ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 38 : -4-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 997
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 มี.ค. 55

 

อึนฮยอกกำลังสงสัย...

ดวงตาสีอำพันมองเด็กเล็กอายุรุ่นราวไม่เกินหกขวบกำลังเบียดกายให้อยู่หลังคนเป็นหมอมากที่สุด โดยที่ไม่ยอมออกมาหาเขาซึ่งเป็นพี่เลี้ยงจำเป็นเลยสักนิด

“ท่าทางเด็กคนนี้จะกลัวนายนะ”

เยซองเอ่ยพร้อมยิ้มแห้งๆ กระตุกชายเสื้อให้พ้นจากมือน้อยๆที่กำแน่น อ่า...เป็นแบบนี้เขาก็ปลีกตัวไปทำงานไม่ได้น่ะสิ

“แปลกนะ มินโฮไม่ใช่เด็กที่กลัวคนแปลกหน้า แต่ท่าทางเขาจะกลัวนายเอามากๆเลย”

“ชื่อมินโฮเหรอครับ”อึนฮยอกถามเสียงแผ่วเบา ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนให้คนตัวเล็ก “มาหาอาเร็ว มินโฮ...คุณหมอเขาต้องไปทำงานนะครับ”

ดวงหน้าเล็กๆส่ายพรืด ท่าทียังขลาดเขลาจนอึนฮยอกต้องกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะหันไปเอาของล่อ

“มานี่เร็ว แล้วอาจะให้ลูกโป่งสวยๆนะ”

ได้ผม ดวงตาสีดำขลับช้อนมองลูกโป่งที่ถูกพับจนเป็นรูปสุนัขตัวเล็กๆ เขาเอื้อมมือไปหยิบมาอย่างขลาดกลัว พอได้ของก็ชักมือกลับหลบหลังคุณหมออีกจนได้

“มินโฮ~”อึนฮยอกย่อตัวให้อยู่ระดับเดียวกับเด็กเล็ก ก่อนจะคลานเข้าไปใกล้ทำตัวเป็นเด็กจนหมอหนุ่มต้องอมยิ้ม เยซองหัวเราะเมื่อชายหนุ่มร่างบางกำลังลดอายุของตัวเองด้วยการละเล่นที่พื้นบ้านที่สุด

“จ๊ะเอ๋!!

มินโฮชะงักกึกเมื่อมองหน้าตาบ๋องแบ๋วของอีกฝ่าย ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ อึนฮยอกเอื้อมมือไปดึงมือเล็กๆมากุมไว้อย่างอ่อนโยน

“เราเป็นเพื่อนกันนะ”

เด็กน้อยพยักหน้าหงึกหงัก หลงลืมความกลัวไปจนสิ้น ก่อนจะโดนอึนฮยอกล่อด้วยรถเด็กเล่นสีสวยจนเดินตามต้อยๆ

“ฉันฝากมินโฮด้วยก็แล้วกันนะ”เยซองเอ่ยบอกไวๆ ก่อนจะก้มมองนาฬิกา

“...ตอนนี้ก็สายมากแล้ว ฉันต้องรีบไปโรงพยาบาลก่อนล่ะ ถ้ายังไงก็ถนอมเด็กคนนี้หน่อยนะ พ่อเขารักราวแก้วตาดวงใจเลย”

“ครับ”อึนฮยอกเงยหน้ามาแย้มรอยยิ้มหวาน ก่อนจะก้มมองดวงหน้าเล็กๆน่าเอ็นดูนั่น เขาเชยคางมินโฮออย่างนุ่มนวล

 

“หน้าตาน่ารักแบบนี้ชักอย่างเห็นคุณพ่อแล้วล่ะสิ”

 

**

 

ควอน จียงหาววอด มองคนที่นั่งอยู่ข้างๆในสนามบินแล้วทำหน้าเบื่อหน่าย จนโดนอี ฮยอกแจกระทุ้งสีข้างสักทีสองทีนั่นแหละ เจ้าตัวถึงค่อยตื่นเต็มตา เบ้ปากน้อยๆพร้อมบอกค้อนๆ

“ทำไมจู่ๆถึงปลุกผมมาญี่ปุ่นด้วยล่ะครับ แล้วเครื่องบินส่วนตัวเราไปไหนเหรอ”

“เครื่องออกไม่ทัน...”ฮยอกแจเลือกตอบเฉพาะคำตอบที่ยังไม่ได้ถาม “...เราไม่ได้ติดต่อสนามบินฝั่งนู้นไว้เลย แถมต้อเดินทางกะทันหัน แค่พาสปอร์ตกับวีซ่านายกับฉันได้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว”

“ผมง่วง”จียงครางหงิ๋งๆ

“ไปนอนบนเครื่อง”ฮยอกแจตอบอย่างไม่ถนอมน้ำใจ เล่นเอาคนเป็นลูกจ้างได้แต่เบ้ปาก

คิม คิบอมเดินมาพร้อมตั๋วในมือสามใบ เขาส่งให้แต่ละคนอย่างชำนาญ

“ไฟล์คืนนี้เต็มเร็วปาก แต่ดีที่ได้ที่นั่ง จียงทนนั่งชั้นประหยัดหน่อยนะ”

นักออกแบบของโรสมาร์คเบ้ปาก หากก็พยักหน้าพร้อมเอื้อมมือไปรับตั๋วมาจากมืออีกฝ่าย งึมงำในลำคอ

“หวังว่าขากลับผมจะได้บิซิเนสนะ”

คิบอมยิ้มบางอย่างเอ็นดู หันมาอีกสองคนที่กำลังก้มอ่านรายละเอียดตั๋วในมือ

“พวกนายเองก็โชคดีนะ”

“แน่นอน...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงราบเรียบ “...นายเองก็ลืมที่บอกไว้ล่ะ”

คิบอมพยักหน้ารับ ก่อนจะหันมาที่ใครอีกคน เรียกเสียงอ่อนใส่ดวงหน้าเพลียๆของอีกฝ่าย

“ทงเฮ...”

เจ้าของชื่อช้อนตามองอีกฝ่ายก่อนขยับยิ้มเมื่อมืออันอบอุ่นนั่นแนบลงบนเส้นผมดกหนาของตนเอง

“...อย่าแพ้เขานะเด็กดี”

“พูดอย่างกับฉันกำลังจะลงแข่งกีฬาสีแน่ะ”ทงเฮหัวเราะเบาๆในลำคอ ก่อนจะพยักหน้ารับ “...อย่าห่วงเลยคิบอม ฉันแกร่งพอ”

คิม คิบอมพยักหน้ารับ เขาเงี้ยหูฟังประชาสัมพันธ์สาวเอ่ยบอกก่อนเอ่ยเสียงรัวเร็ว

“พวกนายไปได้แล้ว ลุกเร็ว! ฉันจะไปส่งที่ตม.”

 

**

 

ดวงตาสีอำพันกวาดตามองเลขที่นั่งของตนเอง ก่อนจะสะดุดกึกเมื่อมองไปยังที่นั่งที่ปรากฏบนตั๋ว ที่นั่งริมหน้าต่าง...ติดกับคนแปลกหน้าสองคน

จะว่าแปลกหน้าก็ไม่ถูกล่ะ

ชเว ซีวอนตวัดตามองคนที่เปลี่ยนสีหน้าทันทีและกำลังถอนหายใจพรืด โลกอะไรมันจะกลมขนาดนี้นะ

“ผมขอเปลี่ยนที่นั่ง”

“ที่นั่งที่อื่นเต็มหมดแล้วค่ะ”คำพูดของแอร์โฮสเตสสาวทำให้ประธานใหญ่แห่งโรสมาร์คต้องตวัดตากร้าวใส่เจ้าหล่อน

“แล้วคุณหาคนที่ยอมเปลี่ยนที่กับผมไม่ได้เหรอ!?

“ที่อื่นก็เป็นคนของไลอ้อนจิวเวอร์รี่ ไม่มีใครอยากจะนั่งกับประธานแห่งโรสมาร์คหรอก”เสียงเรียบๆจากศัตรูตัวฉกาจที่ดังขึ้นทำเอาฮยอกแจหันไปมองคนพูดตากร้าว หากก็ต้องนิ่งงันเมื่อทวนคำพูดของอีกคนในใจช้าๆ

ที่อื่นก็เป็นคนของไลอ้อนจิวเวอร์รี่...

ฮยอกแจกวาดตามองผู้โดยสารคนอื่นที่อยู่ในชุดนักธุรกิจที่หันมามองเขาตาเดียว แต่ละคนมีดวงตาที่ไม่เป็นมิตรนักเมื่อมองสบดวงตาของศัตรูทางธุรกิจ ฮยอกแจอยากจะเอามือกุมขมับ ก่อนจะจำใจเดินเข้าไปนั่งข้างใครบางคนที่กำลังยิ้มบางเบา

“ทำไมไม่เหมายกลำไปเลยล่ะ” เสียงเข่นเขี้ยวดังข้างๆ

“เหมายกลำมันต้องจ่ายมากกว่านี้นี่ครับ”เสียงเรียบๆตอบคำถาม ชเว ซีวอนยกหนังสือขึ้นอ่าน พลางเหลือบตามองใครอีกคนที่หน้าบึ้งและหันหน้าเข้าหากระจกเหมือนไม่อยากจะมองหน้าเขา

“คุณน่าจะชินกับการอยู่กับศัตรู”

“ฉันเกลียดการอยู่กับนาย”ฮยอกแจเอ่ยเสียงราบเรียบ ก่อนมันจะเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ “...อย่าให้จับก็แล้วกันนะ ว่าหนอนที่พวกนายส่งมามันเป็นใคร”

“ไลอ้อนจิวเวอร์รี่ไม่เคยใช้หนอน เราไม่นิยมวิธีเดียวกับศัตรูของเราหรอกครับ”

มือที่วางอยู่บนหน้าตักของประธานแห่งโรสมาร์คกำแน่น ดวงตาสีอำพันมองอีกฝ่ายด้วยความเย็นเยียบยิ่งกว่าครั้งไหน สบกับดวงตาสีดำขลับที่เรียบนิ่ง

“อย่าให้นายล้มลงอีกครั้งนะชเว ซีวอน...”

“...”

“...เพราะฉันรับรอง...จะไม่มีวันให้นายเงยหัวขึ้นมาได้อีกเลย”

คำพูดเบาๆนั่น เรียกรอยยิ้มบางเบาได้จากประธานหนุ่มแห่งไลอ้อนจิวเวอร์รี่ได้เป็นอย่างดี

 

“แล้วผมจะรอวันนั้นครับ”

 

**

 

“เอ่อ...”

เสียงที่คุ้นเคยทำเอาร่างสูงหันไปมองก่อนจะนิ่งงัน อี ทงเฮเอ่ยเสียงเบาหวิว

“...ที่นั่งตรงนั้นมันของฉัน”

คยูฮยอนตวัดตามองที่นั่งว่างข้างตน ก่อนจะพยักหน้ารับและลุกให้อีกคนไปนั่งระหว่างเขาและคนแปลกหน้า ทงเฮตวัดตามองร่างสูงที่ทรุดตัวลงนั่งริมทางเดิน คยูฮยอนไม่สนใจร่างบางมากไปกว่าแฟ้มเอกสารในมือ

“ฉัน...”เสียงเกริ่นเรียกดวงตาคู่คมนั้นหันมอง ทงเฮเพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองประหม่าสายตาแบบนั้น “...เราเจอกันตั้งสองครั้ง แต่ฉันยังไม่ได้พูดกับนายเลย คือเราไม่ได้เจอกันนานถึงห้าปี...”

“...”

“...นายสบายดีใช่มั้ย?

คยูฮยอนอยากจะถอนหายใจออกมาแรงๆกับคำถามนั้น หากเขาก็สงวนท่าทีเอาไว้และพยักหน้ารับ เอ่ยบอกเสียงสุภาพประหนึ่งว่าคนตรงหน้านั้นช่างเป็นคนห่างเหิน

“ครับ อาจจะเหนื่อยนิดหน่อย เพราะการกลับมาของไลอ้อนจิวเวอร์รี่มันค่อนข้างทุลักทุเล แต่ก็สบายดี...และตอนนี้ก็โอเคแล้ว”

“ได้ข่าวว่านายได้เป็นรองประธานของไลอ้อนจิวเวอร์รี่แล้ว...ดีใจด้วยนะที่ทำตามฝันสำเร็จ”

“ความฝันของผม...มันเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนแล้ว”

คำพูดของอีกคนทำเอาอี ทงเฮถึงกับนิ่งงัน ก่อนจะพยายามเอ่ยเสียงสั่น

“คยูฮยอน...เมื่อห้าปีก่อนฉันน่ะ...”

“ช่างมันเถอะครับ...”อีกคนตัดบทได้อย่างร้ายกาจ “...ผมไม่โกรธคุณแล้วล่ะ ความจริงแล้วเราทุกคนก็ต้องทำเพื่อตัวเองกันทั้งนั้น คุณเองก็เป็นมนุษย์คนนึง ยังไงก็ต้องเลือกครอบครัว เพื่อน และก็ตัวคุณเองอยู่วันยังค่ำ จะให้เลือกอย่างอื่นมันก็คงเป็นไปไม่ได้หรอก”

“...”

“...เรื่องของเรามันจบไปแล้วล่ะ อย่าคิดถึงตัวผมตอนเมื่อห้าปีก่อนเลย มันจะทำให้คุณลำบากใจเวลาเจอหน้ากันเปล่าๆ”

อี ทงเฮนิ่งงัน เขาหลุบตามองฝ่ามือที่สั่นระริกของตนเอง ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบาเกือบๆจะสั่นเครือ

“แต่สำหรับฉันแล้ว...”

ดวงตาคู่คมเหลือบมองคนที่ก้มหน้าจนเห็นแต่เส้นผมสีสวยที่เริ่มยาว

“...ฉันคิดถึงคยูฮยอนเมื่อห้าปีก่อนมากที่สุด...”

“...”

“...เพราะเขาคือความทรงจำที่มีค่าสำหรับฉัน และฉันก็อยากให้เขารู้ว่าฉันอยากจะขอโทษเขามากแค่ไหน...”

โจ คยูฮยอนเม้มปากแน่นกับคำพูดนั้น เขาปิดแฟ้มงานของตนเองด้วยมืออันสั่นเทา ก่อนจะหลับตาลงอย่างอ่อนล้า ทิ้งไว้เพียงคำพูดที่โหดร้าย

 

“คยูฮยอนคนนั้น...เขาตายไปแล้วล่ะครับ”

 

**

 

โป๊ก!

“ไอ้...”

ฮยอกแจนึกอยากด่าไอ้กระจกบ้าๆที่เขาเผลอสัปหงกไปโดนมันนัก ถึงแม้ว่านี่จะไม่ใช่ความผิดของกระจกเลยก็ตาม หากเสียงหัวเราะเบาๆจากหลายคนที่ต้องจะเยาะเย้ยก็ทำเอาเขาถึงกับกัดริมฝีปากแน่นและตวัดตามองคนที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อย่างไม่รู้ไม่ชี้

“หือ?”ชเว ซีวอนเลิกคิ้วหน้าตาย

ฮยอกแจค้อนอีกคนทันควันก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่างอีกครั้ง เขาหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อนเพราะการเดินทางที่เร่งรีบจนไม่มีเวลาได้พักผ่อน หากคราวนี้เมื่อพอรู้สึกว่าหัวของตัวเองกำลังเอนเอียงไปพิงกับกระจกอีกครั้ง จู่ๆหมอนนุ่มๆก็ถูกมาวางกั้นระหว่างศีรษะและกรจกแข็งๆซะงั้น ฮยอกแจนึกชมการบริการของพนักงานในเครื่องไม่น้อย ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราไป

โดยที่ไม่รู้ว่าทุกคนในบริษัทไลอ้อนจิวเวอร์รี่กำลังอึ้ง...

เป็นที่รู้กันดีว่าประธานใหญ่แห่งโรสมาร์คเคยจะเทคโอเวอร์บริษัทไลอ้อนจิวเวอร์รี่ ซ้ำยังเป็นผู้ที่ทำให้สิงโตคำรามแห่งภาคตะวันออกถึงกับตกต่ำจนถึงขีดสุด แต่ภาพของชเว ซีวอนที่กำลังดึงผ้าห่มมาคลุมกายอี ฮยอกแจอย่างอ่อนโยนนั่นมันช่างขัดกับเสียงเล่าลือกันนัก

ดวงตาสีดำขลับจับจ้องที่วงหน้าใสของอีกคนไม่วางตา ไม่ว่าจะมองมันอีกกี่ครั้งก็ทำให้เขารู้สึกหนักอึ้งในใจอยู่เรื่อย มันทั้งเจือ โกรธ แค้น และ...แสนรัก รักในเงาของใครบางคนที่เหมือนภาพสะท้อนของคนตรงนี้

ตอนที่อี ฮยอกแจกำลังหลับมันช่างเหมือนอี อึนฮยอกเสียเหลือเกิน

ซีวอนเคยเจอแฝดที่เหมือนกันหลายคู่ แต่สำหรับคู่ของคนตรงหน้า...รูปร่างหน้าตาที่เหมือนกันราวกระจกทำให้เขารู้สึกแสนทรมาน ทั้งรู้สึกผิด โหยหา อะไรก็ไม่เท่ากับการกล่าวโทษความเห็นแก่ตัวของตนเอง เพราะฉะนั้นแล้วมือที่กำลังจะเผลอแตะที่พวงแก้มใสนั้นต้องหยุดชะงัก...

สัมผัสราตรีนั้นช่างเจ็บปวด...

...แล้วนายอยากจะเป็นสิงโตที่กระโจนลงสู่หน้าผาอีกหรือไง

ชเว ซีวอนหลับตาลงอย่างข่มอารมณ์ แค่การกล่าวโทษตัวเองไม่ได้ทำให้ความรู้สึกผิดน้อยลง เวลามันไม่ทำให้หัวใจเจ็บน้อยลง และที่สำคัญ...

 

...ความแค้นนี้มันก็ไม่อาจทำให้ความรักลดลง...

 

**

 

คนที่เอนศีรษะจวนเจียนพิงกับผู้ชายที่นั่งข้างๆทำให้คยูฮยอนอดรนทนไม่ไหวจนต้องเอื้อมมือไปช้อนศีรษะของอีกฝ่ายมาพิงที่บ่าของตนเองแทน เขาส่งตากร้าวไปให้ผู้ชายแปลกหน้าที่นั่งติดหน้าต่าง ที่มองพวกเขาอย่างสงสัยในความสัมพันธ์ ก่อนจะหันไปสนใจหนังสือในมือของตนต่อ

ดวงตาคู่คมหลุบมองดวงหน้าหลับพริ้มที่อยู่ใกล้เพียงลมหายใจสัมผัส มือของเขาสั่นระริก...ละจากกลุ่มผมนุ่มสีอ่อนของอี ทงเฮช้าๆ มันยังนุ่มนวลและมีกลิ่นละมุนอย่างที่คุ้นเคย ดวงตาสีดำขลับหยุดที่เรียวปากอิ่มที่ครั้งหนึ่งมันเคยตกเป็นของเขา

เจ็บจริงๆ...

...เหมือนศิลปินที่ไม่อาจมองงานศิลปะอันผิดพลาดของตัวเองได้เป็นครั้งที่สอง...

...เขาเลือกที่จะทำลายมัน...ทำลายความทรงจำที่สวยงามของคนตรงหน้าทั้งหมด...

...เจ็บปวดแค่ไหน คยูฮยอนยังบอกตัวเองอยู่เลยว่าต้องทำ!

“ทงเฮ...”

ร่างสูงเบือนหน้าไปทางอื่น เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบาและไม่หวังว่าจะให้อีกคนได้ยินมัน

“...ในชีวิตของผม ไม่ได้เกลียดการทรยศมากที่สุดอย่างที่คุณคิดหรอกนะ...”

...

“...แต่ผมเกลียด...เกลียดคำว่า ถ้าหากว่า มันเป็นคำๆเดียวที่ผมไม่อยากจะพูด และคิดถึงมันมากที่สุด...”

...

“...ถ้าหากว่าทั้งผมและคุณไม่ใช่รองประธานของไลอ้อนจิวเวอร์รี่หรือผู้บริหารแห่งโรสมาร์ค...ถ้าหากว่าผมไม่ใช่ลูกบุญธรรมของตระกูลชเว หรือคุณไม่ใช่คนของตระกูลอี...”

...

“...ถ้าหากว่าเราจะพบกันได้ โดยไม่ต้องเลือกคำว่ารักหรือครอบครัว หรือถ้าหากว่าผมเข้มแข็งพอ...ที่จะยืนอยู่ตรงนั้น...ในวันนั้น..."

...

 

“...ถ้าหากว่า...ผมเกลียดคำๆนี้จริงนะทงเฮ”

 

**

 

“อะไรนะ!?

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วที่ประชุมเมื่อรองประธานแห่งบริษัทโรสมาร์คเอ่ยจนจบประโยค คิบอมมองแฮซอกที่กำลังโวยวายด้วยสีหน้าราบเรียบ

“...นี่นายจะบอกว่า หากผลิตภัณฑ์หรือแผนการตลาดใหม่คราวนี้ออกมาพวกนายจะไม่บอกกับพวกฉันแล้วอย่างนั้นเหรอ”

“อย่างเพิ่งด่วนสรุปสิครับคุณแฮซอก...”คิบอมเอ่ยออกมาอย่างใจเย็น “...ผมแค่บอกว่าถ้าหากมีงาน สำคัญ อะไรอีก เราจะบอกเฉพาะคนที่เกี่ยวข้อง จริงๆ เท่านั้น”

“แต่พวกฉันเป็นผู้บริหาร พวกเรามีสิทธิ์รู้ด้วย!

“จริงด้วยๆๆ!

“โรสมาร์คไม่ใช่พื้นที่ที่เด็กอย่างพวกแกจะทำอะไรตามใจชอบนะคิม คิบอม!!

เสียงโวยวายดังขึ้นอีกหลายครั้ง คิบอมต้องทำให้สิ่งที่ตนเองไม่ชอบ โดยการตบโต๊ะเสียงดังและเอ่ยออกมาเสียงราบเรียบ

“นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมายึดศักดิ์ศรี ผลประโยชน์ส่วนตัว หรือคำนึงว่าใครเด็กไม่เด็ก!...”คิบอมกวาดตามองไปทั่วที่ประชุม องค์ประชุมต่างเงียบกริบเมื่ออีกฝ่ายเอาจริงอย่างที่เห็นได้ยาก

“...ผมเชื่อว่าตอนนี้ทุกคนต่างยังไม่ทราบกันดี โรสมาร์คกำลังมีหนอน และมันก็กำลังคลานอยู่ในหมู่ของพวกเรา!...”

“หนอนเหรอ?

“เฮ้ย!

“...ดังนั้นผมกับฮยอกแจเลยคิดที่จะหาวิธีจัดการกับพวกมัน!!...”คิบอมเร่งเสียงตัวเองอีกนิด หยุดเสียงซุบซิบนินทาโดยรอบ “...หนอนต้องแฝงตัวอยู่ในที่ประชุมไม่คนใดก็คนนึง เพราะฉะนั้นงานที่เราวางแผนจะเพิ่มมาเก็ตแชร์หรืออะไรก็ตามที่สร้างมูลค่ามหาศาลกับบริษัทเลยจำเป็นต้องจำกัดคนวงในให้มากกว่านี้ ผมหวังว่าทุกคนคงเข้าใจ”

“ไม่เข้าใจหรอก! นายกำลังสงสัยพวกเราคนใดคนนึงอยู่ใช่มั้ย!?

“เด็กอย่างพวกนายกล้าดียังไงมาสงสัย...!!

“พวกเราแค่กำลังพยายามพิสูจน์ตัวให้คุณเห็น!...”คิบอมตวัดตาคมมองคนพูด เมื่อคนที่เย็นมาตลอดเริ่มอารมณ์เดือด ไม่ว่าใครก็ไม่สมควรแหยมหน้าเข้าไปท้ายทายทั้งนั้น “...ถ้าหากเราวางแผนกันในหมู่เด็กๆแล้วงานชิ้นนี้ยังกระจายไปหาบริษัทคู่แข่งอีก มันเป็นการดีที่เราจะหาตัวหนอนได้ง่ายขึ้นไม่ใช่เหรอครับ!? เพราะไหนๆวงกว้างมันก็ถูกทำให้แคบลงแล้ว ถึงตอนนั้นคุณจะเล่นงานใครในหมู่พวกเราก็ตามใจ!!

“พวกเราไม่ได้...!!

“พวกคุณเห็นด้วยหรือเปล่าครับ!? ผมขอถามแค่คำถามนี้! และกรุณาอย่าตอบให้มันนอกเหนือจากความจำเป็น...มีใครคัดค้านแผนการของท่านประธานไหมครับ”

ความเงียบขององค์ประชุมเป็นคำตอบที่ดีที่สุด ไม่ทราบว่าเพราะผู้อาวุโสแต่ละคนมัวแต่นิ่งอึ้งหรือใช้มันเป็นการตอบคำถาม หากกระนั้นคิบอมก็ถอนหายใจเมื่อเวลาผ่านไปสักพัก และเอ่ยด้วยเสียงสุภาพตามเดิม

“งั้นผมถือว่าทุกคนยอมรับ มีใครสงสัยไหมครับ”

“งานของพวกเธอไม่ต้องผ่านตาพวกเราจะดีเหรอ...”แฮซอกเอ่ยเสียงเม มองอีกคนอย่างจับผิด “...บอกตามตรง พวกเราไม่ไว้ใจฝีมือของพวก มือใหม่ กันนักหรอกนะ”

“งานของพวกเรา คุณอี ฮยอนซูจะเป็นคนตรวจและอนุมัติทั้งหมด...”คิบอมเอ่ยเสียงราบเรียบ “...พวกคุณคงไม่สงสัยสายตาของเขาใช่มั้ยครับ”

“...”แฮซอกเงียบกริบทันควัน ขณะที่คนอื่นยังถามต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

“แล้วคุณฮยอนซู?

“ท่านจะเดินทางมาเกาหลีในวันอาทิตย์หน้า ผมติดต่อไว้เรียบร้อยแล้ว...โรสมาร์คในสาขาต่างประเทศคุณพ่อของผมจะเป็นคนดูแลเองทั้งหมด”

ความเงียบโรยตัวขึ้นอีกครั้ง โชคดีที่เหล่าผู้อาวุโสถึงจะเขม่นหน้า พวกมือใหม่ หากกระนั้นเมื่อเอ่ยชื่อนักเดินหมากแห่งวงการธุรกิจ ก็ไม่มีใครกล้าคัดค้านอีกต่อไป ถึงจะลำบากใจที่ต้องให้อี ฮยอนซูที่ประกาศจะลามือมาตั้งแต่ปีที่แล้วต้องผันตัวเองมาเป็นที่ปรึกษาชั่วคราว หากกระนั้นพวกเขาก็ไม่มีทางเลือก

คิบอมถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อก้าวออกมานอกห้องประชุมได้สักที เขายิ้มให้อี จุนกิที่เดินตามออกมาด้วยก่อนจะชะงักเมื่อเห็นใครบางคน

“ไม่นึกว่านายจะพูดจารุนแรงแบบนั้นเป็นกับเขาด้วย”ฮีชอลเอ่ยกับน้องชายพร้อมรอยยิ้ม เขาเอื้อมมือมาเชยคางอีกฝ่ายขึ้นเบาๆอย่างหยอกล้อ “...พักนี้เครียดมากไปหรือเปล่าคิบอม มีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกนะ”

“ถ้าพี่กระโจนเข้ามา พวกเขาจะนึกว่าเราตั้งใจจะยึดบริษัท...”คิบอมเอ่ยเสียงเครียด ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนแรง “...แค่อาทิตย์เดียวเอง ผมทำได้ครับ ไม่ต้องรบกวนพี่หรอก”

“ของที่บ้านที่นายขอให้ฉันเอามาให้ พี่เอามาหมดเรียบร้อยแล้วนะ ตกลงนายคงไม่ได้กลับบ้านสักอาทิตย์สองอาทิตย์ใช่มั้ย”

“ผมว่าจะย้ายไปอยู่ที่คอนโดสักพัก”

“แปลว่ายังไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหน ถูกไหม?

“...”

ฮีชอลถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินเข้ามาโอบกอดน้องชายของตนเองไว้ทั้งตัวแล้วเอ่ยออกมาเสียงนุ่มนวล

“คิบอม...ต่อให้นายเจ็บปวดกับอดีตมากแค่ไหนแต่ชีวิตคนเรามันยังต้องดำเนินต่อไปนะ”

“...”

“...ความเจ็บปวด คนเรามันมีกันทุกคนนั่นแหละ แต่ความจริงก็คือสิ่งที่เราต้องยอมรับ เพราะนายเป็นน้องชายคนเดียวของพี่ พี่เลยอยากให้นายใช้ชีวิตอย่างมีความสุข”

“พี่ครับ...”

ฮีชอลผละมา มองอีกคนที่หลุบตาต่ำ เขาใจหายเมื่ออีกคนเงยหน้าขึ้นมา

 

“ความสุขในตอนนี้เท่าที่ผมจะมีได้ มันก็แค่เครื่องมือกลบเกลื่อนความทุกข์ในใจผมเท่านั้นแหละ”

 

**

 
ความจริงแล้วโรสซินเป็นเรื่องที่เขียนบ่อยสำหรับไรเตอร์นะ แต่ทำไมพอเหลือบไปเห็นตอนล่าสุดของมัน

O[]O!!!!!!!!!!

ตูไม่ได้อัพมา 1 เดือน = =;;

ความจริงเหรอเนี่ย!!?

สิ้นเดือนนี้ไรเตอร์จะไปส่งฟิคนะฮับ ขอสอบก่อน ตอนนี้สอบเยอะมากเลย T^T

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1720 HyukJewel (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 20:46
    พี่วอนรักฮยอกแจมั้ย หรือว่าแค่ผูกพันธ์
    คยู อย่าใจร้ายกับเฮนัก สงสารหมวย T_T
    #1,720
    0
  2. #1562 ink!!♥hyuk (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 09:13
    ฮยอหแพรวพราวดหมือนเดิมเลยนะ แสบมากๆเลย ทำชเวเสียเซลฟเลยหุหุ กี้อ่าเย็นชามากกกที่สุด
    #1,562
    0
  3. #924 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 16:38
    อึนยังไม่ตายโฮกกกกกกกกกกกกกกกก แล้วตะไมไม่กลับไปหาพี่ล่ะลูก T^T
    ฮยอกมันจะขาดใจแล้วนะ
    ตอนนี้จะผิดถ้าเราบอกว่า วอนฮยอกมันกัดกันน่ารักดี -///////////- เขินง่ะ 55555555 น่ารักกกก คู่นี้
    สงสารเฮ Y Y นั่นสินะ เกลียดคำว่าถ้าหากว่าจริงๆ 
    #924
    0
  4. #832 [ChaPloy]SJ13 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 06:17
     คยูเฮอ่าา เปิดใจกันสิ่ ฮยอกแจกับวอนแอบน่ารักนะ .//.
    #832
    0
  5. #792 Mhoomin (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 2 เมษายน 2555 / 07:08
    อึนฮยอก..ชอบมินโฮเข้าแล้วสิ อยากรู้ว่าตอนนี้อึนฮยอกวามจำปกติดี หรือว่าจำอะไรไม่ได้เลยไปแล้ว

    สองคู่ก็ยังคงสู้รบปรบมือกันต่อไป คู่หนึ่งเพราะความแค้นที่มันฝังรากลึกของคนหนึ่ง ส่วนอีกคู่หนึ่งเพราะความรัก

    อยากรู้จริงๆว่าใครจะได้เจออึนฮยอกก่อนกัน ระหว่างคุณพ่อมินโฮกับน้องชายแฟนคุณหมอ ^^
    #792
    0
  6. #731 aomeii-bumeii (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 มีนาคม 2555 / 21:10
     โอ้ววว...มีแต่คนเจ็บ กันทั้งนั้น T^T
    #731
    0
  7. #730 ze_gusy club (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 มีนาคม 2555 / 09:38
    สงสารฮยอกแจอ่ะ มีแต่คนรักอึนฮยอก
    ถ้าอึนฮยอกกลับมาต้องเศร้ากว่านี้แน่ๆเลยอ่ะ
    #730
    0
  8. #729 moonoy68 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 มีนาคม 2555 / 12:46
    งานนี้สงสารฮยอกแจแ่ะ ใครๆก็รักแต่อึนฮยอกทั้งนั้น

    ต่อไปถ้าอึนฮยอกกลับมาไม่รู้จะเศร้ามากแค่ไหน
    #729
    0
  9. #728 yepat@dD (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 มีนาคม 2555 / 11:35
    เห้อ...สงสาร แต่ไม่รู้จะสงสารใคร เศร้าๆๆๆ
    #728
    0
  10. #727 ae snoopy (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 มีนาคม 2555 / 17:54


    ความเจ็บปวดตามมาหากันถึงที่เลย
    #727
    0
  11. #726 ฺฺBelieve in SJ_E.L.F (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 มีนาคม 2555 / 15:46
    สงสารคยูเฮอ่า  หนีตามไปกันเลยTOT
    #726
    0
  12. #725 kamoo (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 มีนาคม 2555 / 02:19

    ยังยืนยันคำเดิมว่า....ไม่ว่าจะพาร์ทนี้หรือพาร์ทที่แล้วก็ยังคงสงสารและเห็นใจคู่คยูเฮที่สุดคะ

    #725
    0
  13. #724 mamey71 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 11 มีนาคม 2555 / 16:29
    อ๊ากกกกกวอนรักฮยอกแจบ้างปะเนี่ย หรือรักแต่อึนฮยอก

    เศร้าจัง แต่ก็ยังเป็นห่วงกันอยู่นะเนี่ย

    ด๊องก็น่าสงสารจัง
    #724
    0
  14. #723 sanphet (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 11 มีนาคม 2555 / 15:48
     อือหือ ทำไมที่นั่งเหมือนถูกล็อคเลย
    ทั้งวอนฮยอก คยูเฮ
    อยากรู้ว่าจริงๆแล้ววอนรักใครกันแน่
    ระหว่างฮยอกแจกับอึนฮยอก
    ดีใจมากที่ไรเตอร์อัพ
    #723
    0
  15. #722 พริกหยวก (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 11 มีนาคม 2555 / 09:39
    สงสารคยูเฮ T______T
    รักแต่ก็ทำไรไม่ได้
    เห้อออออออ

    ไรเตอร์สู้ๆนะคะ ขอให้สอบได้^^
    #722
    0
  16. #721 cioudy3130 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 11 มีนาคม 2555 / 09:32
    เมื่อไรจาเข้าใจกันเนีย
    #721
    0
  17. #720 por (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 มีนาคม 2555 / 21:15
    ดีใจจังที่ไรเตอร์มาอัพแล้ว

    คู่คยูเฮ สงสารเฮมากเลยนะ คยูอย่าทำร้ายเฮเลยนะ

    ส่วนวอนฮยอก ดูถ้าจะมีแต่เรื่องนะ ไม่ลงตัวซักที

    วอนที่ทำให้ฮยอกเพราะเห็นเป็นใครอีกคนเหรอ

    อยากให้บอมมีความสุขเร็วๆ จัง ไม่อยากให้เจ็บปวดเลย



    ไรเตอร์ขอบใจนะ ตั้งใจสอบนะค่า สู้ๆๆจ้า
    #720
    0
  18. #719 mui (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 มีนาคม 2555 / 21:04
    โลกกลมๆ.....เชื่อแล้วจริงๆ



    แหมๆๆๆๆอะไรจะบังเอิญขนาดนี้ ไปพร้อมกันยังพอว่า แต่นี้เล่นนั่งติดกันทั้ง2คู่



    พลอยทำให้คนอ่านยิ้มได้บ้าง อย่างน้อยก็แอบมีห่วงกันเล็กๆให้พอชื่นใจ
    #719
    0
  19. #718 * [J]o[L]ee[P]op ,, ♥ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 มีนาคม 2555 / 17:52
     กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    ไรเตอร์มาอัพแล้ว >___________<
    **กอดดดดดดดดดดดดดดดดดด**

    บอกตามตรงนะคะ....  ตอนนี้เป็นตอนที่ซอฟที่สุดเท่าที่เคยอ่านเรื่องนี้มาเลยอะ 55555
    เหมือนมันยังเนิบๆ ไม่มีอะไรมากมาย ~~~ แต่หน่วงกับบางคำพูดมาก!
    คู่คยูเฮและดูดราม่าแน่นอนอะ! กลิ่นโชยมาเลย
    สงสารพี่ทงเฮ... เปนคนผิดแบบจำยอม U_____U
    แต่ไม่เปนไรหรอก มั่นใจว่าสักวันคยูต้องเข้าใจ....

    ส่วนคู่หลักนี่สิ -..-  ท่าทางอาการจะหนัก...
    ยังนึกไม่ออกจริงๆว่าจะจะลงตัวยังไง? หรือไม่ลง? -___-
    ไม่เอานะๆๆๆ ก็อยากให้ลงตัวนะ... ถึงจะรักกันแบบเจ็บๆ
    แต่ก็เชียร์มาตลอดนะ 55555+
    แต่ว่าลองดูๆแล้ว... วอนก็แค่รักในเงาของอึนฮยอกสินะ...
    สุดท้าย... อี ฮยอกแจก็ไม่เหลือไคอีกตามมเคย U______U
    แต่ก็นะ ต้องุล้นก่อนไป  อะไรมันก้อเกิดขึ้นได้เนอะ อิอิ

    อึนฮยอก... คนนี้ไม่พูดถึงไม่ได้... กุญแจสำคัญ...
    ดันไปหลงลูกเค้าแบบนั้น ถ้าได้เจอหน้าพ่อมาจริงๆแล้วจะซึ้ง *____*
    เอาเถอะ.... อยากให้เจอกับคิบอมสักที... เราสงสารคิบอมที่สุดในเรื่อง...
    เพราะเปนคนเดียวที่แายเดีย่วตอลดมาหลายตอนแล้ว 5555+

    เอาเปนว่าไรเตอร์สู้ๆนะค่ะ สอบก็ขอให้ผ่านทุกวิชาเลยนะ ^^
    เราก็ใกล้จะสอบเช่นกัน สุ้ๆค่ะ !
    #718
    0