ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 4 : -4-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,457
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    20 มี.ค. 54

 

ร่างสูงที่ยืนพิงรถของตนเองอยู่ไหวตัวเมื่อเห็นร่างเพรียวลมเดินแกมวิ่งเข้ามาหา ชเว ซีวอนยิ้มอ่อนโยน เดินมาเปิดประตูให้อีกคนเข้าไปนั่งที่นั่งข้างคนขับอย่างเป็นสุภาพบุรุษ ก่อนจะเดินวกกลับมานั่งที่นั่งคนขับ หันมาถามคนที่กำลังจะล็อคเข็มขัดนิรภัยให้ตนเองเสียงนุ่มเมื่อย้ายตัวเข้ามาอยู่ในรถของตัวเองเป็นที่เรียบร้อย

“ลืมอะไรไว้เหรอครับ”

ฮยอกแจคลี่ยิ้มน้อยๆ เหมือนเอียงอาย ก่อนจะชูเข็มกลัดดอกกุหลาบขาวขึ้นมาตรงหน้าอีกฝ่าย เอี้ยวตัวเข้ามาใกล้ก่อนจะกลัดให้อีกคนที่อกซ้าย ร่างสูงหลุบมองดวงหน้าอ่อนหวานที่แย้มรอยยิ้มน้อยๆเมื่อจัดรูปเจ้ากุหลาบบนอกให้แลดูเก๋ไก๋บนเสื้อสูทสีเข้ม ก่อนที่ดวงตาสีอำพันจะช้อนขึ้นมามองอย่างอ่อนหวาน อี ฮยอกแจแย้มรอยยิ้มออกมาเมื่อสบดวงตาและรอยยิ้มอ่อนโยนจากอีกฝ่าย ชเว ซีวอนประคองท้ายทอยของอีกคนก่อนก้มลงแตะริมฝีปากแผ่วเบาที่เรียวปากอวบอิ่มแดงเรื่อ ปลายลิ้นที่รุกไล่เข้ามาอย่างอ่อนโยนถูกตอบโต้โดยสัมผัสอ่อนหวาน หากทว่าไม่ยอมแพ้เหมือนคนดื้อดึง ชเว ซีวอนชะงัก เมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง รีบละเรียวปากออกทำเอาดวงตาสีอำพันช้อนมองอย่างงุนงง

“ทำไม?”ฮยอกแจถามเสียงอ่อน ช้อนตามองอีกคนเหมือนตัดพ้อน้อยๆ “...ไม่ชอบเหรอ?

“ไม่...”ร่างสูงส่ายหน้า ปัดความรู้สึกเหลวไหลออกไป ก่อนจะแย้มรอยยิ้มอ่อนหวานแล้วเปลี่ยนเรื่องคุย “...ว่าแต่กุหลาบนี่เอามาจากไหนครับ?

“โต๊ะทำงานน่ะฮะ...”ฮยอกแจยังซุกอยู่ที่อกอุ่นของอีกคนอย่างออดอ้อน “...ซองมินเอามาปักแจกันไว้ให้ ผมเห็นว่ามันสวยดีแล้วก็คงเหมาะที่จะเอามาทำเป็นเข็มกลัด...”

ดวงตาสีอำพันช้อนขึ้นมามองอีกคนที่กำลังลูบเส้นผมของตัวเขาอยู่แล้วถามเสียงเจ้าเล่ห์

“...ชอบไหมล่ะ?

“ชอบสิ...”ซีวอนก้มลงจูบที่ไรผมอ่อน “...ของที่คุณให้ ผมชอบทั้งนั้นแหละ”

“งั้นเหรอครับ...”ฮยอกแจหัวเราะออกมาเบาๆอย่างถูกใจ ก่อนจะเอี้ยวตัวกลับมานั่งที่ให้เรียบร้อย จัดการรัดเข็มขัดตัวเองให้เข้าที่แล้วเชิดหน้ามองไปยังถนนด้านหน้า “...แต่ไม่แน่นะ ของบางอย่างที่ผมจะมอบให้คุณ บางทีคุณอาจจะไม่ต้องการมันเลยก็ได้”

“ครับ?”ร่างสูงหันมามองด้วยความสงสัย ฮยอกแจเปลี่ยนสีหน้า หันมาแย้มรอยยิ้มอ่อนหวาน

“คุณรู้จักตำนานดอกกุหลาบไหมครับ?

ชเว ซีวอนแย้มรอยยิ้มอ่อน ขณะที่เริ่มเคลื่อนรถออกจากตัวบริษัท “ทราบสิครับ เกิดขึ้นจากน้ำตาของเทพแห่งความงาม และหยาดเลือดของชู้รัก ที่ถูกเทพนักรบผู้เป็นสามีสังหาร แล้วพระนางก็เอ่ยว่า จากนี้ไปขอให้ดอกกุหลาบจงเป็นดอกไม้แห่งความรัก...”

“นั่นมันดอกกุหลาบแดงดอกเดียวต่างหากล่ะครับ”ฮยอกแจหัวเราะเสียงใส เหลือบมองดวงหน้าเก้อกระดากของอีกคนแล้วเอ่ยเสียงหวาน “...ผมรู้จักตำนานดอกกุหลาบอีกเรื่องนึงนะ...”

ร่างเพรียวปรายตามองดอกกุหลาบขาวที่อยู่บนอกซ้ายของอีกฝ่าย “...กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีดอกกุหลาบขาวดอกหนึ่งที่แสนงดงาม...”

ร่างสูงแย้มรอยยิ้ม เอียงคออย่างตั้งใจฟัง อีกคนเลยเล่าไปเรื่อยๆขณะที่หยิบลิปติกสีแดงสดขึ้นมาเติมริมฝีปากอวบอิ่มของตนเอง

“...แล้ววันหนึ่ง ก็มีนกไนติงเกลรูปงามได้มากหลงรักเจ้าดอกกุหลาบน้อย...”ดวงตาสีอำพันปรายตามองอีกคน ก่อนจะแย้มยิ้มเยาะ “...มันเลยได้โอบกอดดอกกุหลาบด้วยความรัก แต่ว่าหนามของเจ้าดอกกุหลาบก็ได้ทิ่มแทงอกของเจ้านกไนติงเกลจนเลือดออก...”

ซีวอนปรายตามามองอีกคน ก่อนจะชะงักน้อยๆเมื่อฮยอกแจเอี้ยวตัวเข้ามาประทับจูบที่กลีบขาวของดอกกุหลาบ จนเป็นรอยด่างสีแดงฉาน

“...และทำให้ดอกกุหลาบขาวที่มันหลงรัก กลายเป็นสีเลือด...กลายเป็นดอกกุหลาบสีแดง”

ฮยอกแจยิ้มใส่ดวงตาของอีกคนอย่างยั่วยวน แล้วเอ่ยเสียงหวาน

“ถ้าหากซีวอนเป็นนกไนติงเกล จะทำยังไงกับเจ้าดอกกุหลาบสีแดงดอกนี้ดีล่ะ”

“ผม...”ร่างสูงเอียงคอ ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบาปนเสียงหัวเราะ “...ก็ไม่รู้สิครับ เพราะไม่ว่าดอกกุหลาบสีไหน ยังไงมันก็คือดอกกุหลาบ กลิ่นเหมือนกัน รูปลักษณ์เหมือนกัน แต่ต่างกันแค่สีสวยๆเท่านั้นเอง”

“ผมว่าต่าง...”ฮยอกแจหัวเราะเบาๆ ไล้เรียวปากของตนขณะที่มองเส้นทางด้านหน้า “...เพราะว่าถึงรูปลักษณ์จะเหมือนกัน แต่ดอกกุหลาบขาวน่ะมันบริสุทธิ์ ไม่เหมือนดอกกุหลาบสีแดงที่เห็นตามทั่วไป ทั้งทนทาน และแข็งแกร่ง กลีบก็ไม่ช้ำง่ายและเลอะคราบสกปรกได้ยากกว่า คุณรู้ไหม?

ดวงตาสีอำพันเบือนไปสบดวงตาสีดำขลับที่หันมามองอย่างสงสัย

“สีขาวน่ะถ้าโดนสีดำมันจะเป็นตำหนิ สีขุ่นๆที่ได้มามันก็ไม่สวย สกปรกเลอะเทอะเปล่าๆ แต่ในขณะเดียวกัน...ถ้าสีดำหกลงบนสีแดง มันจะดูมีเสน่ห์และเย้ายวนอย่างมาก เพราะอย่างนั้นดอกกุหลาบสีขาวจึงอ่อนแอกว่าดอกกุหลาบสีแดงยังไงล่ะ...”

มือเรียวเลื่อนมาดึงดอกกุหลาบดอกน้อยที่อยู่บนอกเสื้อของอีกคนมา มองด้วยแววตาสมเพช

“...ทั้งๆที่ต้นกำเนิดมันก็เหมือนกันแท้ๆ แต่ชะตากรรมของดอกกุหลาบสีขาวมันช่างน่าสงสารกว่าดอกกุหลาบสีแดงเสียอีกนะครับ”

ชเว ซีวอนมองอีกคนอย่างพินิจ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

“ไม่หรอกครับ...”

ดวงตาสีอำพันละจากกุหลาบในมือ เหลือบมองรอยยิ้มอ่อนโยนของคนขับอย่างแปลกใจ จุดสีน้ำตาลลุกวาบในดวงตาสีอำพันใสเมื่ออีกคนเอ่ยออกมาเสียงทุ้ม

“...เพราะในที่สุดกุหลาบขาวก็ได้เป็นตัวแทนของความรักที่แสนบริสุทธิ์ แต่ว่าดอกกุหลาบสีแดงน่ะเป็นตัวแทนของรักร้อนแรงที่อาจจะฉาบฉวย รักร้อนแรงกับรักบริสุทธิ์...เป็นฮยอกแจจะเลือกชื่นชมกุหลาบสีไหนมากกว่ากันล่ะครับ”

“กุหลาบสีแดงครับ”

“เอ๋?

ชเว ซีวอนมองอีกคนอย่างสงสัย ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่รับกับดวงตาวาวโรจน์แสนหยิ่งทะนงของอีกคน

“เพราะไม่ว่ายังไงสุดท้ายกุหลาบสีแดงก็ยังเป็นที่นิยมในคนหมู่มาก ถึงจะเป็นแค่รักฉาบฉวยที่มีค่าแค่สร้างสีสันให้ชีวิต แต่ว่าก็ยังดีกว่ารักบริสุทธิ์ที่ต้องถูกคนเขาเหยียบย่ำให้มัวหมองไม่ใช่เหรอครับ บางทีผมก็คิดนะ...”

ดวงตาสีอำพันเบือนกลับไปมองวิวทิวทัศน์ข้างริมถนน เอ่ยออกมาอย่างเลื่อนลอยเหมือนคำนึงไปถึงใครอีกคนที่อยู่แสนไกล

 

“...คนเรา...สู้อย่าได้มีความรักเลยจะดีกว่า”

 

**

 

ร่างสูงเดินไปตามทางเดินของโรงพยาบาล สายตาคมมองสอดส่ายหาใครบางคนที่อาจจะปลีกวิเวกจากคนไข้คนอื่นๆที่ไม่สมประกอบมานั่งอยู่เพียงลำพัง ก่อนที่เรียวปากหยักจะแย้มยิ้มเมื่อเห็นว่ามีใครบางคนกำลังนั่งเหม่อมองดอกไม้หลากสีในสวนสวยของโรงพยาบาล

“อึนฮยอก...”คิบอมยกมือขึ้นปิดดวงตาแสนสวยของอีกคน เล่นเอาคนที่นั่งเหม่ออยู่สะดุ้งน้อยๆ “...ทายสิครับ ว่าใครเอ่ย?

ริมฝีปากแห่งผากจุดเป็นรอยยิ้มชั่วขณะ ก่อนจะจางลงแล้วตอบอีกคนเสียงเรียบ

“คิม คิบอม”

คิบอมกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาแผ่วเบา “รู้ได้ไงครับเนี่ย?

ร่างสูงย้ายตัวมานั่งข้างอีกคน สบดวงตาสีอำพันของอีกคนพร้อมแย้มรอยยิ้มให้กำลังใจ อึนฮยอกยิ้มรับอย่างเศร้าๆหากว่าตรึงใจคนมองยิ่งนัก

“ก็คุณเป็นคนเดียวนี่ครับ ที่มาหาผมที่นี่บ่อยๆ”

คำพูดที่เหมือนตัดพ้อต่อชีวิตทำเอาคิบอมหลุบตาลงต่ำ ก่อนจะเลื่อนมือมากุมมือขาวบอบบางนั้นอย่างปลอบประโลม

“ถ้าฮยอกแจว่าง เขาก็จะมาเยี่ยมคุณด้วย เพียงแค่ตอนนี้เขามีธุระที่ต้องไปทำเท่านั้นเอง”

“เราไม่ได้เจอกันมานานถึงสิบกว่าปี...”อึนฮยอกก้มหน้างุดๆ บ่นออกมาเหมือนน้อยเนื้อต่ำใจนัก ดวงตานั้นแทบจะคลอหน่วงไปด้วยน้ำตาของคนขี้น้อยใจ “...แต่ว่าพี่เขาก็ยังไม่ว่างอยู่ดีเหรอครับ”

“เขาไม่ว่างเพราะไปวิ่งเต้นเรื่องการรักษาพยาบาลให้กับคุณนะ...”คิบอมขยับตัวเข้ามาใกล้อีกคน แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม แก้ต่างให้เพื่อนที่ไม่ได้อยู่ที่ตรงนี้ “...เขาน่ะ เห็นว่าคุณสำคัญยิ่งกว่าใคร ยิ่งกว่าตัวเองอีกด้วยซ้ำ...”

“ถ้าอย่างนั้น...”ร่างบางหันมาเขย่าแขนเขาเบาๆเหมือนเด็กเล็กกำลังร้องขอความเมตตาจากผู้ใหญ่ “...ถ้าผมหายดีแล้ว คุณพาผมไปหาพี่นะฮะ”

คิบอมชะงัก ก้มลงสบมองดวงตาสีอำพันที่เจิดจรัสขึ้นด้วยความหวังของอีกคน ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน “ได้สิครับ ถ้าอย่างนั้นคุณต้องรีบหายไวๆนะฮะ”

เจ้าของดวงตาสีอำพันขยับเรียวปากเป็นรอยยิ้มอ่อนหวาน คิบอมชะงักกับความบริสุทธิ์ที่อยู่ตรงหน้า ร่างสูงเผลอหลุบตาต่ำ ไม่กล้าสบดวงตาใสซื่อนั่นตรงๆ ถึงแม้เขาจะเคยเห็นฮยอกแจแย้มรอยยิ้มออกมากี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่เขาก็ยังไม่เคยเห็นรอยยิ้มที่เหมือนเด็กเล็ก สิ่งนี้แหละที่คิบอมรู้สึกได้ว่า...

 

อึนฮยอก...และฮยอกแจช่างแตกต่างกันเหลือเกิน

 

“คุณ...”อึนฮยอกก้มหน้ามามองคนที่นั่งก้มหน้านิ่ง “...เป็นอะไรเหรอครับ”

“อ่า...เปล่าครับ!”คิบอมส่ายหัววืด ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงนุ่ม “...ผมแค่คิดว่าทำไมคุณถึงไม่เห็นมีนิสัยเหมือนพี่ชายเลยสักนิด ฮยอกแจ...รายนั้นเขาไม่สามารถยิ้มแบบคุณได้หรอกนะฮะ”

“คุณสนิทกับพี่สินะครับ...”อึนฮยอกยิ้มหวาน ทอดสายตามองทิวทัศน์ข้างหน้า “...ผมก็คิดถึงพี่ตอนเด็กๆนะฮะ เราน่ะเหมือนกันจนไม่มีใครแยกออกเลย ตอนที่เราสองคนอยู่ด้วยกันนะ ถ้าหากให้ใครมาทายเขาก็บอกไม่ได้หรอกว่าคนไหนคืออี ฮยอกแจ คนไหนคืออี อึนฮยอก เราเลยชอบเล่นเกมส์สลับตัวกันประจำ จนตอนนี้ผมมานั่งคิดๆดูนะ ถ้าหากเอาพี่กับผมมายืนคู่กัน คุณจะแยกออกไหมครับว่าใครเป็นพี่ ใครเป็นน้องน่ะ”

คำถามสุดท้าย เจ้าตัวหันมาถามคนที่นั่งข้างๆ คิบอมชะงักกึก ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาเหมือนเด็กกำลังสารภาพผิดที่ตอบคำถามของผู้ใหญ่ไม่ได้

“ขอโทษครับ...”คิบอมเลียปากตัวเอง ก่อนจะยิ้มออกมา “...ผมรู้จักและสนิทกับฮยอกแจก็จริง แต่ว่าคุณน่ะเหมือนเขามากๆเลยนะ ถ้านั่งเฉยๆด้วยกันทั้งคู่ก็คงจะแยกไม่ออกหรอก”

“นึกแล้ว...”อึนฮยอกเบ้ปาก ชักสีหน้าเสียดายเล็กๆ แววตานั้นผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

“แต่ผม...”คิบอมถูมือไปมา ยิ้มหวานเหมือนเอาใจอีกฝ่าย “...จะพยายามสนิทกับคุณให้มาก แล้วพอสองพี่น้องได้มาเจอกันล่ะก็ คิบอมคนนี้ก็จะพยายามแยกให้ออกให้ได้เลยนะครับ”

“ยากนะครับ”คำเหมือนค้านเบาๆ หากแววตานั้นกลับมาปิติยิ่งนัก

“ผมจะพยายามครับ”คิบอมรับคำหน้าตาขึงขังอย่างน่ารัก เล่นเอาอีกคนหัวเราะคิก

คิม คิบอมแย้มรอยยิ้ม ขณะที่มองดวงหน้าอ่อนหวานของอีกคนที่แช่มชื่นขึ้นอย่างมีความสุข พี่น้องสองคนนี้...ช่างเหมือนดำกับขาวจริงๆนะ

“ไปทานข้าวกันดีไหมครับ”คิบอมถามเสียงหวาน

อึนฮยอกเอียงคอก่อนจะพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ร่างสูงชะงักกึกเมื่อได้ยินเสียงท้องร้องที่ไม่ต้องเดาเลยว่าเป็นของใคร อี อึนฮยอกแก้มแดงเรื่อขณะที่ยิ้มเขิน คิบอมต่อว่าเสียงอ่อน

“นี่คงแอบออกมาโดยที่ไม่ยอมทานข้าวกลางวันสินะครับ”

“ก็วิวข้างนอกมันสวยนี่ครับ”อึนฮยอกก้มหน้าสำนึกผิดงุดๆ ยิ้มอ่อนบาง “...อุดอู้อยู่แต่ในห้อง ผมทนไม่ไหวหรอก”

“ถึงอยากจะออกมาแค่ไหน แต่คุณก็ต้องทานข้าวกลางวันก่อนนะฮะ ไม่ใช่รีบออกมาเดินเล่นจนถึงเวลาอาหารเย็นเหมือนอย่างวันนี้...”คิบอมถอนหายใจยาว ก่อนจะยิ้มให้เมื่อเห็นสีหน้าเศร้าๆเหมือนเด็กโดนดุของอีกคน “...เราไปทานข้าวกันเถอะครับ ผมจะทานเป็นเพื่อนนะ รีบทานแล้วจะได้ออกมาเดินเล่นด้วยกันก่อนที่ฟ้าจะมืด นี่ผมยังไม่เคยได้เดินเที่ยวในสวนดอกไม้ของโรงพยาบาลที่นี่เลยนะ”

“ผมก็ไม่ค่อยกล้าเดินไปไหนคนเดียวหรอกฮะ”อึนฮยอกหัวเราะเบา ขณะที่หยัดตัวขึ้นแล้วเดินเคียงอีกฝ่ายไป “...กลัวจะโดนนางพยาบาลดุเอา แล้วก็ไม่ได้ออกมาจากห้องอีก นี่เมื่อตอนกลางวันเขายังทำท่าไม่อยากจะปล่อยผมมาเลยนะเนี่ย”

ปล่อยได้ไงล่ะ...คิบอมนิ่งคิดในใจ...ก็เล่นอยากจะฆ่าตัวตายทุกครั้งที่คลุ้มคลั่งเลยนี่น่า

คนทั้งโรงพยาบาลนั้นรู้ดีว่าอาการของคนตรงหน้าหนักหนาขนาดไหน เมื่อยามปกติ ไม่มีอะไรมารบกวนจิตใจ...เจ้าตัวจะเป็นเหมือนเด็กหนุ่มธรรมดาที่เรียบร้อยราวผ้าพับไว้ น่าเอ็นดูจนพวกนางพยาบาลหลงกันหัวปักหัวปำ หากอย่าให้พูดถึงเมื่อคราวที่จะคลุ้มคลั่ง เพียงเพราะได้เจออะไรบางอย่างที่กระทบจิตใจเพียงน้อยนิด ร่างนั้นเหมือนพยายามหลีกหนีอันตราย และรนหาที่ตายให้กับตัวเอง ถึงจะคุ้นเคยกันดีแล้วเขายังรู้สึกเวทนา...

น่าสงสาร...

...อึนฮยอกตอนนี้แม้แต่ดอกกุหลาบขาวที่เจ้าตัวชอบนักหนายังไม่สามารถมองมันได้เลย

อาหารง่ายๆที่โรงพยาบาลจัดมาเพื่อบำรุงสุขภาพ อึนฮยอกนั่งรอคิบอมที่ขอแยกตัวออกไปเพื่อซื้อข้าวเย็นให้กับตนเอง ร่างบางกึ่งนั่งกึ่งนอนเล่น ความเบื่อหน่ายทำให้เดินไปหยิบหนังสือพิมพ์รายวันขึ้นมา หวังรับรู้ข่าวสารของโลกภายนอกโดยไม่ต้องอยู่อย่างไร้ค่าเช่นนี้

ดวงตาสีอำพันมองอักษรน้ำหมึกที่เป็นระเบียบอย่างเพลิดเพลิน แต่หากมือขาวได้พลิกหน้ากระดาษไปยังข่าวแวดวงไฮโซ ภาพของชายหนุ่มเจ้าของธุรกิจร้อยล้านที่ถูกโหวตให้เป็นชายหนุ่มที่ทรงเสน่ห์และผู้ชายที่ผู้หญิงทั่วเกาหลีต้องการจะแต่งงานด้วยมากที่สุดก็ทำเอาอึนฮยอกทำหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นล่วงหล่นลงพื้นโดยไม่ได้ตั้งใจ ขณะที่ดวงตาสีอำพันนั้นยังจับจ้องอยู่ที่ภาพของอีกฝ่าย ภาพต่างๆที่เผลอหลงลืมไปชั่วขณะมันก็ไหลย้อยเข้ามาในหัวราวน้ำบ่า

“อึนฮยอก มาทานข้าวด้วยกันเถอะครับ”คิบอมเยี่ยมหน้ามาพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะนิ่งงันเมื่อเห็นสภาพของอีกคนที่เบิกตาค้างมองหนังสือพิมพ์

“เอาแล้ว...”ร่างสูงพึมพำเมื่อพอเดาอาการออก ก่อนจะรีบวางถุงอาหารของตนเองแล้วผวาเข้าหาอีกฝ่าย “อึนฮยอก! อย่ามองมันนะครับ อึนฮยอก!!

“ซีวอน...”

ดวงตาสีอำพันตวัดมองคนพูด คิม คิบอมนิ่งงัน ท่าทางของอีกคนเหมือนมองออกไปไกล...จนไกลมากๆ

“...เราเลิกกันแล้ว...”เสียงสั่นเครือนั้นเหมือนเว้าวอนปานขาดใจ ยิ่งคิบอมก้าวเข้าไปใกล้อีกฝ่ายเท่าไหร่ ร่างบางก็รีบถอยหนีมากขึ้นเท่านั้น

“อึนฮยอก...ใจเย็นๆก่อนนะฮะ”

“...ได้โปรดอย่ามายุ่งกับผม! อย่ามายุ่งกับผมนะ!!!

คิบอมผวาจะจับอีกคน หากกลับกลายเป็นว่าร่างเล็กผลักร่างของเขาจนล้มลงแล้ววิ่งออกทางประตู ร่างสูงรีบผุดลุกก่อนจะตามไปอย่างเร่งรีบ ถ้าเขาจำไม่ผิดตรงนั้นน่ะมัน...

 

“อย่า! อึนฮยอก!!

 

ดวงตาสีอำพันเบิกกว้างเมื่อตนเองหลับหูหลับตาวิ่งจนก้าวพลาด บันไดสูงชันที่อยู่ตรงหน้ากำลังพาร่างเขาล่วงลงตามแรงโน้มถ่วง แรงกระทบกระเทือนเกิดขึ้นทั่วสารทิศเมื่อกลิ้งลงทางบันไดที่แสนชันของโรงพยาบาล ท่ามกลางดวงตาเบิกกว้างของคิม คิบอมที่รีบวิ่งลงมาดูอาการคนเจ็บที่นอนอยู่ที่บันไดขั้นสุดท้าย หยาดเลือดที่ไหลออกมาจากศีรษะที่ถูกกระทบกระเทือนทำเอาร่างสูงเบิกตากว้าง ตะโกนเรียกเหล่าพยาบาลเสียงดัง ขณะที่ประคองร่างบอบบางราวนกน้อยปีกหักของอีกคนเอาไว้ในวงแขน

 

“คุณอย่าเป็นอะไรนะฮะอึนฮยอก!

 

**

 

“โอ๋ย!!

ชเว ซีวอนตวัดสายตามองคนที่จู่ๆก็กุมศีรษะของตนไว้แน่น สีหน้าของฮยอกแจบิดเบี้ยวเหยเกด้วยความเจ็บปวด ทำเอาร่างสูงต้องถามออกมาอย่างร้อนรน

“เป็นอะไรไปครับฮยอกแจ”

“จู่ๆ...”ดวงตาคู่สวยหรี่ปรือเพราะความเจ็บปวด ก่อนจะกัดฟันแล้วส่ายหัวไปมาเหมือนพยายามจะไล่มันออกไปให้พ้นๆ “...ก็ปวดหัวน่ะฮะ ปวดเหมือนมันจะแยกออกเป็นเสี่ยงๆแหนะ”

“แวะคลินิกข้างทางก่อนดีไหมครับ”

ร่างสูงถามอย่างห่วงใย ฮยอกแจปรายตามองอีกคน ก่อนจะข่มอารมณ์กับอาการที่เหมือนศีรษะโดนของแข็งบางอย่างฟาดเข้าอย่างจัง หากไม่ช้านาน มันก็จางหายไปเหมือนปัดฝุ่น ฮยอกแจกระพริบตาปริบๆ

“หาย...แล้ว”

ซีวอนหันมาทำหน้ามึนงง ก่อนจะเอื้อมมือมาแตะสำรวจเพื่อวัดอุณหภูมิร่างกายของอีกคน ฮยอกแจเอ่ยย้ำอีกครั้งเพื่อลดท่าทีกังวลของอีกฝ่าย

“หายแล้วครับ ผมไม่ปวดแล้วล่ะ”

“น่าแปลก...”ซีวอนพึมพำ ชักสีหน้างุนงง หากฮยอกแจกลับนิ่งงันเมื่อหัวใจกระหวัดถึงใครบางคนโดยสัญชาตญาณ

 

อึนฮยอก...

 

“ผมขอเปลี่ยนเสื้อก่อนได้ไหมครับ...”ฮยอกแจเอ่ยเมื่ออีกคนทำท่าจะขับรถผ่านหน้าอพาทเม้นต์ของตนเอง ก่อนหันมาแย้มรอยยิ้มสดใสให้อีกคน “...คุณจะได้ไปดูห้องของผมด้วย ดีไหม?

ชเว ซีวอนเลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนจะแย้มรอยยิ้มออกมา รอยยิ้มที่เขากำลังมองอยู่เปลี่ยนเป็นยวนยั่วชั่วขณะ อย่างที่เขาคิดว่าคนตรงหน้าไม่น่าจะยิ้มแบบนี้ออกมาได้เลยสักนิด หากทว่าขณะเดียวกัน เลือดในกายมันก็พลันร้อนขึ้นอย่างน่าประหลาด จนเขาต้องหลุบตาต่ำ ไม่ว่ายังไง...

 

...เขาก็ไม่รู้สึกคุ้นเคยกับอี ฮยอกแจคนนี้เลยสักนิด

 

ฮยอกแจก้าวลงจากรถ ก่อนจะหันไปคว้ามืออีกคนที่เดินเข้ามาใกล้ กุมเอาไว้อย่างแนบแน่นแล้วพาขึ้นลิฟท์ไปยังชั้นสูงสุดของอพาทเม้นต์สุดหรู ห้องที่ประจักษ์สายตาชเว ซีวอนทำเอาเขานิ่งงันไปไม่ได้ ห้องขนาดกว้างที่ตกแต่งอย่างเรียบหรู แจกันดอกไม้กลางห้องประดับด้วยดอกกุหลาบสีแดงฉานที่เขาจำได้ว่าเมื่อก่อนเจ้าตัวไม่ใคร่โปรดปรานมันนัก ทำเอาเขาอดทักไม่ได้

“ฮยอกแจชอบดอกกุหลาบสีแดงเหรอครับ?

“ชอบครับ...”ร่างบางตอบพลางวางกระเป๋าลงบนโซฟาสีครีม ก่อนจะหันมาถามอย่างแปลกใจ “...เมื่อก่อนผมไม่ชอบมันอย่างนั้นเหรอครับ”

“เมื่อก่อนคุณชอบดอกกุหลาบสีขาวมากที่สุด ส่วนดอกกุหลาบสีแดงคุณไม่ค่อยโปรดมากนัก เห็นชอบบอกว่าสีแดงมันแสบตา แล้วก็ไม่บริสุทธิ์...”

“แสบตา...”ฮยอกแจหัวเราะหยันออกมาเบาๆ “...บอบบางเหลือเกินนะอึนฮยอก แต่ตอนนี้ผมเริ่มชอบมันมากขึ้นเรื่อยๆแล้วล่ะครับ...”

ร่างเพรียวเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะผลักร่างของอีกคนให้หงายหลังบนโซฟานุ่ม ซีวอนนิ่งงันเมื่ออีกคนทาบทับเรือนร่างลงมา ยกมือขึ้นลูบเส้นผมสีดำขลับของเขา ก่อนจะเลื่อนมาปลดเนคไทสีเข้มให้เหมือนยั่วยวน และแววตาเชิญชวนนั่นก็ทำให้เขาตกใจไม่น้อย

“ไม่ต้องทำตัวอึดอัดขนาดนี้ก็ได้ครับ ปล่อยตัวตามสบายจะดีกว่า...”ดวงตาสีอำพันช้อนขึ้นมองคนที่นั่งอยู่ ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากไปกระซิบข้างหู “...ตอนนี้เรามีกันและกันแค่สองคนเท่านั้นนะ”

คิ้วเรียวสวยขมวดขึ้นนิด นิ้วเรียวที่กำลังเกลี่ยดวงหน้าคมก็ชะงักลงเมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย ฮยอกแจถามอย่างแปลกใจ

“เป็นอะไรไปครับ?

“ผม...”ชเว ซีวอนจ้องลึกลงไปในดวงตาสีอำพันของอีกฝ่าย เหมือนพยายามควานหาอะไรบางอย่าง “...แค่คิดว่าเมื่อก่อนคุณไม่เคยกล้าทำอะไรแบบนี้เลยสักนิด”

“บอกแล้วไง...”ฮยอกแจหรี่ตาลงมองอีกคนอย่างไม่ใคร่พอใจนัก แม้รอยยิ้มยั่วยวนจะยังจุดอยู่ที่เรียวปากแดงฉ่ำก็ตาม “...ว่าประสบการณ์มันสอนให้ผมได้เรียนรู้ และตอนนี้คุณก็กำลังทำให้ผมรู้ว่า...คุณเริ่มจะรังเกียจผมในตอนนี้แล้ว”

ร่างบางผละจากอีกคนไปยืนหน้ากระจกบานใหญ่ ปลดสูทแฟชั่นตัวนอกออก ก่อนจะเอ่ยเสียงขุ่น

“ผมว่าคุณกลับบ้านจะดีกว่านะ ถ้าหากการอยู่ห้องนี้หรือว่าอะไรบางอย่างในห้องนี้มันทำให้คุณอึดอัด ลำบากจากใจ ไม่อยากจะมาข้องเกี่ยว...”

“ผมไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะ”ร่างสูงปราดเข้ามาดึงอีกคนเข้าในวงแขน หากแรงขืนจากอีกฝ่าย พร้อมทั้งอาการเบือนหน้าหนีทำเอาหัวใจของเขากระตุกวูบ

“ช่างเถอะ...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงสูง เสเดินไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้าแล้วเลือกเสื้อสีดำแฟชั่นออกมา “...ผมมันผิดเองนั่นแหละที่ทำตัวน่ารังเกียจ ทำให้คุณไม่พอใจ”

“ผมไม่คิดว่ามันคือส่งที่น่ารังเกียจนะครับ!...”ร่างสูงค้านเสียงแข็ง ก่อนจะปราดเข้ามารั้งแขนเรียวเอาไว้ ดวงตาสองคู่สบกัน อีกคนมีแต่ความหนักแน่นและมั่นคงทำเอาฮยอกแจอยากจะยิ้มเยาะออกมา “...ผมแค่คิดว่ามันแปลก แต่ก็ไม่คิดว่ามันน่ารังเกียจเลยสักนิด”

ร่างบางมองดวงหน้าของอีกฝ่าย ก่อนจะเผยอยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

“ถ้าอย่างนั้น...”ร่างบางเคลื่อนตัวเข้ามา ก่อนจะตวัดแขนโอบลำคอของอีกคน พร้อมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ “...คืนนี้คุณเลี้ยงผมนะ”

ชเว ซีวอนชะงัก ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ประคองคองดวงหน้าสวยหวานขึ้นมาแล้วกดจมูกลงไปที่จมูกโด่งรั้นของอีกคน

“คุณนี่เจ้าเล่ห์ขึ้นเยอะเลยนะครับ”

“ก็เป็นคนดีแล้วมีแต่คนรังแกนี่ครับ...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงอ้อน โอบกอดอีกคนแล้วทิ้งน้ำหนักของตัวเองให้อีกฝ่ายโอบกอดแกมประคองเขาอย่างหลวมๆ “...เลยเป็นคนนิสัยเสียซะเลย จะได้ไม่ต้องโดนรังแกบ่อยๆ”

“แบบนี้ผมก็แย่สิ”ซีวอนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะก้มลงสูดความหอมที่พวงแก้มนิ่ม ซึ่งอีกคนก็เอียงแก้มให้อย่างยินยอม กลิ่นกุหลาบอ่อนๆทำเอาจมูกโด่งเลื่อนลงจนถึงลำคอ ฮยอกแจเบี่ยงหลบก่อนหัวเราะออกมาเบาๆอย่างอารมณ์ดี

“คุณนี่ก็นิสัยเสียเหมือนกันนะครับ...”ร่างบางถูกรวบไว้อย่างรวดเร็ว ฮยอกแจเม้มปากแน่นเมื่ออีกคนก้มลงสูดดมความหอมที่ลำคอขาวจนชื่นปอด “...แล้วชอบมือไวด้วยสิ แบบนี้ผมก็เสียเปรียบคุณแย่เลย”

“ก็คุณอยากจะยั่วผมเองนี่ครับ...”ซีวอนหัวเราะออกมาเบาๆ แนบลำคอขาวผ่อง “...ผมน่ะคิดถึงคุณจะตาย แถมนับวันจะยิ่งอดใจไม่ไหว เพราะพักนี้คุณขยันยั่วผมซะเหลือเกิน”

“ผมนึกว่าคุณจะไม่ชอบมันซะอีก...”ฮยอกแจยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะรวบรวมแรงผลักอีกคนออกห่าง ซีวอนมองเขาอย่างงุนงง ก่อนจะยืนนิ่งเมื่อฮยอกแจเดินเข้ามาเขย่งตัวจูบเบาๆที่ข้างแก้ม “...รอผมอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะครับ แล้วเราไปทานข้าวกัน ต่อจากนั้นผมจะตามใจคุณทุกอย่างเลย...ดีไหม?

“ผมตามใจคุณทุกอย่างครับ คนสวย”ร่างสูงก้มลงจูบเบาๆที่แก้มขาวของอีกฝ่าย

ฮยอกแจหัวเราะเบาๆ ก่อนจะจูบเบาๆที่แก้มขาวคืนอีกคน แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปท่ามกลางสายตาละห้อยหาของอีกฝ่าย ทันทีที่บานประตูปิดลง โทรศัพท์เครื่องหรูของชเว ซีวอนก็ถูกเปิดโดยคนที่เพิ่งจะแอบขโมยมันจากกระเป๋าของอีกฝ่ายโดยที่เจ้าของไม่รู้ตัวเลยสักนิด ฮยอกแจกดไล่หาเบอร์คู่หมั้นสาวของอีกฝ่าย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเมมเบอร์มือถือของคนที่ตนค้นหาลงโทรศัพท์ของตนเอง ร่างบางหัวเราะกับแผนการในครั้งนี้...

 

**

ไรเตอร์ดีใจนะฮับที่มีคนชอบฮยอกแจเวอร์ชั่นนี้ -..- (น้องอึนๆก็น่ารักเนอะ)

ไรเตอร์อัพเรื่องนี้บ่อยไปเปล่า =A=;; วันละตอนกันเลยทีเดียว - -;;

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์นะงับ ^w^/ ไรเตอร์ดีใจที่ทุกคนชอบฟิคประมาณนี้ -..-

(มองคอมเม้นท์เพิ่มขึ้นแล้ว ความคิดที่จะลบฟิคเรื่องนี้น้อยลงเลย นี่แหละกำลังใจของคนแต่งล่ะ *-*/)

ถ้าเม้นท์เยอะไรเตอร์จะมีกำลังใจในการแต่งวอนฮยอกมากขึ้นนะงับ *-*/ จะพยายามเพื่อคนอ่านทุกคน ขอบคุณทุกกำลังใจ (อีเจสู้ๆ - -)

ปล. มีคนฝากถามเรื่องแลกแบรนด์เนอร์ -A-;; ที่จริงไรเตอร์ก็ไม่ใช่ว่ารังเกียจอะไรการแลกแบรนด์เนอร์หรอกนะ แต่ขออนุญาตก่อนก็พอ ถ้ามาขอตรงๆเป็นการส่วนตัวที่มายไอเดียก่อน เดี๋ยวไรเตอร์จะแปะให้เอง -3-

ทำใจหน่อยนะครับ บังเอิญเป็นคนแบบนี้แหละ - - ชอบคนที่ขออนุญาตก่อน ไรเตอร์จะเปิดมายไอเดียแล้วนะฮับ ว่างๆก็เข้าไปเยี่ยมกันได้เน้อ - -/


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1699 ChovySilver (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 19:25
    เราเป็นพี่วอนเราก็ไม่ทน -..-
    ฮยอกแจอย่ายั่วเส้ 555555555
    น้องอึนเป็นไรมากป่าวอะ T_T
    #1,699
    0
  2. #894 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กันยายน 2555 / 17:08
    อึน กับ ฮยอกต่างกันมากจริงๆ คนนึงดูบอบบางคนนึงเข้มแข็ง
    แต่เค้าชอบทั้ง2คนเลยอะ >< 
    #แอบนอกเรื่อง ตำนานดอกกุหลาบ เศร้าอ่า T^T 
    ฮยอกนายร้ายกาจมาก แฝงอะไรไว้ในนิทาน 555 
    #894
    0
  3. #854 วารีสวรรค์ ^-^ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2555 / 12:24

    อันฮยอกกับฮยอกแจ

    ขาวกับดำจริง ><

    #854
    0
  4. #812 Pepo Himma (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 10:31
    สองแฝดต่างกันราวฟ้ากับเหว

    แต่ชอบทั้งคู่เลย

    ชอบฮยอกแจที่เข้มแข็งไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่างใคร

    ชอบอึนฮยอกที่อ่อนหวานเป็นที่เอ็นดู

    ถ้าเอาสองคนมารวมกันได้คงเพอร์เฟ็กต์เว่อ

    แต่แบบนี้ก็แบบเป็นห่วงทั้งสองคนเนอะ

    คนนึงอ่อนเกินไป คนนึงแข็งเกินไป

    อย่าให้มีอะไรเกิดขึ้นเลยเถอะ เอเมน
    #812
    0
  5. #804 [ChaPloy]SJ13 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 05:35
     สุดยอดเลยอ่ะฮยอกกก
    #804
    0
  6. #735 Mhoomin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มีนาคม 2555 / 14:50
    ฮยอกแจเริ่มปฏิบัติการแก้แค้นอย่างเลือดเย็นแล้ว
    อยากดูจุดจบของคนที่กระทำไว้กับอึนฮยอกทุกคนจริงๆ
    #735
    0
  7. #156 ae snoopy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 / 17:19


    อยากรู้จังว่าฮยอกแจจะแก้แค้ให้อึนๆแบบไหน

    เอาแบบเบาะๆๆหรือกระอักเลือดปางตาย
    #156
    0
  8. #155 yepat@dD (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2555 / 13:06
    ร้ายอย่างนี้สิ..ชอบบบบบ

    ฮ่าๆๆๆ สงสารอึนฮยอกอ่า
    #155
    0
  9. #154 ze_gusy club (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มกราคม 2555 / 14:26
    อึนฮยอกต้องเป็นแบบนี้นานมั๊ยอ่ะ T^T

    ฮยอกแจนายแน่มากกกกกกกก

    ชอบที่ฮยอกเป็นแบบนี้อ่ะ
    #154
    0
  10. #153 พริกหยวก (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2555 / 18:40
    อึนฮยอกต้องเป็นแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่ T^T
    น่างสารมากจริงๆ

    ฮยอกแจก็คมตลอด ><
    #153
    0
  11. #152 habu_habu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2554 / 13:24

    อึนๆ น่าสงสารง่า ><

    #152
    0
  12. #151 chokie~~minum^^ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2554 / 13:52
    แง ๆ TT^TT คยูเฮหนูไม่เห็นออกมาซักทีเลย
    #151
    0
  13. #150 'MIN' (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2554 / 11:32
    ชอบ ฮยอก เวอร?นี้้อ้ะ
    #150
    0
  14. #149 phahae (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 16:48
    อึนฮยอกเหมือนเด็กเลย
    น่ารักจริง

    ตัวพี่ก็ร้ายใช่เล่นเลยนะ
    เจอหนักแน่ซีวอนเอ๋ย
    #149
    0
  15. #148 kmkmkm (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2554 / 10:07
    กรี๊ดดดดดดดดดด น้องอึนนนน อย่าเป็นไรนะ

    โอ้วว อยากดูฮยอกแจแก้แค้นละ
    #148
    0
  16. #147 danger poppular (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2554 / 22:38
    อ๊ากก ชอบฮยอกแจแนวนี้จริงๆนะ ไรท์เตอร์สุดยอดจริง อะไรจริง แรงได้อีก
    #147
    0
  17. #146 JJ_loveSj08 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 เมษายน 2554 / 21:40
    ไรเตอร์ สู้ สู้ เรื่องนี้สนุกมากกกก



    ฮยอกแจร้ายมาก แต่แบบนี้ล่ะดี



    น้องอึนก็หายเร็ววววน่ะ
    #146
    0
  18. #145 euneun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2554 / 23:38
    ไรเตอร์คะขอบคุณที่เเต่งฟิคดีดีมาให้อ่าน
    #145
    0
  19. #144 แก้มป่อง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มีนาคม 2554 / 18:43
    อึนฮยอกน่าสงสารมากเลยอะ

    อดีตมันต้องเจบปวดมากแน่ๆ

    คิบอมต้องดูแลอึนฮยอกดีๆนะ



    ชักอยากจะให้ฮยอกแจเอาคืนหนักๆแล้วสิ

    หึหึหึฃ



    ปล. ฮยอกแจร้อนแรงมากค่ะ!
    #144
    0
  20. #143 YYHK_HYUK_Sarang (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มีนาคม 2554 / 00:31
    อ่าาาา..อึนอึน ค่อยๆดีขึ้นทีละนิดทีละนิด ชอบจังบอมฮยอก แลดูอบอุ่น ส่วนวอนฮยอก ค่อดจะร้อนแรงเลยอ้ะ อแอร๊กกกกกกก อฮจ. ยั่ย ชชว. ได้สุดติ่งเลย ชเวทนได้ง๊ายยยยยยยยยย
    #143
    0
  21. #142 กูไม่รู้...กูเมา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2554 / 16:33
    อ่านทีเดียวจบ ขอเมนท์ตอนเดียวเลยนะคะ

    แบบว่า มันสนุกมากๆ ได้อ่านฮยอกสองแบบทั้งร้ายๆ และน่าสงสาร

    ชอบมากๆ แต่คู่หมั่นคนนิสัยไม่ดี นั้นทำอะไรหนูอึน ถึงได้ไม่สบายขนาดนั้น

    อ่านแล้วมันก็เศร้ามากๆ เชียร์ฮยอกเอาคืนพวกนั้นให้สาสม เอาให้แรงๆเลย

    แต่ชเวก็มีส่วนร่วมกับเขาด้วยหรอหรือยังไง อยากรู้ความเป็นไปเป็นมามากจริงๆ

    ชเวคู่กับฮยอก แล้วคิมคิคู่กับหนูอึนใช่ไหม อ่าๆ อยากอ่านต่อไปจริงๆ กรรมจะตามสนอง

    ยัยคู่หมั่นก็คราวนี้แหละ แค่คิดก็มันส์แล้วววว ติดตามๆ
    #142
    0
  22. #141 * [J]o[L]ee[P]op ,, ♥ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2554 / 09:47
    ฮยอกแจเอ้ยยย แกช่างเร้าร้อนนัก ><~
    แบบว่า  ชอบคำเปรียบเทียบเรื่องกุลหาบมากเลยอะ !
    ฟังแล้วขนลุก  รู้สึกได้ว่าเทอคนนี้ช่างน่ากัวจริงๆ
    วอน... ขอยืนไว้อาลัยล่วงหน้า 555+
    ไม่รู้จะต้องเจออะไรมั้ย  แต่คิดว่าไม่น่าจะรอดนะเนี่ย -_-+

    อึนฮยอกน่าสงสารอะ...  หวังว่าจะไม่เปนอะไรไปมากกว่านี้นะ
    เพราะแค่นี้ก็น่าสงสารมากแล้ว  คงต้องโดนอะไรร้ายแรงแน่ๆ
    อยากรู้เบื้องลึกเบื้องหลังมากเลยอะ คงต้องรอติดตามต่อไป
    ว่าใครกันนะที่ทำร้ายอึนฮยอกแบบนี้ U_U
    คิบอมแสนดีมากเลย  ต้องดูแลอึนฮยอกดีๆนะ ^^

    อ่า ไรเตอร์อัพแบบนี้ก็ดีค่ะ ต้องขอบคุณไรเตอร์เลยแหละ *โค้ง 90 องศา*
    เพราะว่าการที่ไรเตอร์อัพติดกันแบบนี้มันทำให้คนอ่านไม่ค้าง
    แล้วก้ไม่ต้องลุ้นมาก  เหมือนกับการได้อ่านหนังสือนิยายทุกวัน^^
    ยังไงไรเตอร์ก็สู้ๆนะค่ะ อัพแบบนี้คงเหนื่อยแย่  เปนกำลังใจให้ค่ะ  ♥

    สุดท้ายหวังว่าเรื่องนี้คงมีการวมเล่ม (เร็วไปมั้ย แค่ 4 ตอนเองนะ 555)
    ไรเตอร์รับไว้พิจารณานะ  เค้าอยากได้มานอนกอด 555
    สู้ๆค่ะ ♥
    #141
    0
  23. #140 geejajaa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2554 / 08:31
    อ๊าย สงสารอึนๆอ่ะ เค้าเป็นห่วง อึนๆจะหายไหมเนี๊ยะ
    ต้องใช้เวลาจริงๆ ฮยอกเองถึงจะยุ่งอยู่กับการแก้แค้น แต่น่าจะมาหาอึนๆบ้างนะ
    เราก็น้อยใจตามอึนๆที่ไม่เห็นหน้าฮยอกเลยอ่ะ

    ว่าถึงแผนการแก้แค้นของฮยอก เค้าอยากรู้มากๆเลย
    มีอะไรให้เค้าช่วยไหม?(แล้วจะช่วยยังไง)

    Writer อัพ แบบนี้ก็ดีออก ไม่บ่อยเกินไป
    ดีออก เค้าอยากอ่านอ่ะ ไม่ค้างด้วย
    #140
    0
  24. #139 *** (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2554 / 22:55
    เอาให้เจ็บเเสบไปปเลย สู้ค่ะสู้อย่าไปยอม อย่าไปหวั่น ฮยอกเเรงได้ใจ หึหึหึ



    เเต่สุดท้ายก็ยังอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับน้องอึนกันเเน่



    พี่ฮยอกเลยต้องมาตามเเก้เเค้นอยู่นี่
    #139
    0
  25. #138 littledolphin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2554 / 22:24
    โดนแน่ครับพี่น้อง งานนี้มีกุหลาบแดงแผดเผา!! หุหุ



    จัดหนักไปเลยฮยอก คนบางคนสมควรได้รับบทเรียน



    อึนอยอกหายไวๆ ด้วยนะ จะได้มาดูว่าคนที่ทำร้ายตัวเองโดนอะไรไปบ้าง



    พี่ชายนายร้ายขนาดนี้ รับรองโดนล้างบาง โฮ๊ะๆๆๆ



    ไม่อยากเดาว่าจะเป้นยังไง แต่แค่แอบคิดก็สะใจแล้วค่าไรเตอร์ ^______^
    #138
    0