ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 45 : -10-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 796
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    3 พ.ย. 55

 

 

 

รถแล่นมาเรื่อยๆจนฮยอกแจไม่รู้ว่ามันมาถึงไหน ได้แต่นั่งนิ่งข้างประธานหนุ่มแห่งไลอ้อนจิวเวอร์รี่ และในที่สุด รถก็จอดลง ก่อนที่ฮยอกแจจะถูกคนข้างกายผลักให้ออกจากรถของตนเองโดยเร็ว

“เฮ้ยยยยย!...”ร่างบางหันมาค้อนตาแทบคว่ำ ก่อนจะชักสีหน้างุนงงเมื่ออีกคนโยนถุงผ้าให้ “...นี่อะไร”

“ข้างในมีเสื้อผ้า เปลี่ยนซะ แล้วถอดเครื่องประดับทุกอย่างที่ติดตัวคุณมา ผมไม่รู้ว่าพวกมันแอบติดอะไรไว้ที่ชุดของคุณบ้าง เราต้องกันไม่ให้พวกมันตามหาเราเจอ”

“คิดมากไปหรือเปล่าซีวอน”ฮยอกแจโยนถุงคืนให้อีกคนแทบจะทันที

ซีวอนโยนใส่มือคนตัวเล็กอีก ก่อนจะออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด

“เปลี่ยนซะ! แล้วเร็วๆด้วย!!

“ไม่!”เด็กดื้อก็ยังเป็นเด็กดื้อ จนซีวอนต้องก้าวออกจากรถด้วยท่าทีคุกคามนั่นแหละ

“หรือจะให้ผมเปลี่ยนให้คุณเอง”

ดวงตาสีอำพันมองท่าทีเอาจริงแบบนั้นด้วยแววตาเคลือบแคลง พอซีวอนก้าวเข้ามาหาอีกก้าว ฮยอกแจก็เดินมาหยิบเอาถุงผ้าแล้วเดินลิ่วไปเปลี่ยนเสื้อผ้าตามที่อีกคนสั่งแทบจะทันที ชเว ซีวอนถอนหายใจออกมาแรงๆ แบบนี้ท่าทางเขาจะต้องเจอศึกหนักอีกแน่นอน

 

**

 

ลายเซ็นที่แปลกตาไปทำเอาเหล่าผู้บริหารมองหน้ากันทันควัน อึนฮยอกเองก็รู้ว่าโดนหลายสายตากำลังจับจ้อง เขาแค่พยายามวางท่าทีที่สุขุมและไร้พิรุธที่สุดเท่าที่จะทำได้ น่าแปลกเนอะ เพียงแค่นั่งนิ่งๆเขาก็รู้สึกเหนื่อยแล้ว

“เสร็จเรียบร้อยแล้วครับ”

“ยินดีที่ได้ร่วมงานกับคุณครับ”

ฝ่ายตรงข้ามยื่นมือมาให้เขา อึนฮยอกช้อนตามองก่อนจะยิ้มรับแล้วกระชับมือตอบด้วยท่าทางนอบน้อม ตัวแทนจากระเทศจีนมองแล้วยิ้มออกมาบางเบา เอ่ยบอกเขาด้วยภาษาเกาหลีแปร่งๆ

“เคยมีคนบอกว่าคุณหยิ่งยโส ท่าทางจะไม่เป็นความจริงแล้วล่ะ”

“ฮะ...”ดวงตาสีอำพันเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง เล่นเอาอีกฝ่ายนึงต้องหัวเราะด้วยความเอ็นดู อึนฮยอกปั้นหน้ายากอย่างเห็นได้ชัด

“ขอบคุณครับ”

“คิบอม ช่วยจัดการที่เหลือด้วยนะ...”อี ฮยอนซูเอ่ยปิดท้าย ก่อนจะหันมาหาลูกชายของตัวเองที่นั่งนิ่ง “...เธอมากับฉัน”

อึนฮยอกถึงกับนิ่งงัน ก่อนจะหยัดกายลุกแล้วเดินตามอีกคนไปอย่างเชื่องช้า เขารู้สึกเหมือนอยากจะเป็นลม...ไม่สิ พอดวงตาคมกริบนั่นมองมาที่เขา ข้างในอกมันก็แน่นจนรู้สึกอึดอัด ตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยรู้เลยว่า...การที่ได้มาอยู่ต่อหน้าผู้ชายที่ทรงอำนาจมันจะน่ากลัวขนาดนี้

กริ๊ก...

เสียงประตูที่ปิดลง อึนฮยอกยิ่งหายใจไม่ทั่วท้องเข้าไปใหญ่ ฮยอนซูทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้นวมบุชั้นดี ทอดสายตามองมาที่เขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงราบเรียบและตรึงใจคนฟังยิ่งนัก

“ทีนี้บอกฉันมาได้หรือยัง...”

 

“...เธอเป็นใคร?

 

**

 

“พาฉันกลับโรสมาร์ค...”ฮยอกแจเอ่ยออกมาหลังจากที่นั่งนิ่งมานาน ตอนนี้ก็เลยเวลาเซ็นสัญญามานานแล้ว เขาเดาว่าป่านนี้ตาแก่นั่นคงต้องหงุดหงิดงุ่นง่านอยู่แน่ๆ กลับไปฮยอกแจก็คงจะโดนซ้อมอีกสักสองสามยก เฮ้อ...เป็นลูกชายบุญธรรมของนักธุรกิจชื่อดังนี่มันลำบากจริงๆเลย

“คุณยังกลับตอนนี้ไม่ได้หรอก”ซีวอนว่าพลางเบือนหน้ากลับไปยังบานกระจก ไม่ได้มองตาขุ่นขวางนั่นเลย “เจ้าพวกนั้นคงจ้องเล่นงานคุณอยู่ ผมจะส่งคุณกลับไปแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เราต้องรอจังหวะเปลี่ยนตัว”

“เปลี่ยนตัว? กับใคร?”ฮยอกแจถามออกมาเสียงราบเรียบ

ซีวอนหันมามองคนพูดนิ่งๆ ก่อนตอบเสียงราบเรียบ “กับอี ฮยอกแจตัวปลอมที่ไปเซ็นสัญญาแทนคุณ ถ้าคุณกลับไปตอนนี้...เขาจะเป็นอันตรายได้”

“ตัวปลอม...”ฮยอกแจเอ่ยออกมาเสียงเบาราวละเมอ ดวงตาสีอำพันจุดวาบอย่างที่ซีวอนคิด มือที่เอื้อมมาจับโดยไวนั่นทำเอาซีวอนต้องหันมอง คนที่บอกว่ารังเกียจรังงอนเขานักกำลังกำแขนเสื้อเขาแน่น

“...ใคร หมอนั่นเป็นใคร รีบๆบอกฉันมาเร็วๆสิ!!

“ถึงแล้วครับคุณซีวอน”คนขับรถหันมาเอ่ยเสียงราบเรียบ

ชเว ซีวอนหันไปพยักหน้า ฮยอกแจเบือนหน้ากลับมามอง คฤหาสน์หลังงามทำเอาเขาต้องเม้มปากแน่น ร่างสูงก้าวลงจากรถ หันมาถามอีกคนด้วยน้ำเสียงเหมือนเยาะหยัน

“ยังจำที่นี่ได้ไหมครับ คุณอี ฮยอกแจ”

“...”

 

**

 

“...เธอเป็นใคร?

 

คำถามราบเรียบแต่ถึงกับทำให้อึนฮยอกนั้นเสียศูนย์ ดวงตาสีอำพันหลุบตาต่ำ ฮยอนซูถือไม้เท้าแล้วก้าวเข้ามาหาเขาช้าๆ

“ถึงฉันไม่ค่อยได้อยู่กับฮยอกแจ แต่ฉันก็รู้จักเขาดีพอ เธออาจจะหน้าเหมือน...แต่ก็ไม่ใช่ลูกชายของฉันแน่ๆ บอกมาสิว่าเธอเป็นใคร แล้วทำไมต้องปลอมตัวมา ที่สำคัญ...”

ปลายไม้เท้าถูกชี้มาที่หน้าของอึนฮยอก เล่นเอาชายหนุ่มต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอ

“...ตอบมาว่าลูกชายของฉันอยู่ไหน ไม่อย่างนั้นฉันจะทำอะไรกับเธอบ้างคงจะรู้นะ”

อึนฮยอกรู้สึกเหมือนเหงื่อตามไรผมไหลลงมาช้าๆจนจรดปลายคาง เขาหลับตาแน่น มองพินิจคนตรงหน้าถึงดวงตาดุคมนั่นจะมองเขาอยู่ แต่ก็มีริ้วรอยของความห่วงใยใครบางคนอย่างเห็นได้ชัด อารมณ์อีกฝ่ายกำลังเดือดปุดๆ ทางที่ดีที่สุด...คือการบอกความจริง

“ผมชื่ออี อึนฮยอกครับ”

อี ฮยอนซูนิ่งไปนิด เหมือนทบทวนความหลังก่อนจะครางออกมาเสียงแหบแห้ง

“ลูกชายคนเล็กของนาบีเหรอ?

อึนฮยอกหลบตาอีกคนอีกครั้ง ชายชราเดินเข้ามาใกล้และจ้องพินิจหน้าเขาชัดๆ

“มิน่า...หน้าตาเหมือนพี่ชายฝาแฝดอย่างกับแกะ...”มือเหี่ยวย่นเอื้อมขึ้นมาแตะแก้มอึนฮยอกช้าๆ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อนึกได้บางสิ่ง “...แต่ฮยอกแจบอกว่าน้องชายของเขาตายไปแล้วนี่”

“ผมยังไม่ตาย...”อึนฮยอกเอ่ยออกมาเสียงเบาหวิว “...แค่ไม่อยากกลับมา”

ดวงตาคมกริบมองไหล่บางที่เริ่มสั่นระริก อึนฮยอกเหมือนใกล้จะร้องไห้เต็มแก่ พอได้กลับมา ภาพความหลังก็มันก็วนกลับมาเหมือนเล่นวิดีโอใหม่ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแผลที่เริ่มตกสะเก็ดมันถูกฉีกกระชากโดยมือที่มองไม่เห็น เจ็บปวดจนอยากจะวิ่งกลับไปอยู่ในที่ที่ไม่มีใครรู้จัก

ยิ่งสบตาคิบอม...เขายิ่งอยากผวาเข้าไปกอดเลย ภาพครั้งสุดท้ายของคิบอมเมื่อห้าปีก่อนเขายังจำได้ เจ้าตัวเรียกเขาทั้งน้ำตาแต่เป็นเขาเองที่หันหลังให้มือคู่นั้น ตอนนี้จะมาโหยหามันก็ใช่ที

“ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเธอ...”ฮยอนซูเอ่ยออกมาในที่สุด อึนฮยอกยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาเงียบๆ “...แต่คิดว่าเธอคงอยู่ในสถานะของฮยอกแจไม่ได้หรอก เธอไม่เหมือนเขาเลยสักนิด”

“ผมรู้ครับ...”อึนฮยอกพยักหน้ารับ เบือนหน้าไปทางอื่นแล้วพยายามหยุดตัวเองไม่ให้ร้องไห้ “...แต่มันไม่มีทางอื่นแล้วล่ะ ถ้าไม่กลับมาเป็นพี่ ผมก็ไม่รู้จะช่วยพี่ยังไง ถ้าไม่มีพี่มาเซ็นสัญญาล่ะก็...”

“แล้วทำไมฮยอกแจไม่มาเองล่ะ หรือว่า...เกิดอะไรขึ้นกับเขา!?”คำพูดสุดท้ายร้องถามออกมาอย่างตระหนก ท่าทีห่วงใยอย่างเห็นได้ชัด

“พี่หายตัวไปครับ...”อึนฮยอกบอกเสียงเบาหวิว “...ผมเห็นว่าพวกคุณคิบอมเขากำลังตามตัวกันให้ควัก พี่...โดนจับตัวไป ตอนนี้เรายังไม่ได้ข่าวเลย”

“ฮยอกแจ...”ร่างสูงผอมเกร็งขอชายชราแทบจะทรุดลงเดี๋ยวนั้น อึนฮยอกต้องรีบเข้ามาประคองอีกฝ่ายโดยไว้ ฮยอนซูส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่ต้อง ก่อนจะยืนด้วยลำขาของตนเองแม้จะมีไม้ยันก็ตาม เอ่ยออกมาด้วยเสียงกราดเกรี้ยว “...แล้วทำไมเจ้าพวกนั้นไม่บอกฉันนะ! เรื่องใหญ่ขนาดนี้ปิดบังกันได้ยังไง!!?

“พี่เขาเพิ่งหายไปเมื่อคืนนี้เองครับ แล้วที่ผมกลับมา...ไม่มีใครรู้ด้วย”

“เจ้าพวกนั้น...คิดว่าเธอเป็นฮยอกแจอย่างนั้นเหรอ”ฮยอนซูเอ่ยออกมาหลังจากที่ปะติดปะต่อเรื่องราวได้สำเร็จ “...เขามองไม่ออกเหรอว่าเธอไม่ใช่”

“พวกเขาคิดว่าผมตายไปแล้ว”อึนฮยอกเอ่ยออกมาเสียงเบาหวิว ก่อนจะถามอีกคนอย่างสงสัย

“แล้ว...ท่านทราบได้ยังไงกันครับ ว่าผม...ไม่ใช่พี่น่ะ”

ดวงตาของฮยอนซูเปลี่ยนไป ก่อนจะเบือนหน้าไปมองทางอื่น เหมือนไม่อยากให้อีกคนเห็นแววตาของเขา

 

“เพราะเด็กคนนั้น มันไม่เคยเรียกฉันว่า พ่อ...”

 

อึนฮยอกนิ่งงัน ก่อนดวงตาสีอำพันจะอ่อนลง ยิ้มจางๆออกมาแล้วเอ่ยเสียงนุ่ม

“พี่เขา...ก็ชอบดื้อแบบนี้แหละครับ”

“ยังไงก็เถอะ...”ฮยอนซูหันมาหาหนุ่มร่างบางตรงหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “...เธออยู่ในฐานะของเขา ตอนนี้มันคงไม่ปลอดภัยแล้ว และฉันก็ไม่รู้ว่าฮยอกแจจะได้กลับมาหรือเปล่า เธอรีบไปเถอะนะ”

“ผมไปไม่ได้หรอกครับ”

ร่างผอมเกร็งนั่นชะงัก เมื่อได้ฟังคำพูดเด็ดเดี่ยวนั่น

“...พี่เขาคงไม่อยากให้สิ่งที่ตัวเองสร้างมาต้องสูญเปล่า เขาทำเพื่อผมมาเยอะ เพราะฉะนั้นผมก็ต้องรักษามันไว้ให้ได้”

“...”

อึนฮยอกโค้งศีรษะลงพร้อมเอ่ยเสียงราบเรียบ

“ให้ผมอยู่ในฐานะอี ฮยอกแจต่อไปเถอะนะครับ”

“...”

ฮยอนซูมองคนหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะพยักหน้ารับ

“เห็นเธอมีความตั้งใจ ฉันเองก็คงพูดอะไรไม่ได้ อีกอย่าง...เธอเองก็ได้ชื่อว่าลูกชายฉันอีกคน เราจะปิดเรื่องนี้ไว้ก่อนก็แล้วกัน...”

“ขอบคุณฮะ”อึนฮยอกเผยอยิ้มออกมาในที่สุด ก่อนจะนิ่ง...เมื่ออีกคนถามคำถามต่อมา

 

“แล้วเธอมั่นใจหรือเปล่า ว่าจะปิดเรื่องนี้กับพวกของคิบอมไว้ได้น่ะ”

 

**

 

บ้านหลังเล็กที่เขาเคยอยู่ พวกข้าวของเครื่องใช้ยังเก็บไว้ครบครัน ฮยอกแจมองดูเตียงที่ถูกปูคลุมด้วยผ้าปูเตียงใหม่แล้ว แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็นอนมันไม่ลง เพราะจำได้ดีว่ามันเคยเกิดบทเรียนราคาแพงขึ้นที่นี่...บนเตียงนี่

ประธานหนุ่มแห่งโรสมาร์คเลือกที่จะเดินไปนอนบนโซฟาแข็งๆนั่นมากกว่าเตียงอุ่นๆ เขาเกลียดบ้านหลังนี้...ฮยอกแจสาบานได้เลยว่าถ้าหากเขาได้เป็นเจ้าของ เขาคงจะเผามันทิ้งอย่างมันลังเลเลยสักนิด

ดวงตาสีอำพันค่อยๆหลับพริ้มลงเพราะความเหน็ดเหนื่อย ความคิดสุดท้ายเขากำลังนึกถึงคิม คิบอม...ป่านนี้ไอ้หมอนั่นต้องคลั่งตายไปแล้วแน่ๆ เพราะเขาหายตัวไป

สัมผัสหนักๆปลุกให้ฮยอกแจลืมตาตื่น ก่อนจะเบิกตาโพลงแล้วรีบหยัดกายลุกขึ้นนั่งแทบจะทันที ชเว ซีวอนขมวดคิ้วแน่นก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ

“ทำไมไม่นอนบนเตียง?

“มันเรื่องของฉัน”

จดเอาไว้เลยนะซีวอน ปากของฮยอกแจน่ะผิดกับอึนฮยอกลิบลับ หรือไม่บางทีเขาอาจจะชินกับการที่เห็นอีกคนพูดจาหวานหูประจบประแจงก็เป็นไปได้

ร่างสูงปรายตามองไปบนเตียงที่อีกคนเคยนอน ก่อนจะเหยียดยิ้มอย่างรู้เท่าทัน หันมาถามอีกคนด้วยรอยยิ้มน้อยๆเหมือนยั่วโทสะ

“ครั้งแรกล่ะสินะ...คืนนั้นน่ะ”

ดวงตาสีอำพันจุดประกายวาบ ตวัดหันมามองเขาอย่างเอาเรื่องทันที ก่อนจะหลุบตาลงต่ำเมื่อเห็นรอยยิ้มของเขา แค่ซีวอนนั่งลงข้างๆฮยอกแจก็ถอยกรูดไปอยู่อีกฟากนึงของโซฟาแล้ว

“คุณไม่เห็นเก่งเหมือนตอนที่อยู่โรสมาร์คเลยนะ...เพราะตอนนี้ไม่มีคิม คิบอมหรือใครต่อใครคอยช่วยล่ะสิ?

“หุบปากไปเถอะน่า อย่างนายมันไว้ใจได้ที่ไหน”

“เหอะ คุณคงจะเจ็บใจน่าดูล่ะสิที่คืนนั้นดันพลาดท่าให้ผมซะได้...”ซีวอนเอ่ยออกมาเหมือนกำลังเล่าถึงเกมส์สนุกๆอยู่เรื่องนึง “...น่าประหลาดใจเนอะ คืนนั้นผมเมาน่าดูเลยไม่ค่อยรู้สึกตัวว่ามันเป็นครั้งแรก แถมพอตอนเช้ามาก็เพิ่งจะนึกออกเพราะเห็นรอยเลือดของคุณนี่แหละ”

“ฉันบอกให้หุบปากไง!!

ฮยอกแจฟาดหมอนเข้าไปที่หน้าของอีกคนทันควัน ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อดวงตาดุคมนั่นหันมาสบ ชเว ซีวอนเคลื่อนกายเข้ามาใกล้เจ้าลูกแมวน้อยที่ขู่ฟ่อใส่พญาราชสีห์อย่างเขา ต้อนจนจนมุม ฮยอกแจเงื้อมือหมายจะฟาดลงบนดวงหน้าหล่อนั่นแรงๆหากโดนจับและกดเอาไว้แนบโซฟาแน่น

“อย่าคิดทำตัวใหญ่โตในบ้านของผม อี ฮยอกแจ...”ร่างสูงกระชากอีกคนเข้ามาใกล้ สบดวงตาที่อำพันที่มองอย่างตกตะลึงนั่น “...ผมไม่คิดใจดีกับคุณหรอกนะ แล้วที่ชวยออกมาก็ไม่ใช่ว่านึกพิศวาสคุณขึ้นมาด้วย สำหรับคนอย่างคุณ...แค่ครั้งเดียวมันน่าจะเกินพอ”

ดวงตาสีอำพันแข็งกร้าว พยายามชักมือของตนออกจากการเกาะกุม ผลที่ได้คือแรงบีบที่หนักหน่วงมากยิ่งขึ้น แรงจนเขารู้สึกเหมือนข้อมือตัวเองกำลังจะแหลกลานเลย

“ปล่อย...ซีวอน...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงเครียด ก่อนจะเอ่ยออกมาอีกด้วยเสียงที่อ่อนลง “...ฉันเจ็บ”

“นี่ยังไม่ได้ครึ่งของสิ่งที่คุณทำกับเรา...”ซีวอนว่าพลางปล่อยและผลักอีกคนออกห่างแรงๆ พยักเพยินไปที่อาหารที่เขานำมาให้ “...ผมเอาอาหารมาให้คุณ ท่าทางจะไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เมื่อเย็นวานแล้วนี่?

“ทำไมนายถึงช่วยฉัน”

ชเว ซีวอนหันมาเหยียดยิ้มเยาะ “ไม่ได้เพื่อคุณหรอกนะ โปรดสบายใจเถอะ”

“แล้ว...”บ้าชัดๆ แบบนี้ฮยอกแจจะวางใจได้อีกยังไง “...เพื่ออะไร”

คนที่กำลังจะเดินออกไปชะงักเท้า ก่อนจะหันมาเอ่ยเสียงเรียบหากทำเอาดวงตาสีอำพันถึงกับเบิกกว้าง

 

“น้องชายของคุณไง”

 

“...”

และคำพูดต่อมาของชเว ซีวอน อี ฮยอกแจแทบจะทรุดฮวบ

 

“คุณรู้หรือยังว่าเขายังไม่ตายน่ะ”

 

**

 

อึนฮยอกเดินเข้ามาที่ห้องประธานของโรสมาร์คอย่างโล่งอก อย่างน้อยๆอี ฮยอนซูก็เข้าใจและรับปากว่าจะช่วยเขาทุกวิถีทาง แปลว่าการเป็นอยู่ของเขาในฐานะอี ฮยอกแจก็คงจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด

อึนฮยอกทักทายเลขาหน้าห้องก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ร่างบางนิ่งงันราวต้องมนต์สะกดเมื่อบกับดวงตาสีดำเข้มของคนที่เป็นเจ้าของแหวนบนนิ้วนาง

“คิบอม...”

คนตัวสูงเดินเข้ามาโอบกอดเขาไว้ทั้งตัว แนบแน่นจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอกซ้าย ดวงตาสีอำพันเบิกกว้าง ก่อนจะรื้นน้ำตาเมื่อรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่ไม่ได้สัมผัสมันมานานแรมปี เขายกมือขึ้นโอบกระชับอีกคนอย่างกล้าๆกลัวๆ ก่อนจะเผลอกอดแน่นเพราะความรู้สึกห่วงหาจับใจ

“หายไปไหนมา...”ร่างสูงถามออกมาด้วยเสียงแหบแห้ง เพียงแค่นั้นอึนฮยอกก็รู้สึกเหมือนว่าน้ำตาที่นึกว่าจะเหือดแห้งไปแล้วกำลังจะไหลออกมาอีก “...รู้ตัวมั้ยว่าฉันเป็นห่วงนายจนแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว”

“ขอโทษ...”เสียงของอึนฮยอกสั่นเครือ แต่ดูเหมือนคิบอมจะไม่ค่อยได้ยินมันนัก เพราะเขาพูดสวนขึ้นมาทันควัน

 

“อย่าให้ฉันต้องเสียนายไปเหมือนที่เคยเสียเขาไปสิ”

 

“...”

อี อึนฮยอกนิ่งงัน รีบปาดน้ำตาของตัวเองโดยเร็วมื่อได้สติ คิบอมผละจากมาจับเขาหมุนซ้ายขวา

“พวกมันไม่ได้ทำอะไรนายใช่มั้ย”

“อะ...อื้อ”

“นายยังดูเสียขวัญอยู่เลยนะ...”คิบอมพูดออกมาแผ่วเบา ประคองแก้มขาวก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเบาหวิว “...อย่าทำให้ฉันใจหายสิ ถ้านายเป็นอะไรไปอีกคน...ฉันคง...”

ร่างสูงหยุดคำพูดแค่เพียงเท่านั้น ก่อนจะดึงอีกคนเข้ามากอดแรงๆอีกสักที

“ฮยอกแจ...”

อึนฮยอกที่นิ่งฟังรู้สึกเหมือนเจ็บหน่วงนัก ถึงแม้ว่าอ้อมกอดของคิบอมจะอุ่นเหมือนเดิมก็ตาม

“...ฉันขอโทษ ฉันจะไม่ยอมปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สองหรอกนะ”

เขาจำไม่ได้...ความจริงข้อนี้อึนฮยอกน่าจะดีใจ คิบอมจำเขาไม่ได้จริงๆ ก็แหงล่ะ...ห่างหายกันไปตั้งห้าปี แล้วอีกคนก็คงจะคิดว่าเขาตายไปแล้ว เพราะฉะนั้นคนที่เหลืออยู่มันก็น่าจะมีแต่ฮยอกแจเท่านั้นนี่น่า

“ปะ...ปล่อยได้แล้วล่ะ”

ปล่อยเถอะ..ถ้ามากกว่านี้เขาคงรับไม่ไหว เผลอร้องไห้ออกมาแน่ๆ

คิบอมชะงัก ก่อนจะค่อยๆผละจากอีกคนอย่างเชื่องช้า แล้วถามเสียงเบาหวิว

“นายยังโกรธฉันอยู่อีกเหรอ?

“...”

อึนฮยอกไม่ตอบ เขาไม่รู้ว่าจะตอบว่าอะไร คิบอมกับพี่ชายกำลังทะเลาะกันอยู่เหรอ เขาไม่เห็นจะรู้เรื่องเลยนี่น่า

คิบอมมองท่าทีนิ่งเฉยของคนตรงหน้า ก่อนจะผละจากอีกฝ่ายอย่างเชื่องช้า สูดลมหายใจลึกแล้วเอ่ยออกมาเสียงหนักแน่น

“ฉันขอโทษนะเรื่องในคืนนั้น...”

“...”เจ้าของดวงตาสีอำพัน ลอบขมวดคิ้วอย่างสงสัย ก่อนจะนิ่งงันเมื่อได้ยินประโยคต่อไปของอีกฝ่าย

“...แต่ฉันจะรับผิดชอบนายเองนะ ฮยอกแจ...”

“...”

อะไร...นี่มันอะไรกัน

คิบอมโน้มศีรษะของอีกคนมาซบลงบนบ่าของตัวเอง ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยเสียงนุ่มนวล

“ยังไงเราก็จะแต่งงานกันอยู่แล้วนะ นายอย่าห่วงเลย...ฉันไม่หนีไปไหนหรอก แล้วก็ไม่ได้คิดจะทำเพราะเห็นนายเป็นอึนฮยอกด้วย...”

“...”

พี่...กับคุณคิบอมน่ะเหรอ?

“ฉันสัญญา...”คิบอมแย้มรอยยิ้มออกมาจางๆให้ดวงตาที่เริ่มแดงเรื่อของอีกฝ่าย

 

“...ฉันจะลืมเขาให้ได้”

 

“...”

“นายพักผ่อนเถอะนะ”ร่างสูงจบประโยค ก่อนจะผละออกมาจัดสูทให้คนตัวเล็ก เดินออกไปจากห้องของอีกฝ่าย หันมายิ้มให้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วปิดประตู

ปัง

ทันทีที่บานประตูปิดลง เรียวขาของอึนฮยอกรู้สึกเหมือนมันจะอ่อนแรงลงทันควัน ร่างบางถึงกับทรุดตัวลงนั่ง หลุบตามองแหวนเพชรในนิ้วนางที่เขาแอบซ่อนไม่ให้อีกคนได้เห็น

“ทำไม...ทำไมกัน...”

น้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยอย่างไม่อาจหักห้าม อึนฮยอกเริ่มขดตัวสั่นนั่งร้องไห้โดยไร้เสียงอยู่คนเดียว

 

อี อึนฮยอก...นายจะกลับมาเพื่ออะไรกัน

 

**

 

“นายพูดว่าอะไรนะ?

น้ำเสียงของคนถามเหมือนจะไร้เรี่ยวแรง คนที่กำลังจะเดินออกทางประตูไปได้แต่กลอกตา

“ก็ได้ยินชัดแล้วนี่...”ความจริงเขามาเพื่อบอกเรื่องนี้กับฮยอกแจนั่นแหละ เรื่องความเป็นความตายของน้องชายฝาแฝด เจ้าตัวควรจะรู้ไม่ใช่เหรอ

“นายบอกว่า...”ฮยอกแจรู้สึกเหมือนเสียงของตนเองรอดออกจากเรียวปากได้อย่างยากลำบากเหลือเกิน “...น้องชายของฉันยัง...”

“แล้วคุณคิดว่าใครจะปลอมตัวเป็นอี ฮยอกแจได้เหมือนพอเมื่ออยู่ต่อหน้าคนของโรสมาร์คล่ะ?

คราวนี้ดวงตาสีอำพันเบิกกว้างยิ่งกว่าเก่า เขารู้สึกเหมือนควานหาเสียงของตัวเองไม่เจอยิ่งไปกันใหญ่

“เขา...เป็นฉัน”

“ใช่ ผมพาเขาไปส่งที่บริษัทของคุณเอง”

“แบบนั้นไม่ได้นะ!!” ฮยอกแจตวาดลั่นจนซีวอนต้องหันมามองอีกฝ่ายเต็มตา “...คนที่จับเขาไปน่ะ ถ้าฉันเดาไม่ผิด...หมอนั่น บ้าจริง!! ฉันต้องกลับไปเดี๋ยวนี้!!

ร่างบางลุกพรวด แต่ไม่ทันได้ก้าวไปไกลเกินสามก้าว ซีวอนก็เดินเข้ามากดอีกคนให้นั่งลงบนโซฟา

“หลีกไป!!

อี ฮยอกแจออกคำสั่งอีกครั้ง ช่างเป็นเด็กดื้อที่ไม่เจียมตัวเองเลยจริงๆ

“คุณจะกลับไปบริษัทของคุณไม่ได้หรอกนะ ถ้าคนร้ายเป็นคนในบริษัทของคุณ...”

“แต่ฉันต้องไปช่วยน้องชายของฉัน!!

“...แต่ถ้าคุณกลับไป อึนฮยอกนั่นแหละจะเป็นอันตราย!

ประธานบริษัทแห่งโรสมาร์คถึงกับนิ่ง มองดวงตาที่จริงจังยิ่งกว่าครั้งไหนของคนตรงหน้า ซีวอนเอ่ยออกมาอีกครั้งเมื่อได้จังหวะ

“คิดดูสิว่าคนพวกนั้นจะว่ายังไงถ้าเห็นว่าคุณมีฝาแฝด เขาอาจจะทำอะไรกับน้องชายคุณก็ได้ อย่าลืมสิว่าอึนฮยอกเป็นคนเซ็นสัญญานั่นแทนคุณ ตามกฎหมายเขาก็ผิดเต็มๆแล้ว ที่สำคัญคือถ้าหากพวกนั้นรู้ว่าคุณมีจุดอ่อนอยู่ที่น้องชายของตัวเองล่ะก็...อะไรมันจะเกิดขึ้นกับอึนฮยอกบ้างล่ะ”

“แต่ว่า...”

“คิม คิบอมเขาคงไม่ปล่อยให้เรื่องอันตรายเกิดขึ้นกับอี ฮยอกแจในตอนนี้หรอก คุณโดนจับและพอกลับไปได้ ผมเชื่อว่าผู้ชายคนนั้นจะต้องระวังเป็นพิเศษ แถมถ้าเกิดเขารู้ว่าคนๆนั้นเป็นอึนฮยอก...คุณคงรู้ใช่มั้ยว่าเขาไม่มีทางยอมเสียอึนฮยอกไปเด็ดขาด”

ฮยอกแจเม้มปากแน่นแทบเป็นเส้นตรง ยอมหยุดพยศแต่โดยดี ซีวอนเอ่ยออกมาสำทับ

“คุณอยู่ที่นี่ จนกว่าจะได้จังหวะกลับไปในที่ของคุณเถอะ อย่าห่วงไปเลย...ผมเองก็อยากจะส่งคุณกลับไปเร็วๆเหมือนกัน”

ดวงตาสีอำพันตวัดมองอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเย็นชา

“แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่านายมันเชื่อถือได้?

“อย่าห่วงไปเลยอี ฮยอกแจ...เพราะการที่ผมช่วยคุณน่ะถึงมันจะดูแปลกๆ แต่ผมก็จะทำเพื่ออึนฮยอกแน่ๆ และจะไม่มีวันทำให้น้องชายของคุณผิดหวังด้วย เชื่อเถอะ”

“...”

 

**

 

“ฉันไม่นึกเลยนะว่าประธานของโรสมาร์คจะมีฝาแฝดด้วย”ชางมินบ่นเจื้อยแจ้วด้วยหัวข้อเดิมๆซ้ำซาก เล่นเอาคยูฮยอนที่กำลังทำสมาธิกับทางข้างหน้ารู้สึกหนวกหูยิ่งนัก

“ว่าแต่ทำไมพี่ซีวอนต้องทำเพื่อน้องชายของเขาด้วยนะ ยอมขนาดพาคู่แข่งตัวฉกาจเข้ามาอยู่ในบ้านของตัวเองอีก แบบนี้มันต้องมีซัมติงอะไรแหงๆเลยนายว่าป่ะ?

“หุบปากสักครู่ นายไม่ขาดอากาศหายใจตายหรอก”คยูฮยอนเอ่ย ก่อนจะเร่งเปิดเพลงให้ดังขึ้นเรื่อย

“เอางี้~...”ชางมินหันมาทำตาใสปิ๋งใส่เพื่อนรัก “...นายบอกฉันมาสิว่าพี่ซีวอนเขาเป็นอะไรกับฝาแฝดคู่นี้ แล้วรับรองเลยนะว่าฉันจะไม่กวนใจนายอีกเป็นอันขาด โอเค๊~?

คยูฮยอนเหลือบตามองเพื่อนรักอย่างหงุดหงิด ก่อนจะตอบสั้นๆหากได้ใจความ

“แฟนเก่า”

“ห๊า!! เป็นแฟนเก่ากับคนของโรสมาร์คเนี่ยนะ!? มิน่าถึงได้พลาดท่าเอาได้ง่ายๆเมื่อห้าปีก่อน ว่าแต่...เป็นกับใครอ่ะ คนพี่หรือคนน้อง”

“คนน้อง พี่ชายเขาเลยมาเอาคืนจนบ้านเราล่มจมไง...”คยูฮยอนหันมาทำตาขวางใส่เพื่อนตัวเอง “...รู้แล้วก็เลิกถามสักที ฉันไม่อยากจะถีบนายลงจากรถก่อนถึงที่หมาย”

“นายนี่...!!”ชางมินค้อนควับๆ “...จริงๆเล้ยยยยยย!! งั้นขอคำถามสุดท้ายได้ไหมคยูฮยอน!

“อื้อ...”

 

“นายเป็นอะไรกับคุณทงเฮของโรสมาร์คอ่ะ”

 

เอี๊ยดดดดดดด~!!

“ลงไปเลย”

คยูฮยอนถีบเพื่อนลงจากรถจริงๆ ชางมินอ้าปากค้างเมือกระเป๋าทำงานถูกโยนให้ไวๆ รถแล่นออกไปโดยที่คยูฮยอนไม่คิดเหลียวไปมองกระจกหลังเลยสักนิด

“ไอ้นี่นิ!! กูเป็นผู้ช่วยพี่ชายมึงเลยนะเว้ยยยยย!! ฉอดๆๆๆๆ”

ชางมินเท้าสะเอวบ่นไม่ยั้ง เล่นเอาคนที่ผ่านไปมาเหลือบมองอย่างสงสัย ก่อนที่หนุ่มหล่อเข้มจะขมวดคิ้วเมื่อพบกับใครบางคน

“นั่นมัน... = =

 

**

 

อย่าดีใจไปที่เห็นว่าไรเตอร์อัพเยอะ อาทิตย์หน้าไรเตอร์เปิดเทอม ก็คงไม่ค่อยได้อัพอีกสักพักนั่นแหละจ้า (สะบัดบ๊อบใส่ โฮะๆๆๆ)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1726 HyukJewel (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 01:54
    ในเรื่องนี้มีใครไม่น่าสงสารบ้างถามมมมมมมมม
    สงสารอึน T_T
    บอมไม่น่าพูดตอนนี้ โอยยยยยยยยยยยยยย
    #1,726
    0
  2. #997 Bumhyuk (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2555 / 00:40
    สงสารฮยอกแจจังเลย

    ชอบเวลาที่ฮยอกแจอยู่กับคิบอม ฮยอกแจดูมีความสุขมากๆ

    ให้ฮยอกแจคู่กับคิมบอมเถอะนะคะ T^T

    ฮยอกแจเสียสละหลายๆอย่างเพื่ออึนแล้ววว

    จริงๆเค้ารักกันมาก่อนด้วย ถึงแม้จะรักกันคนละเวลาก็เถอะ
    #997
    0
  3. #981 {[]..ใครฟะ..[]} (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 / 16:09
    โอยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ไรท์โคตรใจร้าย
    บอมอึนวอนฮยอกเถอะ TTTTTTTTTTT ___________________ TTTTTTTTTTTTTT
    #981
    0
  4. #980 sanphet (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2555 / 20:33
    อ่า กำลังมันส์เลย
    มาอัพอีกนะตะเอง
    #980
    0
  5. #976 aomeii-bumeii (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 21:41
    ความวุ่นวายมาอย่างไม่สิ้นสุด

    ยังไม่ลืมกันทั้งคู่ อึนฮยอกก็เจ็บปวด ฮยอกแจก็เจ็บปวด คิบอมก็เจ็บปวด โอ๊ยไรเนี่ย  - -


    ไรเตอร์แต่งดราม่าเก่งมากกกกกกกกกกกกกก #นับถือ
    #976
    0
  6. #973 mhoomin (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 00:02
    คิมคิบอมกำลังดีใจอยู่ใช่มั๊ย?? ถึงได้ไม่รู้สึกผิดสังเกตอะไรเลยกับท่านประธานแห่งโรสมาร์คอ่ะ
    ชเวชีวอน อย่าตกหลุม(รัก)แฝดพี่หล่ะ เพราะเท่าที่ดูๆ คุณเองนั่นแหละที่เป็นห่วงอ่ะ ไม่งั้นไม่ช่วยขนาดนี้หรอก จริงป่ะ??
    ตอนนี้สงสารแฝดอีทั้งพี่ทั้งน้องเลย แต่แอบเอียงไปทางน้องมากกว่า ㅠ.ㅠ
    ชิมชางมินหาเรื่องใส่ตัวจนไปเจอเรื่องอีกเรื่องจนได้สิน่า ว่าแต่ชางมินเห็นใครอ่ะ??
    โจคยูฮยอนโดนจี้ใจดำจึ๊กๆ จนต้อง "ถีบ" เพื่อนเลิฟลงจากรถทันทีทันใดเลย 555+
    #973
    0
  7. #972 keroro (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 21:20
    มินเจอใครอ่ะ



    บอมนายโง่มากนะ -^-



    วอนไม่น่าบอกhjเลย



    สงสารeh เจบอีกแล้ว



    หวังว่าจะเปลี่ยนตัวกันก่อนแต่งนะ
    #972
    0
  8. #970 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 11:59
    ง่ะ เค้าดีใจไปแล้วอ่ะไรเตอร์ 5555 ไม่เป็นไรรอได้เสมอน้าาา ~
    เห็นคุณพ่อฮยอนซูพูดแล้วรู้สึกปวดใจแทนนิดๆแฮะ 'เพราะเด็กคนนั้น มันไม่เคยเรียกฉันว่าพ่อ'
    คุณพ่อ เจ็บมั้ยอ่าาา เค้ายังเจ็บเลย ความจริงก็เป็นห่วงฮยอกแจเด็กดื้อมากๆเลยใช่มั้ยล่ะ
    บอม ....... T T ฉันนึกว่าแกจะจำอึนได้ อ๊ากกกก ทำไมทำร้ายจิตใจขนี้ ดูไม่ออกจริงๆเหรอบวมมมม
    แกดูไม่ออกจริงๆเหรอว่าอึนไม่ใช่ฮยอกน่ะห๊ะ บอกว่าจะลืมอึนอีก T^T แง้ โถ่ อึนอย่าร้องนะ เข้มแข็งไว้สู้ๆ
    วอน แกไม่รู้สึกอะไรกับฮยอกจริงๆอ่ะ พูดจาทำร้ายแบบนั้นทำมายย YoY ใครๆก็ทำเพื่ออึน อย่างนี้ฮยอกเจ็บนะเนี่ย
    สองพี่น้องคู่นี้เจ็บทั้งคู่เลย วอนดูเจ้าเ่ห์ขึ้นนะเนี่ย ระวังจะหลงฮยอกเข้าให้ล่ะ หุหุ แกอย่าแพ้คำพูดตัวเองละกันนน~ พ่อวอน
    ชางมินเห็นใครน่ะ ' ' สงสารดีมั้ยโดนคยูไล่ลงจากรถ 555 #ไรเตอร์อย่าหายไปนานนะ เค้าคิดถึง >3< 5555
    #970
    0
  9. #969 ae snoopy (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 10:12


    ชางมินเจอใครอะ
    #969
    0
  10. #966 aun_nana (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 00:24
    ไรเตอร์กลับมาแล้ว T_T กระซิกๆๆๆ

    อย่าหายไปไหนอิกนะ
    #966
    0
  11. #965 oo-pa13 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 23:43
    นั่นมัน.........................???????

    ไรเตอร์อย่าหายไปนานนะะะ
    #965
    0
  12. #964 'MIN' (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 23:35
    เด่วนี้วอนเค้าพัฒนาแล้ว. เริ่มที่จะเอาคืนย็อกบ้างแล้ว


    ขอให้บอมรุ้ความจรืงเร็วๆ

    สงสารย็อกอ่าาา มีแต่คนรักอึนทั้งนั้น
    #964
    0
  13. #961 lvuhyuk (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 22:36
    มันมาก แต่ใครเป็นตัวการล่ะนี่ ลุ้นๆ ไรต์เตอร์รีบมาอัพนะ ทำเป็นเล่มก็ได้ อยากรู้ๆ.....
    #961
    0
  14. #960 geejajaa (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 21:27
    ค้างอ่ะค่ะ  Writer อย่าทรมานกันอีกต่อไปเลยนะ

    ตอนนี้สงสารอึนๆจับจิตอ่ะ ยิ่งไม่ค่อยเข้มแข็งอยู่
    พอมารู้ว่าบอมและพ่ชายตัวเองเกินเลยจนจะแต่งงาน แล้วจะเป็นไงเนี๊ยะ
    ไม่นะ โอ้ว ต้มมาม่า กิน  T^T
    #960
    0
  15. #959 chicky lovely (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 21:22
    นั่นมัน.............?
    มันคือใครหล่ะ? อยากรู้แล้วอ่ะ
    #959
    0
  16. #956 Bokyu. (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 20:25
    นั่นมัน....

    นั่นมันใครอ่ะไรท์เตอร์?? 55555555555555
    #956
    0
  17. #955 * [J]o[L]ee[P]op ,, ♥ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 20:22
    รู้สึกว่า... ไม่ว่าใครจะอยู่หรือไคจะไป
    ยังไงก็เจ็บปวดหมดทุกคน t______T

    โถ่.... อุตส่าคิดว่ายังไงคิบอมก็ต้องจำอึนฮยอกได้แน่ๆ T_T
    คำพูดของบอมช่างเจ็บปวด อึนอุตส่ากลับมาด้วยความเข้มแข็งแท้ๆ TT
    ที่ไหนได้.... แบบนี้ต่อให้ใครยืนใครจะไป.. ยังไงมันก้อเจบอยู่ดีอะ ~
    ฮืออออออออออออ (แต่อย่าว่า รู้เร็วเกินไปก้อไม่สนุกสิเนอะ ^^)

    แต่เราสงสารฮยอกแจ... (อันนี้ลำเอียงงงงงงงงงง) 555+
    แบบ ก็ไม่ว่าจะอยู่ตรงไหน... ก็มีแต่คนทำเพื่อนอึนฮยอกทั้งนั้น
    ลุงชเว... ลุงไม่คิดอะไรกับฮยอกแจจิงๆหรอ ?

    เรื่องนี้เข้มข้นขึ้นทุกตอนเลยจริงๆ
    เค้า(ซี)วอนขอร้อง.... ไรเตอร์อย่าหายไปนานๆเลยนะค่ะ TT__TT
    คิดถึงเรื่องตุ๊กตาด้วย ติดฟิคของไรเตอร์หลายเรื่องชิงๆ อาฮือออออ
    แล้วยิ่งโรสซินนี่เรื่องโปรดเลยจิงๆแอบสารภาพ อยากได้มาเปนเล่ม เอามาคู่กับภาค 1 T___T

    ยังไงก้อตามสู้ๆนะค่ะ ลุ้นตลอดเวลาจิงๆเรื่องนี้
    ชอบนะเวลาที่เนื้อเรื่องไม่ได้เน้นแค่ัตัวละคร
    เน้นพวกสถาการณืรอบข้าง(เช่นธุรกิจในเรื่อง) แบบ มันได้ฟิล -..-

    ยังไงก้อสู้ๆคะ่ รอเสมอ ~
    #955
    0
  18. #954 mamey71 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 18:38
    โหหหไรเตอร์ใจดีอ่ะมาอัพเพิ่ม อย่าหายไปนานๆเสยน้า
    กำลังลุ้นไปกับฮยอกเลย มันมากฉากปะทะคบรมระหว่างวอนกับฮยอก
    แต่ตอนนี้น่าสงสารอึนจังแต่อย่างว่าแหละไม่ตายก็น่าจะกลับมาหาบอม
    รูู้ไหมทุกคนเสียใจ
    #954
    0
  19. #953 mee (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 22:21
    ชางมินเจอใครล่ะนั้น

    บอมยังไม่รู้นี่นาว่าอึนรอด แต่ๆอยู่ๆไปคงผิดสังเกตบ้างล่ะ

    คนพี่กับคนน้องออกจะแตกต่างกัน

    วอนพาฮยอกมาอยู่ ระวังจะหลงรักความดื้อเข้าล่ะ

    ชางมิน กวน น่ารักดีอ่ะ โดนไล่ลงจากรถเลย 555



    ตอนแรกกำลังดีใจ ไรเตอร์มาต่อให้ สองตอน มีแนวโน้มว่าจะได้อ่านเรื่องนี้บ่อยๆ

    แต่ตอนท้ายโดนไรเตอร์ดักซะงั้นอ่ะ

    >
    #953
    0