ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 44 : -9-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 732
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    3 พ.ย. 55

 

 

 

“อะไรนะ!? หายตัวไปอย่างนั้นเหรอ!!?

คิม คิบอมชะงักกึกเมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากของเลขาหนุ่ม อี จุนกิหน้าเซียวพยักหน้ารับน้อยๆ

“ฮะ ผมออกจากร้านอาหารก็ไม่เจอแล้ว เห็นแค่เสื้อคลุมที่ตกอยู่”

เพี๊ยะ!!

ดวงหน้าสวยหันตามแรงตบจนทงเฮต้องผวาเข้ามาห้ามปรามเสียงดังลั่น

“ใจเย็นๆก่อนนะคิบอม! ฉันว่า...!!

“คนหายไปทั้งคนนายยังจะให้ฉันใจเย็นลงได้อีกหรือไง!!? อี ทงเฮ!!

คิม คิบอมหันมาตวาดลั่นจนแม้แต่ทงเฮเองก็เงียบกริบ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งอย่างไร้เรี่ยวแรง

“เราจะทำยังไงดีล่ะครับ พรุ่งนี้สองบริษัทก็ต้องเซ็นสัญญาแล้ว ถ้าหากว่าไม่มีหัวหน้าล่ะก็...”

“เงียบปากไปเหอะน่าควอน จียง!!!”รองปะธานโรสมาร์คตวาดออกมาอีกครั้ง เล่นเอาคนทั้งห้องเงียบกริบ “...สัญญาอะไรนั่นฉันไม่สนหรอก แต่ถ้าหากฮยอกแจเป็นอะไรไปล่ะก็...”

“พ่อนายกับคุณอีรู้หรือยังล่ะ”ทงเฮเอ่ยถามออกมาเสียงเบา เกรงใจแต่ในที

คิบอมส่ายหน้าโดยแรง “ให้รู้ไม่ได้ ยังไงก็ห้ามให้ใครรู้เป็นอันขาด นอกจากพวกเราสี่คน”

ดวงตาสีดำขลับกวาดตามองดวงหน้าแต่ละคน ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นแล้วรีบร้อนกดเบอร์โทรศัพท์

“ฉันจะโทรหาพี่ฮีชอล ทงเฮ...นายติดต่อพวกเราทุกคนให้ช่วยกันตามหาฮยอกแจอย่างลับๆ จียง...นายโทรบอกแทยังให้ลากพรรคพวกวิ่งรถตามหาให้อีกแรงนึงเถอะนะ ส่วนจุนกิ...นายกลับไปทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ ให้ใครรู้ไม่ได้ว่าประธานของเราหายตัวไป เข้าใจไหม!?

“ครับ”

“ฮัลโหล...”เสียงงัวเงียดังมาจากปลายสายโทรศัพท์ที่คิบอมถืออยู่ ร่างสูงรีบกลอกเสียงลงไปอย่างร้อนรน

“พี่...ฮยอกแจหายไป”

“ห๊ะ?

“...พี่ช่วยบอกให้พี่อีทึกตามหาฮยอกแจให้ผมหน่อยได้ไหมครับ เขาโดนจับตัวไปน่ะ”

“ห๊า!!!

“ไม่ต้องมาหา! ลุกจากเตียงแล้วไสหัวไปตามหาว่าที่น้องสะใภ้พี่เดี๋ยวนี้นะ!! ไม่อย่างนั้นจะโทษว่าผมโหดร้ายไม่ได้นะ!!

ปิ๊ด!!

“แทยางงงงงง~ คุณคิบอมน่ากลัวโพดๆเลยอ่ะ T[]T!! รีบตามหาหัวหน้าก่อนที่เขาจะกินหัวฉันเถอะ!!< จียง

คิบอมทรุดตัวลงนั่งอย่างเหนื่อยอ่อน ทงเฮกำลังคุยโทรศัพท์หน้าตาเคร่งเครียด หันมาเห็นแฟนเก่าตัวเองทำท่าเหมือนหมดสภาพเสียอย่างนั้น ร่างบางเดินเข้ามาซบหน้าลงบนบ่าของอีกคน คิบอมยกมือขึ้นลูบศีรษะเล็กก่อนเอ่ยออกมาเสียงนุ่ม

“ขอโทษที่ฉันหงุดหงิดไปหน่อย”

“ตอนนี้นายอารมณ์ไม่ค่อยดี ฉันรู้...”ทงเฮยิ้มจางๆให้อีกฝ่าย ก่อนจะซุกหน้าลงบนฝ่ามืออุ่นนั่นอีกครั้ง “...ไม่ต้องห่วงนะคิบอม ฮยอกแจมันเป็นคนดวงแข็ง ยังไงหมอนั่นก็ไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก”

“อื้อ”

เสียงโทรศัพท์มือถือของรองประธานแห่งโรสมาร์คดังขึ้นอีกครั้ง คิบอมหยิบขึ้นมามองก่อนจะเบิกตากว้าง เบอร์โทรศัพท์ของอี ฮยอกแจ คิบอมรีบกดรับ

“ฮัลโหลฮยอกแจ...!!

“ตอนนี้คนของนายอยู่กับฉัน...”

เสียงห้วนห้าวที่รับรองได้ว่าไม่ใช่เสียงของประธานแห่งโรสมาร์คแน่นอน ทำเอาคิบอมถึงกับนิ่งงัน

“...ถ้าไม่อยากให้หมอนี่ตาย พรุ่งนี้จะต้องไม่มีการเซ็นสัญญาใดๆทั้งสิ้น”

“นี่นายเป็นใครน่ะ!? เอาฮยอกแจมาพูดกับฉันเดี๋ยวนี้เลย!!

คิบอมตวาดลั่น เล่นเอาคนมองกันแทบทั้งห้อง เสียงปลายสายหัวเราะออกมาดังลั่น ก่อนที่เสียงของคนคุ้นเคยจะดังรอดเข้ามาแทนที่

“คิบอม...”

“ฮยอกแจ!! นี่นายอยู่ที่ไหนเนี่ย!!?

“ไม่รู้สิ...”เสียงของอี ฮยอกแจไม่มีท่าทีเกรงกลัวเลยสักนิด “...ถูกคลุมหัวมาตลอดทางเลย ท่าทางพวกมันจะไปต่ออีกแหละ นายคงไม่เจอฉันง่ายๆหรอก”

“อย่ามาพูดเป็นเล่นน่า!! พูดมาเถอะ! เดี๋ยวฉันจะตามไปช่วยนายเองนั่นแหละ!!

“แหม~ พูดเหมือนถ้านายมาช่วยฉันเดี๋ยวนี้ก็จะทันแหละเนอะ”

!!

“ฟังนะ ยังไงพรุ่งนี้ก็ต้องมีการเซ็นสัญญา นอกนั้นไม่ต้องเป็นห่วงฉัน เข้าใจไหม? เฮ้ยยยย!!

เสียงปลายสายอุทานลั่น ก่อนที่เสียงทุบอะไรหนักๆจะดังขึ้น คิบอมเบิกตากว้าง ถึงกับนิ่งเมื่อเข้มๆนั้นดังตามมา

“ถ้าไม่อยากให้ไอ้หมอนี่ตาย พรุ่งนี้จะต้องไม่มีการเซ็นสัญญาอะไรเกิดขึ้น!!

ปิ๊ด!

คิม คิบอมเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะรีบเปิดคอมพิวเตอร์ของตัวเอง รัวนิ้วมือลงบนคีย์บอร์ด ทงเฮชะโงกหน้าเข้ามามองตัวอักษรที่ขึ้นเกลียวกราว

“อะไรน่ะ?

“เช็คสัญญาณจากมือถืออี ฮยอกแจครั้งล่าสุด ฉันว่าเราน่าจะเจอตัวพวกมันได้ง่ายขึ้น เจอแล้ว!...”

ร่างสูงเอ่ยบอกสถานที่ให้คนข้างกายไวๆ ทงเฮรีบคว้าปากกามาจด คิบอมเอ่ยบอกเสียงแข็ง

“...ส่งคนของเราไปที่นั่นให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ หากมีกล้องวงจรปิดหรืออะไรเปิดออกมาดูให้หมด ยังไงก็ต้องตามหาฮยอกแจให้จนได้นะ!!

“เข้าใจแล้ว!!

ทงเฮผละจากเดินไปสั่งงานที่ด้านนอก จียงคว้าไอโฟนของตัวเองมากดยิกๆแจ้งข่าวกับยองเบเพื่อนรัก คิบอมรีบโทรหาฮีชอลอีกครั้ง ก่อนจะชะงักแล้วเปลี่ยนใจ กดโทรหาเลขาส่วนตัวของฮยอกแจทันควัน

 

“จุนกิ บอกฉันมาสิว่าฮยอกแจไปเจอกับใครเป็นคนสุดท้าย”

 

**

 

“ไอ้หมอนั่นมันเจ้าเล่ห์ที่สุด!!

ชางมินว่าพลางกระแทกแก้วเหล้าของตัวเองดังปั่ก บ่นเสียงเข้มกับเพื่อนรักที่นั่งรินเหล้าให้อยู่ข้างๆ

“มันจัดการฉันโดยไมรู้ตัวเลย นายเข้าใจป่ะ! ตั้งแต่ขึ้นมัธยมา ฉันยังไม่เคยแพ้หมากรุกกับใครหน้าไหนมาก่อน แล้วนี่ต้องมา...หึ่ย!!! ฉันยังจำยิ้มเยาะของหมอนั่นได้เลย -*-” ชางมินบ่นอุบอิบ “...แถมยังโดนรถเฉี่ยวอีก โชคร้ายแท้ๆ”

“อี ฮยอกแจชอบทำตัวแบบนี้แหละ...”คยูฮยอนส่งเหล้าให้เพื่อนกระดกเข้าปาก “...ยั่วให้เราเผลอไผลแล้วก็เผด็จศึก ฉันกับพี่ถึงได้บอกให้นายคอยระวังไอ้หมอนี่ไว้ยังไงล่ะ”

“หมากตัวนั้น ฉันเหมือนมองไม่เห็นมันเลย”

คยูฮยอนยิ้มอออกมาเหมือนเหยียดหยันเสียมากกว่า ชงเหล้าให้เพื่อนอีกแก้ว

“อี ฮยอกแจมักวางหมากที่เรามองไม่เห็นเสมอ”

 

**

 

แพขนตาหนาขยับเล็กน้อย ก่อนจะปรือเปิดขึ้นมองเห็นเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านบานหน้าต่าง ฮยอกแจเอื้อมมือขึ้นกุมศีรษะ ก่อนจะสบถออกมาเสียงดังเมื่อรู้สึกถึงน้ำเหลวๆข้นๆที่ติดหนืดกับรอยบาดแผล เขาไม่กลัวหรอกนะ...แต่อารมณ์เสียมากกว่าเนี่ยสิ

เรียวขาขยับเล็กน้อยก็รู้สึกได้ถึงโลหะหนักๆที่ถ่วงข้อเท้า คราวนี้ยิ่งกว่าอารมณ์เสียซะอีกเมื่อรู้สึกได้ว่าไอ้ที่ล่ามเขาอยู่มันคือโซ่ดีๆนี่เอง ฮยอกแจหยัดกายลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะมองสำรวจไปโดยรอบ ไอ้ที่พอจะหนีได้ก็มีแต่บานหน้าต่างของโรงนา...ใช่ น่าจะเป็นโรงนานั่นแหละ เพราะมีฟางหญ้าอยู่เต็ม แบบนี้ถ้าพวกมันจะกำจัดเขาก็แค่เผาโรงนาซะก็หมดเรื่อง

แต่นี่มันที่ไหนกันเล่า...

ฮยอกแจถอดถุงเท้าของเขาออก ก่อนจะพยายามเอาเท้าลอดห่วงเหล็กนั่นให้หลุด พยายามสองสามครั้งไม่เป็นผล ฮยอกแจก็เลิกล้มความตั้งใจ เราถึงหลุดจากโซ่เส้นนี้ได้ ข้อเท้าก็คงบาดเจ็บและไปไหนไม่รอดอยู่ดี บานประตูเปิดออกทำเอาดวงตาสีอำพันต้องตวัดมองอย่างเย็นชา

“โอ๊ะ! เก่งนี่! ตื่นมายังไม่ร้องโวยวายเลยสักแอะ”

ชายฉกรรจ์ตรงหน้าเอ่ยชม ฮยอกแจเหยียดยิ้ม ก่อนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“โวยวายทำไม แสบคอเปล่าๆ และดูท่าทางที่นี่คงไม่มีบริการน้ำดื่มดีๆซะด้วยสิ”

คนตรงหน้าเหยียดยิ้มออกมาอย่างถูกใจ วางถาดอาหารไว้ใกล้เขา ฮยอกแจเลิกคิ้วขึ้นสูงกับอาหารพื้นๆที่อีกฝ่ายเตรียมไว้ให้

“รู้มั้ย? ตั้งแต่ทำอาชีพนี้มาก็เพิ่งจะมีแกคนแรกที่ไม่ตะโกนขอให้คนช่วย”

“ถ้าโรงนานี่มีบ้านเรือนรอบข้างอยู่เยอะจนพอได้ยินเสียง พวกนายคงไม่พาฉันมาขังไว้ที่นี่หรอก ถูกมั้ย?”ฮยอกแจยิ้มหวาน เอาส้อมเขี่ยเนื้อไก่ในจานไปมา “...และก็คงไม่มีใครลัคกี้ผ่านมาได้ยินเสียงฉันง่ายๆด้วย เพราะฉะนั้นเก็บเสียงไว้ใช้เจรจาดีกว่าน่า”

“เจรจาเหรอ?

“ถ้าฉันเสนอเงินเป็นสามเท่ากับการปล่อยตัวฉันล่ะ”

“คิดว่าพวกฉันโง่นักหรือไง ปล่อยไปแกจะได้เอาตำรวจมาจับฉันพอดีน่ะสิ เพราะฉะนั้นหุบปากเรื่องปล่อยตัวแกไปเถอะ”

“อื้ม~ พวกแกไม่โง่จริงนั่นแหละ...”ฮยอกแจพยักหน้ารับ ทำเอาคนที่กำลังจะเดินออกจากห้องชะงัก “...แต่ถ้าหากเกิดถูกจับได้ขึ้นมา คิดเหรอว่าพวกของฉันจะปล่อยให้อยู่ดีกินดีน่ะ”

ชายฉกรรจ์ตรงหน้าเขาหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงหยันเยาะ

“ถ้าให้เทียบระหว่างแกกับนายของฉันล่ะก็ ฉันกลัวเจ้านายมากกว่าอีกว่ะ เพราะผอมแห้งแรงน้อยแบบนี้คงไม่มีปัญญา”

“แปลว่าเจ้านายของแกนี่ทรงอิทธิพลน่าดู?

“ก็ขนาดแกยังจะเอาตัวไม่รอดก็แล้วกัน”

“แปลว่าเขาเด็ดหัวฉันได้ทุกเวลา...”ฮยอกแจพยักหน้ารับ “...แล้วทำไมถึงเพิ่งคิดจะมาทำตอนนี้”

“ก็เขาไม่ต้องการให้แกเซ็นสัญญาน่ะสิ”

เรียวปากอิ่มเหยียดเป็นยิ้มเยาะทันควัน ดวงตาสีอำพันหลุบต่ำ ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ท่าทีเช่นนั้นแม้แต่ชายฉกรรจ์เองก็ต้องขยับตัวหนี เพราะไม่รู้ว่าอีกคนมีแผนการอะไร

 

งั้นพอรู้แล้วล่ะ...ว่าเป็นใคร

 

**

 

บานประตูของบ้านตระกูลชเวถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมด้วยท่าทีเอาเรื่องของรองประธานแห่งโรสมาร์ค ชเว ซีวอนละจากร่างของลูกชายตัวเอง ชะโงกหน้าลงมามองจากชั้นสองเห็นใครบางคนที่บุกมาถึงบ้านเขา สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันควัน เขาหันไปบอกอึนฮยอกไวๆ

“คุณเข้าไปอยู่ในห้องกับมินโฮก่อนเถอะนะครับ ห้ามออกมาเชียว”

อึนฮยอกพยักหน้ารับ ก่อนจะอุ้มเจ้าตัวเล็กเข้าไปในห้องส่วนตัวของชเว มินโฮที่ซีวอนสร้างขึ้นโดยเฉพาะ ร่างสูงก้าวเดินลงมาก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อคิบอมกระชากคอเสื้อเขาทันควัน

“แกเอาฮยอกแจไปไว้ที่ไหน!!?

เสียงตวาดลั่นที่คุ้นหูและชื่อที่คุ้นเคยทำเอาอึนฮยอกซึ่งกำลังจะก้าวเข้าห้องชะงักขาทันควัน ดวงตาสีอำพันหลุบมองต่ำ เห็นเพียงเสี้ยวหน้าของใครบางคนจากด้านบน เพียงแค่นั้น...เขาก็ไม่สามารถควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจได้เลย

“อะไรของคุณ”

“ฮยอกแจโดนจับตัวไป! ครั้งสุดท้ายเขาอยู่กับคนของนาย!!!

สีหน้าของซีวอนเปลี่ยนไปทันควัน เหมือนๆกับคนที่แอบฟังจากด้านบน อี ทงเฮที่ตามมาด้วยก้าวยาวๆมาดึงคิบอมออกห่าง

“ไม่เอาน่าคิบอม! เขาอาจจะไม่ใช่คนที่จับตัวฮยอกแจไปก็ได้นะ!!

“แล้วมันใครกันเล่าที่จะได้ประโยชน์ถ้าฮยอกแจไม่ได้เซ็นสัญญาวันพรุ่งนี้น่ะ!?”คิบอมหันมาตวาดถาม ก่อนหันมาจ้องดวงหน้าคมของคนที่เขาเกลียดแสนเกลียดมันนัก “...สารภาพมาเดี๋ยวนี้นะว่านายเป็นคนจับตัวเขา!!

“หยุดเดี๋ยวนี้นะคุณคิบอม!!...”คยูฮยอนที่แบกคนเมาบางคนกลับมาวิ่งเข้ามากระชากร่างของคิบอมออกห่างพี่ชายตัวเอง “...พี่ชายของผมเขาไม่ใช้วิธีสกปรกเหมือนพวกคุณหรอก!!

พลั่ก!!

ดวงหน้าคมของคยูฮยอนสะบัดไปข้าง ก่อนจะหันมามองเจ้าของหมัดตากร้าว ร้อนถึงซีวอนต้องเข้ามาดึงร่างน้องชายของตัวเองออกห่าง ทงเฮกับจียงรีบแยกร่างของรองประธานแห่งโรสมาร์คออก

“ใจเย็นๆครับคุณคิบอม ตอนนี้คุณกำลังทำผิดกฎหมายนะ!!”จียงร้องเสียงหลง

“ใช่! คิบอม...ถ้านายโดนจับข้อหาบุกรุกและทำร้ายร่างกายไปอีกคนจะแย่เอานะ!! ตั้งสติก่อนสิ!!” ทงเฮรีบช่วยสนับสนุน

“คุณคิม คิบอม...”ซีวอนเอ่ยด้วยท่าทางจริงจัง ผลักคยูฮยอนให้หันไปสงบสติอารมณ์ด้านหลัง “...ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ แต่พวกเราไม่ได้แตะต้องประธานของคุณเลยแม้แต่นิดเดียว ขนาดชางมินไปคุยกับเขา...ผมก็เพิ่งจะรู้เมื่อตอนที่เขากลับมา วันนี้ผมจะไม่เอาเรื่อง แต่ถ้าคุณขืนใช้กำลังกับคนในบ้านนี้อีก...ผมคงไม่ยอมความเอาง่ายๆ”

“ขอบคุณครับคุณซีวอน ไปเถอะนะคิบอม”ทงเฮหันมาบอกคนข้างตัวเสียงอ่อน

คิบอมสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยแววตาแข็งกร้าว

“ก็ได้ วันนี้ผมจะกลับ...”ดวงตาคู่คมสบตาเจ้าของบ้านอย่างไม่เป็นมิตรเลยสักนิด “...แต่ถ้าผมรู้ว่าคุณบังอาจแตะต้องคู่หมั้นของผมอีกแม้ปลายก้อย เราได้เห็นดีกันแน่ ชเว ซีวอน”

“อย่าคิดแตะต้องพี่ชายของผม”คยูฮยอนเอ่ยเสียงกร้าว ซีวอนตวัดตาดุใส่ อีกคนเลยยอมเงียบลง

“พวกเราขอตัวก่อนนะครับ”ทงเฮว่าพลางดึงแกมลากคิบอมออกจากบ้าน ซึ่งอีกคนก็ยังคงทิ้งสายตาอาฆาตไว้ไม่วางตา

ชเว ซีวอนทรุดตัวลงนั่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา

“พี่ชายของผม...”เสียงหวานๆทำเอาอีกสามคนที่เหลืออยู่ชะงัก หันมองคนพูดที่เดินลงมาจากชั้นสองเป็นตาเดียว ดวงตาสีอำพันครานี้หวั่นไหวยิ่งกว่าครั้งไหน “...โดนจับตัวไปเหรอครับ?

 

**

 

การเป็นตัวประกันนี่น่าเบื่อ...

ฮยอกแจคิดพลางโยนชิ้นไก่ให้หมาที่อยู่รอบๆโรงงานแทะเล่น มันร้องโหยหวนทั้งคืนหลังจากที่เขาให้กินอาหารค่ำของตัวเอง ท่าทางคลุ้มคลั่ง...แบบนี้สรุปได้เลยว่าในข้าวต้องมียาอะไรอยู่สักอย่างแหงๆ ก็แน่ล่ะ...ไอ้คนที่จับเขามาถ้าเป็นหมอนั่นจริงๆ คงไม่ปล่อยให้ฮยอกแจอยู่อย่างสุขสบายในที่คุมขังหรอกนะ

มื้อดึกเขาทานกับชางมินเลยไม่หิวเท่าไหร่ แต่มื้อต่อไปนี่สิที่น่าจะเป็นปัญหา ยังไง...เขาก็ควรจะกินอะไรบ้างเพื่อให้อยู่รอด ดวงตาสีอำพันกวาดมองไปรอบๆ มีเพียงน้ำฝนที่เขารองไว้เมื่อตอนกลางคืนเท่านั้นที่พอจะดื่มได้ แต่แค่น้ำ...ยังไงก็คงไม่อยู่ท้องหรอก

ฮยอกแจก้มมองนาฬิกาข้อมือ...อีกไม่กี่ชั่วโมงน่าจะมีการเซ็นสัญญาเกิดขึ้น ไม่รู้ว่าคิบอมกับทงเฮจะแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นนี่ได้ยังไง สองคนนั่นแก้ปัญหาเก่ง...แต่ว่าถ้าไม่มีเขาสักคนป่านนี้คงกำลังสติแตก ความจริงก็ใช่ว่าไม่กลัวหรอกนะว่าไอ้บ้าพวกนั้นมันจะไม่ทำอะไรเขา

มีดพกที่พกติดตัวเอาไว้เสมอยังนอนอยู่อยู่ที่เดิมของมัน ยังไม่ถึงเวลาที่ต้องใช้มันหรอก...

 

.

.

.

 

“นี่ใกล้ถึงเวลาแล้ว ไอ้หมอนั่นมันหายหัวไปไหนซะล่ะ” อดีตประธานแห่งโรสมาร์คเอ่ยถามเสียงเครียด เมื่อเข็มยาวกำลังเดินทางอย่างรวดเร็ว จนใกล้จะถึงเวลาที่ตัวแทนจากประเทศจีนจะเดินทางมาเพื่อเซ็นสัญญาแล้ว

“อี ฮยอกแจ...มัวไปเที่ยวเถลไถลที่ไหน?

คำถามเรียบเย็น คิบอมกับทงเฮเหลือบมองหน้ากัน คนที่รู้ข่าวต่างก็ลอบเอามือปาดเหงื่อ แม้แต่เลขาหนุ่มที่ดูจะไร้อารมณ์ที่สุดยังอดหน้าเซียวไม่ได้

“คือฮยอกแจเขา...ติดธุระนิดหน่อยน่ะครับ”คิบอมลองทำใจกล้าเอ่ย ผลที่ได้คือแววตาแข็งกร้าวที่ได้รับกลับมา

“ธุระเหรอ!? มีธุระอะไรจะสำคัญมากไปกว่าการเซ็นสัญญาในครั้งนี้ ห๊ะ!? พวกแกนี่ชักจะเหลวไหลเข้าไปทุกวันแล้วนะ!!

คิบอมเม้มปากแน่นเป็นเส้นตรง ทำอะไรไม่ได้นอกจากจะก้มหน้ารับคำสั่งต่อไป

“ไปลากตัวไอ้หมอนั่นกลับมาให้ได้!! ก่อนที่ตัวแทนทางฝ่ายนู้นเขาจะมา...ไปสิ!!

“ฮะ”

คิบอมและคนอื่นๆก้าวออกจากห้องนั้นช้าๆ ก่อนใครบางคนจะแทบทรุดเมื่อบานประตูปิดลงในที่สุด

“คุณอีน่ากลัวกว่าหัวหน้าตั้งเยอะอ่ะ งื้ออออ~”จียงว่าพลางทรุดฮวบ

“แล้วเราจะทำยังไงกันดีล่ะครับ...”อี จุนกิหันมาถามอีกสองคนที่มีตำแหน่งใหญ่กว่าเขา “...ถ้าไม่มีคุณฮยอกแจล่ะก็...ท่านประธานต้องโมโหมากแน่ๆ”

“ยังหาตัวไม่เจออีกเหรอ”คิบอมหันมาถามทงเฮเสียงเครียด

ร่างเล็กเองก็ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา

“ไม่เจอเลย ท่าทางพวกมันจะเตรียมการมาดี ไม่เหลือร่องรอยอะไรเลยสักอย่างเดียว...” มือบางยกขึ้นกุมขมับ ก่อนจะเสยผมแรงๆ “...กล้องวงจรปิดของร้านอาหารนั่นก็ถูกทำลาย ถ้ารู้เลขทะเบียนรถเราคงจะทำอะไรได้มากกว่านี้ แต่นี่เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร”

คิบอมฟังแล้วถึงกับกัดริมฝีปากของตัวเองแน่น “แล้วเราจะทำยังไงกันดีล่ะ”

ติ๋ง~

เสียงลิฟท์ที่ดังขึ้นทำเอาสี่คนที่ยืนพูดคุยกันอยู่ถึงกับชะงักงัน ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นเจ้าของดวงตาสีอำพันที่ยืนอยู่ในตัวลิฟท์ จียงถึงกับอ้าปากค้าง ก่อนจะร้องออกมาเสียงหลง

 

“หัวหน้า!!!

 

.

.

.

 

“บางทีผมก็ไม่รู้เลยนะว่าพี่คิดอะไรอยู่”

คยูฮยอนเอ่ยออกมาเสียงเขียว หลังจากที่ส่งอี อึนฮยอกไปที่ตึกของโรสมาร์คเป็นที่เรียบร้อย ซีวอนที่ยังมองไปที่ตึกนั่นด้วยความห่วงใยใครบางคนหันมาสวนเสียงเรียบ

“นายเองก็คิดอยากจะช่วยเขาอยู่เหมือนกันนั่นแหละ ฉันรู้ดี”

“ผมอยากจะช่วยอึนฮยอก แต่ไม่ได้อยากจะช่วยฮยอกแจ!...” คยูฮยอนสวนทันควัน พร้อมพ่นลมหายใจตัวเองออกมาแรงๆ “...ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพี่ต้องส่งคนของเราไปช่วยเขาควานหาตัวไอ้หมอนั่นตั้งครึ่งค่อนคืนด้วย แค่ส่งอึนฮยอกเข้าบริษัทไปก็พอ หมอนั่นจะเป็นตายร้ายดียังไงก็ช่างเขาปะไร”

“แล้วนายก็จะไม่สามารถมองหน้าอึนฮยอกได้อีกตลอดชีวิต”ซีวอนเอ่ยต่อเล่นเอาคยูฮยอนเงียบกริบ

“ได้...”รองประธานบริษัทไลอ้อนจิวเวอร์รี่ยกมือขึ้นเสยเส้นผมของตัวเองแรงๆ “...แล้วพี่คิดว่าคนของเราจะควานหาเจอตัวไอ้หมอนั่นไหมล่ะ ขนาดโรสมาร์คยังตามหาตัวกันไม่เจอเลย”

“เรามีดีกว่าโรสมาร์คนะ อย่าลืมสิว่าชางมินรู้ว่ารถคันไหนน่าจะเป็นผู้ต้องสงสัย อีกอย่าง...เจ้าพวกนั้นคงมัวแต่ระแวงคนของโรสมาร์ค ไม่ได้ระแวงคนของไลอ้อนจิวเวอร์รี่หรอก”

ซีวอนเล่าพลางทำให้คยูฮยอนยิ้มเยาะ เพื่อนรักเขาบอกมาว่าตอนเดินออกจากภัตรคารเจอรถที่แล่นเร็วกว่าคันอื่น จนเผลอเฉี่ยวมันเข้าให้ แถมไม่มีแม้แต่คำขอโทษอีกต่างหาก ถ้าหากว่าฮยอกแจอยู่บนรถคันนั้นล่ะก็...บอกได้เลยว่าดวงเฮงสุดๆ

“แล้วถ้าเราเจอฮยอกแจจะทำยังไงครับ ส่งตัวกลับคืนโรสมาร์คอย่างนั้นเหรอ อึนฮยอกเขาไม่ได้อยากให้ใครรู้นี่ว่าตัวเองยังไม่ตาย”

คราวนี้ชเว ซีวอนนิ่งไปนิด ก่อนจะเอ่ยเสียงราบเรียบ

 

“นั่นแหละ...คือสิ่งที่พี่คิดจะทำเพื่ออึนฮยอก”

 

**

 

อึนฮยอกรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังบ้า...บ้ามากๆเลยล่ะ

ดวงตาคู่สวยมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจก เขากำลังแต่งชุดของพี่ชาย และภาพที่สะท้อนอยู่นี่ก็เป็นภาพของอี ฮยอกแจที่กำลังทำหน้าหวาดหวั่น ซึ่งความจริงคืออี อึนฮยอกที่ไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด พี่ชายอาจจะปลอมแปลงเป็นตัวเขาได้เหมือน...ฮยอกแจชอบแกล้งทำตัวเป็นเขามาตั้งแต่เด็กแล้ว แต่เขาไม่ใช่เลย...เขาไม่ได้เป็นคนแบบเดียวกับพี่เลยสักนิด

 

“ผมคิดว่าผมคงทำไม่ได้หรอกครับคุณซีวอน”

 

เขาจำได้ว่าหลังจากที่ซีวอนเล่าแผนการเฉพาะหน้าจบ อึนฮยอกต้องถึงขั้นออกปากมาด้วยตัวเอง เขาไม่มีความสามารถในการแสดงเลยสักนิด แถมคิม คิบอมเองก็แยกระหว่างเขากับพี่ออก มันคงทำงานนี้ไม่ลุล่วงแน่

 

“นี่เป็นทางเดียวที่จะรักษาสิทธิ์ของพี่ชายคุณเอาไว้ได้ คิบอมบอกว่าเป็นเรื่องของการเซ็นสัญญา...แปลว่ามันต้องสำคัญ และการที่ฮยอกแจโดนจับตัวไปแปลว่าเขาเป็นตัวแปรกหลักในการเซ็นสัญญา ถ้าหากฮยอกแจไม่ปรากฏตัวล่ะก็...คนที่จับตัวพี่ชายคุณไปคงจะได้โอกาส และอาจจะทำอะไรสักอย่างที่มากกว่านี้...”

“...”

“...คุณต้องลองปลอมตัวเป็นฮยอกแจ เซ็นสัญญานั่นซะ ส่วนตัวจริงของเขา พวกผมจะช่วยตามหาอีกที เราน่าจะหาเจอกว่าโรสมาร์คนะครับ”

“...ผมไม่มีความมั่นใจเลย เราต่างกันมาก...คุณก็รู้”

“ผมรู้ครับ แต่คุณอย่าลืมสิว่าถึงพวกคุณจะต่างกันขนาดไหน คุณก็ยังคงเป็นคนที่รู้จักเขามากที่สุดเหมือนกัน”

“...”

 

คำพูดของซีวอนมีเหตุผล และเขาต้องช่วยพี่ชายของตัวเอง อึนฮยอกไม่คิดว่าตัวเองจะสามารถหลบอยู่ในเงามืดได้อีกต่อไป เมื่อยามนี้มีชีวิตของอี ฮยอกแจเป็นเดิมพัน ตอนนี้เขาคงต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ฝากความหวังไว้ที่ชเว ซีวอนหรือคนของโรสมาร์ค

“ฮยอกแจ...”

เสียงเรียกของทงเฮทำเอาคนที่อยู่หน้ากระจกถึงกับสะดุ้งน้อยๆ ทงเฮขมวดคิ้วแน่น เดินเข้ามาจับแก้มเพื่อนรักของตัวเองแผ่วเบา

“...เป็นอะไรหรือเปล่า”

“ไม่...”อึนฮยอกรีบกลืนคำสุภาพลงคอ ฮยอกแจไม่ค่อยสุภาพกับเพื่อนตัวเองหรอก เขาจำได้ดี “...ไม่มีอะไร ได้เวลาแล้วเหรอ”

“อื้อ”

“งั้น...”ดวงตาสีอำพันกลอกไปมา “...คะ...นายช่วยนำทางหน่อยได้ไหม”

“ห๊า?”ทงเฮทำหน้าตาเหลือเชื่อ ก่อนจะยกมือขึ้นประคองแก้มของเพื่อนสนิท “...นี่นายโดนไอ้พวกนั้นมันทำอะไรมาหรือเปล่า?

“ไม่หรอก ผะ...ฉันแค่...ไม่ค่อยสบายนิดหน่อยน่ะ”

“งั้นจบสัญญานี่นายไปนอนพักเถอะนะ ไม่ต้องทำงานหรอก”ทงเฮว่าพลางทอดมองอีกคนด้วยสายตาห่วงใย ก้าวเดินนำหน้าไปขณะที่อีกคนแอบลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ “...แต่ระวังด้วยนะ คุณอีเขาโกรธใหญ่เลย พวกฉันล่ะไม่มีใครเข้าหน้าพ่อนายติดเลยสักคน”

อึนฮยอกชะงักเท้าที่ก้าวเดินไปข้างหน้า พึมพำออกมาเสียงแผ่วเบา

“พ่อเหรอ”

“ใช่...”ทงเฮหันมามองอย่างงุนงง “...คุณอีน่ะ เขามาเป็นพยานในการเซ็นสัญญาของนายในครั้งนี้ด้วยนะ เข้าไปก็ทำตัวดีๆล่ะ อย่าให้เขาโกรธอีก”

“อะ...อื้อ”

อึนฮยอกก้าวเข้าไปในห้อง ทันทีที่บานประตูเปิดออก ดวงตาสีอำพันใสก็สบกับดวงตาสีเข้มของคนที่ไม่ได้เจอหน้ากันมานานนับปี ร่างเล็กถึงกับลอบสูดลมหายใจลึก

คิม คิบอมมองคนตรงหน้าอย่างพิถีพิถันยิ่งกว่าครั้งไหน เหมือนจะสำรวจว่ามีอะไรที่สึกหรอไปบ้างหรือเปล่า สายตาเช่นนั้นทำเอาคนตัวเล็กกว่าต้องเบือนหน้าหนี แล้วเลี่ยงเดินไปที่โต๊ะประชุม สูดลมหายใจลึกไม่ให้เผลอร้องไห้ออกมาอย่างไม่จำเป็น

“แกมาช้า...”เสียงเรียบเย็นดังมาจากคนที่อยู่หัวโต๊ะ อึนฮยอกถึงกับเย็นวาบที่สันหลัง ช้อนตาขึ้นมาชายชราที่มีป้ายอดีตประธานบริษัทโรสมาร์ค...อี ฮยอนซู “...รู้ไหมว่าพวกตัวแทนเขารอแกคนเดียว”

คนที่ตกเป็นเป้าสายตายืนนิ่ง ไม่รู้จะทำยังไงนอกจากโค้งหัวลงขอโทษแก่ทุกๆคน ทำเอาคนทั้งห้องแทบจะอ้าปากค้าง

“ขอโทษนะฮะ...”ดวงตาสีอำพันใสเหลือบขึ้นสบดวงตาที่เบิกกว้างของชายชรา ก่อนเรียกเสียงแผ่ว

 

“...คุณพ่อ”

 

ดวงตาของอี ฮยอนซูเปลี่ยนไปแทบจะทันที นิ่งมองอึนฮยอกอยู่นานด้วยแววตาคมกริบ นานเสียจนคนที่ไม่ค่อยมีความมั่นใจอยู่แล้วยิ่งขาดความมั่นใจเข้าไปเป็นการใหญ่ ก่อนที่นักวางหมากแห่งวงการธุรกิจจะเอ่ยออกมาเสียงเฉียบขาด

“เริ่มเซ็นสัญญาได้”

 

**

 

“บ้าน่า!! หมอนั่นจะเข้าเซ็นสัญญาได้ยังไง!? ในเมื่อมันก็ยังอยู่ตรงนี้!! เราไม่ได้ทำงานพลาดเลยสักหน่อย!!

เสียงโหวกเหวกโวยวายที่ดังลั่นทำเอาดวงตาสีอำพันต้องลืมขึ้นอย่างงัวเงีย สิ่งที่ได้เห็นนั้นคือชายฉกรรจ์สักประมาณสามสี่คนกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา พร้อมมองมาด้วยแววตาเหมือนผีหลอก

“โกหก!! ไม่เชื่อลองคุยกับมันดูสิครับ!! เนี่ย! มันตื่นพอดีเลย!!

ฮยอกแจถูกกระชากทั้งที่ยังเรียงลำดับเรื่องราวไม่เรียบร้อยดี เอาเรียวปากจ่อที่โทรศัพท์ มองเจ้าของมือกร้านที่บังอาจแตะต้องตัวเขาอยู่อย่างงุนงง

“พูดสิ!!

คิ้วเรียวขมวดแน่น ท่าทีร้อนรนอย่างนั้นมันแปลว่าอะไร แล้วทำไมเขาต้องพูดกับไอ้โทรศัพท์บ้าๆนี่ด้วย ดวงตาสวยหลุบมองเบอร์ที่โทรเข้ามา ก่อนจะลอบเก็บไว้ในใจอย่างสงสัย

"พูดสิโว้ยยยยย!!

ปัง!!

บานประตูถูกกระชากเปิดออกอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ร่างของชายฉกรรจ์คนนั้นจะล้มลงแล้วกรีดร้องลั่น ฮยอกแจเบิกตากว้างก่อนจะโดนใครบางคนที่ใส่ชุดปิดหน้าปิดตาลากออกจากโรงนานั้นอย่างเร็ว

“หนีเร็วครับ!!

คนตัวเล็กถูกกระชากจนปลิว เขาได้ยินเสียงปืนดังขึ้นหลายนัดจากทางด้านหลัง ถูกผลักเข้าไปในรถสีดำคันหรูที่ถอดป้ายทะเบียนอย่างเร็ว ไม่ทันเงยหน้าขึ้นมาได้ ตัวรถก็แล่นไปอย่างรวดเร็ว

อะ...อะไรวะเนี่ย!!!

ดวงตาสีอำพันตวัดมองยังคนขับที่แล่นรถด้วยความเร็วสูงชนิดไม่กลัวตาย ใครบางคนที่นั่งอยู่เบาะเดียวกับเขากดหัวเขาลงไปอีก พร้อมเอ่ยเสียงเข้ม

“ก้มหัวลงไปก่อน!!

“ห๊า?

ฮยอกแจไม่ได้ทำตามคำสั่งคนๆนั้นหรอกนะ เพราะถูกกดหัวไปแล้วต่างหากเล่า หากเสียงที่ได้ยินนั่นมันคุ้นหูชะมัดยาดเลย

เสียงปืนนั่นหายไปแล้ว หากรถยังแล่นด้วยความเร็วสูงอยู่ มือที่กดหัวฮยอกแจไว้เริ่มคลายออก ตามด้วยเสียงถอนหายใจของอีกฝ่าย

“ท่าทางเราจะพ้นแล้ว ดีนะที่ตัดสินใจพาแต่พวกมีอาชีพมา...”

ฮยอกแจค่อยๆเงยหน้ามองอีกคนอย่างยากลำบาก ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อสบกับดวงตาคมกริบคู่นั้น

“ทะ...ทำไมนายถึง...”

คนตรงหน้าเขาเลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างยียวน

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกนะครับ ท่านประธานบริษัทโรสมาร์ค”

 

...ชเว ซีวอน...

 

**

 

อัพให้ตามสัญญาแล้วเน้อ คิคิ =w=// เพราะเดี๋ยวอีกสักพักคงอัพได้ไม่บ่อย (อีกแล้ว Y-Y) ยังไงก็ตามไปที่เพจในเฟสบุคด้วยเน้อ

http://www.facebook.com/ChamachuFic

ในที่สุดไรเตอร์ก็มีที่คุยกับคนอ่าน หุหุ -..-/ (บ้าไม่เลิก)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1725 HyukJewel (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 01:20
    ถ้าเดาไม่ผิด คงจะเป็นแฮอะไรสักอย่างมั้ย
    อาฮยอกแจน่ะชื่อไร 555555555555555
    นั่นแหละ เอาเถอะ
    ไหนๆอึนก็กลับมาแล้ว อย่าไปอีกเลยนะ
    #1,725
    0
  2. #979 sanphet (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2555 / 20:15
    อ้าว แล้วใครสั่งให้จับฮยอกไปเนี้ย
    ทำงี้ ฮยอกแจก็ไม่ได้คู่กับคิบอมอ่ะดิ
    ง่า.....
    #979
    0
  3. #975 aomeii-bumeii (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 21:20
    งานนี้จะได้สลับกันแบบยาวๆๆ เลยมั้ยนี่



    #975
    0
  4. #971 keroro (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 20:54
    อ่า....Hjปลอดภัย



    แล้ววอนจะเอาไงอ่ะ



    hjต้องสงสัยว่าใครไปเซนสัญญา



    บางทีบอมอาจจะมองออกอ่ะ



    ต่อๆค่ะ
    #971
    0
  5. #968 ae snoopy (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 10:02


    ฮยอกนิ่งมากไม่กลัวเลยเหรอ
    #968
    0
  6. #963 oo-pa13 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 23:33
    เป็นตัวประกันที่นิ่งมากกก TT^TT

    ร้องบ้างก็ดีนะคุณนายยย

    ท่านไรเตอร์มาต่อเร็วมากเราชอบบบบบ
    #963
    0
  7. #962 'MIN' (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 23:17
    เอ้ยยยย โคตรชอบบบ

    ฮยอกแจไม่ร้องให้ใครช่วยเลยหรอลูก5555555555

    อึนจะเนียนได้สักเท่าไรล่าเนี้ยย
    #962
    0
  8. #958 geejajaa (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 21:17
    มันส์มากๆเลยอ่ะ ไม่ไหวแล้วชอบมากๆ

    แล้วนี่ใครเป็นหนอนอ่ะ แย่มากๆเลยนะ ไม่คิดถึงผลประโยชน์ของบริษัท แต่คิดถึงผลประโยชน์ของตัวเอง!!!

    แล้วอึนๆ จะเนียนไหมเนี๊ยะ พ่อเลี้ยงต้องรู้แน่ๆว่าเป็นอึนๆ ไม่ใช่ฮยอกๆ
    #958
    0
  9. #952 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 17:37
    ทั้งๆที่เขาไล่ล่ากันทำไมเรานั่งยิ้มแก้มปริก็ไม่รู้ -/////- 
    วอนมาช่วยฮยอก คิคิ เป็นห่วงก็บอกมา อย่าปากแข็งดิ >< 
    ฮยอกนี่ก็ทำเอาคุณโจรอึ้งไปเหมือนกัน -..- ไม่โวยซักแอะ
    เป็นไงบ้างคุณพ่อ อึ้งใช่มั้ยคะ ฮยอกแจเปลี่ยนไป 555555 อึนทำซะทุกคนอ้าปากค้างเลย 
    ทีนี้บอมกับอึนก็จะแต่งงานกันสินะ >< บอมจะรู้มั้ยหว่าว่าอึนไม่ใช่ฮยอก 
    #ไรเตอร์สู้ๆนะคะ ~ จะแวะไปคุยด้วยน้าาา *0* แหะๆ 
    #952
    0
  10. #950 mhoomin (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 16:46
    ชเวมาช่วยฮยอกแจ หึหึหึ
    อึนฮยอกปลอมตัวเป็นฮยอกแจ เพราะฉะนั้นรีบจัดงานแต่งเลยค่า!! >.<
    ว่าแต่ใครเป็นผู้อยู่เบื้องหลังกันหล่ะ??
    #950
    0
  11. #948 mamey71 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 15:14
    อ๊ากกกวอนไปช่วยฮยอกกกก คราวนี้ก็ถูกฝาถูกตัวแล้วสินะ
    #948
    0
  12. #947 mee (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 14:58
    วอนมาช่วยได้แล้ว

    งั้นอึนก็ต้องอยู่ในสถานะของฮยอกแจ งานนี้ได้หมั่นกันจริงๆแน่ละมั้งบอม
    #947
    0
  13. #946 แม่ยกคยฮ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 13:55
    อยากจะรู้ ใครกันมาทำร้ายฮยอกแจ ฮึ่มมมมม

    นั่นไง คุณเชว มาช่วย วิ้ดวิ้ว วิ้ดวิ้ว แต่ทำไมฮยอกแจดูไม่กลัวอะไรเลย

    แต่นั่นแหละ สมกับเป็นฮยอกแจแล้ว

    ไม่รู้ว่าช่วงนี้กระแสแรงเงามาแรงรึอย่างไร

    อ่านไปก็คิดถึง มุตากับมุนินท์ (เฉพาะนิสัยนะ) ที่เป็นแฝด คนนึงแก่นๆ คนนึงเรียบร้อยซื่อๆ



    รอตอนต่อไปจ้า ^^ ฝึกงานสู้ๆนะคะ
    #946
    0
  14. #944 chicky lovely (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 13:31
    อ๊ากกกกกกก! ใครเนี่ย กล้ามาจับตัวฮยอกของฉัน
    อึนทำซะคนอื่นอ้าปากค้างเลย 5555
    #944
    0