ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 43 : -8-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 846
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    2 พ.ย. 55

 

 

 

“นายว่าแหวนวงนี้สวยดีไหมคยูฮยอน”

ชเว ซีวอนเอ่ยถามน้องชายของตัวเองที่นั่งนิ่ง ดวงตาสีดำขลับของคยูฮยอนตวัดมองแหวนเพชรเม็ดงามที่อยู่ในมือของพี่ชาย ก่อนจะถามออกมาเสียงเบาหวิว

“พี่คิดจะทำอะไร”

ซีวอนเหลือบมองน้องชายของตนเอง ก่อนจะเอ่ยอย่างเก้อกระดาก

“นายคิดว่า...เรื่องของพี่กับอึนฮยอกเป็นยังไงล่ะ”

คยูฮยอนล่ะอยากจะถอนหายใจออกมาแรงๆ เขาเบือนหน้าหนีไปทางหนึ่งก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเข้มผิดวิสัย

“ผมว่ามันน่าจะจบไปตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนแล้ว”

ชเว ซีวอนชะงัก เบือนหน้ามามองน้องชายของตนเองที่มีสีหน้าคร่ำเคร่งอย่างเห็นได้ชัด คยูฮยอนกำลังไม่พอใจ...และมันก็ฉายชัดบนดวงตาสีดำขลับที่เจ้าตัวไม่คิดจะปกปิด หากกระนั้นคนเป็นพี่ก็ยังยิ้ม เอื้อมมือมาบีบเบาๆที่หัวไหล่ของอีกคนอย่างนุ่มนวล

“พี่เข้าใจ”

คยูฮยอนเหล่ตามองพี่ชายของตนเอง ก่อนจะหันมาจ้องดวงตาสีดำขลับของชเว ซีวอนอย่างจริงจัง

“พี่สัญญากับผมอย่างนึงได้ไหมครับ”

ซีวอนนิ่งงัน เขาสบดวงตาเช่นนั้นของน้องชายที่อยู่เคียงข้างเขามาโดยตลอด ก่อนจะพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มจางๆ

“ได้สิ”

“ถ้าหากว่าอึนฮยอกปฏิเสธพี่คราวนี้...พี่จะปล่อยเขาไปตามทางจริงๆ”

“...”

“พี่จะไม่ดื้อรั้นหรือดึงดันให้เขาอยู่ข้างกายพี่อีกแล้ว ถ้าอึนฮยอกบอกว่าตัวเขาไม่ได้รักพี่...พี่ต้องตัดใจจากเขาให้ได้”

 “...”

“...เรื่องแค่นี้พี่สัญญากับผมได้ไหมล่ะครับ?

ชเว ซีวอนนิ่งงัน มองแววตาจริงจังของอีกฝ่าย เขาเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะหลับตาลงแน่นแล้วเอ่ยออกมาเสียงแหบพร่า

“พี่สัญญา...”

“...”

“...ถ้าหัวใจของเขามอบให้พี่ไม่ได้อีกแล้ว พี่จะปล่อยเขาไป”

คยูฮยอนเผยอรอยยิ้มออกมาอย่างพอใจ เขาถอนหายใจอย่างโล่งอกพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าเดิม

“ขอบคุณครับพี่ชาย”

ซีวอนแย้มรอยยิ้ม และยิ่งรู้สึกดียิ่งกว่าเก่าเมื่ออีกคนบอกเสียงนุ่ม

“แต่ถ้าหากอึนฮยอกเขาปลงใจยอมแต่งงานกับพี่ล่ะก็...ผมก็จะไม่ขัดใจพี่อีกแล้วล่ะ เพราะฉะนั้นเรื่องนี้ผมจะไม่ยุ่งวุ่นวาย ขอแค่ให้พี่คิดให้ดีๆเท่านั้นก็พอ”

“ขอบคุณนะคยูฮยอน”ซีวอนเอ่ยอย่างซาบซึ้ง

คยูฮยอนยิ้มพราย ก่อนจะถามคนเป็นพี่อย่างฉงน

“แล้วตอนนี้อึนฮยอกเขาอยู่ไหนล่ะครับ”

 

.

.

.

 

“มินโฮ~ อย่าซนสิ...”อึนฮยอกเอ็ดคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนตักเสียงเบา ก่อนจะร้องลั่นเมื่ออีกคนหยิบคุกกี้ที่เผลอทำตกพื้นเข้าปากของตน “...อย่าครับ! เชื้อโรคทั้งนั้นเลยนะ!!

ดวงตาคู่โศกกลมตาช้อนขึ้นมองเขาก่อนจะหน้าสลด เอ่ยเสียงแผ่วหวิว

“ไม่ได้เหรอ”

“ไม่ได้! มันสกปรกนะ!...”อึนฮยอกทำหน้ายุ่งใส่หน้าตาน่ารักนั่น จนร่างเล็กเบะปาก หากก็ยอมปล่อยมือจากคุกกี้ชิ้นโตแม้จะตาละห้อย อึนฮยอกหยิบคุกกี้อันใหม่ให้อีกฝ่าย “...เอาอันใหม่ดีกว่านะ สะอาดกว่ากันเยอะเลย”

ปากเบะๆนั่นกลับเป็นรอยยิ้มทันควัน รับมาพร้อมอ้าปากงับ แล้วคายออกทันควัน

“อัปป้า~

เด็กน้อยยิ้มหวาน เดินต้วมเตี้ยมไปหาผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ คนที่ทำให้อึนฮยอกต้องเม้มปากแน่น ชเว ซีวอนอุ้มลูกชายขึ้นมาแนบอก หอมแก้มซ้ายขวาอย่างหมันเขี้ยว

“มินโฮครับ ชอบคุณอาไหม?

ดวงหน้ากลมๆนั่นยิ้มแป้น ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงัก ซีวอนหันมาสบตาอีกคนก่อนจะหน้าเสียเมื่อดวงตาคู่นั้นเย็นชาจับใจ

“ผมขอคุยด้วยหน่อยนะครับ อึนฮยอก”

แค่เห็นสายตาที่มองมา ท่าทีในความทรงจำที่เขามักคุ้นว่าเจ้าตัวมักแสดงออกเช่นนี้ทุกครั้งที่เขาเย็นชาใส่ อึนฮยอกนึกถึงบทสนทนาที่ได้คุยกับคยูฮยอน...บางทีนะคุณคยูฮยอน เวลาที่ผมต้องเด็ดขาด มันอาจจะมาเร็วกว่าที่เราคิด

 

**

 

“นี่ถามจริงเหอะ! แกคิดจะแต่งงานกับฮยอกแจจริงๆอ่ะ!?

ฮีชอลถามพลางเอียงคอใส่น้องชายตัวเองที่กำลังรื้อข้าวของของตนเองอยู่มาจัดเรียงไว้ในห้องทำงาน ดูเหมือนคิบอมจะไม่ยอมกลับบ้านจริงๆแหละ

“อื้อ”

อื้อ’!? ง่ายๆแค่เนี๊ยะ!!?”ฮีชอลทำเสียงสูงก่อนจะเท้าสะเอวใส่ “...นี่นายคงไม่ได้มองว่าฮยอกแจเป็นอึนฮยอกแล้วก็เลยยอมรับปากแต่งงานกับหมอนั่นหรอกนะ?

คิบอมชะงักกึก ก่อนจะหันกลับมามองพี่ชายตัวเองอย่างเอาเรื่อง ฮีชอลผงะทันควัน

“พี่คิดว่าผมเป็นคนที่มองใครเป็นตัวแทนของใครได้ง่ายๆอย่างนั้นเหรอ?”

ฮีชอลส่ายหน้าพรืด ก่อนจะตบปากตัวเองเบาๆ “ฉันปากเสียอ่ะ เพี๊ยะๆ”

คิบอมหันกลับไปรื้อข้าวของของตนเองต่อ ก่อนจะชะงักเมื่อมือคลำถูกกล่องใส่เครื่องประดับ ดวงตาสีเข้มเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง เสียงของพี่ชายคนงามยังดังอยู่แว่วๆ

“คิบอม...นายรักฮยอกแจอย่างนั้นเหรอ?

“ผม...”ดวงตาคู่คมหลุบลง เหลือบมองพี่ชายตนเองที่มองมาอย่างใจจดจ่อรอคำตอบ พวกเขาเป็นพี่น้องกัน...เรื่องพวกนี้คงไม่ต้องปิดบังหรอก เขารู้ดีว่าฮีชอลหวังดีกับเขาเสมอนั่นแหละ “...เคยรักครับ”

“เคยรัก? ก็แปลว่าตอนนี้ยังไม่รักงั้นสิ?

“เคยรัก ก็แปลว่าต่อไปผมอาจจะกลับไปรักเขาได้อีกครั้งใช่มั้ยล่ะครับ?”

ตอบคำถามด้วยคำถาม จนคนเป็นพี่นิ่งไป ฮีชอลเองก็เป็นคนมีรักเดียว และไม่เข้าใจเกี่ยวกับความรักซับซ้อนที่เกิดขึ้นกับน้องชายตัวเองด้วย

“พี่ว่า...”ฮีชอลกลืนน้ำลายหนืดๆลงคอ ก่อนจะสรุปออกมาอย่างเป็นกลางที่สุด “...แกคิดจะทำอะไร ถ้าพอใจหรือเห็นควรก็ทำมันไปเถอะ...”

“...”

“...แต่ว่าช่วยนึกถึงใจฮยอกแจ นึกถึงใจตัวเองด้วยนะคิบอม”

คิม คิบอมนิ่งฟังจนจบ มองตามพี่ชายที่เดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว เขาหลุบตาลงมองกล่องเล็กๆที่อยู่ในมือ เปิดฝาออก...แหวนเพชรที่เขาดีไซด์และออกแบบด้วยตัวเองวงแรก และวงเดียวก็ปรากฏชัด เอื้อมมือไปกำมันแน่น...จนคมแหวนบาดมือเป็นรอยเลือด

“อึนฮยอก...”

ดวงตาคู่คมคราวนี้วาวโรจน์เมื่อตัดสินใจได้

 

“...ผมต้องลืมคุณให้ได้”

 

**

 

“นายดูไม่เหมือนคนที่กำลังจะได้เป็นเจ้าสาวเลยนะ” ทงเฮว่าพลางคีบเนื้อวัวย่างชั้นดีให้อีกฝ่าย “กินซะซิ แล้วพูดอะไรออกมาสักคำ ฉันรอฟังนายอยู่”

ฮยอกแจช้อนดวงตางามคมมองอีกคนพร้อมถามออกมาด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์

“อยากให้ฉันพูดอะไรล่ะ?

“อะไรก็ได้ที่นายกำลังอัดอั้นตันใจ อยากจรดบายอารมณ์ออกมา คิดซะว่าฉันเป็นตอไม้แล้วพูดให้เต็มที่เลย”ทงเฮทำหน้าที่เพื่อนที่ดีอยู่นะเนี่ย

ฮยอกแจเหยียดยิ้ม คีบเนื้อเข้าปากเคี้ยวหมุบหมับก่อนเอ่ยออกมาเป็นคำแรกหลังจากที่นิ่งมาแสนนาน

 

“เสือก...”

 

ทงเฮทำเนื้อย่างหล่นในจานตัวเองทันควัน ช้อนตาขึ้นมาถามฮยอกแจอีกครั้งอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

“ห๊ะ?

“ตาแก่นั่นมันโคตรเสือก...”ฮยอกแจพูดให้จบประโยค เล่นเอาอีกคนถอนหายใจอย่างโล่งอกออกมาเบาๆ “...ไม่รู้เรื่องอะไรก็จะมาจับฉันหมั้น จับฉันแต่งงานกับคิบอม!? เหอะ!!? นี่ขนาดยังไม่รู้นะเนี่ยว่าฉันนอนกับหมอนั่นแล้ว ถ้ารู้ล่ะก็...พรุ่งนี้นายก็เป็นเพื่อนเจ้าสาวได้เลย”

“โอ้...”ทงเฮยิ้มออกมาน้อยๆ “...แต่นายก็ไม่ปฏิเสธมันเลยนะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนนายคงจะวีนแตกแล้วก็แหกอกคุณอีไปแล้ว ทำไมเงียบเชียว?

“...”

“...กลัวโดนตีอีกเหรอ?

ฮยอกแจนิ่งไปนิด ก่อนจะสูดหายใจลึกแล้วจิบชา “ไม่ใช่หรอก”

“หือ?

“...เพราะฉันมันโง่ต่างหากล่ะ”

อี ทงเฮนิ่งไปนิด ฮยอกแจเหยียดยิ้มเยาะสมเพชตัวเอง ก่อนจะรับรู้ถึงสิ่งผิดปกติเมื่ออีกคนนิ่งนานเกินควร เขาเงยหน้าขึ้นมามองตามสายตานั่น โจ คยูฮยอนกำลังเปิดประตูให้หญิงสาวคู่หมั้นของตัวเอง หล่อนยิ้มหวานจนโลกทั้งใบแทบจะยิ้มตาม หันมาอุทานเบาๆแล้วเดินตรงมาทางนี้

“งานเข้า”

ฮยอกแจหัวเราะเบาๆเหมือนเจอเรื่องสนุกไว้คลายเครียด สำหรับเขาแล้วคนของไลอ้อนจิวเวอร์รี่เป็นของเล่นชั้นยอดโดยเฉพาะกับคยูฮยอน มีเพียงซีวอนเท่านั้นแหละที่เป็นคู่แข่งซึ่งต้องกำจัด แต่นั่นคงไม่ใช่สำหรับทงเฮที่ตอนนี้เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง

“คุณทงเฮ~”หญิงสาวในชุดสีขาวเรียบหรูเดินมาทักทายชายหนุ่มพร้อมยิ้มกว้าง รอยยิ้มนั้นเปลี่ยนไปเมื่อหันมาเจอกับรอยยิ้มหวานของประธานแห่งโรสมาร์ค “...นี่ใครคะ?

“อ่อ...”ทงเฮละสายตาจากคยูฮยอนได้อย่างยากลำบาก หันมาแนะนำเพื่อนรักของตัวเองเสียงนุ่ม “...นี่ประธานบริษัทโรสมาร์คครับ”

“อี ฮยอกแจฮะ”ฮยอกแจแย้มรอยยิ้มมีเสน่ห์ ยื่นมือไปสัมผัสกับหญิงสาวอย่างเป็นมิตร “เป็นเกียรติจะนั่งทานข้าวกับผมไหมครับคุณชอง เฮริม?

“อ่อ...”เฮริมชะงักหันไปหาคยูฮยอนอย่างออกความเห็น เสียงของทงเฮขัดขึ้นมากลางลำ

“อย่าเลยน่ายอกแจ ไม่เห็นเหรอว่าคู่หมั้นเขามาด้วยน่ะ เราไม่ควรเสียมารยาทนะ”

“แต่ฉันว่าคุณคยูฮยอนคงไม่ว่าอะไรหรอก...”ฮยอกแจนึกสนุก หันไปสบดวงตาสีเข้มของคยูฮยอน มองก็รู้ว่าเจ้าตัวกำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างไว้อย่างสุดซึ้ง “...พวกเราก็คนกันเอง จริงมั้ยครับ?

“คะ?”เฮริมหันมาทำหน้าสงสัย

ฮยอกแจหัวเราะ “คุณไม่รู้เหรอครับว่าทงเฮกับคุณคยูฮยอนน่ะเขาสนิทกันจะตาย เพราะฉะนั้นอย่าลังเล แล้วให้เกียรตินั่งเป็นเพื่อนพวกผมจะดีกว่านะ เรานั่งคุยกันแค่สองคนก็รู้สึกเหงาๆอยู่ด้วย มีคยูฮยอนกับคนสวยอย่างคุณเพิ่มเข้ามา โต๊ะนี้จะได้มีสีสันขึ้นเยอะ”

ทงเฮยายามสะกิดอีกคนจากใต้โต๊ะ หากฮยอกแจไม่สนใจมันเลยสักนิด ผายมือเชิญหญิงสาวมานั่งข้างกายตนเองจนอีกคนต้องลงมานั่งด้วยอย่างเสียไม่ได้ คยูฮยอนมองดุคู่หมั้นตัวเอง ก่อนจะหันมามองอี ทงเฮอย่างหนักใจ ขยับลงนั่งข้างๆโดยที่ไม่ยอมมองหน้ากันอีกเลยหลังจากก้นแตะเบาะ

“ฉันไม่ยักรู้ว่าพี่กับคุณทงเฮสนิทกันด้วย”

“ไม่เชิงสนิทหรอก แค่เคยคุยกันเฉยๆน่ะ”คยูฮยอนพูดเบาๆ เสหันไปเรียกบริกรมาสั่งเมนู

“ตอนนี้เราเป็นคู่แข่งกันน่ะครับ”ทงเฮเอ่ยขึ้นมาพร้อมยิ้มจางๆ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารอึดอัดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

ฮยอกแจหัวเราะออกมาเบาๆ เท้าคางมองคยูฮยอนยิ้มๆ

“แต่ผมกับคุณคยูฮยอนน่ะสนิทกันนะครับ เขาเคยเลี้ยงกาแฟผมด้วย จำได้หรือเปล่าครับคุณคยูฮยอน คาปูชิโน่กับเอกเพรสโซ่ยังไงล่ะ ผมยังติดหนี้กาแฟของคุณอยู่เลยนะ”

สีหน้าของคยูฮยอนเคร่งครียดยิ่งกว่าเดิม เฮริมมองคู่หมั้นตัวเอง สลับกับหน้ายิ้มๆของฮยอกแจแล้วพยายามเปลี่ยนเรื่องคุย

“คือ...ฉันรู้จักแบรนด์โรสมาร์คมานานแล้วน่ะค่ะ ตั้งแต่ตอนที่ยังเรียนอยู่ที่อังกฤษ แบรนด์นี้ดังมากๆเลยนะคะ เมื่อก่อนใช่โรสไดมอนต์หรือเปล่าคะ”

“อ่อ ใช่ครับ พอผมขึ้นมาเป็นประธานก็เลยอยากจะปรับปรุงบริษัทใหม่น่ะ และคิดว่าชื่อโรสไดมอนต์มันธรรมดาไปหน่อย ถ้าเป็นโรสมาร์คล่ะก็...พวกลูกค้าอาจจะสงสัยว่า มันคืออะไรกันน้า~ แล้วก็หันมาสนใจสินค้าของเรา แต่ความจริงการเปลี่ยนแบรนด์นี่ก็เสี่ยงเหมือนกันนะฮะ แต่ว่าพอได้ใช้ชื่อนี้แล้ว บริษัทของเราก็เติบโตในทวีปเอเชียขึ้นเยอะเลย”

“แปลว่าทีมผู้บริหารของโรสมาร์คต้องเก่งมากๆเลยสินะคะ เลยทำให้บริษัทเติบโตได้ขนาดเปลี่ยนชื่อแบรนด์แบบนี้”

“ผู้บริหารของเราที่มีความสามารถก็เห็นจะมีแต่ทงเฮคนเดียวเนี่ยแหละครับ ผมน่ะไม่เท่าไหรหรอก แต่ถ้าไม่มีเขาอะไรๆก็คงไม่สำเร็จ อย่างการบุกตลาดประเทศจีนนี่ยังไงล่ะ ทงเฮเขาเป็นคนจัดการเองเลยนะ”

สีหน้าของเฮริมเปลี่ยนไปทันควัน คยูฮยอนเองก็เพิ่งจะบอกเธอว่าไลอ้อนจิวเวอร์รี่ตีตลาดที่เมืองจีนไม่สำเร็จ เพราะมีคู่แข่งตัดหน้าไปเสียก่อน ตอนนี้เริ่มรู้แล้วล่ะว่า...เธอเลือกนั่งผิดโต๊ะซะแล้ว

“คุณฮยอกแจ...”คยูฮยอนเริ่มพูดออกมาเป็นประโยคแรกหลังจากได้นั่งร่วมโต๊ะกับคู่อริคนสำคัญ “...จะไม่ถามถึงพี่ชายผมหน่อยเหรอครับ”

ฮยอกแจเลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนจะยิ้มเหยียดออกมาเล็กน้อย แปรสภาพเป็นยิ้มหวานได้อย่างทันที

“นั่นสินะ ตามมารยาทผมควรถามถึงชเว ซีวอนด้วยสิ...”ร่างบางละมือจากตะเกียบแล้วยิ้มกว้าง “...ซีวอนเป็นยังไงบ้างล่ะครับ”

“สบายดีครับ พี่เขาแข็งแกร่งขึ้นมามากหลังจากที่ได้พบกับคุณ ผมต้องขอบคุณคุณจริงๆ”คยูฮยอนว่าพลางยิ้มน้อยๆ “...และตอนนี้ เขาก็กำลังมีความสุขอย่างสุดๆเลย”

รอยยิ้มของฮยอกแจกระตุกวาบ เขาไม่ชอบให้ซีวอนมีความสุข เขาไม่ชอบให้อีกคนมีความสุขขณะที่น้องชายของเขาไม่รู้เป็นหรือตาย และมีโอกาสสูงว่าน้องของเขากำลังนอนอยู่ใต้ก้นแม่น้ำนั่นด้วย

“ไม่มีความสำนึกเลยสินะ”

คำพูดร้ายกาจที่หลุดออกมา แม้เบาบางหากทำเอาเฮริมที่นั่งอยู่ข้างกายถึงกับเหลียวมองอย่างตระหนก เป็นอีกครั้งที่ทงเฮต้องเอาขาเตะฮยอกแจให้ได้สติ หมอนี่มันหลุดเสมอเมื่อพูดถึงชเว ซีวอน

ฮยอกแจได้สติ ยิ้มหวานออกมาอย่างกลบเกลื่อน เหมือนเมื่อครู่ไม่ได้พูดอะไร

“ก็ดีครับ ผมก็กลัวอยู่เหมือนกันว่าซีวอนเขาจะไม่มีความสุข ก็แหม~ เสียเมียรักไปทั้งคนนี่เนอะ อ่อ คุณเฮริม...ผมเสียใจด้วยกับเรื่องพี่สาวของคุณนะครับ ฮเยอินเป็นผู้หญิงที่น่ารักเชียวล่ะ”

“พี่...อ่อ ค่ะ”เฮริมปรับท่าทีของตนแทบไม่ทัน “ฉันไม่นึกว่าคุณจะรู้จักพี่ด้วย”

แหงล่ะ...ก็ทำยัยนั่นเกือบอกแตกตายตั้งหลายหนนี่

“รู้จักสิครับ เธอเป็นผู้หญิงที่รักสามีเอามากๆ แต่น่าเสียดายที่มาได้กับคุณซีวอน อุ๋ย! ไม่ใช่...ต้องบอกว่าน่าเสียดายที่อายุสั้นไปหน่อย ถ้าเป็นไปได้ผมก็อยากจะพบเธออีกสักครั้งนะครับ ถ้าพบกันตอนนี้...ฮเยอินคงแปลกใจน่าดูเลย”

“ครับ ขนาดผมยังอดแปลกใจไม่ได้ ที่เห็นคุณที่บริษัทของเราเป็นครั้งแรก”

คยูฮยอนว่าพลางจิบน้ำดับอารมณ์ ฮยอกแจหัวเราะออกมาเบาๆ ไล้ปากแก้วของตนช้าๆแล้วยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวานจนคยูฮยอนต้องนิ่งงัน

“คุณเป็นคนน่ารักครับ...คยูฮยอน”

“...”

 

“...ดังนั้นผมเลยมีเรื่องให้คุณประทับใจอีกเยอะ”

 

คยูฮยอนนิ่งไปนิด ก่อนจะเหยียดยิ้มออกมาในที่สุด

 

“พวกเราเองก็มีเรื่องให้คุณต้องประหลาดใจเหมือนกันครับ”

 

**

 

ดวงตาสีอำพันใสมองรูปภาพของครอบครัวตระกูลชเว หญิงสาวคนนึงที่ก้าวเข้ามาเป็นหนึ่งในครอบครัว เธอที่อยู่ในชุดแต่งงานแลดูมีความสุขกว่าเจ้าบ่าวของตัวเองอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่นั้นชะงักเมื่อหันไปสบกับดวงหน้าสวยหวานหากซ่อนความเลวร้ายไว้ให้เขา...ชเว ซึงอา

รู้สึกเหมือนเนื้อตัวมันสั่นระริกจนอดไม่ได้ที่ต้องกอดตัวเองเอาไว้ อึนฮยอกหลับตาแน่นพยายามไล่ภาพความทรงจำอันเลวร้ายออกจากหัวสมอง เขานิ่งงันเมื่อรู้สึกถึงอ้อมกอดที่กระชับมาจากด้านหลัง ดวงตาสีอำพันของคนที่อ่อนแอเสมอเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง

“คุณเคยรับปากว่าคุณจะไม่ทำแบบนี้กับผมอีก”

“คุณก็รู้ว่าผมทำไม่ได้”ชเว ซีวอนปฏิเสธ หากกระนั้นอ้อมแขนแกร่งก็คลายลงในที่สุด สิ่งที่สัมผัสได้...กลิ่นของอึนฮยอกไม่อบอวลด้วยกุหลาบเหมือนฮยอกแจเลยสักนิด มันหวานเย็นมากกว่า

“ผมรู้ว่าคุณทำได้ครับ เพียงแค่คุณเลือกที่จะไม่ทำมัน”อีกคนบอกอย่างเย็นชา ปลดมือเขาออกอย่างห่างเหิน

ซีวอนพูดได้เลยว่าเขาเสียความรู้สึกอยู่บ้าง แต่กระนั้นชายหนุ่มก็ไม่คิดเสียกำลังใจหรอก ใครๆก็ว่าเขาดื้อ...ใช่ ชเว ซีวอนเป็นคนดื้อที่ไม่เจียมตัว รู้แค่ว่าถ้าเกิดมีความหวังเขาก็พร้อมจะวิ่งตามมันให้ถึงที่สุด เพื่อให้สมความปรารถนาของตัวเอง เพราะอย่างนี้อี ฮยอกแจถึงเรียกเขาว่าไอ้คนเห็นแก่ตัวยังไงล่ะ

บ้าจริง...นี่เขานึกถึงอี ฮยอกแจอีกได้ยังไง

อาจจะเป็นเพราะคนตรงหน้าคือน้องชายฝาแฝดของหมอนั่นก็ได้มั้ง

“อึนฮยอก...”ดวงตาคู่คมหลุบต่ำเช่นเดียวกับคนที่ทำความผิด “...ผมไม่โทษคุณหรอกนะที่คุณยังโกรธผมอยู่ ผมรู้ตัวดีว่าผมทำผิดกับคุณไว้มาก...มากจนไม่คิดว่าตัวเองจะสามารถชดใช้มันได้”

ดวงตาสีอำพันเหลือบมองไปทางอื่น ก่อนจะหลับตาลงอย่างเจ็บปวด

“ช่างมันเถอะครับ”

คำพูดแบบนั้น แค่ฟังเสียงก็รู้ดีว่ามันลอดออกมาจากเรียวปากอิ่มได้อย่างยากลำบาก นิสัยของอึนฮยอกตรงนี้นี่แหละที่ตรงกันข้ามกับพี่ชายของตัวเอง ถ้าเป็นฮยอกแจไม่มีวันที่จะพูดคำนี้ออกมาแน่ๆ บ้าที่สุด...ซีวอนคิดว่าเขาคิดถึงฮยอกแจอีกแล้วล่ะ

 “ถึงคุณจะอภัยให้ผมนะ แต่ผมก็ไม่คิดว่าตัวเองสมควรได้รับมันเลยสักนิด...”

“แล้วคุณต้องการอะไรล่ะครับ...”อี อึนฮยอกสวนคำพูดนั้นขึ้นมาด้วยคำถามเหมือนอดรนทนไม่ไหว “...ความจริงแล้วตัวของผมน่ะต้องการจะลืมความทรงจำในอดีตให้หมัน ตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อน...แต่สุดท้ายก็เข้ามารับความผิด ไม่สิ มาเพื่อรื้อความทรงจำของผม ผมอุตส่าห์เจอที่ของตัวเอง...แต่คุณก็ยังพาผมเข้ามาอยู่ในโลกของคุณจนได้...”

“...”

“...ความจริงแล้วผมไม่ต้องการอะไรจากคุณหรอก...ซีวอน ตอนนี้สิ่งที่ผมต้องการคืออิสระจากเรื่องทั้งหมด ผมอยากจะเป็นคนใหม่ ไม่ใช่คนบาปเหมือนแต่เก่า ผมอยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่และตายอย่างโดดเดี่ยว ผมเหนื่อย...และต้องการความสงบ เข้าใจมั้ยครับ?

“นั่นคือคำพูดของคนที่พยายามลืมเรื่องราวทั้งหมดเหรอครับ”

เสียงถามที่สั่นเทา ทำเอาคนตัวเล็กถึงกับนิ่งงัน

“อยากที่จะตายอย่างโดดเดี่ยว ผมไม่เคยเจอใครที่คิดถึงการตายของตัวเองเอาไว้ล่วงหน้า ทั้งๆที่ปากก็บอกว่าอยากจะลืมอดีตไปให้หมดเลยสักคน...”ชเว ซีวอนแค่นยิ้มเยาะ เบือนหน้าไปทางอื่นแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “...คุณน่ะ ยอมรับมาเถอะว่าตัวเองแค่อยากจะหนีปัญหาเท่านั้นเอง”

“...”

“...คุณไม่อยากเจอกับผมเพราะผมทำให้คุณต้องนึกถึงเรื่องเลวร้าย คุณไม่อยากเจอกับพี่ชายเพราะความรู้สึกผิดที่มีต่อเขา คุณ...ไม่อยากเจอคิบอมก็เพราะว่า...”

“พอ!!

เสียงตวาดดังขึ้นมาพร้อมกับมือที่เอื้อมมากำชายเสื้อ อี อึนฮยอกกลั้นน้ำตาไว้จนมันพร่ามัวไปทั้งดวงตา

“...หยุดเถอะ”

“...”

คนพูดไม่ทำอะไรนอกจากเชยคางอีกคนขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน เหมือนผู้ใหญ่ที่ให้ความเอ็นดูเด็กเล็ก อ่อนโยนเสียจนอึนฮยอกนึกถึงเรื่องวันวาน

ชเว ซีวอนมีความเป็นผู้ใหญ่ อบอุ่น...นุ่มนวลเหมือนบิดาที่จากไป เขาถึงได้ทำตัวอ่อนแอเวลาอยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้เสมอๆ เหมือนเด็กที่มีคนดูแลหลังจากถูกทิ้งขว้างมาแสนนาน อารมณ์มันก็เลยไปง่าย...ดำดิ่งจนเจอตอ ไปอาจผุดขึ้นมาหายใจเหนือแม่น้ำ คนตรงหน้าอ่อนแอ เขาเองก็อ่อนแอยิ่งกว่า...ที่ไม่อาจตัดใจทิ้งอีกคนเอาไว้ได้ สำหรับอึนฮยอกแล้ว ซีวอนเป็นคนน่าสงสารที่ถูกกดดันจากคนรอบข้าง...จนอึนฮยอกไม่เคยคิดที่จะทำเพื่อตัวเองสักครั้งจนกระทั่งเกิดเรื่อง

เขารู้ว่าเคยรักคนตรงหน้ามากแค่ไหน...

...แต่ว่านะ...

“หยุดเถอะครับ...”

คำพูดเรียบๆหากตรึงลมหายใจอีกคนได้ชั่วขณะ มือที่เกลี่ยอยู่บนแก้มเนียนผละออกไปอย่างช้าๆและสุภาพ ดวงตาสีอำพันช้อนขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างเจ็บปวด

“...มันไม่มีประโยชน์หรอก”

“...”

ดวงตาสีดำขลับแดงเรื่อขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อึนฮยอกหลุบตามองมือเรียวของตัวเอง อีกคนมองตามแล้วแสงจากเพชรที่แพรวพราวอยู่บนนิ้วนางก็ปรากฏชัด

“ผมมันอ่อนแอคุณซีวอน...”น้ำตาใสๆไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยช้าๆ “...อยากที่จะลืมอดีต แต่สุดท้าย...ฮึก...แหวนนี่ก็เป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมไม่สามารถทิ้งมันได้”

“...”

“คุณเป็นคนดีนะ...”คนตัวเล็กพยายามยิ้มออกมา แม้ว่ามันจะเจ็บปวด เอื้อมมือมาสัมผัสดวงหน้าคมแล้วเอ่ยเสียงสั่นเครือ “...ผมรู้ดีว่าคุณเองก็รักผมมากไม่แพ้เขา คุณเองก็พยายามปกป้องผมมากไม่แพ้เขา แต่ว่า...”

“...”

“...ทุกวันนี้...ผมยังคิดถึงเขาอยู่เลย ฮึก”

ดวงหน้าของคนฟังอ่อนลง ก่อนจะรั้งร่างของอีกคนมาโอบกอด คราวนี้ไม่เหมือนกัน...กอดคราวนี้ไม่มีความรู้สึกอื่นใดเจือปนเหมือนกับวันวานแล้ว เป็นอ้อมกอดของ เพื่อนอย่างแท้จริง

“ผมเข้าใจคุณครับ ไม่เป็นไรหรอกนะ”

คนที่อยู่ในอ้อมแขนปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย ซีวอนโอบกอดอีกคนแน่นยิ่งกว่าเก่า หลั่งน้ำตาเงียบๆ แต่ว่านะ...ถึงจะเศร้าใจแค่ไหน

 

ชเว ซีวอนก็รู้สึกเหมือนถูกปลดปล่อยอย่างน่าประหลาดเลยล่ะ

 

**

 

“จะชวนผมไปทำงานที่โรสมาร์คอย่างนั้นเหรอ”

ชิม ชางมินถามออกมาอย่างรู้เท่าทัน หลังจากที่ ถูกเชิญเป็นการพิเศษ มาที่ร้านอาหารแสนหรูสไตล์ญี่ปุ่น อี ฮยอกแจที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามพยักหน้ารับพร้อมยิ้มพราย เลื่อนหมากสีดำไปด้านหน้าอย่างใจเย็น

“อื้อ~ ตอนนี้ฉันกำลังคิดหาคนทำงานหนุ่มๆที่มีไฟแรงๆมาช่วยงานที่โรสมาร์ค เห็นนายแล้วก็เข้าตา ไม่สนใจเหรอ เงินเดือนเป็นสามเท่าของไลอ้อนจิวเวอร์รี่เชียวนะ”

“แหม~ บังเอิญผมมันก็พวกมักน้อยด้วยสิ”ชางมินหัวเราะเบาๆพลางเลื่อนหมากรุก “...อีกอย่าง ชเว ซีวอนเองผมก็นับถือเขาเหมือนพี่ชายแท้ๆของตัวเอง จะให้ทรยศเขากับคยูฮยอน แล้วก็เจ้าซึงฮยอน...มันก็ยังไงอยู่นะ”

“พูดแบบนี้อยากได้อะไรเป็นการพิเศษล่ะ”ฮยอกแจถามพลางยิ้มน้อยๆ โดยไม่สนใจตาโตๆ และคิ้วที่เริ่มขมวดแน่นอย่างคนเริ่มมีน้ำโหของอีกฝ่ายเลย มือขาวเลื่อนหมากรุกไปข้างหน้า

“ก็กำลังคิดว่า...ถ้าคุณพาผมไปที่ร้านอาหารที่มันหรูกว่านี้ มันก็อาจจะพิจารณานะครับ รุก!

คราวนี้อี ฮยอกแจหัวเราะออกมาเสียงดังกังวาน เอื้อมมือมาสัมผัสมือสีน้ำผึ้งของอีกคนที่เลื่อนมาหยิบหมากที่ตายแล้วของฝั่งเขาออกจากกระดาน

“คุณนี่ฉลาดตอบคำถามไม่น้อยเลยนะ แบบนี้ผมยิ่งสนใจเข้าไปใหญ่”

ชางมินนิ่งงันเมื่อสบกับดวงตาสีอำพันที่เหมือนเชิญชวนแต่ในทีของอีกฝ่าย เขาเบือนหน้าหนีไปสบกับหน้านิ่งๆของเลขาอีที่นั่งอยู่เคียงข้างท่านประธานของตนเอง

“น่าเสียดาย...”ฮยอกแจปล่อยมือของอีกฝ่าย ท่าทางเหมือนอยากจะแกล้งปั่นหัวเขาเล่นมากกว่ากระมัง “...เสร็จไลอ้อนจิวเวอร์รี่ไปเสียได้”

“ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคุณถึงเล็งมาที่ผม ทั้งๆที่คนระดับอย่างคุณสามารถหาอัจฉริยะบุคคลได้จากทั่วโลกได้ง่ายๆเลยแท้ๆ รุก!

“เคยได้ยินได้ครับคุณชิม แอบเปิ้ลของคนอื่น มักหอมหวานกว่าแอบเปิ้ลในสวนของเราเยอะ”

“นั่นคือนิสัยของคุณสินะครับ แย่งชิงของคนอื่นมาเป็นของตนให้ได้ ไม่ว่าจะวิธีใดก็ตาม รุก!

“แค่คนที่ผมพิศวาสเท่านั้นแหละครับคุณชางมิน ผมน่ะมันมีสารพัดวิธีที่จะเอาชนะอยู่แล้ว”

“คุณนี่เป็นคนที่ผมเดาอะไรไม่ออกเลยจริงๆ แต่ตอนนี้คิงของคุณกำลังลำบากนะครับฮยอกแจ รุก!

“นั่นสิครับ”ฮยอกแจพยักหน้ารับ ก่อนจะวางหมากตัวสุดท้าย “รุกฆาต”

“...”

คู่แข่งถึงกับนิ่งอึ้ง มองกระดานตรงหน้าเหมือนโดนผีหลอก เขามัวแต่ไล่ล่าคิงจนติดกับ...นี่เองที่ชเว ซีวอนได้แจ้งเตือนเอาไว้...ประธานของโรสมาร์ค ไม่ใช่คนที่จะเอาชนะได้ง่ายๆ

“หมากรุกตานี้สนุกมากเลยครับคุณชางมิน หวังว่าสักวันเราคงจะได้เล่นหมากตาอื่นกันอีกนะครับ วันนี้ผมคงต้องรีบนอนแล้วล่ะ พรุ่งนี้มีนัดเซ็นสัญญาชิ้นสำคัญกับบริษัทชั้นนำของประเทศจีน”

อี ฮยอกแจยิ้มหวาน รับเสื้อคลุมจากเลขาอีที่มอบให้อย่างนอบน้อม เขาหันมาสั่งคนของตัวเอง

“ช่วยเคลียร์ค่าอาหาร แล้วก็รับรองคุณชางมินต่อจากฉันด้วยนะ ฉันจะลงไปรอในรถ”

“ครับ”เลขาหน้านิ่งเอ่ยรับคำเสียงเบาหวิว

อี ฮยอกแจหันมาโบกมือลาให้คนตัวสูง ก่อนส่งจูบให้อย่างยั่วยวน

“กู๊ดไนท์ครับ ฝันถึงผมด้วยนะฮะคุณชางมิน”

ชิม ชางมินกระตุกยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก ไอ้หมอนี่...

 

.

.

.

 

อี ฮยอกแจก้าวไปที่ลานจอดรถ ดวงตาสีอำพันกวาดมองไปตามรถแต่ละคัน ก่อนจะนิ่งงันเมื่อรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่จ่ออยู่ด้านหลัง

“มาด้วยกันหน่อยสิ”

คำพูดเหี้ยมเกรียมทำเอาดวงตาสีอำพันเปลี่ยนไป

 

**


กลับมาแล้วจ้า - - (โดนขว้างของใช้ใส่) งื้อ~ เค้าขอโทษที่หายไปนานอ่ะ T^T ต่อไปจะหายไปนานกว่านี้ มะช่าย...เดี๋ยวจะขยันอัพมากกว่านี้แล้วกันนะฮะ = =

เอางี้ ^[+++++]^ ถ้าหายไปอีก ตามไปจิกถึงที่นี่ได้เลยจ้า (ตื้นเต้นๆ ในที่สุดก็มีกับเขาบ้างแล้ว T^T)

v
v
v
http://www.facebook.com/ChamachuFic

ฝากกดถูกใจด้วยนะจ๊ะ ^w^/ อยากทวงฟิคเรื่องไหนไปตามที่นี่ดีที่สุดจ้า (เพราะเข้าทุกวัน) แต่อย่าด่าเขานะ เค้าอาย TAT

เดี๋ยวพรุ่งนี้จะรีบลงตอนต่อไปให้เลยจ้า~


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1724 HyukJewel (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 00:34
    บอมอย่าเพิ่งลืมอึนนะ T_T
    ทำไม่ได้หรอก ตั้งห้าปีแล้วยังลืมไม่ได้เลย
    #1,724
    0
  2. #978 sanphet (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2555 / 19:56
    ดีใจสุดๆ
    อัพแล้วๆ
    เข้มข้นจริงๆเรื่องนี้
    #978
    0
  3. #974 aomeii-bumeii (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 20:24
    ไรเตอร์ T^T กลับมาแล้ว   คิดถึงใจจะขาด #เวอร์เน๊อะ ^^

    ถึงจะหายไปนอนแต่ยังคงคอนเซปดราม่าได้อย่างต่อเนื่องจริงจัง  

    #974
    0
  4. #967 ae snoopy (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 09:50


    เย้ไร้เตอร์กลับมาแล้วดีใจจัง

    แล้วใครมาทำอะไรฮยอกอะ
    #967
    0
  5. #957 geejajaa (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 20:29
    เย้ยยยยย น่ากลัวอ่ะ บอมฮยอกจะ แต่งงาน แล้ว แล้วอึนๆล่ะ
    บอมจะลืมอึนได้จริงเหรอ

    ชอบฉากที่ฮยอกเฮ ปะทะคยูฮยอน
    แอบห่วงฮยอกอ่ะ
    ถ้าฮยอกรู้ความจริง ว่าอึนอยู่กับวอนฮยอกจะของขึ้นแค่ไหนเนี๊ยะ
    #957
    0
  6. #951 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 17:15
    ร...ไรเตอร์~ TToTT มาแล้วววววว *กระโดดกอด* งื้ออ ในที่สุดก็ได้อ่านน ><
    *ปลื้ม* ดีใจที่สุดในสามโลกอ่า เดี๋ยวเค้าจะแวะไปทวงบ่อยๆ 5555 ก็เรื่องนี้สนุกนี่นา -..-
    วอนยอมรับมาดิคิงฮยอกทุกนาทีใช่มั้ยล่ะ ยังมีใจให้ฮยอกก็บอกมา ><
    อึนอ่า T^T คิดถึงบอมก็ไปหาบอมสิ วอนเลิกรักอึนแล้วใช่มั้ย บอมจะแต่งงานกะฮยอกจริงๆเหรอ
    ชางมินคนที่เล่หมากรุกกับนายน่ากลัวและไม่ธรรมดาใช่มั้ยล่ะ เป็นคนที่เดาความคิดไม่ออกจริงๆ
    #951
    0
  7. #949 mhoomin (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 16:15
    ในที่สุด!! ก็ได้อ่านต่อแล้ว เย้!!! 555+

    อึนฮยอกเหมือนปลดปล่อยชเวซีวอนเลย แต่ไม่ปลดปล่อยตัวเอง เฮ้อ!!~
    คยูฮยอนจะเอายังไงกะทงเฮหล่ะ อยากให้ปรับความเข้าใจกันอ่ะ
    แล้วใครมาทำอะไรฮยอกแจ??
    #949
    0
  8. #945 แม่ยกคยฮ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 13:40
    ในที่สุดก็กลับมา T^T ไรเตอร์รู้ปะว่าคิดถึงฟิคเรื่องนี้มากแค่ไหน กระซิก กระซิก

    อย่าไปไหนอีกนะเธอ กลับมาอัพฟิคชั้นก็อภัยย เอิ้กๆๆๆ

    อ่านแล้ว ชอบตัวละครฮยอกแจมากเลย เป็นอะไรที่หลากหลาย ซับซ้อน

    แข็งแกร่ง เปราะบาง ชอบมากๆ เอาละซีวอน จริงๆแล้วนายก็ชอบแบบยัยตัวร้ายสินะ

    คิมคิบอม สู้เขา T^T ทงเฮกับคยูฮยอน จะเข้าใจกันได้เมื่อไหร่

    เราชอบมาก ชอบความเป็นไปของทุกคู่ มีเหตุการณ์ มาช่วยให้เป็นไปตามล็อกเรื่อยๆ



    ไรเตอร์สู้ๆนะจ๊ะ ฟิคเรื่องนี้เราว่าแต่งไม่ง่ายแน่ๆ รออ่านเสมอค่ะ ^^
    #945
    0
  9. #943 oo-pa13 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 12:16
    กลับมาอัพฟิคแล้ว เย้ๆๆๆๆ หายไปนานน แต่เรายังคงรออ่านอยู่ มาต่อบ่อยๆเน้อออ
    #943
    0
  10. #942 lovehyuk14 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 08:25
    ดีใจจังมาอัพแล้ว รอมานาน แต่ไม่ทิ้งนะ
    เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เค้าอ่านเลย อิอิ
    จะรอนะ
    #942
    0
  11. #941 mamey71 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 00:31
    โหหหหหมือไม้สั่นเลยอ่ะเปิดมาเจอเรื่องนี้อัพ ดีใจมากกกวอนกับอึนเคลียร์กันแล้วสินะ
    ตอนแรกแอบคิดวอนกับอึนจะมาลงเอยกันไม่น้า วอนเริ่มคิดถึงฮยอกมากขึ้นน
    ส่วนตอนต่อไปใครจะมาทำร้ายฮยอกเนี่ย แอบกังวล
    #941
    0
  12. #940 * [J]o[L]ee[P]op ,, ♥ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 00:27
    ไรเตอร์รู้มั้ย ว่าเค้าดีใจแค่ไหนที่ได้เหนเรื่องนี้อัพ T_____T
    และจะดีใจมากๆๆๆๆ ไปอีกที่ไรเตอร์มีที่จิกทวงฟิคแล้ว (เอ๊ะยังไง?)
    เปิดเฟสบุ๊คก้อดีค่ะ เราจะได้ทักทายกันได้ อิอิ

    ฮยอกแจยังคงแรงเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน
    แต่ว่าแต่... จะแต่งกับคิบวมจิงหรอ???
    คิบอมเองก้อไม่ค่อยมั่นใจ ฮยอกแจเองก้อไม่ค่อยมั่นใจ
    แลวแบบนี้มันจะลงเอยยังไงละ

    วอนกัยนู๋อึนก้อจบลงด้วยดีแล้ว
    ต่อจากนี้มันจะเปนยังไงบ้างนะ T__T

    เรื่องนี้ังคงภาษาและความมันส์ได้เยี่ยมเช่นเคย
    เหนไรเตอร์บอกว่าจะมาอัพพะนี้
    งั้นขอรอเลยค๊าาาาาาาาาาาาาาาา
    #940
    0
  13. #939 'MIN' (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 23:17
    ดีใจมากเลยอ่าาที้เรื่องนี้อัพ
    เรื่องยังคงความสนุกเหมือนเดิมเลย
    ยิ่งอ่านยิ่งรุ้สึกหลงรักฮยอกแจในลุคนี้มาก ๆๆๆ^~^

    จะผิดไหม ถ้าอยากให้ คิบอม กับ ฮยอกแจ แต่งงานกัน
    เรื่องมันต้องมันมากกว่านี้แน่ๆ >>..<<

    ตอนนี้ สงสัยๆ
    ใคร ที่ไหนทำกล้าทำกับฮยอกแจล้ะเนี่ยย ==*

    #939
    0
  14. #938 boyozaa (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 23:07
    เย้ๆๆ กลับมาแล้ว มาอัพเรื่อยๆๆๆๆ เป็นกำลังใจให้คะ
    #938
    0
  15. #937 chicky lovely (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 23:04
    เย้!ไรเตอร์กลับมาแล้ว รอตั้งนาน รีบมาอัพต่อนะคะ สนุกมากเลย
    #937
    0
  16. #936 keroro (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 22:47
    Ehกะวอนคงไม่ใช่



    hjกะบอมก้อไม่ใช่



    ใครมาเล่นกะHjหล่ะนี่
    #936
    0
  17. #934 ฺฺBelieve in SJ_E.L.F (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 21:12
    เกือบลืมไปแล้วว่า เคยอ่านเรื่องนี้5555
    ไรท์เตอร์หายไปนานมากๆอะ
    คู่ไหนไม่น่าสงสารเท่าคู่คยูเฮ จากใจ==
    อย่าให้ฮยอกแจกับบอมแต่งเลยเถอะT^T
    ขอร้อง พลิสๆ
    #934
    0
  18. #933 Bokyu. (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 21:03
    ไรท์เตอร์บอกจะลงตอนใหม่พรุ่งนี้

    อย่าลืมนะคะ คิคิ :)
    #933
    0
  19. #932 eighteddy (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 20:26
    มาเเล้วว เย้ๆ หลังจากหายไปนาน กลับมาไม่มีดร๊อปเลยยย เอาเเรงสู้เเรงเงาเลยยย ฮ่าๆ ชอบตอนหมากรุกมากๆเลย ชเวแก อ๊ากกก
    #932
    0