ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 47 : -12-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 853
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    16 พ.ย. 55

 

 

 

อี แฮซอก...

อึนฮยอกมองรูปถ่ายของชายวัยกลางคนค่อนชราของคนที่มีศักดิ์เป็นอาของอี ฮยอกแจ ผู้ชายที่พี่ชายของเขาหมายหัวเอาไว้ว่าเป็นตัวอันตราย และคณะผู้บริหารระดับสูงอีกไม่กี่คนที่ถูกลิสต์รายชื่อ อึนฮยอกดึงจดหมายสีขาวออกจากซอง มันไม่มีข้อความอะไรมากผิดกับลักษณะของพี่ชายที่ไม่ได้เจอน้องชายของตนมาแสนนาน อี ฮยอกแจเพียงกระชับให้เขาระวังตัวให้ดี สอนหลักการเป็นประธานบริษัทให้ซึ่งไม่น่าห่วงอะไร  ฮยอนซูเองก็คอยช่วยเหลืออึนฮยอกอยู่เรื่อยๆ ไหนจะคิบอม และทงเฮอีกล่ะ

อึนฮยอกหลุบตามองเบอร์มือถือของชเว ซีวอน โจ คยูฮยอน และเบอร์ของพี่ชายตัวเอง เขาเมมมันไว้ในโทรศัพท์แต่ตัวเองกลับไม่กล้าพอที่จะโทรหาฮยอกแจ จากกันในฐานะคนตายมานานถึงห้าปีเต็ม...เขาพูดได้เลยว่าไม่รู้จะคุยยังไง

น้องชายฝาแฝดของอี ฮยอกแจพูดได้เต็มปากเต็มคำว่าตัวเองไม่พร้อมสำหรับการเผชิญหน้ากับเหล่าคนที่ต้องจากลากันนานถึงห้าปีเต็ม ถึงคนอื่นอาจจะไม่รู้ว่าเป็นเขา...แต่ก็นั่นแหละ ไม่ชินอยู่ดีกับการที่จะต้องทำตัวเป็นคนอื่น

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนร่างสูงของคิม คิบอมจะก้าวเข้ามาแย้มรอยยิ้มบางให้

“ไปกินข้าวเย็นกันไหม?

อึนฮยอกยิ้มตอบ ก่อนจะพยักหน้ารับ คิบอมทำตัวเป็นคู่หมั้นที่แสนดีและเว้นระยะห่างแต่พองาม บอกตามตรงว่าอึนฮยอกอดรู้สึกดีใจไม่ได้ที่อีกฝ่ายไม่ได้เรียกร้องขอเรื่องบนเตียงให้เขาอึดอัด ตามประสาคู่หมั้นสมัยใหม่คู่อื่นๆ แม้อึนฮยอกจะรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของคนตรงหน้าจะเข้าเกณฑ์ลึกซึ้งกับพี่ชายตัวเองแล้วก็ตาม

รถของคิบอมยังเป็นคันเดิม เหมือนๆกับรถของทงเฮที่ยังใช้รถเปิดประทุนสีแดงเข้ม อึนฮยอกไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจำมันได้ดี ยิ่งกว่าบางสิ่งที่ควรจำเสียอีก ทันทีที่ก้าวขาขึ้นรถดอกกุหลาบสีแดงสลับขาวก็ปรากฏ คิบอมยกมือขึ้นลูบศีรษะเขาที่กำลังนิ่งอึ้ง

“นี่เรากำลังจะไปเดตกันนะ”

อึนฮยอกหันมองคนข้างตัว ก่อนจะเผยอยิ้มออกมาอย่างเขินเล็กๆ เพราะนี่คือต่อหน้าพนักงานแทบทั้งบริษัท ความจริงก็ไม่น่าแปลกเพราะเราเป็นคนรักกัน ใช่...อี ฮยอกแจมีสถานะเป็นคนรักของคิม คิบอมอยู่แล้วนี่

“นี่...”คิบอมเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงเพลงเบาๆที่เปิดคลอ หันมาหาอีกคนแล้วยิ้มออกมาจางๆ “...จะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ พักนี้คนอื่นๆเขาชอบบอกว่านายน่ะเงียบไป พวกฉันเป็นห่วงรู้มั้ย”

“อ่า...”อึนฮยอกหลุบตาต่ำมองช่อดอกกุหลาบในมือ “...ฉันไม่รู้จะพูดอะไรเนี่ยสิ”

“นายก็รู้ว่าพูดกับฉันได้ทุกเรื่อง...”คิบอมหัวเราะออกมาเบาๆ “...ฮีชอลเริ่มเร่งรัดเรื่องงานแต่งของเราอีกแล้วล่ะ นายคิดว่ายังไง”

“เลื่อนไปก่อนเถอะ”อึนฮยอกตอบอย่างที่ไม่ต้องคิดมาก พอคิบอมมองหน้าเขาก็ขยายความเสียงอ้อมแอ้ม “...ฉันยังไม่พร้อมน่ะ”

มันคงดูไม่ดีนักหรอก ถ้าหากเขาจะแต่งงานแทนพี่ชายของตัวเอง ฮยอกแจรู้เข้าคงเสียความรู้สึกน่าดู

“นาย...พูดเหมือนไม่อยากแต่งกับฉันเลยนะ”คิบอมพูดออกมาเสียงเบา อึนฮยอกหันไปมองคนข้างกาย เจ้าตัวโคลงหัวเหมือนไม่รู้จะพูดว่าอะไรดี “...ไม่รู้สิ ฉันกลัวว่านายคงจะตะขิดตะขวงใจอยู่ เพราะเราเป็นเพื่อนกันมาตั้งสิบปีนี่เนอะ ถ้าหากเราสองคนต้องเปลี่ยนสถานะกะทันหันเหมือนในตอนนี้ ถึงเป็นนายเองก็คงจะอึดอัดใจใช่มั้ยล่ะ”

“...”

“เอาเถอะ...”คิบอมถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้ เมื่ออีกคนยังนั่งมองหน้าเขานิ่งๆ “...นายคงไม่อยากจะพูดเรื่องนี้ อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมฮยอกแจ อาหารญี่ปุ่นอย่างที่นายชอบดีไหม?

“อ่า...ก็ดีนะ”

อึนฮยอกหลุบตาต่ำมองดอกกุหลาบในมือของตนเองแทนที่ คิบอมเหลือบมองก่อนจะหันไปสนใจเส้นทางด้านห้าต่อด้วยความเหนื่อยอ่อนใจ จนกระทั่งรถของเขาเลี้ยวเข้าร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดังที่มีการตกแต่งสวยหรู ร่างสูงเดินลงมาจะเปิดประตูให้คนที่นั่งข้าง หากอึนฮยอกกลับชิงเปิดมันเสียก่อน คิบอมเลยได้แต่ทำเป็นยืนรออีกฝ่ายนิ่งๆ

แปลก...

นั่นคือความคิดของรองประธานของโรสมาร์ค เขาพินิจคนข้างกายที่ยังถือดอกกุหลาบติดมือมาด้วย ท่าทีของคนข้างกายแปลกๆไปจนเขารู้สึกหวั่นไหว ความจริงแล้วรสจูบของฮยอกแจก็ไม่ได้เป็นเหมือนเดิมเลยสักนิด ท่าทีที่เปลี่ยนไปแบบนี้มันชวนให้เขานึกถึงใครบางคนเสียมากกว่า

แต่ก็นั่นแหละ...ยิ่งคิดก็ยิ่งเหมือนฝันลมๆแล้งๆ มันไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้วล่ะ

“พี่คิบอมมมม~

เสียงใสเจื้อยแจ้วดังขึ้นพร้อมร่างเล็กของคิม เรียวอุคที่ตรงดิ่งมาที่พวกเขาพร้อมรอยยิ้มหวาน

“พี่มากินข้าวร้านนี้เหมือนกันเหรอ? ผมก็ว่าจะมากินข้าวที่ร้านนี้เหมือนกันนะ”เรียวอุคว่าตาแป๋ว ก่อนจะหันไปมองคนข้างๆแล้วยิ้มกว้าง โบกมือให้อย่างสนิทสนม “อ้าว~ พี่ฮยอกแจ~ สวยไม่สร่างเลยนะครับ”

“อ่า...”อึนฮยอกชะงัก เขาไม่เคยรู้จักมักจี่ผู้ชายตัวเล็กตรงหน้าเลยสักนิด ได้แต่ยิ้มน้อยๆให้แล้วโบกมือกลับ “...หวัดดี”

เรียวอุคชะงักกึก หันมามองหน้ากันกับคิบอมก่อนจะหันมาถามเสียงอ่อนลง “พี่ไม่สบายเหรอครับ?

“อ่อ...ฉันเหนื่อยนิดหน่อยน่ะ”อึนฮยอกแก้ตัวน้ำขุ่นๆ เดาว่าท่าทางการทักทายของเขาจะไม่เหมือนกับพี่ชายเลยสักนิดสินะ

“ได้ข่าวว่าพี่ถูกจับตัวไป ผมล่ะเป็นห่วงแทบแย่...”เรียวอุคยังคงเป็นรุ่นน้องตระกูลคิมที่ช่างจ้ออยู่เสมอ หันไปหาคนข้างหลังที่เดินตามมาต้อยๆ “...เนอะ ซองมินเนอะ!

ชื่อของอี ซองมินทำเอาอี อึนฮยอกถึงกับชะงัก เขาหันควับมามองเพื่อนตัวอวบที่ตอนนี้ดูดีขึ้นมากกับเสื้อผ้ามีราคา หากกระนั้นแววตาและรอยยิ้มของซองมินก็ยังเหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยน เค้าหน้าอีกคนยังอ่อนหวาน ท่าทางยังใจดีและใจเย็นเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน อึนฮยอกกับซองมินน่ะ...เป็นเพื่อนกันมานานมากแล้วนะ

“ซองมิน...”อึนฮยอกรู้สึกเหมือนขอบตาตัวเองร้อนผ่าว นานแล้วที่เขาไม่ได้เจอเพื่อนคนนี้ นานมากกว่าใคร...หากนับรวมเวลาที่ยังความจำเสื่อมเข้าไปด้วย มันกินระยะสักประมาณหกปีได้เลยกระมัง ความโหยหาทำให้ลำคอรู้สึกตีบตันจนต้องเผลอซุกหน้ากับช่อกุหลาบซ่อนแววตาที่แดงเรื่อของตนเองไว้

“คุณฮยอกแจเป็นไงบ้างครับ”ซองมินเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มหวาน “...ได้ข่าวว่าถูกจับไป ผมเป็นห่วงน่าดูเหมือนกัน แต่พอเห็นว่าคุณปลอดภัยก็ดีใจนะฮะ”

“อะ...อื้อ ขอบใจนะ”อึนฮยอกรู้สึกว่ายากเหลือเกินที่จะบังคับเสียงของตนเองไม่ให้สั่นเครือ เหมือนตอนแรกๆที่เขาเจอกับคิบอม อี ซองมินน่ะเป็นเพื่อนคนสำคัญที่อี อึนฮยอกมีเพียงคนเดียวในชีวิต เพราะฉะนั้นแค่ห้ามตัวเองไม่ได้โถมกอดใส่คนตรงหน้าก็ลำบากแล้ว

“เราเข้าไปจองโต๊ะกันเถอะครับ เดี๋ยวเต็มนะ”เรียวอุคเอ่ยเสียงเจื้อยแจ้ว ก่อนจะจูงกึ่งลากอี ซองมินเข้าไปในร้านอาหาร

คิบอมมองตาม ก่อนจะหันมาแตะบ่าคนข้างกาย

“ไปกันเถอะ ฮยอกแจ!? เป็นอะไรหรือเปล่า?

ร่างสูงขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นทาทางเหมือนจะร้องไห้ของอีกคน อึนฮยอกส่ายหน้าแรงๆแล้วตัดบทโดยการเดินตามคนสองคนนั้นเข้าไป คิบอมยิ่งสงสัยเป็นการใหญ่ คนอย่างอี ฮยอกแจ...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็แทบจะไม่ยอมแสดงอาการเหมือนตัวเองกำลังอ่อนแอให้คนอื่นได้เห็น ขนาดโดนชเว ซีวอนข่มขืนกลับมา...หรืออึนฮยอกกระโดดน้ำฆ่าตัวตายไปเมื่อห้าปีก่อน เขายังไม่เคยเห็นฮยอกแจร้องไห้เลยสักแอะ

บางทีนะ...

...ตอนนี้คิม คิบอมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังพลาดอะไรไปบางอย่างแล้วล่ะ

 

**

 

“ก็บอกแล้วไงล่ะครับ ว่าผมน่ะไม่มีอะไรกับคนของโรสมาร์ค”

ชเว ซึงฮยอนเอ่ยออกมาด้วยท่าทีเอือมระอาหลังจากโดนลูกพี่ลูกน้องทั้งสอง รวมถึงผู้บริหารระดับสูงอีกหนึ่งเรียกมาขึ้นศาลถึงคฤหาสน์ตระกูลชเว

“แล้วนายไม่รู้จักคนของโรสมาร์คเลยเหรอ?”ชเว ซีวอนถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

ซึงฮยอนส่ายหน้า พอโดนสายตาคาดคั้นจากทั้งซีวอนและคยูฮยอนก็ทำไหล่ห่อ ก่อนจะพยักหน้ายอมรับออกมาเบาๆ

“ก็ทง ยองเบ กับควอน จียงเคยอยู่โรงเรียนศิลป์เดียวกันที่แอลเอน่ะ ก็ต้องรู้จักกันเป็นธรรมดานี่ครับ แต่ก็แค่รู้จักเฉยๆนะฮะ”

“แล้วทำไมไม่ยอมบอกตั้งแต่ตอนที่พวกเราถามครั้งแรกล่ะ”คยูฮยอนยิงคำถามบ้าง

ซึงฮยอนเกาท้ายทอยแล้วทำหน้าอย่างคนเริ่มหมดความอดทนเข้าไปทุกที “ก็เล่นนั่งกดดันกันซะขนาดนี้ ผมจะอึดอัดบ้างไม่ได้หรือไง ถ้าบอกว่ารู้จักแล้วพวกพี่ๆก็ต้องถามคำถามอื่น เป็นต้นว่ารู้จักกันขนาดไหน สนิทสนมไหม แล้วก็อีกเยอะแยะ ผมมันขี้เกียจตอบคำถาม ว่าแต่ใครมันเป็นตัวจุดฉนวนให้พี่กับคยูฮยอนไม่ไว้ผมล่ะเนี่ย!?

ซีวอนกับคยูฮยอนสามัคคีกันหันหน้าไปมองชิม ชางมินทันที ซึ่งเจ้าตัวก็เบือนหน้าหลบสายตาของซึงฮยอนทันควัน แม่งเอ๋ย~ หน้าก็โหดอยู่แล้ว พอทำหน้าฆาตกรยิ่งทำให้เขาหายใจไม่ทั่วท้องเข้าไปกันใหญ่

“แล้วที่ชางมินบอกว่าเห็นนายไปดื่มกับคนของโรสมาร์ค หมอนั่นเป็นใครกันเหรอ?”คยูฮยอนถาม เล่นเอาชางมินหันมาค้อนเคืองใส่ เอาชื่อกูไปอ้างแบบนี้ซึงฮยอนก็ยิ่งเขม่นหน้าเขาไปกันใหญ่อ่ะดิ

“อ่า...นั่นมัน...”ซึงฮยอนทำหน้าเก้อกระดากขึ้นมาทันที อักอ่วนจนคนมองต้องจ้องแล้วจ้องอี เพื่อรอฟังคำตอบจนในที่สุดนักออกแบบของไลอ้อนจิวเวอร์รี่ก็สารภาพออกมาจนได้ “...ยองเบน่ะครับ แค่รู้จักกันตอนเรียนอยู่ที่แอลเอ พอหมอนั่นกลับมาจากแอลเอแล้วพอบังเอิญเจอกัน ก็เลยไปสังสรรค์กันนิดๆหน่อยๆประสาเพื่อนร่วมรุ่นน่ะ”

“ทีมนักออกแบบของโรสมาร์ค...”คยูฮยอนเอ่ยออกมาเสียงเครียด ซึงฮยอนส่ายหน้าเบาๆ

“ไม่อ่ะ รายนั้นเป็นเพียงผู้ช่วยที่คอยเก็บผลงานของจียงเฉยๆ”

“ควอน จียง?...”ซีวอนเลิกคิ้วขึ้นสูงเข้าไปอีก “...ทำไมต้องมีคนคอยเก็บผลงานของนักออกแบบเบอร์หนึ่งของโรสมาร์คด้วยล่ะ?

“กะ...ก็หมอนั่นขี้ลืมอ่ะพี่...”คราวนี้ซึงฮยอนทำหน้าละเหี่ยใจโคตรๆเลย “...ขี้ลืมถึงขั้นอัลไซเมอร์แดกเลย ขนาดผมแม่งยังจำไม่ได้ พวกโรสมาร์คเลยต้องให้ยองเบคอยอยู่ดูแลไอ้หมอนั่น ไม่งั้นงานสำคัญๆอาจจะหายไปก็ได้”

“นี่โรสมาร์คมีจุดอ่อนแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย”ชางมินเอ่ยออกมาอย่างเหลือเชื่อ

คนของไลอ้อนจิวเวอร์รี่มองหน้ากันก่อนจะเหยียดยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ เล่นเอาซึงฮยอนปาดเหงื่อตัวเองเบาๆ

“พี่อย่า...คิดไม่ดีกับจียงนะ”

“ทำไมล่ะ”ซีวอนหันมาถามน้องต่างสายเลือดตัวเองอย่าจับพิรุธต่อ

“ก็ไม่มีอะไรหรอก...”สาบานได้ว่าเห็นซึงฮยอนหลบตาแล้วมีท่าทีกะอักกระอ่วนใจอย่างเห็นได้ชัด “...หมอนั่นไม่มีอันตราย เรื่องฝีมือผมยังพอสู้กับมันได้ เพราะงั้นเราสู้กันแบบแฟร์ๆจะดีกว่า”

ผู้บริหารทั้งสามคนหันมองหน้ากันอีกครั้ง ก่อนที่ซีวอนจะพยักหน้ารับ

“ก็ได้ เห็นแก่มิตรภาพของพวกนายก็แล้วกัน”

“ขอบคุณฮะ”ซึงฮยอนมีสีหน้าดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ซีวอนส่งสัญญาณให้อีกคนเป็นอิสระ นักออกแบบคนเก่งเลยเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

“ให้ผมตามสืบดีมั้ย”คยูฮยอนกระซิบถามพี่ชายของตัวเอง

ซีวอนพยักหน้า “ถ้าลองเกี่ยวกับคนของโรสมาร์คแล้ว ถึงซึงฮยอนจะเป็นคนตระกูลชเวก็เถอะ แต่ก็อดไม่ได้หรอก”

คยูฮยอนพยักหน้า ก่อนจะสาวเท้าตามร่างของซึงฮยอนไปอย่างรวดเร็ว ชางมินหันมามองหน้าชเว ซีวอนก่อนจะยิ้มแหะๆให้อีกฝ่าย

“ผมเองก็ขอตัวกลับก่อนจะดีกว่า เอ้อพี่...ประธานของโรสมาร์คเป็นไงบ้างอ่ะครับ”

“ทำไม...”ซีวอนหันมามองผู้บริหารไฟแรงตรงหน้า “...สนใจเขานักหรือไง”

“ก็...”ชางมินทำหน้าเหมือนเด็กโดนจับได้ว่าทำความผิดเล็กๆ แก้มของผู้บริหารตรงหน้าแดงเรื่อเล็กๆ นั่นทำให้ซีวอนรู้สึกไม่ชอบใจเลยสักนิด ชางมินถอนหายใจออกมาเบาๆ “...นิดหน่อยน่ะครับ”

“ลืมไปได้เลย...”ซีวอนเอ่ยเสียงเครียด “...ไม่ว่าใครในโรสมาร์ค นายอย่าไปยุ่งกับเขาเลยท่าจะดีกว่า”

ชางมินทำปากยู่นิดๆ ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายแล้วเดินออกจากห้องไป บางทีนะ...ชเว ซีวอนก็คิดว่าอี ฮยอกแจถึงจะสมควรรักสู้อึนฮยอกไม่ได้ แต่ก็เสน่ห์แพรวพราวจนน่ากลัวเลย แน่นอน...ทุกสิ่งทุกอย่างที่หล่อหลอมเป็นอี ฮยอกแจ ซีวอนเชื่อว่ามันอันตรายกับเขาทั้งนั้น

ร่างสูงก้มมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง ตอนนี้เป็นเวลานอนของเจ้าตัวเล็กประจำบ้าน น่าเสียดายที่วันนี้ซีวอนได้เล่นกับลูกชายตัวเองน้อยมาก ไม่ใช่อะไรหรอก เพราะระหว่างที่เขาไม่ว่าง มินโฮก็สนิทสนมกับอึนฮยอกจนตัวแทบติดเป็นตังเมแล้ว ตอนนี้พออึนฮยอกไม่อยู่ เหลือแต่อี ฮยอกแจที่หน้าเหมือนกันราวกับพิมพ์เดียว มินโฮก็เลยติดอี ฮยอกแจไปด้วยเลย คงเพราะแยกไม่ออกนั่นแหละว่าใครเป็นใครกันแน่ วันนี้เลยมีคนใช้หลายคนวิ่งโร่เข้ามาฟ้องเขาว่าฮยอกแจกำลังแกล้งให้ลูกชายคนดีของเขาให้โยเยตั้งหลายรอบ โดยเฉพาะตอนที่มินโฮวิ่งเล่นรอบสระแล้วโดนฮยอกแจตวาดใส่เพราะเจ้าตัวเล็กวักน้ำสาดใส่พี่เลี้ยงจำเป็น เพราะอยากจะเล่นด้วย ซีวอนเงี้ยใจหายวาบ ยังนึกอยู่เลยว่าโชคดีนะที่ฮยอกแจไม่คิดจับลูกชายเขาถ่วงน้ำ แต่ก็นั่นแหละ...มินโฮติดอึนฮยอกอย่างกับตังเม เลยพลอยแยกเจ้าตัวกับฮยอกแจออกไม่ได้ง่ายๆ

เจ้าของบ้านเดินตามหาลูกชายตัวเองรอบคฤหาสน์ ก่อนจะมาเจอชเว มินโฮที่นั่งตาแป๋วดูจอทีวีสี่เหลี่ยมที่กำลังฉายการ์ตูนวอลดิสนีย์ชื่อดังเรื่องไลอ้อนคิง ซีวอนหน้าแหยเพราะแอร์กำลังตกไปที่โซฟาตัวนั้น ไหนจะเหล่าสารพัดของเล่นที่วางเกลื่อนพื้น เหมารวมถึงของหวานแบบคุกกี้ที่ตกเกลื่อนพื้นอีกล่ะ เรียกได้ว่าอี ฮยอกแจเป็นสุดยอดพี่เลี้ยงเท่าที่ซีวอนเคยเห็นมาเลยล่ะ

ร่างสูงเดินมาจับแก้มลูกรักที่หันมามองพร้อมยิ้มหวาน แก้มใสนั่นเย็นวาบจนคนเป็นพ่อต้องรีบอุ้มขึ้นมากอดแนบอก นึกเคืองอี ฮยอกแจอยู่รำไร ทำไมปล่อยให้ลูกเขามีสภาพนี้ไปได้ล่ะ แต่ก็อย่างว่าล่ะนะ...ฮยอกแจไม่ใช่อึนฮยอก เรื่องเลี้ยงเด็กนี่ต่างกันอย่างเห็นได้ชัดจริงๆ

ว่าแต่หมอนั่นหายไปไหนซะล่ะ...

ดวงตาคู่คมหลุบต่ำ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นสูงแล้วหลุดยิ้มออกมาเมื่อเห็นคนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนโซฟา ท่าทางเหมือนจะเหนื่อยจัดอาจเพราะไม่เคยต้องมานั่งเลี้ยงเด็กเล็กแบบนี้ก็เป็นไปได้ แถมยังขดตัวเพราะความหนาวจากลมแอร์เย็นๆที่เป่าโดนอีกต่างหาก ซีวอนอุ้มมินโฮที่เริ่มตาปรือออกจากห้องไปอย่างไม่ไยดีคนที่นอนอยู่เท่าไหร่นัก แสบแบบเนี้ย...มันก็น่าแกล้งซะให้เข็ด

จัดการส่งลูกรักเข้านอนเป็นที่เรียบร้อย ก่อนจะเดินมานั่งดูเอกสารที่จะใช้สำหรับในวันพรุ่งนี้อย่างสบายอารมณ์ ไม่หรอก...เพราะเปิดมองงานของตัวเองเพียงหน้าสองหน้าเขาก็ต้องลุกไปที่ห้องนั่งเล่นของเด็ก กอดอกมองคนตัวบางที่ยังหลับพริ้มอยู่บนโซฟา ร่างสูงเผลอทรุดตัวลงเพื่อมองดวงหน้านวลนั่นให้ชัดๆ ถึงอีกคนจะซุกหน้ากว่าครึ่งแอบไว้กับท่อนแขนเรียว แต่แพขนตาหนานั่นยังเด่นชัดเพราะตัดกับผิวขาวจัดนั่น มืออุ่นเลื่อนไปเกลี่ยแก้มใสนั่นอย่างเผอเรอ ก่อนจะชะงักและชักมือกลับแทบไม่ทัน

ชเว ซีวอนทำหน้าเครียด เดินไปหยิบผ้าห่มแล้วคลี่ทับร่างนั้นเบาๆ ฮยอกแจครางอือ พลางซุกตัวเข้าหาผ้าห่อมผืนใหญ่ ร่างสูงเหลือบแลร่างนั้นเล็กน้อย ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องนั้นไปอย่างเร่งรีบ

 

อันตราย...อันตรายจริงๆนั่นแหละ

 

**

 

ชเว ซึงฮยอนไม่ได้กลับคอนโดอย่างที่โจ คยูฮยอนคิดจริงๆ นักออกแบบของไลอ้อนจิวเวอร์รี่ตรงมาผับแห่งหนึ่งแทน ที่จริงก็ไม่น่าแปลกหรอกนะ เพราะซึงฮยอนเองก็เป็นผู้ชายเที่ยวจัดคนนึง แต่ไอ้ที่แปลกนั่นก็คือดันมาเจอกับคนของโรสมาร์คที่คยูฮยอนจำได้ว่าชอบอยู่กับนักออกแบบเบอร์หนึ่งของโรสมาร์คบ่อยๆ ท่าทีเบื่อโลกของทง ยองเบนั่นดูมีสีสันขึ้นเยอะ ทักทายกันด้วยการตบบ่าแสดงว่าสนิทสนมกับพอตัวไม่ได้เหมือน แค่คนรู้จัก แบบที่ซึงฮยอนบอก คยูฮยอนรู้สึกหงุดหงิดอย่างแรง...ชเว ซึงฮยอนโกหกพวกเขา

รอจนซึงฮยอนกับยองเบเดินเข้าไปในผับนั่นก่อน คยูฮยอนก็ก้าวตาม แต่ดันชนปั่กเข้ากับใครบางคนที่รีบร้อนจนไม่ได้ดูตาม้าตาเรือเสียนี่

“ขอโทษฮะ!

คนที่แต่งตัวจัดจนถึงขั้นเข็ดฟันตรงหน้าบอกไวๆ คยูฮยอนกระพริบตาปริบๆเมื่อเห็นควอน จียงระยะประชิด อีกคนทำหน้าประหลาดพอๆกับเขา ก่อนเสียงของผู้บริหารเบอร์หนึ่งของโรสมาร์คจะดังเข้ามา

“จียง! รอด้วยสิ!!

ทงเฮเอ่ยปนหอบ ควอน จียงพอเห็นว่าเพื่อนสนิทรู้จักมักคุ้นกับศัตรูตัวเองก็ทำท่าจะเข้าไปเอาเรื่องซะอย่างนั้น และอาจเป็นเพราะเขามาด้วยคนเดียวก็เป็นได้เลยจับคนไฮเปอร์นี่แทบจะไม่ทัน

ดวงตาสีอ่อนสบกับดวงตาสีดำเข้มของใครบางคนเข้าอย่างจัง ต่างตะลึงและงงงันกันไปตามๆกัน ทงเฮกับคยูฮยอนต่างหลบสายตาของกันและกัน ก่อนที่ร่างบางจะถามเสียงเบาไม่เหมือนคนที่คุ้นเคยกันดีแม้แต่น้อย

“มาทำอะไรน่ะ?

“แล้วคุณ...”คยูฮยอนยังคงใช้สรรพนามที่ห่างเหิน “...มาทำอะไรล่ะ”

“เรากำลังตามล่าหาหนอนบ่อนไส้ครับ!!

จียงเอ่ยแทรก ก่อนจะหันมาจูงมือทงเฮให้เดินเข้าไปในผับอย่างว่องไว คยูฮยอนรีบตามเข้าไปแล้วดึงเอาอีกสองคนให้หลบสายตาของเป้าหมายที่หันมองกลับมาอย่างสงสัย

ซึงฮยอนกับยองเบเลือกที่จะทรุดตัวลงนั่งตรงมุมอับมุมหนึ่ง จียงกัดฟันกรอดๆ

“ไอ้เบ้!! มันหลอกพวกเรามาตลอดเลยครับคุณทงเฮ!!

“เงียบๆสิ ฉันฟังสองคนนั่นพูดไม่รู้เรื่อง!”ทงเฮตัดสินใจเอื้อมมือมาปิดปากของควอน จียง ขณะที่พยายามเงื้อหูฟังคนสองคนที่คุยกันอยู่มุมอับ

โต๊ะข้างๆลุกไปเมื่อเสร็จกิจ จียงรีบวิ่งเข้าไปจองที่อย่างไร้มารยาท ทำเอาคยูฮยอนกับทงเฮเดินตามแทบไม่ทัน เสียงฝีเท้าที่รัวเร็วทำเอาซึงฮยอนกับยองเบหันควับมามองโต๊ะข้างๆ จียงกระโดดพุ่งเหลนมุดหน้าลงกับโซฟาเป็นการหลบสายตาของคนทั้งคู่ คยูฮยอนรีบดึงทงเฮให้หันหลังหลบสายตาของเป้าหมาย ทำเอาดวงหน้าของผู้บริหารแห่งโรสมาร์คซบลงมาบนบ่าของเขาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

ดวงตาสีสนิมคู่หวานช้อนมองโจ คยูฮยอนที่ทำหน้าตกตะลึงกับความแนบชิดที่เกิดขึ้นโดยเป็นฝีมือของเขาทั้งสิ้น ร่างสูงหลบสายตาแล้วรีบปล่อยร่างของอีกคนที่เขาเผลอโอบเอาไว้ทั้งตัว ต่างมองหน้ากันไม่ได้อีกพักใหญ่ๆ เดินไปนั่งขนาบกับจียงเพื่อเว้นระยะห่างให้เขาทั้งคู่ ทงเฮยกมือขึ้นแตะหน้าอกตัวเอง กลัวว่าเสียงหัวใจมันจะดังกลบเสียงสนทนาของอีกสองคนที่อยู่ด้านหลังโซฟานี่เหลือเกิน ขณะที่คยูฮยอนเองก็หลับตาแน่นแล้วถอนหายใจออกมาแรงๆ

 

“กูว่ามึงหาเมียใหม่เหอะว่ะซึงฮยอน”

 

เสียงของยองเบดังรอดมาดึงความสนใจจากทุกคน อาจเพราะโซฟามันไม่หนาพอเลยทำให้อีกสามคนได้ยินเต็มหู ต่างพากันสามัคคีตวัดสายตามองคนทั้งคู่เป็นตาเดียว พบว่าชเว ซึงฮยอนกำลังยกมือข้างนึงกุมขมับอย่างกลุ้มจิต ขณะที่ทง ยองเบก็ทำหน้าเอือมระอาโคตรๆ

“จริงๆนะเว้ยเทมป์! กูว่าไอ้จีแม่งจำไม่ได้หรอกว่ะว่าเคยเป็นเมียมึงอ่ะ! ไอ้ห่านี่เคยจำเหี้ยอะไรได้ที่ไหน!? ขนาดตอนอยู่ที่แอลเอแม่งนอนกับมึงแทบทุกคืนยังจำไม่ได้เลยว่าชื่อจริงมึงคือชื่ออะไร!?...”

คราวนี้ทั้งโจ คยูฮยอนและอี ทเฮหันขวับมามองคนที่นั่งอยู่ตรงกลางอย่างเหลือเชื่อ ควอน จียงเองก็กำลังทำหน้าเหมือนพบสิ่งมหัศจรรย์อันดับสิบของโลก (แน่นอนว่าแปดยังน้อยไป) เสียงของซึงฮยอนดังแว่วขึ้นมาอีกอย่างเครียดๆ

“อย่าว่าแฟนกูน่า...”ซึงฮยอนทำตาดุใส่หน้าเอือมๆของคนตรงหน้า “ความจริง...กูก็ผิดเองแหละที่ทิ้งมันไปโดยไม่บอกไม่กล่าว ก็แหม...พี่ซีวอนตอนนั้นเรียกตัวกลับเกาหลีกะทันหันนี่หว่า”

“เออ กูรู้ว่าท่าจบของพวกมึงมันไม่ค่อยโสภานัก ความจำของไอ้จีมันถึงได้เลยขาดๆเกินๆไปบ้าง แต่ก็เหลือเชื่อเลยนะเว้ย ตอนมึงทิ้งมันไปแม่งร้องไห้อย่างกับจะเป็นจะตาย บอกกูแต่ว่ากูจะลืมให้หมด...กูจะลืมไอ้เชี่ยเทมป์ให้หมดใจ แล้วแม่งก็ลืมมึงได้จริงๆ เชื่อเลยว่ะ =[]= ความจริงแล้วตามตำราน้ำเน่ามันต้องจำมึงจนฝังใจไม่ใช่เหรอวะ”

“มึงก็รู้...แฟนกูมันใช่มนุษย์ที่ไหนล่ะ -_-”ซึงฮยอนตอบด้วยสีหน้าเอือมระอาไม่แพ้อีกคน

คนที่ถูกนินทากำลังทำท่าเหมือนจะกินกำปั้นที่กำลังเอายัดปากเพื่อกันไม่ให้ตัวเองเผลอกรีดร้องออกมา ทงเฮมองจียงด้วยสีหน้ายากจะบรรยาย คยูฮยอนเองก็เริ่มรู้สึกเห็นใจโรสมาร์คหน่อยๆเสียแล้ว มีนักออกแบบแบบนี้คงบริหารงานยากน่าดูล่ะ

“น่านดิ แม่งถ้าไม่เห็นแก่มึงที่ฝากฝังมันกับไว้กูนะ กูไม่เดินตามมันต้อยๆแบบทุกวันนี้หรอก เหมือนกูเดินกับคนบ้าแน่ะ ว่าแต่พี่ๆมึงรู้เรื่องมึงกับมันหรือยังอ่ะ?

“รู้บ้าอะไรเล่า วันนี้กูเพิ่งถูกเรียกไปซักฟอกอยู่เนี่ยว่าเป็นอะไรกับคนของโรสมาร์ค เฮ้อ~ ที่จริงกูก็ว่าจะบอกพี่เขาตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนแล้วนะเว้ย แต่มัน...เกิดเรื่องอ่ะ”

“ชีวิตพวกมึงนี่เหมือนโรมิโอกับจูเลียตจริงๆวะเพื่อน...”ยองเบเอื้อมมือมาตบบ่าเพื่อนตัวเองดังปุๆ “...แถมเป็นภาคที่จูเลียตสติแตกจนจำผัวตัวเองไม่ได้อีก กูไม่เข้าใจเลยนะเว้ยว่าแม่งเห็นหน้ามึงแล้วทำไมยังจำมึงไม่ได้อีก แต่เสือกจำได้นะเว้ยว่ามึงเป็นคนทำงานมันพังจนมันต้องขอลาออกจากมหาลัยไปน่ะ แปลว่าความแค้นมันมีมากกว่าความรักจริงๆว่ะ”

“กูถึงได้เซ็งโลกอยู่จนถึงทุกวันนี้นี่ไง...”ท่าทางของซึงฮยอนจะเซ็งจริงๆ “...กูอยากคืนดีกับมันอีกจริงๆนะเว้ย แต่พวกพี่ซีวอนเขาคงไม่ยอมอ่ะ”

“ถึงยอมก็ยากว่ะเพื่อน กูถึงได้บอกมึงอยู่นี่ไงให้หาเมียใหม่ได้แล้ว แล้วไอ้แผนที่จะสานสัมพันธ์ของโรสมาร์คกับไลอ้อนจิวเวอร์รี่ของมึง กูก็ว่าไม่เวิร์คหรอกว่ะ ขนาดใช้เส้นเจ้าแดซองจับให้พวกพี่มึงกับพวกเจ้านายกูนั่งคู่กันบนเครื่องบิน กลับมาแม่งยังเห็นพวกเขาเม้งแตกใส่กันอยู่อีก โดยเฉพาะคุณฮยอกแจนะเว้ย ขอบอกเลยว่ายากกกกกกกกกกกกกกกกส์ แม่งทุกวันนี้กูยังเห็นเขาจำฝังใจอยู่เลยว่าพี่มึงไปฆ่าน้องเขาอ่ะ...”

คยูฮยอนกับทงเฮมองหน้ากันทันที ไอ้หมอนี่มันชักใยกันอยู่เบื้องหลังเลยนี่หว่า จียงยังตั้งใจฟังแทยังเมาส์ต่อ

“...และถึงปรองดองกันได้ พวกมึงก็ก็ยังไม่เห็นแววว่ะ ดูไอ้จีดิ...สงสัยกูต้องส่งแม่งให้มึงจับกดสักสองสามทีมั้ง มันถึงจะจำมึงได้อ่ะ สมองคนหรือปลาทองวะนั่น...”

จียงเริ่มรู้สึกเหมือนความอดทนของตัวเองหมดลงเรื่อยๆแล้วสิ

“...แล้วกูก็ไม่เข้าใจมึงเลยนะเว้ยซึงฮยอน หน้าตามึงก็ดีมีชาติตระกูล จับไปเล่นหนังเป็นพระเอกได้สบายๆ ฐานะมึงเหรอก็...โคตรพ่อโคตรแม่รวยแล้วอ่ะนะ ทำไมถึงได้สิ้นคิด จมปรักอยู่แต่กับไอ้เด็กมีปัญหาสมองอย่างไอ้จีด้วยวะ มึงดูหน้าแฟนมึงดิ ตาก็ตี่ ขาก็สั้น กูเห็นแล้วแม่งนึกว่าเป็นญาติกับเทเลทับบี้อ่ะ มึงเชื่อกูดิ แค่มึงส่งสายตานะ...สาวๆแถวนี้ได้เดินตามมึงหน้าสลอนอ่ะ กูรับรองว่าหล่อนจำมึงได้ดีกว่าไอ้จีเยอะ”

“บอกแล้วไงว่าอย่าว่าแฟนกู...”

“อ้ากกกกกกกกกกกก!! กูทนไม่ไหวแล้วเว้ย!!!

สาบานได้เลยว่าคราวนี้ทั้งคยูฮยอนกับทงเฮต่างก็จับจียงไม่ให้กระโจนข่วนหน้าทง ยองเบไม่ทันด้วยกันทั้งคู่

 

**

 

“ให้ตายสิ...”

ซีวอนสบถออกมาเบาๆเมื่อแตะลงบนกระหม่อมบอบบางของลูกรัก ที่ตอนนี้นอนแบ๊บกับเตียงพร้อมอุณหภูมิที่พุ่งสูงขึ้นอย่างน่ากลัว เวลานี้ใกล้เที่ยงคืนเต็มทน ขาเข้ามาหามินโฮก่อนที่จะเข้านอน และตอนนี้ลูกชายของเขากำลังมีไข้สูง

เพราะไปนั่งตากแอร์เมื่อตอนหัวค่ำแน่ๆ

ซีวอนคิดอย่างหงุดหงิด เดินไปที่ห้องครัวก่อนจะหากะลามังใบย่อมและผ้าชุบน้ำ รวมถึงยาแก้ไข้สำหรับเด็กเล็กด้วย ใครบางคนที่เดินงัวเงียมาจากห้องข้างๆทำเอาเขาหันไปมองตากร้าว

“อะไรของนายอ่ะ”ฮยอกแจเอ่ยเสียงหงุดหงิด เขาแค่จะเดินเข้ามาหาน้ำกินแก้คอแห้ง แล้วก็จะกลับบ้านเล็กของที่ตัวเองต้องอยู่แล้ว ทำไมเจ้าซีวอนมันถึงได้มองเขาตากร้าวขนาดนั้นด้วย โกรธที่เผลอหลับบนโซฟานั่นหรือไง

ร่างสูงพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ คนอย่างอี ฮยอกแจคงไม่รู้สึกรู้สาอะไรหรอก เขาก้าวผ่านร่างนั้นโดยมีดวงตาสีอำพันที่หลุบมองข้าวของในมือเขาอย่างสงสัย ซีวอนทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงของลูกชาย ก่อนจะหยิบเอาผ้าขนหนูมาซุบน้ำ ปลดเสื้อผ้าตัวเล็กออกเผยให้เห็นผิวขาวๆของเด็กเล็ก จัดการบรรจงเอาผ้าชุบน้ำเช็ดตามเนื้ออ่อนของเด็กน้อย ชเว มินโฮครางอืออาอย่างไม่สบายตัวตลอด

“ไม่สบายเหรอ”

เสียงถามทำเอาซีวอนต้องตวัดหันไปมองคนที่ยืนมองอย่างสนใจตรงปากประตู ก่อนจะหันไปพยาบาลลูกชายเพียงคนเดียวต่อ

“ไม่ใช่เรื่องของคุณ”

ฮยอกแจล่ะอยากจะหาอะไรโบกหัวทุยๆนั่นให้ฟุบลงข้างเตียงเสียจริงๆ เขาทำท่าจะเดินออกไปอยู่หรอกนะ หากก็ต้องส่ายหน้าแล้วเดินกลับมาตีอีกคนเบาๆจากด้านหลัง สบดวงตาคมนั่นด้วยท่าทีไม่พอใจไม่แพ้กัน

“เป็นพ่อประสาอะไร ลูกไม่สบายแล้วยังจับเด็กแก้ผ้าทั้งที่อากาศหนาวขนาดนี้เนี่ยนะ?

ซีวอนทำหน้าประหลาดใจ ฮยอกแจผลักร่างเขาออก ก่อนจะช้อนร่างของชเว มินโฮขึ้นมากอดไว้บนตัก ติดกระดุมเสื้อให้คนตัวเล็กเสียเรียบร้อย ก่อนหันส่งสายตาดุใส่อีกคนที่ยังคงนั่งมองอย่างแปลกใจ

“มองอยู่ได้ ไปปิดแอร์ดิ แล้วเปิดฮีทเตอร์ด้วย อยากให้ลูกตัวเองเป็นปอดบวมตายหรือไง”

ซีวอนเลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนจะทำตามอย่างว่าง่าย ลอบมองอีกคนที่อุ้มเด็กพลางเอ่ยปากกล่อมอย่างคนชำนาญ มินโฮกอดคนอุ้มแน่นราวต้องการไออุ่น ก่อนจะสงบลง ฮยอกแจยื่นเด็กชายให้ซีวอนที่ทำหน้างงๆ

“ปลุกเขาขึ้นมากินยาสิ แล้วค่อยเช็ดตัวนอน เด็กจะได้หลับสบายไง”

ดวงตาสีอำพันมองอีกคนเหมือนกำลังต่อว่าว่าช่างพยาบาลลูกชายของตัวเองไม่ได้เรื่องเลยสักนิด ซีวอนก้มหน้ายอมรับคำต่อว่านั่นกลายๆ ก่อนจะปลุกเด็กน้อยที่มีสีหน้าทรมานขึ้นมากินยาลดไข้สำหรับเด็ก ก่อนจะส่งให้ฮยอกแจจัดการเช็ดตัว พอเห็นมินโฮทำจมูกฟึดฟัดก็หันมาคุ้ยกล่องยาแล้วทาขี้ผึ้งสมุนไพรที่หน้าอกอย่างช่ำชอง ในที่สุดซีวอนก็อดเอ่ยขึ้นมาไม่ได้

“คุณ...คล่องดีนะ”

ฮยอกแจชะงักการกระทำ เหลือบมองเขาเล็กน้อยก่อนจะตอบ “ฉันมีน้องชาย”

“อึนฮยอกเหรอ?

“รายนั้นตอนเด็กไม่สบายบ่อยก็จริง แต่มักจะป่วยพร้อมฉัน...ที่ว่านี่หมายถึงอี แทมินต่างหาก”

“แทมิน?

“อ่อนกว่ามินโฮสักสองสามปีเห็นจะได้...”ฮยอกแจทำสีหน้าประหลาด เหมือนจะขมขื่นอยู่หน่อยๆเมื่อเอ่ย “...น้องชายคนเล็กของฉัน ของผู้หญิงที่ฉันเรียกว่าแม่กับฮยอนซู”

“ผมไม่เคยรู้ว่าคุณมีน้องคนอื่นนอกจากอึนฮยอก”ซีวอนมองอีกคนด้วยแววตาอ่อนลง

ฮยอกแจหัวเราะหยันออกมาเบาๆ “แหงล่ะ แทมินยังอายุได้แค่สองขวบ ไม่มีใครคิดหรอกว่าผู้หญิงคนนั้นจะตั้งท้องขึ้นมาอีกครั้ง ฮยอนซูก็นะ...อายุก็ปาเข้าไปหกสิบกว่าเห็นจะได้ ยังมีน้ำยาอีกนะตาแก่นั่น”

ซีวอนพยักหน้ารับคำนั้น ลูกชายของเขากำลังหลับพริ้ม แต่ฮยอกแจยังคอยเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้อีกฝ่ายอยู่อย่างนั้น

“อี แทมินน่ารักไหม”ซีวอนกำลังรู้สึกเหมือนเขากำลังตั้งคำถามเรื่อยเปื่อยเพื่อชวนคนตรงหน้าสนทนา ทั้งๆที่เมื่อก่อนแทบจะไม่อยากมองหน้ากันเลยด้วยซ้ำ

“น่ารักสิ...”ฮยอกแจจุดยิ้ม เป็นยิ้มที่ซีวอนต้องนิ่งงัน มันคลับคล้ายอึนฮยอกเวลายิ้ม แต่ดันแฝงความเศร้าสร้อยไว้ในแววตา ถึงเสียงของฮยอกแจจะดูมีความสุขก็เถอะ “...ติดฉันจะตาย คนอื่นอุ้มไม่ค่อยได้หรอก ต่อไปคงได้ขึ้นมาเป็นประธานของโรสมาร์คแทนฉันเนี่ยแหละ”

“แปลว่าคุณฮยอนซูคงรักลูกคนนั้นมาก?” ท่าทางฮยอกแจจะฟันธงแล้วว่าตัวเองจะต้องตกกระป๋อง

“ตาแก่นั่นรักผู้หญิงคนนั้นจะตาย...ก็ต้องรักแทมินด้วยเป็นธรรมดา”อีกแล้ว...ฮยอกแจไม่ยอมเรียกแม่ตัวเองว่าแม่ หรือแม้แต่อี ฮยอนซูก็ไม่ยอมเรียกว่าพ่อ “...พวกเขาเห่อลูกคนเล็กน่าดูล่ะ ถ้าอึนฮยอกเห็นก็คงจะเห่อน้องด้วย”

“อิจฉา...เหรอ”ซีวอนถามไปอย่างนั้น เขาเห็นมือที่กำลังเช็ดตัวให้ลูกชายของเขานิ่งไปนิด ก่อนจะเช็ดต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“จะอิจฉาไปทำไม ในเมื่อฉันเองก็รู้ดีอยู่แล้วว่าสุดท้ายแล้วเรื่องมันก็ต้องจบลงแบบนี้...”ดวงตาสีอำพันมีแววหม่น ถ้าหากซีวอนไม่ได้ตาฝาดนะ “...ฉันมันไม่ใช่ลูกรัก และไม่ใช่ตัวเลือกที่ใครควรเลือกด้วย”

ทำไมถึงพูดแบบนั้นนะ...

ร่างสูงคิดอยู่ในใจเงียบๆ ตอนนี้เขาคิดว่าฮยอกแจตัวเล็กลงเพราะไม่ได้ใส่สูทหรือเสื้อผ้าราคาแพง แต่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันนะ...เพราะเขาง่วงหรือเปล่า เลยเห็นว่าฮยอกแจในตอนนี้บอบบางกว่าที่ตัวเองคิด

“ไปนอนสิ”

“ครับ?

ฮยอกแจหันมามองคนที่นั่งข้างตัวเองด้วยแววตาเอือมระอา

“พรุ่งนี้ต้องไปทำงานไม่ใช่เหรอไง นี่ก็ปาเข้าไปเที่ยงคืนกว่าแล้วนะ ถ้าทำงานพลาดแล้วแพ้บริษัทของฉันก็อย่ามาโทษกันก็แล้วกัน”

“แต่ลูกผม...”

“ฉันดูให้น่า...”ฮยอกแจเอ่ยโดยไม่สนใจสีหน้าของคนที่มองมาอย่างตระหนกและงุนงงเลยสักนิด “...ถือว่าเป็นการตอบแทนที่ช่วยเหลือฉันตามที่นายบอกยังไงล่ะ”

ชเว ซีวอนไม่รู้จักอี ฮยอกแจ...

 

...แต่ตอนนี้เขาก็ยิ่งสับสนว่าแท้ที่จริงแล้วอี ฮยอกแจเป็นคนยังไงกันแน่

 

**

 

จุดผลุฉลอง = =// 1000 คอมเม้นท์แย้วววว >w<// (เปิดมาเจอ ดีใจเลยรีบอัพให้ทันทีทันใด)

อะฮิ ในที่สุดฟิคเราก็มีครบถึง 1000 คอมเม้นท์ T^T (ปาดน้ำตาด้วยความตื้นตัน) ที่จริงไรเตอร์ตั้งใจจะอัพให้วันอาทิตย์นะจ๊ะ =w=/ แต่โอกาสพิเศษ ครบ 1000 เม้นท์พอดี ฮี่ฮี่ >[+++++]< (บ้าเนอะ - -*)

คราวนี้ถ้าเม้นท์กันเยอะๆจะอัพให้อีกนะจ๊ะ ^^// (แต่ถ้าเม้นท์น้อยก็....รอ - -)

มีคนเชียร์บอมฮยอกแจ คนข้างกายไรเตอร์ก็เชียร์ วอนฮยอกแจ (แล้วเอาหนูอึนไปไว้หนายยย TT[]TT)

ด้วยเกียรติของลูกเสือเนตรนารี ตอนต่อไปจะเข้มข้นกว่านี้ค่ะ สัญญา - -//

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1728 HyukJewel (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 03:01
    มันจะดูใจร้ายเกินไปหรือป่าวถ้าทุกคนเทมาที่ฮยอกแจหมด
    แล้วฮยอกอ่ะ คิบอมต้องมองอึนออกดิ่
    #1,728
    0
  2. #1115 HIPPOPOTAMUS (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 08:52
    จูเลียตสติเเตก = = เอิ่มจี นายลืมถึงขนาดคนที่เคยเป็นสามีนายเลยนะ
    ก็เคยคิดอยู่หรอกว่าสองคนนี้มันต้องเคยมี something Wrong กันเเต่ว่าไม่นึกว่าจะออกมาช็อคโลกเเบบนี้
    ว่าเเต่จี สงสารพี่ท๊อปเถอะ ความจำเเกปลาทองขนาดนี้พี่เค้ายีงรักนะเว้ยเฮ้ย
    #1,115
    0
  3. #1041 keroro (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2555 / 20:51
    บอมควรจะเข้าใจว่าehเปนhjดีแล้วหล่ะ





    ขอเปนบอมกะHjค่ะ^^
    #1,041
    0
  4. #1022 Starlight (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2555 / 21:27
    ขอสารภาพว่าเราอยากให้ทุกคนรักฮยอกแจ 555

    เพราะงั้นบอมฮยอก หรือวอนฮยอกเราไม่เกี่ยง

    ตอนต้นๆ ที่ยังเป็นโรสมาร์คอยู่ เราโคดเชียร์บอมฮยอก มันเลิศสุดๆๆๆ!!

    แต่ตอนนี้วอนก็ดูใช้ได้ขึ้นมาละ 55555

    ยังไงเราก็ไม่อยากให้ฮยอกแจโดนทิ้งอ่ะ.. มันเจ็บปวดเกินไป



    รอตอนต่อไปอยู่นะคะ ;)

    อ่อ แล้วก็อยากดูความคืบหน้าเทมจีด้วย 555
    #1,022
    0
  5. #1021 tak (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2555 / 16:14
    อยากให้ฮยอกแจได้รับความรักจากคิบอมอีกครั้ง แต่ก็เชียรซีวอนกับฮยอกแจ



    ยิ่งมาฮยอกแจยิ่งขมขื่นงัยไม่รู้
    #1,021
    0
  6. #1020 jj_lovesj08 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2555 / 08:17
    ฮาจี ได้อีก ลืมได้แม้กระทั้งสามี



    ชอบเทมป์จี มากกกก จีจำสามีให้ได้เร็วๆน่ะสาสารเทมป์



    แต่ยองเบค่ะจีเพื่อนนายนะ อย่าว่า แฟนเทมป์ 55555



    ยิ่งอ่านยิ่งสงสารฮยอกแจ อย่าคิดมากนะ ทุกคนรักฮยอกแจนะ



    #1,020
    0
  7. #1019 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 17:37
    อ๊ากกก ฮาเทมป์จีให้ตายเหอะ ท่าจีจี้จะปลาทองขนาดเน้ ><
    ที่ไม่ไหวนี่เพราะเขินใช่มั้ยเล่าา สงสัยต้องให้เทมป์จับกดซักรอบสองรอบจริงๆ >< หุหุหุ
    บอม *เอามือกุมหัวใจ - - #ห๊ะ?* แกอย่าทำให้ลุ้นว่าแกจำอึนได้เซ่ -.- 
    ลองมองดีๆ แยกให้ออกๆๆๆ นั่นหนูอึนน้าาา ยังไงก็สู้ต่อไปคิมคิ เค้ารู้ว่าแกต้องจำได้ 
    วอนหึงที่ชางมินจะชอบฮยอกก็บอกมา ปากแข็งตลอดๆ 555 
    โอยย ตอนนี้เป็นอะไรที่มีความสุขยิ้มแก้มปริ >/////< 
    อบอุ่น ฟินโลกแตก ความหวังที่วอนจะรักฮยอกนี่กลับมา 
    ฮยอกคือบุคคลอันตรายของนายชเวและทุกๆคนจริงๆ ที่เผลอเนี่ยเพราะส่วนลึกของหัวใจสั่งมาใช่มะ -///-
    ไม่ยอมเรียกพ่อแม่อีก ตาแก่ กับ ผู้หญิงคนนั้น แต่ฮยอกมันก็น่ารักดี 555 
    ถึงจะแอบเสียวแทนหนูมินโฮว่าฮยอกแจมันจะจับถ่วงน้ำก็เหอะ 5555 แต่เห็นแบบนี้แล้วน่าร๊ากก ~
    #สู้ๆ~ นะคะไรเตอร์ >< 
    #1,019
    0
  8. #1018 * [J]o[L]ee[P]op ,, ♥ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 14:36
    ไม่ว่าจะอ่านกี่ครั้งหรือกี่ทีเราก้สงสารฮยอกแจ T______T
    คิดว่าอีดคงเปนเรื่องไม่สวยงามแน่ๆใช่มั้ย?
    ถึงมีปมในใจและคนไปว่าไม่มีใครรักแบบนี้
    ฮยอกแจ... สู้ๆนะ อย่างน้อยพ่อยอดชายนายชเวก็กำลังสับสนแล้ว!
    วอนอ่า... มองมุมใหม่ๆของฮยอกแล้วตกหลุมรักสะนะ!
    ทุกคนจะได้มีความสุข >___<
    ไม่ว่าจะยังไงเค้าก้อเชียร์วอนฮยอกแจนะ๊!!!!!!
    และถ้าไรเตอร์ใจดีจะจัดเอนซีตามคู่โหวตอีกสักฉากจะดีมากค่ะ 5555

    คิบอมมมมม คิบอมเปนคนฉลาดนะ!
    รีบๆจำได้ไวๆนะว่าคนที่อยู่ด้วยนะเปนอึนอึน!!
    จะได้มีความสุขกันทุกคน เพราะเราเชื่อว่าอึนๆก้อรอบอมอยู่นะTT
    อึนอึนก้อเหมือนกัน อดทนไว้นะ ทุกอย่างมันกำลังจะดีขึ้น~ 

    ให้ตายเถอะ ไม่ว่าเรื่องไหนคู่จีท็อปมาวีนตลอดดดดด 555+
    ฮามากกก จียงฮาเสมอต้นเสมอปลายจิงๆให้ตายเถอะ
    อยากจะบอกว่าคู่คยูเฮโรแมนติด(?)มากอะ 555+
    เขินมากเลยคยู รีบๆหายเคืองไวๆเถอะนะ~~

    ยินดีด้วยกับ 1 พันคอมเม้นะคะ่ ><
    ยังไงเราก้อจะเปนกำลังใจให้เสมอ
    งั้นวันอาทิตย์นี้อีกสักตอนแล้วกันนะคะ 5555
    #1,018
    0
  9. #1017 geejajaa (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 11:24
    จะบ้าตาย!!! ชอบเทมป์จีอ่ะ
    สงสารพี่เบ้อ่ะ ไม่รู้ว่าจีจี้จะทำอะไรลงไปบ้าง
    แล้วจีจี้จะจำเทมป์ได้ยังตอนนี้

    วอนฮยอกน่ารักอ่ะ ฮยอกเหมือนปิดตัวเองอยู่
    แต่ดูอ่อนโยนขึ้นเยอะมากเมื่อมาเป็นเพื่อนเล่นให้มินโฮ
    แอบเดาว่ามินโฮแทมินจะได้คู่กันนะ 555+

    บอมอึน... บอมเริ่มแยกออกแล้วใช่ไหมว่าเป็นอึนอีะ
    #1,017
    0
  10. #1016 'MIN' (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 11:12
    ฟิน~~~

    วอนเริ่มมองย็อกไปในทางที่ดีขึ้นแล้วใช่ม้าาา
    พอมีหวังแล้วล่ะกับคู่วอนฮยอก -///-

    บอมอึน ตะหงิดใจนิดๆ ลุ้นแทบตายว่าเมื่อไรจะจำอึนได้
    อึน กับ ย็อก ต่างกันมากจะตาย ขอให้บอมจำย็อกได้เร็วๆน้า

    จียง. ฮามากกกกกกก. โรสมาร์คมีจุดอ่อนเบ่อเริ่มแล้วล้ะ
    5555555555555555 ถึงขนาดจำ ผ. ที่ตัวเองเคยนอนด้วยเกือบทุกวันไม่ได้ ไม่ไหวแล้วนะจ้ะ 555

    ฝ่ายไลอ่อน มีแต่เมะทั้งนั้นเลยยยยย อิอิ ชอบ หวังว่าไอเดียของซึงฮยอน ที่จะรวม สองบริษัท จะเกิดขึ้นจริงน้ะจ้ะ อิอิ

    รอตอนต่อไปจ้า สนุกมากเลย

    อยากได้หนังสืออ้ะ ตั้งแต่เล่มแรกเลย เค้าชอบไรเตอแต่งทุกเรื่องเลยอ้า
    #1,016
    0
  11. #1015 ae snoopy (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 10:54


    ขอให้ทุกคู่ลงเอยกันด้วยดี
    #1,015
    0
  12. #1013 wonhyukza (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 01:37
    ฮยอกเเจ น่ารักมากเลยดูเเลกามเทพน้อยๆมินโฮด้วย

    วอนใจเต้นเเรงยังเวลาอยู่กับฮยอกเเจ

    เชียร์ วอนฮยอก บอมอึน อิอิ

    รอไรเตอร์อัพต่อนะค่ะ
    #1,013
    0
  13. #1012 lvuhyuk (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 00:18
    วอนเริ่มเห็นยังว่า ฮยอกแจก็มีมุมด้านดีๆเยอะนะ คราวนี้ล่ะมินโฮทำให้เค้ารักกันให้ได้นะ
    #1,012
    0
  14. #1011 ahfj (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 00:12
    จียง ที่เเท้จริงเเล้วกก็มีอดีตเเบบนี้นี่เอง

    น่าสงสารเทมโป้ เเต่ทำไงได้อยู่คนละบริษัทนี่นา!

    สงสารอึนฮยอกจัง เฮ้อดั้นมาสลับในช่วงนี้ซะงั้นอ่ะ!



    ทงเฮกับคยูก็... มีเล็กๆนะ น่ารักตามสไตล์สองคนนี้อ่ะ
    #1,011
    0
  15. #1010 mhoomin (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 22:53
    คิมคิบอมสงสัยในตัวฮยอกแจข้างกายคนนี้เยอะๆหน่อยสิ
    ชเวซีวอนสิ่งที่เคยเจออาจจะไม่ใช่ทุกอย่างที่คิดนะ
    เทมป์จีฮากระจายเลย ผลสรุปคือเค้าเป็นสามีภรรยากันจ้า
    คยูเฮถ้าอยู่ด้วยกันมากกว่าคงมีเฮแน่ 555+
    ฮยอกแจเริ่มเผยตัวตนจริงๆออกมาให้ชเวซีวอนสัมผัสได้แล้วสินะ
    #1,010
    0
  16. #1009 Boyozaa (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 22:32
    ลุ้นๆๆ อะ อยากให้วอนเห็นอีกด้านของ ฮยอกแจมเร็วๆๆ จัง ว่าจริงๆแล้วน่าสงสาร และโดเดี่ยวแค่ไหน

    เราเชียร์วอนฮยอกแจ นะไรเตอร์
    #1,009
    0
  17. #1008 mee (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 22:11
    ฮยอกแจมีมุมอบอุ่นเหมือนกันนะ

    ดูแลเด็กเก่งเชียว แต่เหมือนจะน้อยเนื้อต่ำใจตัวเองตลอดเลย

    วอนเป็นไงล่ะ เจออีกมุมของฮยอกแจเข้าไป สับสนเลยอ่ะดิ
    #1,008
    0
  18. #1007 Murasaki_Violet (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 21:52
    อ้ายยยย ตอนนี้ฮยอกแจน่ารักจังเลยยย >w
    รู้สึกว่าอ่อนลงตั้งเยอะแหน่ะ เฮ้อออ ได้มีโมเม้นต์สงบๆ สบายๆ กับเค้ามั่งนะ



    แต่ที่น่ารักที่สุดเราขอยกให้เทมจีนะ 55555555 ฮามากกกกก

    นึกไม่ถึงว่าเทมจีจะเรียบร้อยกันไปแล้ว เพราะจียงแค้นท๊อปซะขนาดนั้น

    แป่วเลยยย กร๊ากกกกกก เป็นเมียเค้าไปตั้งกี่ครั้งแล้ว ลืมได้ยังไงน่ะจียง!!!

    เราชอบเทมจีมากเลยล่ะ ความจริงก็เมนคู่นี้ที่สุดด้วย ยิ่งอ่านยิ่งสนุก ฮ่าๆๆ



    มาอัพอีกไวๆ นะคะ ^^ วันนี้เข้ามาไม่คิดว่าจะอัพ กะมาฟัง mirror บิ้วอารมณ์เฉยๆ

    พอเห็นอัพแล้วแทบกระโดด ดีใจจจจสุดยอดดดดดด
    #1,007
    0
  19. #1006 flower-girl (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 21:41
    อ๊ายยยยยยยยยยยยยย ไรเตอร์ทีรัก จุฟๆๆๆ >//<
    มาอัพไวๆ เน้อ
    รอไรเตอร์ตล๊อดตลอด
    วอนฮยอกมาแว้วววววววว ขอฟินกันยาวๆ นะค๊า
    ถ้าจะให้ดี จัดวอนฮยอก 20+ สักดอก #ห๊ะ
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #1,006
    0
  20. #1004 kyky (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 21:02
    ฮาคู่เทมจี

    จีแกจำเทมไม่ได้เหรอ 555

    เอ๋อจริงๆ น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #1,004
    0
  21. #1003 mamey71 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 20:53
    55555อ่านแล้วขำดีจีดันเคยเป็นเมียซึงฮยอนซะงั้น ท็อปก็น้าท้ิงจีไปทำไม
    สมน้ำหน้าถูกจีลืมเลย บอมก็เริ่มจะจำอึนฮยอกได้แล้วใช่มั๊ย
    ตอนนี้ฮยอกแจน่ารักมากเลี้ยงเด็กคล่องเชียว เหมาะเป็นแม่มินโฮมาก
    วอนก็เริ่มหลงฮยอกแจแล้วใช่ม๊า
    #1,003
    0
  22. #1002 peepo (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 20:49
    แง้ ไรท์เตอร์ ถึงจะสงสารน้องอึน แต่ก็ยังยืนยันชียร์บอมฮยอกแจอ่ะ งอแง 555

    #1,002
    0
  23. #1001 aun_nana (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 20:20
    เริ่มจะกลับมาัรกแล้วใช่มั้ย
    #1,001
    0
  24. #1000 แม่ยกคยฮ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 20:16
    ด้วยเกียรติของลูกเสือเนตรนารี ตอนนี้ ฟินไปกับคยูคว้าเฮมาซบอก

    แถมคิบอมเหมือนจะรู้ว่าฮยอกแจไม่ใช่ฮยอกแจ

    และอึนฮยอกกับซีวอนเหมือนจะกลับมาคืนดีได้

    ฮาเทมกับพี่แทยังคุยกันสุดๆ ฮ่าๆๆๆ ไม่ดดนจีข่วนหน้าไม่ได้ละ

    นินทาซะเผาขนกันขนาดนี้ อั๊ยยย น้องจีแกความจำเสื่อมแปลกๆนะ



    ฮุ๊ยยยยย ไรเตอร์ตอนนี้มันฟินถูกใจ เอาไปเลยห้าดาว >..<
    #1,000
    0