ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 51 : -16-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 867
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 ธ.ค. 55

 

 

“คุณนายอีมาที่นี่ นายคงลำบากใจน่าดู...”ฮีชอลเอ่ยบอกชายหนุ่มร่างเล็กที่กำลังจัดเรียงเอกสารอยู่ พอเห็นอีกคนไม่ตอบโต้เลยพูดต่อไปเรื่อยๆ “...รายนั้นเป็นผู้หญิงเอาแต่ใจ แทมินน่ะฮยอกแจพอจะดูแลเองได้ แต่แม่ของเขาเนี่ยสิ...ท่าทางทงเฮจะต้องรับภาระนี่ซะแล้วล่ะ”

“ภาระของฉันตอนนี้มีแค่งานบริษัทนะ”ทงเฮเอ่ยเสียงเบาหวิว ดึงเอกสารที่ต้องการออกจากแฟ้มแล้วมาเปิดอ่านที่บนโต๊ะทำงานของตนเอง

“แต่ถ้าหล่อนอยากได้อะไร นายก็ต้องเป็นคนที่คอยจัดหาให้ตลอดเลยไม่ใช่เหรอ จะว่าไปเขาก็เปรียบเหมือนแม่ของนายด้วย...ดูแลกันมาตั้งแต่เล็ก” ฮีชอลเท้าคางมองอีกคนยิ้มๆ

“ถ้ามีแม่แบบนั้น ฉันสู้ไม่มีมันซะเลยจะดีกว่า”ทงเฮเอ่ยบอกเสียงราบเรียบ เรียกเสียงหัวเราะคิกคักได้ดีจากคิม ฮีชอลที่นั่งอยู่บนโซฟา

“เป็นฮยอกแจเองก็คงจะพูดทำนองนี้นี่แหละ มิน่า~ พวกนายถึงเป็นเพื่อนรักกันได้”

“ฉันยังดีกว่าฮยอกแจตั้งเยอะ เพราะเวลาไหนที่ยัยนั่นอารมณ์ไม่ค่อยดี มักจะเอาไปลงที่ลูกชายตัวเองเสมอๆ ฮยอกแจน่ะ...หมอนั่นเลยไม่ค่อยอยากอยู่บ้านไง”

“พออายุครบยี่สิบก็ออกจากคฤหาสน์ของตัวเองปั๊บ...”ฮีชอลหมุนแหวนเพชรในมือของตนเองเล่นไปมา ก่อนจะยิ้มจางๆ “...เข้าตำราเด็กมีปัญหาชัดๆ”

“ถ้าไม่มีคิบอมล่ะก็...หมอนั่นคงจะเหลวแหลกมากยิ่งกว่านี้”ทงเฮพึมพำออกมาแผ่วเบา

ฮีชอลตวัดตามองอี ทงเฮที่เปิดเอกสารอ่านไปมา ก่อนจะเอ่ยถามออกมาเสียงเบาหวิว

“ทำใจเรื่องคิบอมกับฮยอกแจได้แล้วอย่างนั้นเหรอ นายน่ะ?

ทงเฮปิดเอกสารในมือแทบจะทันที ตอบเสียงราบเรียบ

“ทำใจได้ตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนแล้วล่ะ”

“แต่หน้าตาเหมือนยังเสียใจ?

“โมโหตัวเองที่เคยเข้าไปแยกระหว่างพวกเขาทั้งสองคนต่างหาก”

คำพูดนี้ทำเอาคิม ฮีชอลผิวปากหวืด

“แปลว่าเจ้าเด็กโจคยูฮยอนอะไรนั่นมันไม่ใช่เล่นๆเลยนะ ขนาดคิบอมที่เป็นรักแรก...รักฝังใจของนายก็ยังอุตส่าห์ขุดรากถอนโคนออกมาจนได้ โอ๊ะ! ท่าทางฉันจะไม่สมควรพูดสินะ”ฮีชอลทำท่าทางปิดปากได้อย่างน่าหมันไส้ที่สุด ทงเฮค้อนตาวาว ใช่สิ...ในหมู่พวกเขาทั้งหมดมีมันคนเดียวนี่น่าที่สมหวังในความรักน่ะ

“แล้วคนนี้ว่าไงล่ะ...”ฮีชอลยังถามอีกด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ “...รักมากกว่าน้องชายของฉันหรือเปล่า?

“...”ทงเฮรู้สึกเหมือนหมดอารมณ์ทำงานเอาดื้อๆ

“ไม่ตอบ...แปลว่าคงมากกว่าแล้วล่ะ”ฮีชอลหัวเราะคิกคัก ก่อนจะยื่นหนังสือนิตยสารให้อีกคนรับไปอย่างเสียไม่ได้ “...ฉันไม่ได้คิดจะซ้ำเติมหรอกนะทงเฮ เพราะคนอย่างฉัน...ถ้าหากของรักของเราดันมีคนจับจอง ก็หมายความว่าเราต้องแย่งมาเพื่อครอบครองให้จงได้ต่างหาก”

ก้มหน้าลงไปจูบเบาๆที่เรียวปากอิ่มที่เม้มแน่น ก่อนจะผละจากมาโบกมือลา

“บะบาย~

อี ทงเฮมองค้อนอีกคนจนลับสายตา ก่อนจะหลุบตามองหน้าปกนิตยสาร...งานนิทรรศการอัญมณี แม้เป็นเพียงขนาดย่อม แต่ผู้ที่ให้การสนับสนุนคือไลอ้อนจิวเวอร์รี่ น่าสงสัยอยู่หรอกว่าฮยอกแจพลาดจุดประเด็นนี้ไปได้ยังไง ในเมื่อเจ้าตัวเอง...เมื่อก่อนก็กำชับนักหนาว่าจะต้องจับตามองไลอ้อนจิวเวอร์รี่ให้จงดี แต่หลังจากที่โจ คยูฮยอนโผล่มาคราวนั้น...เขาไม่เคยเห็นอี ฮยอกแจจะพูดถึงสิงโตคำรามแห่งภาคตะวันออกนี่อีกเลย

“งานนิทรรศการเพชรพลอยอย่างนั้นเหรอ?

เสียงหวานดังขึ้น ทงเฮเงยหน้าขึ้นมาเห็นหญิงวัยกลางคนที่แต่งตัวจัดจ้านไม่แพ้สาวสมัยใหม่ แต่ไม่มีใครว่าหรอก...นาบีเป็นสตรีอันดับหนึ่งของโรสมาร์คนี่น่า

“ครับ”

ตอบเพียงแค่นั้น อีกคนก็ดึงหนังสือออกไปจากมือเขาอย่างไร้มารยาท ว่าให้ถูก...ไม่มีมารยาทตั้งแต่ไม่คิดจะเคาะประตูแล้วต่างหาก

“สวย...ดีนะ”

ดวงตาคมวาวนั้นไม่ได้จับจ้องที่เพชรพลอยเลยสักนิด แต่ที่มองน่ะคือชายหนุ่มที่เป็นประธานบริษัทไลอ้อนจิวเวอร์รี่ที่ยังหนุ่มแน่นต่างหาก ทงเฮมองหญิงตรงหน้าก่อนจะแทบถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายเมื่อหล่อนสั่งการโดยไม่สนใจว่าเขาจะว่างหรือไม่ก็ตาม

 

“หาบัตรให้ฉันหน่อยสิ”

 

**

 

 

“ฝากมินโฮไว้กับอี ฮยอกแจ...ผมว่านั่นไม่ใช่ความคิดที่น่าเห็นดีด้วยนัก”

คยูฮยอนเอ่ยเสียงราบเรียบ ดวงหน้าก็ราบเรียบพอๆกันแม้จะเบือนไปมองวิวทิวทัศน์นอกบานหน้าต่างรถ ซีวอนกำลังอ่านรายละเอียดของงาน เงยหน้ามามองน้องชายของตัวเองที่มีอคติกับอี ฮยอกแจอย่างรุนแรง ก่อนจะเอ่ยออกมาเหมือนเกลี้ยกล่อมเล็กน้อย

“แต่นายก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอว่าลูกชายของพี่ติดหมอนั่นอย่างกับอะไรดี แถมฮยอกแจเองก็คงไม่กล้าทำอะไรในบ้านของพี่หรอก อย่าเครียดไปหน่อยเลยน่าคยูฮยอน”

โจ คยูฮยอนหันมาประสานสายตากับเขา ก่อนจะเหยียดยิ้มแล้วเอ่ยเสียงนุ่ม

“มินโฮติดฮยอกแจเพราะเห็นว่าเป็นอึนฮยอก ผมไม่ค่อยห่วงสักเท่าไหร่หรอกครับ เพราะยังไงอึนฮยอกก็ต้องกลับมา แต่ที่ผมกลัวก็คือพี่จะติดใจอี ฮยอกแจเหมือนลูกชายตัวเองด้วย”

ดวงตาของชเว ซีวอนเปลี่ยนไป คยูฮยอนยังเอ่ยต่อด้วยสายตาจับผิด

“ผมหวังว่าพี่จะไม่ใจอ่อนให้กับเจ้าหมอนั่น เพราะมันหน้าตาเหมือนอึนฮยอกนะฮะ อย่างน้อยก็อยากให้ละอายใจกับฮเยอินบ้าง”

ชื่อของภรรยาที่จากไปทำเอาซีวอนเม้มปากแน่น ชอง ฮเยอินเป็นตัวแทนของความอ่อนแอของเขา แม้เธอจะจากไปนานแล้ว แต่พอคิดถึงผู้หญิงคนนี้ทีไร ซีวอนก็อดก่นด่าตัวเองไม่ได้ที่เมื่อยังละอ่อนทำตัวเหมือนคนไม่เอาไหน ไม่อย่างนั้น...ทุกๆอย่างมันคงจะดีกว่านี้ ลูก...คงมีความสุขกว่านี้ที่มีแม่ที่รักเขา

ความรัก...และความรู้สึกผิดที่มีต่อเธอคนนั้นทำให้ชเว ซีวอนต้องตอกย้ำตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่า เมื่อถึงเวลาควรจะปล่อยทั้งอึนฮยอกและฮยอกแจไป ไม่ควรอาลัย...และดื้อดึงเหมือนครั้งเก่า

สำหรับอึนฮยอกเขาแค่อยากจะชดเชยในความผิดพลาดของตัวเอง แต่สำหรับฮยอกแจ...ซีวอนไม่รู้ ไม่รู้อะไรเลย

“คงไม่คิดแต่งงานใหม่อีกนะ”คยูฮยอนเอ่ยไปเรื่อย ฉลาดพอจะรู้ว่าตนเองควรจับจุดพี่ชายที่ตรงไหน สมแล้วที่เป็นคู่คิดของชเว ซีวอนเรื่อยมา

แต่สิ่งที่ทำให้คยูฮยอนต้องเม้มปากแน่นเพราะความเงียบของพี่ชายคือคำตอบที่กำกวมที่สุด

รถหรูจอดข้างพรมแดงของงาน แค่คนบนรถเปิดประตูไป เท้าก็เหยียบบนพรมแดงที่ปูรองรับไว้เรียบร้อย คนของไลอ้อนจิวเวอรี่ก็เหมือนราชสีห์...มีเกียรติ และสมควรต้อนรับอย่างดีที่สุด คยูฮยอนก้าวลงจากรถก่อนจะยิ้มจางๆให้หญิงสาวในชุดราตรีสีควันบุหรี่ ชอง เฮริมยิ้มหวานให้คู่หมั้นของตนเองก่อนจะเดินเข้ามาใกล้

“มานานหรือยัง”คยูฮยอนยังคงเป็นคู่หมั้นที่ดีเสมอ เขาทักทายหญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนกว่าจะใช้พูดคุยกับใคร สีหน้าเคร่งเครียดเหมือนถูกทิ้งไว้บนรถ ยิ้มให้คู่หมั้นตัวเองที่เดินเข้ามาคล้องแขน

“ไม่ค่ะ คุณพ่อก็มาด้วยนะคะพี่”เฮริมเอยพร้อมแววตาเป็นประกาย

ซีวอนกับคยูฮยอนหันไปสบสายตาคมของชายชราที่มีร่างกายผอมเกร็ง ผู้อ่อนเยาว์กว่าโค้งศีรษะให้ผู้อาวุโสที่พยักหน้ารับ คุณชองวางมือลงบนบ่าของลูกเขยตัวเองที่ยืนนิ่งอย่างนอบน้อม

“เข้าไปในงานด้วยกันสิ”

ซีวอนพยักหน้ารับ จวบจนทุกวันนี้ยังไม่กล้าสู้สายตาอีกคนได้มากนัก เดินตามอีกฝ่ายเข้าไปในงานราวคนรับใช้ ดวงตาคู่คมชะงักเมื่อประสานสายตากับดวงตาสีอำพันพราวหวานของหญิงวัยกลางคนในชุดสีดำเข้มซึ่งกำลังมองมาที่เขาพร้อมรอยยิ้ม ร่างสูงละสายตาเมื่อคุณชองเอ่ยถามเสียงราบเรียบ

“มินโฮเป็นไงบ้าง?

“สบายดีครับ ตอนนี้คงกำลังกินข้าวเย็นกับ พี่เลี้ยง”ซีวอนตอบเสียงเบา เขานึกไม่ออกเลยว่าคนตรงหน้าจะรู้สึกยังไงถ้าหากรู้ว่า พี่เลี้ยง ที่เขาพูดนี่หมายถึงใคร แล้วเขาก็ไม่อยากรู้ด้วย

“พี่เลี้ยงไว้ใจได้แค่ไหน?

ชเว ซีวอนนิ่งไปนิด ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงราบเรียบ

 

“ไว้ใจได้ขนาดที่ผมยอมให้เขาเป็นคนดูแลชเว มินโฮ”

 

.

.

.

 

“ผมไม่คิดว่าคุณจะสมควรเดินเข้าไปทักทายคนของไลอ้อนจิวเวอร์รี่”อี ทงเฮเอ่ยเสียงเครียด และคงจะเครียดยิ่งกว่านี้หากนาบีทำตามแบบที่หล่อนพูด และเดาได้เลยว่าฮยอกแจเองก็คงจะกึ่งๆอาละวาดถ้ารู้ว่าแม่ของตัวเองกำลังสนใจใครในไลอ้อนจิวเวอร์รี่อยู่

“ทำไมล่ะ...”อี นาบีถามอย่างนึกสนุก ขณะที่จัดเสื้อผ้าหน้าผมของตนเองให้เรียบร้อย “...เพราะว่าไลอ้อนจิวเวอร์รี่เป็นอริกับโรสมาร์คหรือยังไง?

“นั่นก็ส่วนนึงครับ คุณน่าจะทราบว่าฮยอกแจเคยมีเรื่องกับชเว ซีวอน”ทงเฮสาบาน...พยายามเกลี้ยกล่อมอย่างสุดๆแล้ว แต่นั่นแหละ...นาบีมีนิสัยเหมือนลูกชายตัวเองนิดๆหน่อยๆ คือไม่ว่าต้องการอะไร หล่อนมักพยายามให้ได้ในสิ่งที่ต้องการโดยไม่สนสิ่งรอบตัวเลยสักนิด

“งั้นฉันก็ยิ่งต้องไปเจอเขาไม่ใช่เหรอ...”ดวงตาที่เหมือนลูกชายตอนนี้พราวราวนางสิงห์เห็นเนื้อสมัน “...อย่างน้อยก็ต้องขอโทษที่ลูกชายของตัวเองสร้างความเดือดร้อนให้กับเขา”

“ผมไม่คิดว่านั่นคือสิ่งที่คุณต้องการนะ”ทงเฮเอ่ยเสียงหยันเยาะ ก่อนจะหน้าหันเมื่ออีกคนตวัดมือฟาดบนแก้มของเขาอย่างแรง

“อย่ามายุ่งกับฉัน...อี ทงเฮ”นาบีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ก่อนจะเดินจากไปโดยผ่านสายตาของผู้ชายทั่วงาน

อี ทงเฮยกมือขึ้นกุมแก้มของตัวเองแผ่วเบา ไม่เจ็บเท่าไหร่...เชื่อว่าฮยอกแจโดนหนักกว่าเขาเยอะ เขามองแผ่นหลังของหญิงวัยกลางคนด้วยสายตาที่เรียบเย็นยิ่งกว่าเคยมองใครมาก่อน อี นาบีเป็นคนสวย...สวยมากจนเบียดพวกแรกรุ่นชิดซ้ายไปได้ง่ายๆ เรียกได้ว่านาบีเป็นสาวเอเชียที่ทงเฮเห็นว่าสวยที่สุดเท่าที่ชั่วชีวิตนี้ของอี ทงเฮจะเคยเห็นมาเลย ความสวยนั้นตกทอดมาถึงรุ่นลูกแต่ก็ยังไม่สร่าง แน่นอน...ดอกไม้งามย่อมมีหนามร้าย จนบางทีทงเฮก็นึกเห็นใจฮยอกแจอยู่รำไร

“เจ็บไหมคะ”

เสียงถามหวานใสจากหญิงสาวหน้าสวยหวาน ทงเฮละสายตาจากนาบีมามองก่อนจะยิ้มบางเบาเมื่อเจอคนรู้จัก เฮริมมองเขาด้วยแววตาห่วงใย นิสัยและท่าทางช่างแตกต่างจากพี่สาวของตัวเองลิบลับ

“ไม่หรอกฮะ เธอฟาดผมเบาๆน่ะ”

“แต่แก้มดูแดงมากเลยนะคะ ฉันว่าคุณทงเฮหาอะไรประคบน่าจะดีกว่า”เฮริมเอ่ยเสียงหวาน หากแรงกว่านี้คงถึงกันเลือดตกยางออกแหละ

“ผิวผมมันอ่อนน่ะ เลยแดงขึ้นมาได้ง่ายๆ คุณเฮริมอย่าตกใจเลยครับ”ทงเฮว่าพลางยิ้มน้อยๆ ก่อนจะชะงักเมื่อหญิงสาวละมือจากแก้วที่มีน้ำเย็นอยู่เต็มมาประคบลงบนแก้มของเขา แผ่ไอเย็นจนความแสบปวดนั้นทุเลาลง

“ถือว่าขอบคุณที่ช่วยฉันคราวที่แล้วนะคะ”เฮริมเอ่ยพร้อมยิ้มหวาน

ทงเฮเม้มปากแน่นกับความนุ่มนวลนั้น นี่สินะ...ผู้หญิงที่นายบอกว่าทำร้ายเธอไม่ลง ผู้หญิงที่นายบอกกับฉันว่า...นายจะรัก

“ทำแบบนี้ คู่หมั้นคุณคงไม่พอใจนักหรอกครับ”ทงเฮเอ่ยจบก็เบี่ยงหลบสัมผัสนั้นอย่างสุภาพ “...แต่ก็ขอบคุณมากครับ”

ยิ้มให้หญิงสาวเล็กน้อยอย่างไม่ยอมให้เสียน้ำใจ ก่อนจะเดินจากไปสวนทางกับใครบางคนที่กำลังเดินมาพร้อมแก้วไวน์ของตัวเอง คยูฮยอนเหลือบตามองเขา รู้ได้โดยไม่ต้องสบตา เพราะเสียงนั้นแว่วมากรีดแทงหัวใจอย่างน่าประหลาด

“วิธีการของโรสมาร์คคือชอบปั่นหัวคู่ต่อสู้หรือไงครับ”

คำพูดนั้น ทำให้ทงเฮยิ้มเยาะ...

“ตอนนี้คนที่นายต้องกลัวไม่ใช่ฉันหรือว่าอี ฮยอกแจหรอกนะ”

คยูฮยอนชะงัก ก่อนจะเหลียวมองคนที่เดินออกห่างไปไกลๆ เขาเม้มปากแน่นก่อนจะเหลือบสายตามามองคู่หมั้นตัวเองที่ยิ้มหวานให้ ปัดความคิดความคำนึงเหลวไหลออก แล้วมอบยิ้มบางๆ...สวมบทบาทคู่หมั้นที่ดีต่อไป

 

**

 

“อย่าดื่มเลย...”

คิบอมเอ่ยพร้อมยกมือห้ามแก้วเหล้าที่กำลังจจรดเรียวปากของคนที่นั่งข้างกาย อึนฮยอกปัดมือของอีกคนออกแผ่วเบา หากคิบอมก็ยังขืนไว้อย่างนั้น

“...มันไม่เหมาะกับนายหรอกน่า”

ร่างสูงยังเกลี้ยกล่อมอีก อึนฮยอกส่ายหน้าแรงๆก่อนจะวางแก้วเหล้าลง

“นายไม่เข้าใจ ตอนนี้ฉันน่ะ...”หุบปากปิดคำพูดที่อยากจะระบายออกมาต่อจากนั้น เมื่อสำนึกตัวได้ว่าอยู่ในสถานะอะไร “...บ้าจริง”

อึนฮยอกฟุบหน้าลงกับท่อนแขนของตัวเองในที่สุด บทสนทนากับมารดาตัวเองยังคงดังก้องอยู่ในหัว ด่าว่า...ถือโทษ...ว่าร้ายอี ฮยอกแจต่างๆนาๆจนเขารู้สึกเหมือนน้ำตามันกำลังจะไหล นี่พี่ชายของเขาแบกรับความรู้สึกแบบนี้มาโดยตลอดอย่างนั้นเหรอ

“นี่...ถามอะไรหน่อยสิ”

คิบอมพยักหน้ารับ ยกแก้วเหล้าและขวดเหล้าออกห่างอีกฝ่ายพยักหน้ารับ อึนฮยอกถามเสียงเบาหวิว รู้ตัวบ้างไหมว่าไม่เหลือคราบอี ฮยอกแจผู้เข้มแข็งเลยสักนิด

“ฉันทะเลาะกับแม่บ่อยมากเลยเหรอ”

คิบอมชะงักการกระทำ หันมองคนข้างกายด้วยนัยน์ตาที่อ่อนลง ก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่ม

“ไม่หรอก...”

“...”

“...ฮยอกแจไม่เคยกลับบ้าน ส่วนใหญ่จะมาหมกตัวที่บ้านฉันซะมากกว่า ส่วนคุณนาบีเองก็ไม่ค่อยอยู่บ้านพอกัน นานๆถึงจะเจอกันที และน้อยครั้งที่จะได้คุยกันสักครั้ง...สิบปีอาจจะไม่ถึงสิบครั้ง แต่ห้าปีหลังจากเหตุการณ์นั้น...พวกเขาทะเลาะกันหนักขึ้นเรื่อยๆ เพราะ...”

“เพราะอึนฮยอกเหรอ”คนที่พอเดาเหตุการณ์ได้ลางๆเอ่ยถามเสียงขม...ดูจะไม่เอะใจในคำพูดของอีกฝ่ายเลยสักนิด เพราะเขาเอง...

แทนคำตอบ คิบอมวางมือลงบนศีรษะของอีกคน เรียกดวงตาคู่หวานที่แดงก่ำช้อนขึ้นสบดวงตาสีเข้ม อึนฮยอกรู้สึกว่า...ความอ่อนโยนนั่นมันส่งมาเพื่อเขา ไม่ใช่อี ฮยอกแจ

“คิบอม...”

เจ้าของชื่อหลุดยิ้ม ก่อนจะละมือออกจากอีกคนแล้วเอ่ยเสียงนุ่ม

“อย่าคิดมากสิ...”ยีเส้นผมสีอ่อนจนฟูฟ่องจนอีกคนมุ่นหัวคิ้ว “...แม่ลูกน่ะ ยังไงก็ตัดกันไม่ขาดหรอกนะ เชื่อฉันเถอะ”

เรียวปากอิ่มวาดยิ้มออกมาจางๆ ดีจริงๆที่ฮยอกแจมีคนๆนี้ ดีจริงๆนั่นแหละ

“คิบอม...”เรียกอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน สบดวงตาสีเข้มนั่นอย่างจริงใจ “...ขอบคุณนะ...”

คิบอมหลุดยิ้มออกมา ดวงตาคู่คมอ่อนแสงลงเมื่อทอดมองคนตรงหน้า

“...และช่วยอยู่ข้างๆ อี ฮยอกแจตลอดไปเลยนะ”

แค่มีคุณอยู่ข้างๆ...พี่เขาคงจะมีความสุข

รอยยิ้มของคิบอมเหมือนค้างแข็ง ละสายตาจากวงหน้าขาวนั่นอย่างรวดเร็ว เรียกความงุนงงก่อเกิดกับอีกคน คิม คิบอมสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงราบเรียบ

“เอาสิ...”

“...”

“...ยังไงฉันกับฮยอกแจก็ต้องแต่งงานกันนี่น่า”

รู้อะไรไหมอึนฮยอก...

เห็นนะ...ว่าดวงตาสีอำพันนั้นจุดประกายตาหม่นมากกว่าจะยินดี พอเห็นแบบนี้...คิม คิบอมเหยียดยิ้มเยาะสมเพชตัวเองกับคนที่นั่งข้างๆ

 

...เราน่ะมันงี่เง่าด้วยกันทั้งคู่เลยนะ

 

**

 

“ขอโทษนะคะ”

เสียงหวานๆที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ซีวอนหันไปก็ต้องหายใจสะดุดกับดวงตาสีอำพันเข้มนั่น ร่างระหงที่ชายหนุ่มแทบทั้งงานกำลังจับตามองแย้มรอยยิ้มหวานให้เขาพร้อมเครื่องดื่ม ร่างสูงรับมาอย่างงุนงงและพยายามไม่ให้เสียมารยาท

“ไลอ้อนจิวเวอร์รี่...”เรียวปากแดงเข้มนั้นเอื้อนเอ่ยคำพูด สายตาตวัดกลับไปมองยังเครื่องประดับของบริษัทเขาที่กำลังจัดแสดงอยู่เป็นกรณีพิเศษ “...ช่างเป็นอัญมณีที่แต่งต่างกับโรสมาร์คจริงๆนะ”

ร่างสูงชะงักกึก หันมามองหญิงตรงหน้าเต็มตา หล่อนสวย...สวยจนไม่อาจคาดเดาอายุได้ แต่ขณะเดียวกันกลับให้ความรู้สึกที่ละม้ายกับใครบางคนอย่างบอกไม่ถูก ท่าทางไม่เป็นพิษเป็นภัยหากเย้ายวน เหมือนกำลังยั่วให้ภมรหลงติดกับ...ว่าดอกไม้ดอกนี้ไม่มีอะไร

“ดูเหมือนคุณจะรู้เรื่องเครื่องประดับดีนะฮะ”

กวาดตามองอีกคน เครื่องประดับแพรวพราวจนหญิงสาวมากมายต้องอิจฉามากมายนี้ทั้งหมดเป็นของโรสมาร์ค ที่สะดุดสายตามากที่สุดก็คือแหวนที่ประดับบนนิ้วนางนั่น...รูปกุหลาบ

“ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ พอดี...ฉันเป็นพวกชอบของสวยของงาม”หล่อนหัวเราะออกมาเบาๆ ตานี้พราวระยับเชียว “...ตามนิสัยของผู้หญิงน่ะ แล้วพอเห็นเครื่องประดับของบริษัทคุณแล้วก็เลยอดให้นึกถึงบริษัทที่เป็นคู่แข่งของคุณไม่ได้ สไตล์การออกแบบแตกต่างกันมากเลยนะคะ”

“ครับ...”ซีวอนเริ่มหัวมุนเพราะน้ำหอมกลิ่นกุหลาบของเจ้าหล่อนแล้วสิ “...โรสมาร์คจะเน้นการออกแบบที่อ่อนหวาน เหมือนสาวน้อยแรกแย้ม แต่ของเรา...”

“สำหรับชายชาตรี หรือหญิงสาวที่มีความมั่นใจ...”อีกคนต่อให้จนจบ ตวัดตามามองเขาพร้อมยิ้ม “...แล้วคุณคิดว่าฉันเหมาะกับเครื่องประดับของคุณไหมล่ะ”

“เครื่องประดับของเรา เหมาะกับผู้หญิงทุกวัยครับ”ซีวอนเอ่ยพร้อมรู้สึกตะขิดตะขวงใจไม่น้อย ท่าทีเชิญชวนแบบนั้นทำให้เขารู้สึกอึดอัด

อี นาบีหัวเราะ เสียงหัวเราะนั้นกังวานใสจนคนฟังรู้สึกงุนงง แววตาแพรวพราวในดวงตาสีอำพันเข้มนั่นหายไปแล้ว หล่อนหันมามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความเป็นมิตรที่ทำให้รู้สึกสนิทใจมากขึ้น

“แปลว่าคุณยินดีที่จะขายเครื่องประดับของไลอ้อนจิวเวอร์รี่ให้กับฉันในการประมูลคืนนี้สินะคะ?

ซีวอนทำหน้าประหลาด จริงอยู่ว่าคืนวันนี้มีการประมูลเครื่องประดับเก่าแก่จากไลอ้อนจิวเวอร์รี่ที่เขาเอามาโชว์ โรสมาร์คไม่ได้มาด้วยเพราะเป็นการประมูลที่บริษัทเขาจัดขึ้นเพื่อทำการกุศลโดยเฉพาะ ตอนนี้ซีวอนรู้สึกเหมือนถูกทดสอบ

“คุณเป็นนักประมูลเครื่องประดับเหรอครับ”

“แค่เฉพาะที่ฉันสนใจเท่านั้น...”นาบียิ้มอีกครั้ง ก่อนตวัดสายตาไปมองเครื่องประดับชิ้นหนึ่งที่ตั้งโชว์อยู่โดยมีหลายคนให้ความสนใจ “...และตอนนี้ฉันคิดว่าเครื่องประดับของคุณชิ้นนั้นมันควรค่าแก่การครอบครองค่ะ”

ซีวอนหันมองตามสายตาอีกฝ่าย ก่อนจะหลุดยิ้มเมื่อเห็นว่าเป็นเครื่องประดับจำพวกหน้ากากเพชร เขาสั่งชเว ซึงฮยอนออกแบบเป็นพิเศษเพื่อเป็นไฮไลท์แก่งานในคืนนี้ จะได้ไม่เหมือนบริษัทอื่นที่มักคิดถึงแค่ชุดเพชรจำพวกสร้อยคอ ต่างหู หรือแหวน และความแตกต่างนี้ทำให้ไลอ้อนจิวเวอร์รี่เป็นจุดสนใจ

“น่าแปลกนะคะ หน้ากากน่าจะเป็นสัญลักษณ์ของโรสมาร์คมากกว่าไลอ้อนจิวเวอร์รี่ เห็นแบบนี้แล้วฉันคิดว่าคุณคงติดใจอะไรบางอย่างในโรสมาร์คน่าดู”

คำพูดของคนข้างกายทำให้ซีวอนหุบยิ้มโดยพลัน นั่นสินะ...เขาติดใจอะไรบางอย่างในโรสมาร์คมากขนาดนี้เชียวเหรอ

“คุณคือใครครับ?

“อี นาบีค่ะ...”หญิงตรงหน้าหันมาสบตาเขา คราวนี้ทอประกายหวานเชื่อมจนใจหนุ่มรู้สึกวาบหวามได้เลย

 

“...ฉันคือหญิงสาวที่ครอบครองเครื่องประดับของโรสมาร์คได้มากที่สุด”

 

**

 

“พ่อยังไม่กลับหรอก นอนเถอะมินโฮ”ฮยอกแจเอ่ยพลางห่มผ้าห่มให้เด็กน้อยถึงอก ก่อนจะปลดมือเล็กๆที่ขยุ้มชายเสื้อเขา “...ได้เวลานอนของนายแล้ว ฉันต้องกลับไปนอนที่ห้องของตัวเองด้วย ขืนอาของนายกลับมาแล้วเห็นฉันยังอยู่ คยูฮยอนได้อาละวาดตาย”

มินโฮยอมปล่อยชายเสื้อ ฮยอกแจหลุดยิ้มเอ็นดูก่อนจะปิดโคมไฟที่กำลังทอแสงสว่างจ้า พอจะลุกออกจากเตียงเล็กๆ แรงยื้อก็เกิดขึ้นอีก คราวนี้ได้ยินเสียงเล็กๆครางออกมาเบาๆ

“ไม่เอา~

“...”

อี ฮยอกแจกลอกตาโดยรอบ ก่อนจะหันไปทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงอีกครั้ง เกลี้ยกล่อมเด็กน้อยอีกหน

“นอนได้แล้ว พรุ่งนี้นายต้องไปโรงเรียนนะ โรงเรียนที่มีหมานรกนั่นไง จำได้ไหม”

มินโฮเอียงคอเหมือนจะนึกว่าหมานรกที่ฮยอกแจว่านั้นหมายถึงอะไร ฮยอกแจถอนหายใจก่อนจะเอ่ยเสียงเครียด

“นายต้องนอน แล้วตื่นขึ้นไปโรงเรียน เข้าใจไหม?

มินโฮพยักหน้ารับหงึกหงัก ก่อนจะหลับตาลงเมื่อฮยอกแจจ้องหน้าไม่ยอมละสายตา ร่างบางพอเห็นคนตัวเล็กเริ่มเข้าสู่นิทราก็หยัดกายลุกขึ้น

“นอนได้ซะที”

กึก!!

ซะที่ไหนเล่า!!?

ฮยอกแจตวัดตากลับไปมองเจ้าตาแป๋วที่ยื้อชายเสื้อของเขาเอาไว้แน่น มินโฮเบะปากเหมือนจะร้องไห้รอมร่อเมื่อฮยอกแจเอ่ยเสียงเครียดว่า

“นอนได้แล้ว”

“ฮึก...”

“โอเค...”กลอกตาขึ้นฟ้าเหมือนเจอโปรเจคใหญ่ที่ไม่มีทางแก้ไขได้นอกเสียจาก “...ฉันจะอยู่กล่อมนายก่อนแล้วตัวเองค่อยออกจากห้องก็ได้”

น้ำตาของมินโฮหายวับ พยักหน้ารับหงึกหงักแล้วขยับไปด้านข้าง ตบเบาะข้างกายให้อีกคนขยับขึ้นมานั่งกึ่งนอน ก่อนจะซุกตัวเข้าหาอย่างออดอ้อน ฮยอกแจหลุดขำกับความเอาแต่ใจของอีกคน ท่าทางพ่อจะเลี้ยงแบบตามใจจนเสียคนแล้วล่ะสิท่า

“ร้องเพลงสิ...นะ”มินโฮเอ่ยพร้อมยิ้มหวานฉอเลาะ

ฮยอกแจหลอกตามองเพดานก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

“ฉันร้องเพลงไม่เก่งหรอก”

“นะ~

อีกแล้ว...ฮยอกแจล่ะเบื่อจริงๆกับสายตามีความหวังแถมออดอ้อนที่เหมือนเป็นท่าไม้ตายของเด็กตัวเล็กๆปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมของชเว มินโฮ...ไม่รุ้ไปจำมาจากไหน แทมินน่ารักกว่ามินโฮเป็นร้อยเท่าพันเท่า(ลำเอียงให้น้องชายของตัวเอง)ยังไม่เคยทำท่าแบบนี้ใส่ฮยอกแจเลยสักหน (เพราะฮยอกแจตามใจตลอด - -)

“ก็ได้...” เอ่ยอย่างจนปัญหา ก่อนกำชับเสียงเขียว “...แต่ร้องแล้วนายต้องนอนนะ”

ชเว มินโฮพยักหน้ารับหงึกหงักอย่างว่าง่ายทันที หลับตาพริ้มพร้อมอมยิ้มแก้มตุ่ยราวกับจะรอฟังบทเพลงนั่น

 

Come stop your crying It will be all right
Just take my hand Hold it tight
I will protect you from all around you
I will be here Don't you cry

ฉันมาปลอบโยนให้เธอหยุดร้องไห้ ทั้งหมดนี้มันจะต้องดีขึ้นเอง
แค่เพียงจับมือฉันไว้ให้แน่นๆ
ฉันจะปกป้องเธอจากทุกสิ่งรอบกาย
ฉันจะอยู่ตรงนี้ เธออย่าร้องไห้เลย

ดวงตาสีอำพันหลุบต่ำ กุมมือเล็กๆของอีกคนแผ่วเบา เหมือนตอนที่เขาทำให้น้องชายคนรองของตัวเองไม่มีผิด


For one so small, you seem so strong
My arms will hold you keep you safe and warm
This bond between us can't be broken
I will be here don't you cry

สำหรับคนตัวเล็กๆคนหนึ่ง เธอดูช่างเข้มแข็งเหลือเกิน
แขนของฉันจะโอบกอดให้ความอบอุ่นและปลอดภัยกับเธอเอง
ความผูกพันธ์ของเราจะไม่มีวันสลายไป
ฉันจะอยู่ตรงนี้ เธออย่าได้ร้องไห้เลย


ดวงตาสีอำพันอ่อนแสงลง เขานึกถึงตอนที่อึนฮยอกร้องต่อจากเขาในท่อนนี้ รายนั้นชอบหัวเราะออกมาเบาๆเพราะรู้ตัวดีว่าเจ้าตัวปกป้องเขาไว้ไม่ได้หรอก ก็อ่อนแอกว่าฮยอกแจตั้งเยอะนี่ แต่นะ...

...ฮยอกแจมักรู้สึกว่า...อึนฮยอกนี่แหละคือผู้ปกป้องตัวจริงเลย


cuz you'll be in my heart
Yes, you'll be in my heart
From this day on
Now and forever more
You'll be in my heart
No matter what they say
You'll be here in my heart
Always

เพราะเธอจะอยู่ในหัวใจของฉัน
ใช่แล้ว เธอจะอยู่ในดวงใจของฉันเสมอ
ตั้งแต่ตอนนี้
นับต่อจากนี้และตราบนานเท่านาน
เธอจะอยู่ในใจฉัน
ไม่ว่าใครจะพูดว่าอะไรก็ตาม
เธอจะอยู่ในใจฉันตลอดไป..

“พี่ต้องกลับมานะฮะ...”

“...กลับมา...แล้วหาผมให้เจอนะ”

“ผมจะรอนะฮะ”

 

คิ้วของมินโฮขมวดนิดๆ ฮยอกแจเพิ่งจะรู้ตัวว่ากำมือน้อยๆนั่นแน่นจนเกินไป เขารีบปล่อยก่อนที่ตัวเองจะปลุกอีกคนขึ้นมาร้องโยเย ดวงตาสีอำพันละจากวงหน้าเล็กๆนั่น ก่อนจะทอดมองไปไกล ใครบางคนที่เดินเข้ามาจะหาลูกรัก หยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงเพลง


Why can't they understand the way we feel
They just don't trust what they can't explain
I know we're different but deep inside us
We're not that different at all

ทำไมนะ..พวกคนอื่นๆถึงไม่สามารถเข้าใจความรู้สึกของเราเลย
พวกเขาแค่ไม่เชื่อในสิ่งที่พวกเขาไม่สามารถอธิบายได้
แต่ฉันรู้ว่าถึงเราจะแตกต่างกัน แต่ลึกๆลงไปแล้ว
เราไม่ได้ต่างกันเลยแม้แต่นิดเดียว


“พี่...”

“...ผมขอโทษ...”

 

“...ผมรักพี่นะครับ”

 

อี ฮยอกแจรู้ตัวเมื่อหยดน้ำใสๆมันหยดลงบนฝ่ามือที่กำแน่นของตนเอง ร่างบางสะดุ้งเฮือกก่อนจะรีบปาดน้ำตาของตนอย่างรวดเร็ว หลุมองวงหน้าใสของชเว มินโฮที่หลับสนิท ฮยอกแจหยัดกายลุกขึ้นจากเตียง ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงปากประตู ซีวอนถามเสียงราบเรียบ

“มินโฮหลับแล้วเหรอ”

“อื้อ” เขาภาวนา...อย่าให้อีกคนเห็นภาพเมื่อครู่เลยเถอะ “...ขอตัวนะ”

อี ฮยอกแจเดินผ่านร่างสูงสง่านั่นไปไวๆ ชเว ซีวอนไม่ได้มองตาม เขาเดินเข้าไปในห้องนอนของเจ้าตัวเล็กซึ่งกำลังหลับปุ๋ย ทรุดตัวลงนั่งเคียงข้างก่อนจะสัมผัสเบาๆที่แก้มใสของลูก

มือ...สัมผัสได้ถึงความชื้นที่เป็นด่างดวงบนผืนผ้าห่ม หลักฐานที่ยืนยันว่าชเว ซีวอนคนนี้ไม่ได้ตาฝาด เมื่อกี้...

 

...อี ฮยอกแจกำลังร้องไห้

 

**

 

“ได้ข่าวว่าไปงานแสดงอัญมณีมาอย่างนั้นเหรอนาบี?

เสียงถามดังขึ้นจากคนที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวหน้าเตาผิง ดวงตาคู่สวยสบกับดวงตาคมกริบของสามีตามกฎหมายของตนเอง อี นาบีขยับยิ้มหวานก่อนจะเดินเข้าไปโอบรอบลำคอของอีกฝ่าย ก้มลงจูบเบาๆบนลำคอที่เริ่มเหี่ยวย่นตามกาลเวลานั่นอย่างเอาใจ

“ค่ะ บังเอิญฉันได้ข่าวว่าจะมีการประมูลอัญมณีด้วย...”ล้วงเอาหน้ากากเพชรขึ้นมาสวมใส่แล้วยิ้มหวานให้สามีตนที่มองมา “...สวยไหมคะคุณ”

อี ฮยอนซูขยับยิ้ม “เหมาะกับเธอดีเหมือนกันนะ”

นาบีชะงักรอยยิ้มเพราะสายตาที่ทอดมองมาของอีกฝ่าย หล่อนเบียดกายเข้าหาสามีตัวเองก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเบาหวิวและออดอ้อน

“ฉันคิดถึงคุณมาก รู้มั้ยคะ?

“เธอบอกฉันแล้ว...”ฮยอนซูหัวเราะออกมาเบาๆกับการพยายามเอาใจของภรรยายังสาวของตน ยกมือเหี่ยวย่นขึ้นลูบเส้นผมยาวสลวยนั่นอย่างอ่อนโยน “...แต่ฉันก็เห็นเธอมีความสุขแม้จะไม่ได้เจอฉันนี่น่า เลยไม่รู้ว่าคิดถึงจริงหรือตามมาจากแอลเอเพื่ออย่างอื่น”

“ฉันอยากให้แทมินอยู่กับพ่อค่ะ...”นาบีเอ่ยพลางซุกไซร้ลำคอของอีกคน “...อยู่กับแม่สองคนที่แอลเอ ลูกเราน่าจะเหงานะคะ”

“ลูก...หรือเธอกันแน่”ฮยอนซูเอ่ยถามเสียงเบาหวิว เล่นเอาหญิงวัยกลางคนชะงักการกระทำของตนเอง ผละมามองสายตาที่เหมือนรู้เท่าทันทุกอย่างของสามีตามกฏหมาย ก่อนจะฉีกยิ้มออกมาอีกครั้ง

“ทั้งคู่แหละค่ะ”

นาบีทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นเพื่อให้สามารถสบตาสามีตัวเองได้ถนัดๆ ฮยอนซูไม่ใช่ผู้ชายที่หน้าตาดี....อาจจะเป็นผู้ชายที่ดูดีเมื่อยามหนุ่ม แต่ยามนี้กาลเวลาขโมยรูปโฉมของฮยอนซูไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงตาแก่ที่ดูภูมิฐานและบ้างาน ว่ากันตามตรงนาบีนั้นเหมือนลูกสาวมากกว่าจะเป็นภรรยาของเขา ฝ่ายหญิงเอนศีรษะหนุนตักสามีราวลูกแมวน้อยคลอเคลียเจ้าของ

“ฉันไม่เคยเห็นฮยอกแจทำงานเลยค่ะ อยากจะมาดูว่าลูกทำงานดีไหม”

“เรื่องของฮยอกแจเธอไม่ต้องห่วงหรอก ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะจัดการเด็กคนนั้นเอง...”ฮยอนซูเอ่ยพลางลูบเส้นผมของภรรยายังสาว “...เด็กคนนั้นจะเป็นประธานที่ดีของโรสมาร์คแน่ ฉันรับรอง”

“ฉัน...นึกว่าคุณจะให้ลูกของเราขึ้นเป็นประธานแทนเสียอีก”นาบีหลุดปากเอ่ยออกมาเสียงเบา เล่นเอามือของฮยอนซูหยุดชะงัก หล่อนเหมือนรู้ตัวเลยรีบกลับคำทันควัน “...ฉันกำลังคิดว่าฮยอกแจคงจะไม่รู้ตัวน่ะค่ะ ว่าคุณรักเขามากขนาดไหน”

“ฉันบอกเธอมาตั้งแต่ตอนที่เราแต่งงานกันใหม่ๆแล้วยังไงล่ะนาบี...”

“...”

 

“...อี ฮยอกแจคือลูกชายของฉัน”

 

**

เวิ่นกับแฟนคลับไปว่าตอนนี้จะมีการแจกเอ็นซี แต่พอเอาเข้าจริงๆ ต้องตอนหน้าแหะ =w= ถูกต้องแล้วคร้าบบบบ ตอนหน้าจะมีเอ็นซีแล้วนะจ๊ะ ^^

เตรียมตัวแปะเมลล์กันให้ดีๆ ฮี่ฮี่ (ทำคนอ่านผิดหวังจนได้ตู เฮ้อ -3-)


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1732 HyukJewel (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 17:28
    อึนคงเห็นว่าฮยอกต้องทนกับอะไร
    เลยจะให้ทุกอย่างใช่หรือป่าว...
    #1,732
    0
  2. #1379 atomicblue (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:31
    ทำไมนาบีถึงไม่รักฮยอกแจเลยอ่ะ สงสารฮยอกอ่ะ 
    #1,379
    0
  3. #1345 จัสมินสีชมพู (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:13
    สนุกมากเลย สงสารฮยอกเมื่อไหร่จะมีความสุขสะที
    #1,345
    0
  4. #1154 aomeii-bumeii (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2555 / 18:24
    โอ้ววว ตอนนี้อ่านแล้วก็ดราม่าไปตามๆกัน  เบื้องหลังของฮยอกแจ คงต้องเจ็บปวดมากแน่ ๆ

    คิบอม  อึนฮยอก พวกนายนะ งี่เง่าหันทั้งคู่จริงๆ นั่นแหละ  - -
    #1,154
    0
  5. #1127 keroro (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 21:47
    Ncของใครอ่า....อยากได้kyuhaeกะwonhyukjae



    อยากให้วอนปลอบHyukjaeอ่ะ

    เพราะบ้อมยังปลอบeunhyukได้เลยอ่ะ



    นาบีร้ายจิง(-~-)....

    กล้าตบด๊องได้ไงอ่ะ....ย่ะหื์
    #1,127
    0
  6. #1123 whhw (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 20:48
    ฮยอกแจน่าสงสาร

    ใครก็ได้ซีวอนรึคิบอมก็ได้รักฮยอกแจซักคนเถอะ

    รอคยูเฮ นังคยู แกนี่ช่างประชดประชันนนน

    ยิ่งอ่านยิ่งรักลุงฮยอนซู แต่เกลียดนาบีจริงๆเล้ยยยยยย
    #1,123
    0
  7. #1122 gift (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 19:31
    รอวอนฮยอก กับคยูเฮ

    รอน้าค่ะ*^*
    #1,122
    0
  8. #1121 กง.กี้55+ (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 16:24
    มันเป็นความเศร้า ที่ทุกข์ทรมานจริงๆ

    ตัวละครที่น่าสงสารที่สุดคืออีฮยอกแจ
    #1,121
    0
  9. #1118 Ada (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 12:26
    แอบร้องไห้มากมายจากตอนก่อนนั้น และรู้สึกเศร้าจริงๆกะตอนที่แล้ว ทำไมแม่ถึงไม่รักฮยอกแจบ้างนะ เพราะอะไร

    เป็นคำถามที่เราอยากรู้ เป็นเงาไม่ใช่ว่าไม่รู้สึกอะไร เงาก็มีหัวใจเหมือนกันนะ
    #1,118
    0
  10. #1117 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 11:56
    แม่นาบีไม่รักฮยอกเหรอ Y^Y คุณพ่อฮยอนซูรักฮยอกจริงๆใช่มั้ย
    ฮยอกอย่าร้องไห้สิลูก T^T นหน้าก็จะรอ =,.=
    นาบี เป็นผู้หญิงที่อัตรายมากจริงๆแฮะ นึกถึงฮยอกเลย -.-
    ไรเตอร์สู้ๆน้าาาา 5555
    #1,117
    0
  11. #1114 geejajaa (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 08:47
    งงอ่ะ สรุปแล้วยังไงอ่ะ ความสัมพันธ์พ่อแม่ลูสันต้องมีปมอะไรซักอย่างจิ!!!

    แต่วอนฮยอกก็สุดยอดอ่ะ มันผูกพันฌ์ทั้งรักและแค้นไม่ทันรู้ตัวใช่ไหม
    อยู่ๆก็มีหน้ากากเพชรขึ้นมาอ่ะ

    แล้วใครคือคนที่คิดร้ายกับฮยอกแจอ่ะ ยังคาใจอยู่
    #1,114
    0
  12. #1109 HIPPOPOTAMUS (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 08:37
    เอ็นซีนี่เพราะฮยอกเมาใช่ป่ะๆๆ คืออึนฮยอกเมาๆเเน่ๆเลย
    บวมมมม เเกอย่ารุนเเรงกับน้องนะ อิอิ
    ไรเตอร์ หลอกให้อยากเเล้วจากไป TT_TT
    #1,109
    0
  13. #1108 jew (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 06:47
    สงสารทุกคนเลยอ่ะ

    ทั่ง บอม ฮยอก วอน เฮ คยู

    แล้วทำไมนาบีถึงไม่รักฮยอกเลย

    T-T
    #1,108
    0
  14. #1107 Mui (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 01:31
    ไม่เข้าใจำ่อแม่ลูกบ้านนี้เลย ประหลาดกันหมด เอาเถอะๆ



    แล้วพอเห็นฮยอกร้องไห้แบบนี้วอนจะมีใจอ่อนบ้างไม๊เนี่ย



    บอมอึนก็อีกคู่ มัวแต่ปากหนักกันอยู่ได้ ทั้งที่อยู่ใกล้กันแต่เหมือนห่างกันจนเอื้อมไม่ถึง



    #1,107
    0
  15. #1106 'MIN' (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 01:07
    คยูเกลียดฮยอกมากมายจริงๆ
    เกลียดเพราะทำให้ครอบครัวแตกแยก หรือเพราะ สั่งให้เฮมาพัวพันด้วยเนี้ย


    ฮยอกจ๋า อย่างน้อยคนที่รักนายด้วยความรัก ความหวังดี
    ไม่หวังสิ่งใดตอบแทน ทุกข์ใจแทน และยังยอมเสียสละคนที่รักให้นะ

    ตอนแรกแอบโกรธฮยอกที่ได้ดิบได้ดีที่แอลเอกับครอบครัวใหม่ โดยที่ทิ้งอึนไว้ให้ลำบาก
    แต่ตอนนี้ คิดผิดถนัดอย่าวแรง รวยแต่ก็ไม่มีความสุข มีแต่คนเกลียด กับอึน ที่ลำบากแต่ก็มีแต่คนแย่งรัก

    นาบีไม่รักใครเลยหรอนอกจากตัวเอง ._.

    ภาคนี้ฮยอกดูอ่อนแอมากจริงๆ รั่วตั้งหลายครั้ง. น่ารักๆดี อิอิ. วอนก็เหมือนจะยังสับสนว่าเพราะช่วยอึน หรือเพราะชอบย็อกเข้าแล้ว
    #1,106
    0
  16. #1105 only13 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 01:03
    นาบี ฉันเกลียดเเก =="



    ขอ เอ็นซี 2 คู่พร้อมกันได้ป่ะค่ะ 5555 >///<



    สงสารฮยอกเเจที่สุดเลย
    #1,105
    0
  17. #1104 mhoomin (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2555 / 23:36
    อีนาบีน่ากลัวที่สุดอ่ะ หล่อนคิดจะทำอะไร??
    คุณฮยอนซูรักฮยอกแจจริงๆใช่มั๊ย??
    แล้วคำพูดประโยคนั้นหมายความตรงตัวเลยใช่ป่ะ??
    สงสารฮยอกแจ อึนฮยอก คิบอม ทงเฮ คยูฮยอน แล้วก็เฮริม เหอะๆ
    เฮริมช่างต่างจากพี่สาวจริงๆอย่างที่ทงเฮว่านั่นแหละ
    ถ้าจะให้รู้ความจริงว่าคุณคู่หมั้นโจรักทงเฮก็น่าสงสารเกินไปอีกอ่ะ เฮ้อ!!!

    ปล.พรุ่งนี้ต่อตอนใหม่เลยดีกว่าค่ะ 555+ รออ่านค่า >[]<
    #1,104
    0
  18. #1103 lvuhyuk (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2555 / 23:10
    อ่านๆ ไป ทำไมชีวิตฮยอกแจน่าสงสารจัง
    ว่าแต่ NC ไปไหน ลุ้นๆ รอตอนหน้ามาอัพเร็วนะ
    #1,103
    0
  19. #1102 believeteuk (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2555 / 23:09
    เอ็นซีคู่ใครรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร TTTT /////////////////////////////////// TTTT

    บอมฮยอก เฮ้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 55555555555555555555555555555555555555555

    โอ้ย คือแอบสงสารอึนคือแบบทำไมคิบอมไม่บอกไปว่ารู้แล้วอะ เก็บไว้ทำไม TTT - TTT

    สงสารอึนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

    แล้วเมื่อไหร่ฮยอกแจจะกลับมาบริหารงานต่อเหมือนเดิม

    สงสารอึนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

    แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง TTT __ TT
    #1,102
    0
  20. #1101 mamey71 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2555 / 23:07
    นาบีเนี่ยทำตัวอย่างกับฮยอกไม่ใช่ลูกเลยเนอะ
    กรี๊ดดดดตอนหน้าจะเป็นเอนซีของคู่ไหนน้อออ ลุ้นๆ
    คยูก็นะช่างจับผิดจิงๆคือจะเคียดแค้นฮยอกกับด๊องมากเลยใช่ไหมเนี่ย
    #1,101
    0
  21. #1100 chicky lovely (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2555 / 22:56
    ฮยอกแจน่าสงสารอ่ะ จะร้องไห้ตามแล้วอ่ะ

    คยูสรุปแกรักใครกันแน่ ถ้าแกไม่รักเฮ แกจะไปไหนก็ไปเลย งอนแล้ว ชิ! #เพื่อ?

    คนที่น่ากลัวตอนนี้เค้าว่าคือนาบีนะ สวมหน้ากากมากกว่าฮยอกแจซะอีก ดูร้ายเงียบยังไงก็ไม่รู้อ่ะ

    บอมฮยอกน่าสงสารมากอ่ะ ทำไมไม่บอกกันตรงๆไปเลยหล่ะ จะเก็บมันไว้ทำไมความรู้สึกหน่ะ บอกไปเลยๆ #แล้วแกไปเกี่ยวอะไรด้วย
    #1,100
    0
  22. #1099 Boyozaa (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2555 / 22:32
    ลุ้นๆๆๆอะ ไรเตอร์ ยิ่งอ่านยิ่งสงสาร ฮยอกแจ คนอะไรชีวิตจะน่าสงสารขนาดนั้น

    แต่ขอเถอะ ใครไม่รัก ขออีตาวอนรักเอถะ
    #1,099
    0
  23. #1098 * [J]o[L]ee[P]op ,, ♥ (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2555 / 22:30
    อ่าวววว เอยซีนู่ล๊าาาาาาาาาาาาา T__________T
    ไรเตอร์อ่า วันนี้มิใช่วันเอพริลฟูเดย์นะ
    วันนี้วันศุกร์นะ วันสุขน๊าาาาาาาาาาา 55555+

    แต่ไม่เปนไร แค่ได้อ่านเรื่องนี้ก้อชื้นใจแล้ว ><
    แค่นี้เรารอได้ เพราะคิดว่าอึนอึนก้อไม่รอดคิมคิตอนหน้า
    ใช่ปะ? **น้ำลายเยิ้มมมม** 555555555+

    เอิ่ม.... ตอนนี้เริ่มรู้สึกไม่ชอบนาบีเลยให้ตายสิ =_=
    ผญ.อะไรทำไมร้ายกาจขนาดนี้ นี่ขนาดคำพูดคำจานะ
    อารมนางไม่เคยคงที่เลยจิงๆ แล้วไหนจะเรื่องลูกอีก?
    ตกลงนางรักไคมั่งปะ? อึนอึน? แทมิน? ฮยอกแจ?
    ฮยอนซูอีก... จิงๆแล้วฮยอนซูที่ดูโหดๆโฉดๆยังดูรักฮยอกมากกว่าเลย = =

    ชักจะตะหงิดๆปูมหลังของฮยอกแจแบบกลายๆแล้วสิ ...

    แต่ยังไงก้อตาม เค้าก้อยังยืนยันที่จะรักฮยอกแจของเค้า
    ฮืออออออออออออออ สงสารรร
    ถึงฮยอกแจจะร้ายยังไง นาง(?)ก้อยังเปนนางเอกในใจเค้าเสมอออออ
    แอบใจหายทุกครั้งเวลาอ่านว่าฮยอกร้องไห้ มันถ่ายทอดความเหงาออกมาชัดเลย
    ชเวอ่า... ใจอ่อนกับฮยอกเถอะนะ อย่าไปฟังคยูยุสิ! (อ่าว สรุปคยูผิด!)
    ของแบบนี้มันอยู่ที่ใจ แล้วฮยอกแจที่ร้ายไปก้อเพราะมีเหตุผลนะ?? (อวยฮยอกแจเตมที่ 555)
    แต่ตอนมินโฮกับฮยอกแจอยู่ด้วยกันก้อน่ารักนะ มันดูเหมือนแม่ลูก(?)
    น่าเอ็นดูดีออก มีแม่ใหม่สวยๆร้ายๆแบบนี้ก็เก๋ไปอีกแบบนะวอน 5555+

    ไรเตอร์มาต่อเถอะค่ะ อัพทีเดียว 2 ตอนไม่ได้หรอ
    เค้าออกจะรอเรื่องนี้ รอตอนหน้าเปนพิเศษ (หื่นมากกก)
    แล้วที่สำคัญก้อรอตอนหน้าโน้นของอีกคู่ด้วยนะ 555

    ปล. คราวที่แล้วเม้นผิดโดนล้อในเฟส
    คราวนี้จะตั้งใจพิมเลยว่า "อย่าอู้ๆ" 5555+
    ยังไงก้อสู้ๆค่ะ ^^

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 ธันวาคม 2555 / 22:33
    #1,098
    0
  24. #1097 muu_lek (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2555 / 22:23
    สนุกมากเลยยย *^*



    รอดูทุกคู่เลยย

    สงสารบอมกับอึนฮยอกจัง



    ฮยอกแจเรียกหมาที่โรงเรียนมินโฮ ฮาดี 55555
    #1,097
    0
  25. #1096 แม่ยกคยฮ (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2555 / 22:20
    เอ็นซี อยู่หนใด -.,-" (เหมือนป้าหื่นๆ ไม่นะ)



    โอ๊ยเจ็บเลยไม๊ อีทงเฮ บักคยูเอ็งนะเอ็ง อยากจับมาขึงพืด

    เอาแส้ตีๆ แล้วบอกว่า บอกความจริงมาเดี๋ยวนี้ ว่ารักใคร



    สงสารทั้งบอมฮยอก ทั้ง วอนฮยอก T^T ชอบฉากตอนร้องเพลงกล่อมมินโฮมาก

    ดูเป็นคุณแม่ผู้แสนอบอุ่น โอ้ แม่พระ (เวอร์)

    พี่วอนเห็นเค้าร้องไปปลอบเค้าหน่อย อย่าปล่อยให้เค้าเสียใจ



    คุณแม่นี่คิดอะไรคะ ไปเลยนะ กลับไป >.< ดูคุณแม่จะร้ายที่สุดแล้วเนี่ย 

    อรั๊ย กรี๊ดใส่หน้าคุณแม่
    #1,096
    0