ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 42 : -7-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,032
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 เม.ย. 55

 

 

“ชินกลับบ้านนี้หรือยังครับ”

คยูฮยอนถามอีกคนเสียงสุภาพ แม้จะรู้สึกขัดใจอยู่ลึกๆกับหน้าตาของอีกฝ่าย หากเขาเองก็ต้องยอมรับในใจว่าอี ฮยอกแจกับอี อึนฮยอกไม่ใช่คนๆเดียวกัน ฮยอกแจคือผู้ชายที่เขาอยากชำระแค้น แต่อึนฮยอกคือผู้ชายที่เขาสมควรไถ่บาปด้วยมากที่สุด

อึนฮยอกหันมายิ้มบางๆให้กับคนตัวสูงที่เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกของอีกฝ่ายเป็นเช่นไร เขารู้ว่าคยูฮยอนเคยมีความรู้สึกดีๆให้เขา และนอกเหนือจากชเว ซีวอนแล้วคยูฮยอนก็คือผู้ชายที่ปกป้องเขามากที่สุด แม้ว่า...สุดท้าย...

“ครับ ผมอยู่บ้านนี้ก็เพลินดี อยู่กับมินโฮแล้วไม่เหงา”

“ท่าทางเขาจะติดคุณมากกว่าผมแล้วนะ”คยูฮยอนยิ้มจางๆ เหลือบตามองหลานชายที่ยังกำแขนเสื้อของอึนฮยอกไว้ข้างหนึ่งขณะที่มืออีกข้างยังกำของเล่นที่ซีวอนซื้อให้จากญี่ปุ่นไว้แน่น “...คุณอึนฮยอกคงจะเป็นแม่เขาได้”

คำพูดนั้นทำให้ดวงหน้าของคนฟังเปลี่ยนไป อึนฮยอกรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร...และคยูฮยอนเองก็รู้ด้วย ความรักของชเว ซีวอนที่มีต่อเขามันไม่รุนแรงเหมือนหนุ่มสาวสมัยก่อน หากก็ยังไม่จืดจางจนลดระดับมาถึงความเป็นเพื่อน ทุกวันนี้สายตาที่อีกคนมองเขายังคงสื่อความหมาย แต่ที่เพิ่มขึ้นคือความเป็นผู้ใหญ่และความสำรวมในกิริยา

“มันเป็นไปไม่ได้หรอกครับ”

อึนฮยอกเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบา คยูฮยอนเหมือนมีสีหน้าดีขึ้นนิด และเขาก็คงจะรู้ด้วยว่าคนตัวเล็กสังเกตกิริยาเช่นนั้นออก ร่างสูงเลยรีบเอ่ย

“ผมไม่ได้มีปัญหาอะไรกับคุณหรอกนะครับ แต่ว่าคนที่ผมมีปัญหาด้วยน่ะ...”

“พี่ชายของผมใช่มั้ยล่ะครับ”อึนฮยอกแย้มรอยยิ้มออกมาอย่างเข้าใจ “...ผมเข้าใจดีครับ เพราะว่าพี่ชายของผมน่ะคงจะทำกับพวกคุณเอาไว้มาก ฮยอกแจไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้ใครรังแกผมง่ายๆ แต่ว่า...”

ดวงตาสีอำพันหลบสายตาของอีกคนนิด

“...ถึงเขาจะทำทุกอย่างเพราะผม แต่ผมก็ยังคิดว่าเขาทำเกินไป...การล้อเล่นกับความรู้สึกของคน มันไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย แต่ยังไงเขาก็ได้ชื่อว่าพี่ชายของผม...”

คยูฮยอนนิ่งงันเมื่ออีกคนช้อนตามองเขาอย่างเว้าวอน

“...คุณ...ให้อภัยพี่ชายของผมได้ไหมครับ”

“...”

“...ผมไม่รู้ว่า...คุณจะยังเห็นผมเป็นคนที่สำคัญสำหรับคุณอยู่อีกหรือเปล่า แต่ช่วยอภัยให้พี่ชายของผมจะได้ไหมครับ คุณคยูฮยอนเองก็มีพี่ชาย...ถือว่า เห็นแก่ผมจะได้ไหมล่ะครับ”

“...”

คยูฮยอนนิ่งงัน ก่อนจะเผยอรอยยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี อี อึนฮยอกก็ยังเป็นคนที่ให้ความรู้สึกดีๆกับเขาอยู่เสมอ

“ครับ ถ้าหากว่ามันชดใช้ความผิดของผมและพี่ได้ล่ะก็...ผมจะอภัยให้อี ฮยอกแจ”

อึนฮยอกแย้มรอยยิ้มออกมาอย่างยินดี ก่อนจะนิ่งงันเมื่อคยูฮยอนเอ่ยออกมาอีกครั้ง

“ผมขออะไรอย่างได้ไหมครับอึนฮยอก”

“ครับ”ร่างบางเอียงคอ

โจ คยูฮยอนนิ่งไปนิด ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“คำตอบที่คุณให้กับผมเมื่อครู่น่ะ...”

“...”

“...มอบมันให้กับพี่ชายของผมด้วยนะครับ...”

“...”

“...อย่าให้เขามีความหวังกับคุณอีก ไม่ว่ายังไงก็ขอให้พูดกันให้เด็ดขาดไป จะได้ไม่มีใครต้องเจ็บเพราะเรื่องนี้อีก”

อึนฮยอกนิ่งไปนิด ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาจางๆ

“คุณคยูฮยอนครับ...”

“...”

 

“...ผมโตขึ้นแล้วนะ”

 

**

 

“นายกับคิบอมทะเลาะกันเหรอ”

ทงเฮเอ่ยถามออกมาเสียงเบาหวิว เมื่อหยุดต่อหน้าแก้วเหล้าที่ใครบางคนชวนเขาออกมาดื่มสังสรรค์ เหลือบมองเสี้ยวหน้าของเพื่อนสนิท ที่ดูจะเปลี่ยนไปมากหลังจากที่เขากลับจากจีน ฮยอกแจที่น่าจะยินดีกับชัยชนะกลับเซื่องซึมลง เหมือนๆกับคิบอมที่ดูเหมือนจะกลับไปจมปรักกับแก้วเหล้าอีกครั้ง และเรื่องที่จะพูดคุยนอกเวลางานอย่าได้พูดถึง แค่สองคนนี้มองหน้ากันก็ถือว่าเป็นเรื่องแปลกในเวลานี้แล้ว

“นายคิดอย่างนั้นเหรอ?”ฮยอกแจเอ่ยถามเสียงเบาหวิว ยกแก้วเหล้าขึ้นจรดปากอีกครั้ง

“ใช่...”ทงเฮเอ่ยเสียงเบาหวิว “...เพราะมันดูแปลกไปน่ะ ถ้าเป็นนายกับฉันทะเลาะกันมันจะไม่ชัดเจนแบบนี้หรอก แต่นี่เป็นนายกับคิบอม...มันเลยดูออกง่ายๆ จียงยังถามฉันอยู่เลยว่าพวกนายมีปัญหาอะไรกันตอนกลับมาหรือเปล่า”

“มันก็แค่...”ฮยอกแจกลืนก้อนแข็งๆลงลำคอแล้วบอกเสียงเบาหวิว “...เซ็กส์”

!!

แก้วเหล้าในมือของทงเฮเกือบจะล่วงหลุด เขาหันมองประธานของโรสมาร์คที่คลี่ยิ้มหยันออกมาจางๆ ฮยอกแจเบือนหน้าหลบดวงตากลมโตของอีกฝ่าย พร้อมเอ่ยออกมาเสียงเบาหวิว

“เราดื่มกันจนเมาทั้งคู่ แล้วมันก็เกิดขึ้น บ้าชะมัดเลย...”ฮยอกแจซบหน้ากับฝ่ามือของตัวเอง พร้อมเอ่ยออกมาเสียงแหบแห้ง “...คิบอม...เขานึกว่าฉันเป็นอึนฮยอก แล้วที่บ้ายิ่งกว่าก็คือ...ฉันเองก็รู้ทั้งรู้แต่ก็ยังยอมเขา ฉันคิดว่ามันแค่ผ่านไปคืนเดียว แต่ว่า...สุดท้ายเราก็มองหน้ากันไม่ติด”

ทงเฮนิ่งงันเมื่อฟังเรื่องที่เกิดขึ้นจนจบ เขาต้องกวาดตามองอีกฝ่ายอีกครั้ง นับตั้งแต่อึนฮยอกจากไป...ฮยอกแจเหมือนจะอ่อนแอลงทุกที พอเรื่องที่เกิดขึ้นมันกระทบใจเข้าอย่างจังเลยเหมือเก็บอารมณ์ไม่อยู่ ทั้งๆที่หากเป็นอี ฮยอกแจคนก่อนล่ะก็...คงไม่มีวันปริปากเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังง่ายๆหรอก

กุหลาบ...เริ่มเฉาแล้วสินะ

“ไม่บ้าหรอก...”

คำพูดของอี ทงเฮทำเอาฮยอกแจเบือนหน้ามามองอีกคนโดยพลัน ทงเฮยกแก้วเหล้าขึ้นจิบพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลหากถ้อยคำนั้นแทงใจคนฟังยิ่งนัก

“...เพราะนาย...รักเขาไม่ใช่เหรอ”

“ฉัน...”

“อย่าปฏิเสธเลย...”ทงเฮเหลือบตามองเพื่อนของตนเอง พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “...ฉันรู้ว่านายรักเขา นายรักเขาตั้งแต่ตอนที่เขายังเป็นแฟนฉัน...ไม่สิ นายรักเขาก่อนที่คิบอมจะคบกับฉันเสียด้วยซ้ำ”

“ทงเฮ...”ฮยอกแจเรียกชื่ออีกคนเสียงแผ่ว

ทงเฮเม้มปากแน่น ก่อนจะคลี่ยิ้มเยาะออกมาจางๆ เหมือนยิ้ม...ที่ไม่ได้มอบให้แก่คนข้างกาย หรือว่าใครคนอื่นนอกจากตน เป็นยิ้มที่มอบแก่ตัวเองโดยเฉพาะ

“ฉันเห็นน่า...”ร่างบางก้มหน้ามองแก้วเหล้าของตัวเอง “...เพราะเราโตมาด้วยกัน คนอย่างคิบอมต่อให้แกร่งที่สุดอย่างนาย หรืออ่อนแอที่สุดเหมือนอย่างฉัน หากเราต้องแพ้เขา...ฮยอกแจ เราต้องตกหลุมรักเขาเข้าสักวันนึง”

“...” ฮยอกแจเบือนหน้าหลบสายตาอีกฝ่าย ดูเหมือนเขาจะเริ่มมึนกับเหล้าแล้วสิ

“...คืนนั้นฉันจงใจ...”

!!

ประธานแห่งโรสมาร์คตวัดตามองดวงหน้าสวยหวานของคนข้างตัวทันควัน ทงเฮยิ้มเยาะอีกครั้ง พร้อมเอ่ยเสียงเบาหวิว

“ใช่ คืนที่ฉันกับคิบอมมีอะไรกันครั้งแรก ฉันจงใจยอมนอนกับเขา เพราะเขาเป็นเหมือนวันที่เขานอนกับนาย...เพียงแค่คืนนั้น เขายังเรียกหานาย ไม่ใช่อึนฮยอก”

“ทงเฮ...”มือที่วางอยู่ของฮยอกแจสั่นอย่างไม่อาจควบคุม ทำไมเขาไม่รู้...สาเหตุที่แท้จริงที่เพื่อนสองคนคบกัน เพียงแค่คิดว่าคิบอมเมาเหล้าธรรมดา

“...ฉันรู้ว่านายตอนนี้รู้สึกยังไง...”อี ทงเฮยังเล่าต่อ “...เพราะฉันเคยผ่านช่วงเวลานั้นมาแล้ว เขาเรียกหานาย พร่ำเพ้อหานาย ตอนที่คนที่เรารักเรียกชื่อคนอื่นระหว่างที่อยู่กับเรา...มันเจ็บสุดๆเลยว่ะฮยอกแจ แต่ที่ฉันไม่เหมือนนาย...เพราะตอนนั้นฉันเห็นแก่ตัวเกินไป”

“...”

“...เพราะฉันมันเด็กกำพร้า ฉันไม่มีพ่อเลี้ยงอย่างคุณฮยอนซูหรือแม่อย่างคุณนาบี ฉันไม่เหมือนนายที่เป็นลูกเลี้ยง แต่ฉัน...เป็นแค่หลานชายที่บังเอิญโชคดีจากอุบัติเหตุ และคุณลุงที่แสนดีก็ยังรับเลี้ยง ชั่วชีวิตของฉันเหลือคนสำคัญอยู่เพียงไม่กี่คน...”

อี ทงเฮเทเหล้าใส่แก้วตนเองอีกครั้ง และกระดกดื่มจนหมดขวด เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ

“...แล้วฉันจะปล่อย...ให้คนที่ฉันรักที่สุดสองคนทอดทิ้งฉันไปได้ยังไง”

“...”

“เพราะนาย...ก็คือเพื่อนเพียงคนเดียวของฉัน ส่วนคิบอม...เขาคือผู้ชายที่ฉันรัก ฉันมันเห็นแก่ตัวเกินกว่าจะยอมให้นายสองคนมีความสุขด้วยกัน และทอดทิ้งฉันไว้ข้างหลัง ฉันมันเห็นแก่ตัว...ฮยอกแจ อี ทงเฮมันเห็นแก่ตัวจนนายน่าจะตัดเพื่อน แล้วนายรู้ไหมว่าอะไรคือบทลงโทษของคนเห็นแก่ตัวคนนี้”

ฮยอกแจมองดวงหน้าของทงเฮที่เหมือนจะร้องไห้ออกมา หากกระนั้นก็ยังอยากจะหัวเราะ หัวเราะให้แก่บาปกรรมของตนเอง

“ผู้ชายคนเดียวที่ฉันรัก เขามองเห็นว่าฉันกลายเป็นศัตรูของเขา...ตอนที่อยู่จีนเขาประกาศออกมาอย่างชัดเจนว่าเขาจะไม่มีวันรักฉันอีกครั้ง นี่แหละคือบทลงโทษของฉัน...ฮยอกแจ บทลงโทษที่ฉันแย่งคนที่นายรักคือการที่คนที่ฉันรักเขาจริงๆเขาไม่ต้องการฉัน ฉันถึงได้ต้องเจ็บปวดอยู่อย่างนี้ไง น่าสมเพชว่ะ!

คำพูดสุดท้าย เจ้าตัวกระแทกก้นแก้วแรงๆและซบหน้าลงกับท่อนแขนตนเองก่อนจะร้องไห้ ฮยอกแจมองคนพูดด้วยแววตาที่หลากอารมณ์ หากถามว่าเขาอภัยให้อี ทงเฮได้หรือเปล่า...อี ฮยอกแจคนเจ้าคิดเจ้าแค้นคนนี้ก็ไม่อาจจะบอกว่าอภัยให้ได้ แต่ในขณะเดียวกัน...จะให้ฮยอกแจตอกย้ำเพื่อนที่น่าสมเพชคนนี้อย่างนั้นน่ะหรือ ฮยอกแจก็คงจะบอกว่าเขาทำไม่ได้...ตอกย้ำอี ทงเฮไม่ได้หรอก

ประธานหนุ่มแห่งโรสมาร์คตัดสินใจวางเงินค่าเหล้าของตนเองและอีกฝ่ายก่อนจะลุกออกจากโต๊ะตัวนั้น ทงเฮเหลือบตามองหากไม่ได้ว่าอะไร เขายังจมจ่ออยู่กับความรู้สึกของตัวเอง...และคงอีกสักพักกว่าที่จะสามารถลุกและเดินยืนได้เหมือนอีกฝ่าย นี่แหละคือสิ่งที่ทงเฮอิจฉาฮยอกแจมาโดยตลอด

ไม่ว่าจะเจอเรื่องหนักหนาแค่ไหนก็ยังแสดงให้เห็นถึงความเข้มแข็งนั้นเอาไว้ได้...ไม่ว่าภายในจะรวดร้าวแค่ไหนหากมันก็ไม่เคยเผยออกมาให้คนภายนอกได้ยล

น่าอิจฉาจริงๆ...อี ฮยอกแจ

 

**

 

เสียงเครื่องบินที่เลื่อนต่ำลงมาจนสุดปลายทาง คิม คิบอมชะเง้อคอมองก่อนจะแย้มรอยยิ้มสุภาพ ชายชราสองคนที่ยังแข็งแรงและภูมิฐานก้าวเท้ามาหาเขา ดวงตาคมกริบของคนสองคนมองเขาอย่างภาคภูมิใจ

“บุกตลาดจีนจนได้สิน่า พ่อนักธุรกิจไฟแรง...”เสียงเย้าที่คุ้นเคยดังมาจากคนเป็นบิดา ที่ยามนี้ดวงหน้าไม่คลายจากยิ้มเลยเมื่อมองบุตรชายคนเล็กที่ได้ดั่งใจยิ่งนัก “...ไม่เสียแรงที่พ่อสอนมากับมือ ว่าไหมครับคุณฮยอนซู”

“ฮวาซองเอ๋ย นี่มันก็แค่ก้าวแรกของเสือตัวใหม่แห่งเอเชียก็เท่านั้นแหละ...”ฮยอนซูเอ่ยเสียงนุ่มๆ หากกระนั้นคนที่เฝ้าติดตามมาโดยตลอดก็รู้ดี นายของเขาใจคงบินไปหาบุตรชายตัวเองเรียบร้อยแล้ว “...แต่ทำไมถึงบุกเบิกโรสมาร์คที่จีนได้ช้านัก แถมยังไปเสียตลาดที่ญี่ปุ่นให้ไลอ้อนจิวเวอร์รี่อีกต่างหาก”

“ฮยอกแจพยายามบุกเบิกให้เร็วที่สุดครับ แต่เพราะเราเพิ่งกลับจากศึกษางานที่แอลเอ แล้วก็...พอมาถึง...”

คิบอมเงียบเสียงลงนิด มองอีกคนอย่างสื่อความหมายซึ่งประธานตัวจริงแห่งโรสมาร์คก็เข้าใจมันดี ฮวาซองเบือนหน้าหนีไปทางอื่นพร้อมเอ่ยเสียงเบาหวิว

“ก็ดีแล้วล่ะที่ทำได้ถึงขนาดนี้”

“แต่ก็ยังไม่ดีพอ...”ฮยอนซูเอ่ยพลางทอดถอนใจ “...พวกนายสามคนต้องสร้างผลงานเหนือกว่าคู่แข่งทุกคน นั่นแหละถึงจะเป็นใบเบิกทางให้ตำแหน่งของพวกนายอย่างชัดเจน ได้ข่าวว่าจะแข่งขันกับไลอ้อนจิวเวอร์รี่ที่ญี่ปุ่นเหรอ?

“ครับ...ฮยอกแจเดินทางไปเจรจาเองเลย ญี่ปุ่นตอบรับมาแบบนี้แปลว่าเขายอมเปิดทางให้เราครึ่งนึง...แปลว่าโรสมาร์คคงจะมีชื่อที่นั่นอยู่พอสมควร แต่ยังไงการแข่งขันในพื้นที่นั้นเราก็เสียเปรียบอยู่ดี”

“ความศรัทธาในแบรนด์...ไม่ใช่เรื่องที่จะล้มกันง่ายๆ”ฮวาซองเอ่ยพลางถอนหายใจยาว “...แต่ถ้าลูกๆชนะล่ะก็...โรสมาร์คได้ครองเอเชียโดยที่ใครไม่กล้าเข้ามาแหยมแน่นอน”

“ผมทราบว่าชัยชนะที่ญี่ปุ่นครั้งนี้สำคัญมาก...”คิบอมเอ่ยเสียงเครียด “...แต่ไลอ้อนจิวเวอร์รี่...ไม่ใช่ของกล้วยๆเลย เราเคยล้มเขาได้ พอเขาผงาดขึ้นมาอีกครั้งก็รับรองได้เลยว่าเขาต้องศึกษาเรามาอย่างดีที่สุด ถ้าเกิดแพ้ล่ะก็...น่ากลัวว่าจะเสียชื่อไปทุกโรสมาร์ค”

“ไม่มีคำว่าถ้าเกิด...หรือเราจะแพ้”ฮยอนซูเอ่ยพลางตวัดตาคมกริบมองดวงหน้าคนที่เด็กกว่า “...เพราะถ้าพวกนายแพ้ล่ะก็...ฉันจะยกโรสมาร์คให้แฮซอก แล้วพวกแกก็ไสหัวไปให้ไกล”

คิบอมเม้มปากแน่นเมื่อสบดวงตาคมกริบของอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

 

“ครับ...เราจะไม่มีวันแพ้ไลอ้อนจิวเวอร์รี่”

 

**

 

“นักออกแบบที่ดีที่สุดของเราคือควอน จียง...”อี ฮยอกแจเอ่ยพลางกวาดตามองผู้ใหญ่ทุกคนในห้องประชุม “...แต่ฉันจะไม่ยอมมีแค่ควอน จียงเป็นนักออกแบบมือฉมังของโรสมาร์คหรอกนะ”

“ทำไมล่ะครับหัวหน้า~”จียงเอ่ยเสียงแปร๋นขึ้นมาก่อนจะเอามือตะปบปากตัวเองดังหมับเมื่อดวงตาสีอำพันคมกริบนั่นตวัดมอง

“...อย่างที่เรารู้กันดีว่าชเว ซึงฮยอน...นักออกแบบมือหนึ่งของไลอ้อนจิวเวอร์รี่คือคู่แข่งที่รู้จักกับควอน จียงเป็นอย่างดี...”

จียงเบะปาก หมอนั่นผมไม่สนิทด้วยซะหน่อย หัวหน้าอ่ะพูดเกินจริง!

“...ตามตำราที่เรียกว่ารู้เขารู้เรา รบร้อยครั้ง ชนะร้อยครั้ง ถ้าหากว่าซึงฮยอนรู้จักฝีมือของควอนจียงเป็นอย่างดีล่ะก็...เขาต้องเดาทางถูกแน่ๆว่าจียงจะออกแบบเรื่องประดับในแนวไหน ผมเลยคิดว่าเราจะหาตัวเสริมเข้ามาในทีมออกแบบเสียหน่อย”

“การตามหานักออกแบบคนใหม่ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ...”ทงเฮเอ่ยเสียงเครียด “...การที่เราได้จียงมาก็ถือเป็นพรที่พระเจ้าทรงประทานแล้ว แล้วพรนั้น...พระเจ้าจะประทานให้เราอีกครั้งนึงอย่างนั้นเหรอ”

“บนโลกนี้ขอพรอะไรก็ไม่ค่อยจะได้ผลหรอกน่า...”ฮยอกแจหันมาเหยียดยิ้ม “...เราต้องเชื่อมือเรา มากกว่ารอพรจากพระเจ้า และที่สำคัญก็คือ...โลกนี้กว้างจะตาย คนที่มีพรสวรรค์อย่างจียงและซึงฮยอนจะมีเพียงสองคนอย่างนั้นเหรอ”

“แล้วเราจะไปหาจากที่ไหน”แฮซอกเอ่ยเสียงเครียด “งานประกวดก็ใกล้เข้ามาแล้ว ใช่ว่าคนแบบที่แกว่าจะหากันได้ง่ายๆ”

“นั่นก็คือปัญหาหนึ่ง...”ฮยอกแจถอนหายใจออกมาเบาๆทำให้ใครบางคนลอบยิ้ม “...ผมกำลังคิดว่าจะไหว้วานนักออกแบบคนเก่าๆที่เรารู้จักให้มาช่วยในงานครั้งนี้ การประกวดมีถึงสามรอบ หากเราเอาชนะถึงสองในสามได้...ชื่อของโรสมาร์คได้ก้องโลกแน่...”

ดวงตาสีอำพันจุดประกายวาบอย่างขบคิด ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

“...ท่าทางผมต้องหาตัวช่วยซะแล้ว”

“แต่อย่าโกงการแข่งก็แล้วกัน”

เสียงราบเรียบที่ดังก่อนตัวทำให้รอยยิ้มของประธานแห่งโรสมาร์คผู้ละอ่อนถึงกับหุบ ดวงตาสีอำพันจับจ้องดวงตาคมกริบที่พ่อเลี้ยงตนเองส่งมา ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาบางเบา

“ย้ำจังนะครับ ท่านประธาน”

ฮยอนซูกวาดตามองคนทั่วห้อง ดวงตาคู่นั้นทำเอาแต่ละคนรู้สึกหนาวๆร้อนๆพิกล ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่น้องชายร่วมสายเลือดของตนเองที่นิ่งงัน หากก็พยายามยิ้มให้พี่ชายอย่างเอาใจ ดวงตาคมกริบของผู้นำสูงสุดละมาก่อนหยุดที่หลานชายตัวเอ่ยแล้วเอ่ยเสียงเบา

“ทำดีมาก ที่บุกตลาดจีนสำเร็จ...ทงเฮ”

อี ทงเฮก้มศีรษะรับคำพูดนั้นจากคนเป็นลุง ก่อนจะขยับที่ให้ฮยอกแจมานั่งแทนที่ตน ฮยอนซูก้าวนั่งบนหัวโต๊ะ ขณะที่คนอื่นๆเริ่มประจำที่ของตน

“ได้ข่าวว่าบริษัทเรามีหนอน...เหรอ”

คำถามนั้นเหมือนเจาะจงมาที่บุตรชายบุญธรรมที่กำลังหมุนดินสอเล่นอย่างเซ็งๆ

“ครับ...”ฮยอกแจบอกอย่างเอื่อยเฉื่อย เขาหลบตาคิบอมที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “...ท่าทางหนอนตัวนี้จะแจ้งให้ไลอ้อนจิวเวอร์รี่รู้ทุกแผนการตลาด และความเคลื่อนไหวของทางเรา แต่เพราะทางเราเองก็มีนกบอก...ตลาดจีนเลยเป็นของโรสมาร์คแทนไลอ้อนจิวเวอร์รี่”

“แล้วจับได้หรือยังล่ะ หนอนตัวนั้น?

“ยัง...”ฮยอกแจตอบก่อนจะหน้าหันเมื่อบิดาบุญธรรมฟาดฝ่ามือมาที่แก้มขวาอย่างรุนแรง คนทั้งห้องประชุมเงียบงันเมื่อเห็นการลงโทษบุตรชายของท่านประธานใหญ่ต่อหน้าต่อตา

ดวงตาสีอำพันวาววับเบือนมาสบดวงตาที่เย็นชาประดุจน้ำแข็งของผู้เป็นบิดา ฮยอนซูลดมือลง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้มเหมือนพญาเสือกำลังขู่คำราม

“ศึกภายในเราต้องจัดการก่อนศึกภายนอก เรื่องแค่นี้สอนไม่จำหรือยังไง!!?

“หนอนมันก็ไม่โง่นี่ครับท่านประธาน...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงยียวน ยังจนฉีกยิ้มทั้งที่ริมฝีปากแตกเป็นเลือดซิบ “...พอมันรู้ว่าทางเราไหวตัว มันก็มุดลงรูหนีหายไปเลย จนวันนี้มันก็ยังไม่โง่โผล่ออกมาให้เราจับได้ง่ายๆ ไอ้ของที่กันหนอนได้มันก็มีแต่มาตรการที่ต้องให้คุณช่วยเท่านั้นนั่นแหละ”

มือขาวหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเลือดที่มุมปาก ขณะที่สายตายังปรายมองบิดาของตนอย่างถือดี

“หรือว่าท่านประธานมีวิธีจับหนอนมาบอกให้ผมทราบล่ะครับ”

“ยังถือดีไม่เปลี่ยนนะฮยอกแจ...”ฮยอนซูเหยียดยิ้มออกมาอย่างถูกใจ เขาเบือนสายตามากลางห้องประชุมพร้อมเอ่ยออกมาด้วยเสียงกังวาน “...การมีหนอนในบริษัทเราเป็นเรื่องที่น่าอับอายที่สุด ฉันหวังว่าพวกเราทุกคนไม่ใช่เฉพาะแต่ทีมผู้บริหารระดับสูงฝ่ายเดียวที่จะหาวิธีกำจัดหนอน...พวกคุณควรช่วยเป็นหูเป็นตากัน และถ้าหากใครรู้ว่าใครเป็นหนอนแต่ไม่ยอมบอกล่ะก็...ต่อให้เป็นผู้บริหารระดับสูงส่งสักแค่ไหน ฉันก็จะไม่ไว้หน้าหรอกนะ”

ดวงตาคมกริบตวัดมองน้องชายของตนเองอย่างสื่อความหมาย ฮยอกแจแย้มรอยยิ้มให้คนอาหน้าซีดเผือดพร้อมเอ่ยออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

“การลงโทษอาจจะไม่ต้องถึงมือท่านประธานหรอกครับ...”

ฮยอนซูมองลูกเลี้ยงของตนเอง ฮยอกแจผสานมือไว้ที่ปลายคางสบดวงตาแข็งกร้าวของแฮซอก

“...เพราะผมนี่แหละ ที่จะจัดการขุดรากถอนโคนหนอนตัวนั้นด้วยตัวของผมเอง”

 **

 

“มือหนักเป็นบ้า!”ฮยอกแจเอ่ยออกมาเสียงเข่นเขี้ยว ขณะที่ทงเฮกำลังหยอดยาแดงลงบนสำลีเตรียมเช็ดที่มุมปากของคนโดนตบ

“...ตาแก่เอ๋ย! เห็นฉันเป็นกระสอบทรายหรือไงถึงได้ฟาดเอาๆน่ะ!!?

“ฉันก็ว่าท่านรักนายดีออก”ทงเฮเอ่ยเสียงนุ่ม เลยเอาฮยอกแจที่ดวงตาแทบเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตถลึงมองตาแทบหลุดออกจากเบ้า

“รักบ้าอะไรล่ะ!! คราวที่แล้วก็ซ้อมฉันจนกระอักเลือด! คราวนี้ก็ยังบินตาตบฉันถึงที่!! นี่นายตาบอดหรือว่าพูดเล่นกันเนี่ยอี ทงเฮ!!

“คุณลุงรักใคร ท่านก็มักจะขัดเกลาคนๆนั้นเสมอนั่นแหละ...”ทงเฮเอ่ยพลางจรดตัวยาลงบนผิวปากปิดคำพูดของอีกฝ่ายที่อาจหลุดรอดออกมาจนหมด “...ที่ท่านรุนแรงกับนายมากขนาดนี้ก็อาจจะเป็นเพราะท่านรักนายมากก็ได้ นายเป็นลูกชายของท่านนะ”

“ลูกเลี้ยง!”ฮยอกแจกระแทกความจริงใส่อีกคนอย่างไม่เจียมสังขาร “...แถมถ้ารักฉันแบบนี้ล่ะก็เกลียดกันไปเลยดีกว่า!!

“ถ้าไม่รักจะยกโรสมาร์คให้นายทำไมล่ะ”เสียงเข้มๆของใครอีกคนทำเอาฮยอกแจเงียบกริบ

ทงเฮหันไปสบตาคนที่เปิดประตูเข้ามา พอเห็นคิม คิบอมเขาก็แสดงหน้าที่ของความเป็นเพื่อนที่ดี หลักทางให้อีกคนเข้าไปหาฮยอกแจซะงั้น

“ฮยอกแจ...”คิบอมเรียกอีกคนเสียงนุ่ม เจ้าของชื่อเบือนหน้าหนีเหมือนไม่อยากมองหน้าอีกคนกลายๆ ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะจัดการทำแผลให้อีกคนแทนอย่างนุ่มนวล “...คุณฮยอนซูน่ะเขาจงใจปั้นนายมาทำหน้าที่แทนเขานะ ถ้าหากท่านไม่รักนายล่ะก็...สู้ยกบริษัทให้ทงเฮหรือแฮซอกไม่ดีกว่าเหรอ ถูกมั้ย”

มือที่จะจรดตัวยาลงบาดแผลถึงกับนิ่งเมื่ออีกคนเบือนหน้าหนีไปอีกทาง คิบอมมองเสี้ยวหน้าเย็นชาของเพื่อนสนิท...ไม่สิ จากคืนนั้นเขาคงเรียกอีกฝ่ายด้วยคำนี้ได้ไม่เต็มปากแล้วล่ะ

“นายโกรธฉัน”

“...”

ฮยอกแจรู้สึกเหมือนข้างในอกของตนเองมันร้อนผ่าว ไม่อยากให้คิบอมอยู่ใกล้...ไม่อยากนึกถึงคืนที่แสนน่าเจ็บปวดนั่น หากอีกคนกลับทำในสิ่งตรงกันข้าม มืออุ่นเลื่อนมาบีบกระชับมือของเขาแผ่วเบา

“ฉันขอโทษ...”

“...”

“...ให้ฉันรับผิดชอบนายได้ไหม?...”

ฮยอกแจชะงัก เขาเบือนหน้ามามองอีกฝ่ายเต็มตา ก่อนจะแย้มยิ้มเยาะแล้วเอ่ยถามเสียงสั่น

“ฉันบอกแล้วไง...นายควรเลิกเป็นคนดีได้แล้ว”

“...”

“ฉันเองก็ถูกชเว ซีวอนข่มขืน นายลืมแล้วเหรอ?

“...”

“แค่นอนกับนายเพิ่มขึ้นมาอีกคน...มันจะเป็นอะไรไป?

“...”

“ในเมื่อคนที่ฉันเกลียดฉันยังนอนกับเขาได้เลย แล้วนายที่เป็นเพื่อนรักของฉัน...ทำไมฉันถึงจะนอนกับนายไม่ได้!!

อี ฮยอกแจนิ่งงันเมื่อถูกอีกคนรวบเข้าวงแขนอย่างรวดเร็ว ไออุ่นที่ซึมซับลงมาทำให้หัวตาร้อนผ่าว คิม คิบอมเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“อย่าพูดแบบนั้นนะ...”

“...”

“ตัวนายมีคุณค่ามากกว่าจะมาพูดเรื่องอะไรแบบนี้”

“...”

“อย่าพูดว่าการนอนกับผู้ชายคนอื่นมันเป็นเรื่องที่ง่ายขนาดนั้น เพราะฉันไม่ยอมหรอก!

“...”

“นายน่ะ...”คิบอมผละออกมา ก่อนจะเกลี่ยเส้นผมของอีกคนให้อย่างเบามือ “...มือคุณค่ากับฉันนะ”

อี ฮยอกแจเม้มปากแน่น ขอบตาของเขาเหมือนร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆจนต้องเงยหน้าและข่มสิ่งที่จวนเจียนจะไหลออกมาให้กลับเข้าไป บานประตูถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง ครานี้ไม่ใช่อี ทงเฮที่เดินเข้ามา

คิบอมละจากร่างบอบบางของฮยอกแจแล้วถอยห่างออกมาอย่างรู้ตัวว่ามันไม่ใคร่สมควรนัก เขาหลบดวงตาคมกริบของฮยอนซูอย่างละอาย

“ไม่ต้องปล่อยฮยอกแจหรอกคิบอม...”ฮยอนซูเอ่ยเสียงนุ่ม ผิดกับที่ประชุมเป็นคนละคน “...เพราะฉันไม่ใช่พ่อที่หวงแหนเขาขนาดนั้น”

ฮยอกแจช้อนตาขึ้นมองคนที่เรียกตัวเองได้เต็มปากเต็มคำว่า พ่อ คิบอมเอ่ยออกมาเสียงเบาหวิว

“แต่มันก็ไม่ควรอยู่ดี คุณฮยอนซูครับ...ผมน่ะ...!!

“เธอเป็นผู้ดูแลฮยอกแจ...”ฮยอนซูเอ่ยเสียงเคร่งเครียด “...เธอเป็นคนที่ฉันวางใจให้ดูแลลูกชายของฉันมากที่สุด และจะยังเป็นอย่างนั้น...ตลอดไป”

“แต่ผมไม่คู่ควร...”

“ฉันเฝ้าดูเธอสองคนมาโดยตลอดนะ...”ดวงตาคมกริบมองบุคคลทั้งสอง ก่อนจะเอ่ยเสียงเหน็ดเหนื่อย “...ความสัมพันธ์ของพวกเธอ...ฉันรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร และฉันเองก็ไม่หัวโบราญขนาดรับเรื่องความรักแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ”

คราวนี้ทั้งฮยอกแจและคิบอมต่างเบิกตากว้าง ทั้งสองคนไหวตัวหากผู้ชายตรงหน้าเขากลับเอ่ยออกมาเสียงหนักแน่น

 

“เธอสองคนต้องแต่งงานกัน”

 

**

 

“คุณพ่ออออออออ~!!

“แกไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่อ!...”ฮวาซองเอ่ยพร้อมยกมือขึ้นดันศีรษะลูกชายคนโตก่อนถึงตัว ฮีชอลชะงัก ก่อนจะหน้าเสียเมื่ออีกคนเอ่ยเสียงเคร่งเครียด “...มีอย่างที่ไหน!? ปลดเกษียรตัวเองเพื่อไปอยู่กับผู้ชาย! พ่ออุตส่าห์บินมาถึงเกาหลีก็ไม่ยอมไปรับเพราะอยากอยู่กับผู้ชาย!! นี่คงไม่เห็นฉันหรือตระกูลสำคัญไปกว่าผู้ชายของแกแล้วใช่มั้ย!!!?

“ไม่จริ๊งงงงงงงงงงง!!!

ฮีชอลค้านเสียงหลง ทรุดตัวลงซบตักคนเป็นพ่ออย่างออดอ้อน

“ผมน่ะรักพ่อจะตาย รักพ่อมากกกก~ แล้วก็จะรักอย่างนี้ตลอดชีวิต เพียงแค่วันนี้ติดช่วยงานอีทึกเขาเท่านั้นเอง”

“เชอะ!”ฮวาซองสะบัดบ๊อบไปทางอื่น ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นยิ้มแหยๆของลูกเขยตัวเอง แม้จะทำใจมานานแล้วว่าลูกรักสองคนมีรสนิยมเช่นนี้ แต่พอเห็นลูกเขยกับว่าที่ลูกสะใภ้จริงๆ เขาเองก็อยากจะเป็นลมตายไปหาภรรยาเสียเดี๋ยวนี้ โถ...อุตส่าห์ทำมาเป็นชายตั้งสองคน ไม่รู้เลยว่าฮยอนซูเขาปลงใจและเห็นดีเห็นงามไปด้วยได้ยังไง แต่ฮวาซองคนนี้คงต้องขอเวลาสักพักแหละ

“คุณพ่อสบายดีไหมครับ”

“ใครเป็นพ่อแก!!?

อีทึกที่ทำตัวลีบมาตั้งแต่ต้นยิ่งลีบหนักเข้าไปใหญ่ ฮีชอลหยิกต้นขาบิดาตัวเองแรงๆจนได้ตาเขียวๆมาจากฮวาซอง

“พ่ออ่ะ!”ฮีชอลทำท่าจะร้องไห้ แบบที่ฮวาซองไม่อยากเห็นเลย เพราะมันทำให้เขามักนึกถึงภรรยาที่จากไปอยู่รำไร เฮ้อ...ไม่น่าคลอดมาเหมือนแม่เลยฮีชอล ฮีชอลทุบตุบตับที่ต้นขาของบิดาพลางพึมพำเหมือนเด็กเล็กที่บ่นกับพ่อแม่เวลาไม่ได้ของที่ถูกใจ

“ยังไงลูกพ่อก็เป็นของเขาแล้วนะครับ เราเป็นคนๆเดียวกันมาตั้งห้าปี พ่อทำใจยอมรับหน่อยเซ่~ ถ้าอยากอุ้มหลานเดี๋ยวผมไปหาที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าให้ก็ได้ เอาเปล่า?

“ตามใจแกเหอะ ครอบครัวแก ไม่ใช่ครอบครัวฉัน...”ฮวาซองเอ่ยอย่างเซ็งเป็ด ถึงจะยอมรับลึกๆว่าไอ้หล่อที่ยืนเจี๋ยมเจี้ยมอยู่ด้านหลังจะฝีมือดีไม่แพ้ใครแต่ก็อดจะพารานอยด์ไม่ได้นี่หว่า ว่าแล้วก็ถอนหายใจ“...เฮ้อ~ ทำไมลูกชายฉันทั้งสองคนถึงมีดวงได้แต่งกับผู้ชายด้วยกันทั้งคู่นะ ฮีชอลน่ะไม่ค่อยเสียดายเท่าไหร่หรอก แต่คิบอมเนี่ยสิ!

“อ่าว พ่อ...”ฮีชอลขมวดคิ้วดังกึก “...พูดดีๆนะฮะ ทำไมพ่อไม่เสียดายผมแต่ไปเสียดายคิบอมแทนล่ะ ผมมันด้อยกว่าน้องตรงไหนไม่ทราบ”

คนเป็นพ่อหันมาเหล่ตามองลูกชายคนโตของตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมาอีกครั้ง

“เฮ้อ~ คิบอมลูกพ่อ...จะแต่งงานไปอีกคนซะแระ”

“หา!! =[]=

ฮีชอลชะงักกึก “...นี่พ่อรู้เรื่องที่เจ้าคิบอมมันจะแต่งงานด้วยเหรอ”

“รู้เซ่! คุณฮยอนซูเขามาที่นี่เพื่อทำงานแล้วก็คุยเรื่องนี้แหละ ฮยอกแจเป็นลูกชายคนเดียวของเขานะ เขาก็ต้องให้แต่งงานอย่างสมเกียรติหน่อย เฮ้ย! ฮีชอล!!

พอฮวาซองหันมา ลูกชายคนโตของเขาก็หลบมุมไปนั่งทวิตเตอร์เสียแล้ว

 

**

 

 ลืมต่อมานาน =w=

แล้วพอต่อก็ดันไม่มีวอนมาเอี่ยวในตอนนี้ด้วย (เพราะเขียนเกินจำนวนหน้า T^T)

อ่านให้สนุกนะคะ ขอโทษค่ะ TT

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1723 HyukJewel (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 23:48
    บอมแต่งกับฮยอกไม่ได้ดิ่ แล้วอืนอะ
    โอยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    เครียดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #1,723
    0
  2. #935 keroro (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 22:19
    จะแต่งกันหรอ





    แล้วถ้าบอมเหนว่าehยังไม่ตายจืงๆ



    แล้วบอมจะเลือกใคร
    #935
    0
  3. #930 chicky lovely (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 กันยายน 2555 / 23:20
    บอมกับฮยอกจะต้องแต่งงานกันหรอ
    แล้วอึนหล่ะ วอนอีก จะทำยังไง
    #930
    0
  4. #927 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 17:31
    เฮ้ย ฮยอกแจกะบอมจะแต่งงานกันนน ถ้าวอนกับอึนๆรู้จะเป็นยังง๊ายย
    //แอบหวังเล็กๆว่าวอนจะมาขัดขวางการแต่งงาน หุหุ -..-//
    เค้ารอไรเตอร์น้าาาา รีบกลับมาอัพเร็วๆเน้อ ใครไม่อ่านแต่เค้าอยากอ่านตอนต่อๆไปแล้วงิ T^T
    เรื่องนี้สนุกมากเลยอ่าไรเตอร์ ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้มาให้อ่านนะคะ 
    สู้ๆเน้อ ^^ #รีบอัพด้วยยย 
    #927
    0
  5. #883 ae snoopy (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2555 / 18:06


    บอมกะฮยอกโดนจับแต่งงานกัน

    แล้ววอนกะอึนละไหนจะดงเฮอีกจะไดกะกี้รึปล่าว
    #883
    0
  6. #867 ze_gusy club (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 เมษายน 2555 / 10:12
    อ๊ายยยยยยยย ชอบตอนนี้อ่า คิบอมฮยอกแจจะแต่งงานกัน *O*
    #867
    0
  7. #851 aomeii-bumeii (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 21:56
    คือแรกเริ่มเดิมทีเลยเนี่ย ก่อนที่คิบอมกับอึนฮยอกจะรักกัน

    เราเชียร์ คิบอมกับฮยอกแจนะ เพราะเค้ารักกันมานาน นานมาก

    แต่ในเมื่อสถานการณ์มันเปลี่ยนไป ถ้าคิบอมกับมารักฮยอกแจอีกครั้ง คิบอมจะทำได้มั้ย

    ถ้าทำไม่ได้ คนเสียมันเยอะนะ  T_T
    #851
    0
  8. #850 ♀~ SuMMeR PaRaDiSe ~ ♂ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 16:39
    เริ่มงง ใครจะคู่ใครนิ แต่ก็รับได้หมดนะค๊า แล้วก็รอหนังสือเล่มจบด้วยแหล่ะ เค้าอยากได้ๆๆๆๆ
    #850
    0
  9. #849 sanphet (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 07:30
    ความจริงแอบเชียร์บอมกับฮยอกแจอยู่นะ

    อยากให้คู่กัน

    แต่รู้ว่าบอมคงยังรักอึนอยู่

    อะไรๆคงไม่เป็นอย่างที่คิด

    #849
    0
  10. #848 [ChaPloy]SJ13 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 08:34
    อ้ากก ฮยอกแจต้องแต่งกับวอนสิ TT
    #848
    0
  11. #847 wonhyukza (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 เมษายน 2555 / 00:35
     ขอให้วอนมาชิงตัวเจ้าสาว  อยากให้ ฮยอกเเจ เป็นเเม่ มินโฮ อิอิ
    #847
    0
  12. #846 geejajaa (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 เมษายน 2555 / 00:18
    Writer รอเค้าโอนเงินวันพรุ่งนี้ก่อนได้ไหมมมมมมมม โฮ เค้าลืมอ่ะ

    แย่แล้วๆบอมฮยอกจะได้แต่งงานกันจริงเหรอ
    อย่างงี้ให้ฮยอกแต่งงานกับวอนดีไหม
    ไม่ต้องแข่งขันเงินเข้ากระเป๋าโฮ่ะโฮ่ะ

    คยูแลขอึนๆมาสารภาพบาปกันตอนนี้ช่วยลบล้างความรู้สึกผิดไปได้บ้างใช่ไหม
    ดีแล้วๆ
    #846
    0
  13. #845 Mhoomin (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 เมษายน 2555 / 23:26
    อะไรกันนี่!!!

    คิบอมกับฮยอกแจโดนจับแต่งงานเลย เฮ่อ!!
    #845
    0
  14. #844 * [J]o[L]ee[P]op ,, ♥ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 เมษายน 2555 / 23:09
     จะว่าไปก็ไม่เคยเดาเรื่องนี้ออกจริงๆ
    มันเข้มข้นขึ้นทุกตอนๆเลยแหละ จิงๆนะ ><

    แอบตกใจเหมือนกันนะที่ฮยอกแจจะแต่งกับคิบอม
    แต่จะดรหรอ? แต่งกันไปแล้วหัวใจของสองคนจะเปนยังไง?
    น่าสงสารฮยอกแจนะ... คงจะกดดันสุดๆแน่ๆเลย
    ไหนจะอึนฮยอกอีก... ถ้ารู้เรื่องนี้เข้าไปจะเปนไงบ้างนะ U___U
    แล้วนี้ก็ไปสนิทกับมินโฮ.. จะเปนแม่ใหม่ให้มินโฮจิงหยอออ U__U
    อย่าเลย.. รอไปเปนภรรยาให้บอมดีกว่านะ เชื่อเค้าเถอะ
    เก็บเด็กไว้ดัดนิสัยฮยอกแจให้อ่อนโยนดีกว่า เชื่อเค้านะอึนฮยอก ~

    แอบยอมรับว่าไม่มีซีวอนในตอนนี้แล้วรู้สึกแปลกๆ 555+
    เหมือนทุกทีจะต้องวนเวียนมาให้ด่าหรือไม่ก็ให้สอดเสียดจนเปนนิสัย
    พอไม่มีแล้วมันเหงาๆปาดยังไงไม่รู้แหะ 555
    แล้วถ้าเกิดวอนรู้ว่าฮยอกแจจะแต่งงาน จะรู้สึกอะไรบ้างมั้ยนะ??

    อ่า... เค้ารอตอนต่อไปเสมอนะคะไรเตอร์
    อยากอ่านมากๆๆ แต่ตอนนี้ขอตามไปอ่านมายบราเททอต่อแล้วกันเนอะ
    อิอิ 
    #844
    0
  15. #843 keroro (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 เมษายน 2555 / 22:55
    ด๊องคงเจบสุดๆเลยY__Y



    สงสารจิงๆ



    บอมไม่ควรบอกกับhjแบบนั้น



    มันทำร้ายกันมากๆ รับผิดชอบหรอ คำนี้มันเลวร้ายมาก



    สำหรับความ"รัก" hjรักบอมมาตลอดนะ



    บอมใจร้ายกว่าวอนเปนพันเท่า~^~



    #843
    0
  16. #842 por (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 เมษายน 2555 / 22:31
    ฮึนคิดยังไงกับวอนก็บอกไปตรงๆๆ เลยนะ

    ฮยอกจะแต่งานกับวอนจริงๆเหรอเนี่ย

    สงสารเฮคงจะรักคยูจิงๆๆ
    #842
    0
  17. #841 mamey71 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 เมษายน 2555 / 21:55
    อ่านตอนนีล้วฮาอ่่ะพ่อฮีกับบอมเนี่ยฮาจิงๆแอบเสียดายลูกชาย

    อ๊ายยยยบอมกับฮยอกจะแต่งกันเอาแล้วไง ความสัมพันธ์เริ่มซับซ้อน
    #841
    0
  18. #840 eighteddy (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 เมษายน 2555 / 21:33
     ฮยอกแจจจจจ แกจะเเต่งงานกับบอม กรี๊ดดด อย่านะเว้ยยยย (ตอนนี้ อ่าน อึนเฮน้ำตาไหลพรากกก )
    #840
    0
  19. #839 DDG_lovely::Eun (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 เมษายน 2555 / 19:37
    ว๊ากก ฮยอกแจแต่งงานกับบอมเหรอ
    ฮือๆๆ อึน เค้าล่ะ T^T

    เรื่องเข้มข้นดีแท้ เดาทางไม่ออกเลย
    เป็นกำลังใจให้น่ะคัฟ ^^
    #839
    0