ดีใจๆ

    คยูเฮ เอิ่มมม ไม่ถึงไหนเลย แถมติดลบอีก

    หวังว่า มันจะไม่หักมุมนะ อย่าง นาบีเป็นคนดี อึนคู่วอน เฮไม่ได้คู่กับคยู
    #1,143
    0