ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 33 : -1-[Begin ROSE SIN]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,259
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    11 ม.ค. 55

Title :: ROSE SIN

Author :: chamachu
Type :: Romantic Drama.
Rate :: PG – 13


ROSE SIN.

 

สายลมที่พัดเอื่อยๆทำให้คนที่เดินเล่นอยู่ริมน้ำรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น ชุดกราด์วที่สวมใส่ถูกถอดออกชั่วขณะ ร่างเล็กเดินลากเท้าไปเลือบลำคลอง ก่อนจะหยุดลงเมื่อเห็นอะไรบางอย่าง ดวงตาสีดำขลับเบิกกว้างพร้อมอุทานในลำคอ เจ้าตัวรีบวิ่งตรงเข้าไปหาสิ่งนั้นอย่างรวดเร็ว

.

.

.

5 ปีต่อมา

เครื่องบินส่วนตัวเคลื่อนที่อย่างยิ่งใหญ่ไปบนท้องฟ้ายามราตรีที่ดำมืด ร่างบอบบางเอนศีรษะพิงขอบหน้าต่าง ขณะที่มือเรียวยังประคองแก้วไวน์ไว้ไม่ยอมปล่อย

“รางวัล...ชนะเลิศอย่างนั้นเหรอ”เรียวปากอิ่มพึมพำเสียงแผ่วเบา ตวัดตามองร่างเล็กที่นั่งตัวสั่นเงอะงะอยู่ตรงข้าม ครานี้ดวงตาสีอำพันหรี่ลงอย่างร้ายกาจ

“นายอ่อนข้อให้พวกมันหรือยังไง!? ห๊า!!!?

สาด!!

หยาดไวน์ปะทะหน้าขาวของนักออกแบบมือหนึ่ง ควอน จียงนั่งตัวสั่นงกๆ ขณะที่เจ้านายของเขายังเอ่ยถามต่อด้วยเสียงเกรี้ยวกราด

“เห็นว่าตัวเองได้รางวัลชนะเลิศมาตลอดสี่ปีที่ผ่านมาเลยย่ามใจหรือยังไง!? หรือว่านายไม่เกรงกลัวคำสั่งของฉันแล้วไม่ทราบ!!?

“ไม่จริงนะครับเจ้านาย...”จียงเอ่ยเสียงสั่น ทำคอย่น “...ก็เจ้านายสั่งว่าห้ามแพ้ ไม่ได้สั่งว่าเสมอไม่ได้นี่ครับ”

“ฉันสั่งนายว่าห้ามแพ้ ก็คือคำสั่งว่าต้องชนะ!!

มือที่กำลังจะขว้างแก้วเนื้องามใส่อีกฝ่ายต้องหยุดกลางอากาศ ดวงตาสีอำพันตวัดมองร่างสูงที่เอื้อมมือมาหยุดมือเขาไว ดวงตาสีดำนั้นเย็นเยียบ

“ใจเย็นก่อนฮยอกแจ...”เจ้าของดวงตาสีดำขลับเอ่ยเสียงราบเรียบ “...ควอน จียงทำสุดฝีมือในทุกงาน นายเองก็รู้ไม่ใช่เหรอ”

อี ฮยอกแจเม้มปากแน่น ก่อนจะกระชากมือของตนกลับมา

“นายเองก็รู้ว่าฉันไม่ชอบการพ่ายแพ้คิบอม ไม่ว่าโรสมาร์คจะลงงานประกวดงานไหม...ต้องไม่มีคำว่าแพ้ เสมอ หรืออะไรก็ตามที่ไม่ใช่คำว่าที่หนึ่ง นายก็เห็นใช่ไหมว่าคู่แข่งที่ได้อันดับหนึ่งเหมือนเรามันคือบริษัทอะไร”

“รู้สิ...”ดวงตาของคิบอมเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง “...มันคือคนที่เคยถูกนายผลักลงจากเหวมาแล้วครั้งหนึ่ง”

“ไลอ้อนจิวเวอร์รี่...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงกร้าว บีบแก้วไวน์ในมือจนมันแตกกระจาย “...สิงโตที่ถูกผลักตกลงจากเหว...ฉันไม่นึกว่ามันจะปีนหน้าผากลับขึ้นมาอีกได้เร็วขนาดนี้”

“งั้นมันก็น่าดีใจไม่ใช่เหรอที่โรสมาร์คจะได้เจอคู่แข่งที่คู่ควรอีกครั้ง...”คิบอมเอ่ยพร้อมขยับยิ้มร้าย “...นายมีโอกาสที่จะสร้างผลงานอีกครั้ง และคราวนี้หากนายชนะไลอ้อนจิวเวอร์รี่ได้ ก็จะไม่มีใครกังขาในตัวนายในฐานะประธานบริษัทอีกแล้ว”

“น่ากลัวว่ามันจะไม่ง่ายขนาดนั้น...”ฮยอกแจเบือนสายตามาที่อีกคนที่นั่งอยู่อีกมุมนึงของเครื่อง “...หรือนายว่ายังไงทงเฮ”

ร่างบางในชุดสูทไหวตัวช้าๆ ก่อนตอบเสียงราบเรียบ

“ฉันรู้จักรองประธานของบริษัทนั่นดี คยูฮยอนไม่มีวันยอมล้มลงอีกครั้งแน่ๆ...”ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนไหววูบเมื่อพูดถึงตอนนี้ “...นายพูดถูก...เขากลายมาเป็นหมาป่าเต็มตัว”

“ฟังแล้วน่าชื่นใจจริงๆ”ฮยอกแจหัวเราะออกมาเบาๆ หรี่ตามองควอน จียงที่ตัวสั่นเทิ้ม เอ่ยเสียงหวาน “...นายพร้อมจะรับมือ...ชเว ซึงฮยอนคนใหม่หรือเปล่าเล่า”

“ต่อให้ชเว ซึงฮยอนมีเป็นร้อยคน...ผมจะไม่มีวันยอมเสมอหรือแพ้มันซ้ำสอง”จียงเอ่ยเสียงมุ่งมั่น ก่อนจะฉีกยิ้มหวานเอาใจอีกฝ่าย ชูสองนิ้ว “...งานนี้ผมสู้ตาย”

“ดี...”ฮยอกแจยกขาขึ้นไขว่ห้าง หรี่ตามองหมู่ดาวในความมืด

 

“...ฉันเองก็ชักคิดถึงแกเหมือนกัน ชเว ซีวอน”

 

**

 

 

**

 

ประตูที่เปิดออกโดยไม่มีการขออนุญาตทำให้คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้นวมตวัดตาดุใส่หนุ่มรุ่นน้องที่ยิ้มเผล่ ชายหนุ่มร่างสูงเดินเข้ามาเอนตัวพิงโต๊ะทำงานของท่านประธานเพียงเล็กน้อย ก่อนจะยื่นแฟ้มสีแดงเลือดหมูให้อีกฝ่ายพร้อมยิ้มเผล่ออกมาอย่างชอบใจ

“ข่าวดี! สิงโตคำรามแห่งภาคตะวันออกคืนชีพแล้ว...แต่ทำไมทำหน้าบูดอย่างนั้นล่ะครับท่านประธานชเว”ผู้บริหารหนุ่มคนใหม่เอียงคออย่างสงสัย กับหน้าหล่อๆที่เริ่มจะบึ้งตึงของท่านประธานใหญ่แห่งบริษัทอัญมณีชื่อดังแห่งภาคตะวันออก ชเว ซีวอนยังมองหนุ่มรุ่นน้องด้วยสายตาดุๆ

“นายควรหัดเคาะประตูซะบ้างนะชางมิน”

ชิม ชางมิน...ผู้ไม่แยแสต่อคนทั้งโลกไหวไหล่ แล้วตอบชัดถ้อยชัดคำ “ไม่จำเป็น”

คำตอบนั้นทำเอาคนเป็นพี่หัวคิ้วกระตุกกึกด้วยความไม่พอใจอยู่ชั่วครู่ ชายหนุ่มผิวสีน้ำผึ้งจิ้มนิ้วมาที่กระดาษจดหมายสีขาวพร้อมทำตาโตอย่างตื่นเต้น

“ที่หนึ่งเชียวนะ ที่หนึ่งเชียวนะครับพี่! ดูสิว่าเราเพิ่งจะคว้าที่หนึ่งมาในรอบห้าปีหลังจากที่ปล่อยให้พวกโรสมาร์คมันเอาตำแหน่งนี้ไปนอนกกอยู่คนเดียว ตอนนี้คนทั้งบริษัทต่างก็ตื่นเต้นจนผมไม่คิดอยากจะเคาะประตูเข้ามาในห้องของพี่เพื่อแจ้งข่าวแล้ว”

“ปกตินายก็ไม่คิดจะเคาะอยู่แล้ว”

“เอาน่า ที่อยากจะบอกก็คือเราได้ที่หนึ่งเลยนะพี่ พี่จะไม่ตื่นเต้นดีใจหน่อยเหรอ?”เค้าหน้าคมขมวดมุ่น ก่อนจะบ่นกระปอดกระแปดออกมาเบาๆ “...พี่น้องตระกูลนี้มันเป็นเหมือนกันหมดไหมนะ ได้ที่หนึ่งแล้วไม่ยักจะดีใจน่ะ”

“นายก็ดูสิว่าเราได้ที่หนึ่งพร้อมกับใคร นี่เรายังไม่ได้มันมาแบบลอยลำนะ โรสมาร์คก็ได้ที่หนึ่ง...แล้วแบบนี้นายจะให้พี่กับคยูฮยอนดีใจพร้อมกับนายอย่างนั้นเหรอ?

“แต่ยังไงผมก็ดีใจนี่ เขาลือกันว่าประธานของโรสมาร์คจะบินมาจากแอลเอเพื่อรับรางวัลนี้โดยเฉพาะ จะได้เห็นกันสักทีว่าไอ้รูปร่างหน้าตาของพวกโรสมาร์คที่เคยเกือบทำให้ไลอ้อนจิวเวอร์รี่ของเราต้องปิดตัวไปน่ะมันเป็นยังไง พี่กับคยูฮยอนยังไม่เคยเล่าให้ผมฟังเลยนะว่าพวกโรสมาร์คน่ะ...มันเป็นยังไง”

“แล้วทำไมนายไม่ลองไปถามคยูฮยอนดูล่ะ เขาเองก็ให้คำตอบกับนายได้นี่”

“ก็พอผมพูดถึงผู้บริหารโรสมาร์ค หมอนั่นก็ทำท่าจะใบ้กินแถมเมากระทันหันโดยไม่ทราบสาเหตุอีกต่างหาก ซึงฮยอนก็เบือนหน้าหนีลูกเดียว แล้วผมจะไปเอาความจากใครกันล่ะครับพี่ ตกลงพวกโรสมาร์คนี่ร้ายกาจมากเลยอย่างนั้นเหรอ”

“ไม่รู้สิ ของแบบนี้นายต้องเจอกับตัวเอง พี่เองก็อธิบายไม่ค่อยถูก”

“อีกแล้ว! ตกลงพวกพี่จะปล่อยให้คนหล่องงเต็กอยู่คนเดียวเลยใช่มั้ยเนี่ย!?

“เดี๋ยวพอนายเจอเจ้าพวกโรสมาร์ค นายก็หายงงเองนั่นแหละ แต่ขอบอกไว้ก่อนนะชิม ชางมิน...ว่าพอนายเจอกับพวกเขาแล้วน่ะ”

ร่างสูงของประธานบริษัทไลอ้อนจิวเวอร์รี่เอ่ยเสียงเรียบเย็นจนคนฟังต้องกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว

 

“...นายอาจจะไม่อยากเจอเจ้าพวกนั้นอีกเลยก็เป็นไปได้ โดยเฉพาะประธานใหญ่แห่งโรสมาร์ค”

 

**

 

เสียงพูดคุยที่ดังกระหึ่ม พร้อมกับเสียงรัวชัตเตอร์ของสื่อมวลชนทำเอาหลายคนที่ไม่เคยมาอาจจะหน้ามืดและตาลาย หากไม่ใช่กับคนที่เข้าสังคมเก่งเหมือนคนสามคนที่ได้รับเชิญมาเพื่อรับรางวัลการประกวดอัญมณีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งประเทศเกาหลี ทันทีที่เจ้าของแหวนลายกุหลาบและผู้บริหารระดับสูงคู่ใจทั้งสองก้าวลงพรมแดง เหล่านักข่าวก็กันรุมล้อมราวคนสามคนเป็นอาหารอันโอชะ

ร่างบอบบางในชุดสูทสีดำแลดูลึกลับทำเพียงปรายตามองเหล่านักข่าวพร้อมดวงตาสีอำพันที่เย็นเยียบ เพียงแค่นั้นเหล่าเหยี่ยวข่าวทั้งหลายแหล่ต่างก็พากันลังเล บวกกับบุคลิกที่เย็นชาของผู้บริหารอีกสองคนที่ตามหลังมาก็ทำให้ไม่มีนักข่าวคนไหนกล้าพอจะเข้าใกล้ ทำให้ดอกกุหลาบร้ายแห่งภาคตะวันตกได้ก้าวเข้างานไปอย่างสง่าผ่าเผยและไร้สิ่งกวนใจ

“นี่เหรอ...คนของโรสมาร์ค”

เสียงทุ้มที่พึมพำอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลทำเอาดวงตาสีอำพันคมกริบเบือนไปมอง ร่างสูงผิวสีน้ำผึ้งของชายหนุ่มในชุดสูทแปลกหน้าทำเอาคิ้วบางเลิกขึ้นสูง

“ชิม ชางมิน...”

คิบอมทวนชื่อของคนอุทานให้ได้ยินกันถ้วนหน้า ชางมินไหวตัวไม่คาดคิดว่าอีกคนจะรู้จักชื่อของตน เขาพินิจหนุ่มมาดนิ่งข้างร่างบอบบางของประธานบริษัทคู่แข่งอีกครั้ง ไม่อยากจะเชื่อว่าคนของโรสมาร์คในตำแหน่งสูงๆจะรู้จักเขาที่เพิ่งจะเข้ามาบริหารไลอ้อนจิวเวอร์รี่ได้เพียงไม่กี่ปี แถมยังอยู่ในตำแหน่งที่ค่อนข้างลับตาผู้คนไม่เหมือนซีวอนและคยูฮยอนซะด้วย

“รู้จักเหรอคิบอม”ฮยอกแจถามคนข้างกายเสียงเบา

“ผู้บริหารของบริษัทไลอ้อนจิวเวอร์รี่คนใหม่ เขาทำงานอยู่ระดับเดียวกับนาย...ทงเฮ”

ดวงตาคมตวัดมองร่างบอบบางมาดนิ่งของอีกคน อี ทงเฮมอง คู่แข่ง ของตนเองแล้วดวงตาสีสนิมยิ่งเย็นเยียบเข้าไปอีก ชางมินต้องยิ้มให้เหล่า ศัตรูของบริษัท นึกโทษตัวเองที่ปลีกตัวมาจากชเว ซีวอนเพื่อมาแอบมองคู่แข่ง

“คนของไลอ้อนจิวเวอร์รี่คนใหม่อย่างนั้นเหรอ...” เสียงหวานๆของฮยอกแจที่ถามเขาทำเอาร่างสูงเกือบสะดุ้ง ประธานร่างบางเดินตรงมาหาผู้บริหารคนใหม่ ยิ้มยั่วพร้อมยกมือขึ้นแตะที่ปลายคางอีกฝ่ายแผ่วเบา “...ไม่เคยเห็นหน้า แต่ท่าทางจะเก่งไม่เบา ให้ฉันเดา...เพราะมีเธอสินะ ไลอ้อนจิวเวอร์รี่ถึงมีวันนี้ได้อีกครั้ง”

“มะ...ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ”ชางมินหลบสายตาสีอำพันที่แพรวพราวคู่นั้น มันช่างคมวาวแข่งกับเครื่องเพชรที่รายล้อมรอบตัวเขาเหลือเกิน

“เธอเองก็มาเพื่อรับรางวัลด้วยสินะ...”ฮยอกแจชักมือกลับมาแตะที่ริมฝีปากของตนเองอย่างน่ารัก ก่อนจะยิ้มหวานอีกครั้ง แววตาเหมือนเสียดายนัก “...น่าเสียดายที่เวลาในคืนนี้ของเรามีไม่มากนัก และท่านประธานของเธอเองก็คงไม่อยากเห็นเธอมาเสวนากับฉันสักเท่าไหร่ ถ้ายังไง...ไว้โอกาสหน้าเราค่อยมาหาที่สงบๆทำความรู้จักกันสักหน่อย เพราะเราคงจะได้เจอกันบ่อยขึ้น...ชิม ชางมิน”

ร่างสูงมองคนตัวเล็กที่ลากปลายนิ้วผ่านอกแกร่งของเขาไปพร้อมๆกับอ้าปากค้าง ใครจะไปเชื่อว่าร่างบอบบางน่าทะนุถนอมแบบนั้นจะเป็นคนที่ทำให้ชเว ซีวอนถึงกับล่มจมมาแล้วครั้งหนึ่ง

“บร๊ะเจ้า...ไอ้ที่บอกว่าน่ากลัวมันเป็นอย่างนี้นี่เอง!

 

**

 

ดวงตาสีดำขลับไล้มองเครื่องเพชรที่ถูกส่งเข้าประกวดในตู้โชว์แต่ละชิ้น ก่อนจะมาสะดุดลงที่งานประกวดของไลอ้อนจิวเวอร์รี่ คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูง ก่อนจะเม้มปากแน่นแล้วขยับรอยยิ้มของตนเองออกมา

ไม่แปลก...ที่งานนี้ไลอ้อนจิวเวอร์รี่จะเทียบรัศมีโรสมาร์คของพวกเขาได้ เพราะในขณะที่งานของโรสมาร์คมีความนุ่มนวลและอ่อนหวานผสานกันได้อย่างกลมกลืน งานของไลอ้อนจิวเวอร์รี่เองก็มีความหนักแน่นแลดูทนทาน หากก็แฝงไว้ด้วยความน่าหลงใหล

คิบอมยกปลายนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากของตนเองอย่างครุ่นคิด...ท่าทางเขาคงจ้องให้ควอน จียงเรียนรู้ในเรื่องเครื่องประดับของบุรุษให้มากซะแล้ว

“คิม คิบอม...”เสียงของใครบางคนที่ดังอยู่ข้างหลังทำให้ชายหนุ่มที่ยามนี้เป็นถึงรองประธานแห่งโรสมาร์คแทนพี่ชายเบือนหน้ากลับไปมอง ก่อนที่ดวงตาของเจ้าของชื่อจะเย็นเยียบยิ่งกว่าครั้งไหน ขณะที่ริมฝีปากของประธานใหญ่แห่งไลอ้อนจิวเวอร์รี่เม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง

“...ผมนึกว่าจะไม่ได้เจอคุณในงานนี้ซะอีก เห็นคุณไม่ชอบเข้าสังคม”

“งานนี้เป็นงานใหญ่ แม้ผมจะเกลียดการเข้าสังคมมากแค่ไหนก็จำเป็นต้องมาในฐานะรองประธานของโรสมาร์คครับ คุณชเว ซีวอน”ดวงตาสีดำคมกริบเหลือบแลไปยังผู้ชายที่มีตำแหน่งใหญ่กว่า ก่อนจะหันมาจับจ้องเครื่องเพชรในกรอบแก้วเหมือนไม่อยากจะเสวนาด้วยสักเท่าไหร่นัก

กิริยาเย็นชาเช่นนั้นทำให้ซีวอนถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงนุ่มขณะที่มองอีกคนด้วยความจริงใจ

“หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น...”มือของคิบอมกำแน่นขึ้น ขณะที่ดวงตาคู่คมไหววูบ “...คนที่ผมอยากจะขอโทษมากที่สุดก็คือคุณ ผมไม่นึกว่าคุณกับอึนฮยอกจะ...”

“พอเถอะครับ เพราะไม่ว่าคุณจะพูดยังไง...”คิบอมเบือนหน้ากลับมามองอีกคนด้วยดวงตาแดงก่ำที่แข็งกร้าว “...ผมก็ไม่สามารถรับคำขอโทษจากคุณได้หรอก เพราะคุณ...ได้พรากสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของผมไป ซึ่งมันไม่ยุติธรรมเลย”

“ผมอยากให้คุณรู้ไว้...”ซีวอนเอ่ยเสียงอ่อน ขณะที่ดวงตาแดงก่ำไม่แพ้กัน “...ผมเองก็เสียใจไม่น้อยไปกว่าคุณ”

คิม คิบอมยิ้มเยาะเหมือนอยากจะหัวเราะออกมา มองอีกคนด้วยความจงชัง เขาส่ายหน้าช้าๆ

“ไม่...คุณซีวอน มันไม่เหมือนกัน คุณแค่ต้องการครอบครองอึนฮยอกด้วยความเห็นแก่ตัวของคุณ แต่สำหรับผม...ผมรักเขาด้วยความจริงใจ และเราเองก็กำลังจะแต่งงานกัน...”

ซีวอนหลุบตาลงมองแหวนเพชรที่ยังประดับนิ้วของอีกฝ่ายอยู่ เขากัดริมฝีปากของตนแน่นด้วยความรู้สึกผิด เสียงของคิบอมเริ่มสั่นเครือ ไม่ทราบว่าเป็นเพราะความกรุ่นโกรธหรือว่าอย่างอื่น

“...ผมไม่สามารถอภัยให้คุณได้ เช่นเดียวกับที่เขาไม่มีวันกลับมาหา เรา เพราะฉะนั้นคุณอย่าพยายามจะดีกว่า ไม่ว่ายังไงคุณก็คือศัตรูที่ไม่มีวันกลายมาเป็นมิตรของผมได้อยู่วันยังค่ำ และผมกับฮยอกแจก็จะไม่มีวันยอมให้ไลอ้อนจิวเวอร์รี่มีวันนี้ได้อีกเป็นครั้งที่สอง เหมือนกับที่เราไม่มีวันยกโทษให้กับคุณ”

คิบอมเอ่ยจบก็เดินจากไป ทิ้งให้ใครอีกคนนึงจมดิ่งเข้าไปในห้วงความรู้สึกของตนเอง ซีวอนหลุบตาลงมองฝ่ามือของตนเองที่เขาใช้มันไขว่าคว้าสิ่งที่ตนเองต้องการอย่างแสนเห็นแก่ตัว ก่อนจะกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อและเรียกเลือด

ริมฝีปากเรียวต้องหยักเป็นรอยยิ้มการค้าเมื่อเห็นว่าเจ้าภาพของงานกำลังเดินมาทักทายเขา

“คุณซีวอน...”ชายร่างท้วมยิ้มจนตาหยีเมื่อเข้ามาทักทายชายหนุ่มที่เปรียบเสมือนราชสีห์แห่งวงการอัญมณี “...ไม่ได้เจอกันนานเลยนะฮะ มาสิครับ...ผมอยากพาคุณไปรู้จักคนอื่นๆในงาน เห็นว่าห่างหายจากงานนี้ไปนานอยู่เหมือนกันนี่น่า”

“ขอบคุณครับคุณชิน”ร่างสูงตอบรับไมตรีนั่นพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะชะงักเมื่อรู้สึกเหมือนว่าตนเองได้หลงลืมสิ่งที่สำคัญไปบางอย่าง

 

“มินโฮ?”

 

**

 

แรงยื้อที่ชายเสื้อทำเอาเจ้าของดวงตาสีอำพันที่กำลังก้มๆเงยๆพินิจเครื่องประดับชิ้นเอกของบริษัทคู่แข่งต่างๆอยู่ต้องเหลียวมอง ก่อนฮยอกแจจะต้องกระพริบตาถี่ด้วยความงุนงงกับเด็กผู้ชายอายุไม่น่าจะเกินห้าขวบที่กำเสื้อสูทสีขาวของเขาไว้แน่น ขณะที่ดวงตาสีดำขลับคู่โศกสวยนั้นกำลังรื้นน้ำตาจนดวงตาพราวระยับ เรียวปากจิ้มลิ้มแดงเรื่อนั่นเบะออกเหมือนจวนเจียนจะร้องไห้เต็มแก่แล้ว

ฮยอกแจหันซ้ายหันขวา พอไม่เห็นใครที่น่าจะเป็นแม่หรือพ่อของเด็กได้เขาก็ต้องหันมาย่อเข่าลงถามอยากแปลกใจ

“หนูมาจากไหนเนี่ย”

โผล๊วะ...

น้ำตาใสๆล่วงทันทีที่ได้ยินคำถามเล่นเอาคนถามถึงกับเหงื่อตก มือเล็กเอื้อมมาจับหมับที่แขนเสื้อเขาไว้แน่น ขณะที่เสียงสะอื้นรอดมาจากเรียวปากน่ารัก ฮยอกแจล่ะแทบเอามือกุมขมับเมื่อคนรอบข้างเริ่มหันมองอย่างสงสัย

“หนูหลงทางกับพ่อแม่เหรอ”

แง้~

คราวนี้ฮยอกแจอยากจะเอาหัวโขกขอบโต๊ะ เสียงของเด็กน้อยแผดลั่นจนหลายคนหันมามองเขาด้วยสายตาคาดโทษและเหมือนๆจะบอกให้เขารับผิดชอบเด็กผู้ชายด้วยน้อยใส่สูทขาวน่ารักที่กำลังร้องไห้จ้าอยู่ตรงนั้น

“มะ...”คนไม่เคยปลอบเด็กหรือใครมือสั่น ลูบบ่าลูบหลังเด็กน้อยที่ร้องไห้จ้าอยู่ตรงหน้าอย่างกระวนกระวาย “...ไม่ร้องๆๆนะ เดี๋ยวอาให้ลูกกวาดไปอมเอาไหม”

เจ้าตัวรีบควักเอาลูกอมที่ให้รสชาติชุ่มคอที่พกติดตัวเสมอออกจากกระเป๋า เล่นเอาเด็กน้อยที่เหลือบเห็นลูกอมชะงักกึก ก่อนมือป้อมๆจะคว้ามันแกะห่อและใส่ปากทันทีที่อีกคนยื่นให้ ฮยอกแจอยากจะปาดเหงื่อเมื่อเสียงร้องนั่นเงียบไปแล้ว หากก็ยังมีเสียงสะอื้นที่ดังมาให้ได้ยินอยู่แว่วๆไม่ขาดสาย

“พ่อแม่หนูอยู่ไหนล่ะ”

แพขนตาที่ทั้งดกและหนาพรางไปด้วยน้ำตานั่นกระพริบถี่ ก่อนที่ปากเล็กจะเบะออกอีกครั้ง ทั้งๆที่แก้มก็ตุ่ยไปข้างเพราะลูกอมรสหวานที่อยู่ในปาก

“อาป้า...ฮือ...”

เจ้าตัวเล็กเรียกหาพ่อก่อนจะร้องไห้ออกมาเสียงเบา ฮยอกแจยกผ้าเช็ดหน้าให้เจ้าหนูเอาไว้เช็ดแก้มอมชมพูที่เปียกชุ่ม ขณะที่ตัวเองทำหน้าเซ็งโลก นึกคาดโทษพ่อของเจ้าหนูนี่ไว้ในใจเบาๆ พาลูกเล็กมาเที่ยวงานแบบนี้แล้วยังละเลยปล่อยให้ลูกหลงทางอีก เป็นพ่อคนแบบไหนกันวะ ฮยอกแจมองคนที่ดูท่าจะไม่ยอมหยุดร้องง่ายๆ ก่อนเผยอยิ้มออกมาเมื่อคิดหาทางออกจนเจอ

อุ้มเจ้าหนูนี่ไปหาประชาสัมพันธ์แล้วกัน

“มานี่...ขออาอุ้มหน่อยนะ เดี๋ยวจะพาไปหาพ่อ”เจ้าตัวว่าพลางกางแขนให้เด็กน้อยที่ใสซื่อเคลื่อนตัวเข้าหา ก่อนจะช้อนร่างนุ่มนิ่มขึ้นมาจากพื้น หากพอเจ้าตัวเล็กหันหน้าเข้าหลังเขา เด็กน้อยปริศนาก็ร้องออกมาดังๆพร้อมดิ้นโดยแรง

“อาป้า!!

“มินโฮ!!

ฮยอกแจชะงักกึก ก่อนจะวางร่างนั้นลงหากยังไม่ทันปล่อยมือ ดวงตาสีอำพันที่เหลือบไปเห็นร่างสูงที่เดินแกมวิ่งเข้ามาอย่างร้อนใจก็ถึงกับเบิกกว้าง ชเว ซีวอนชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นเต็มตาว่าลูกชายที่หายไปของตนเองอยู่ในอ้อมแขนของใคร

“ลูก...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงสั่น ขณะที่ยังไม่ยอมปล่อยให้เด็กน้อยวิ่งไปหาพ่อของตนเองดั่งใจ “...นายเหรอ?

ซีวอนนิ่งงัน มองร่างเล็กๆที่ยังอยู่ในอ้อมแขนของศัตรูตัวฉกาจอย่างห่วงหา เขาหันมาจับจ้องอี ฮยอกแจด้วยดวงตาหนักแน่นและไม่เป็นมิตร

“ใช่”

ฮยอกแจชะงัก ก่อนจะตวัดสายตากลับมาที่ร่างเล็กที่อยู่ในวงแขน คราวนี้มือเรียวบังคับดวงหน้าของเด็กน้อยให้หันมาสบตาและจับจ้องอย่างพินิจ เค้าโครงหน้าน่ารักนั่นเหมือนกับใครบางคนไม่มีผิด...ผู้หญิงคนนั้น เด็กน้อยที่อยู่ในวงแขนของชายหนุ่มร่างบางเบะปากด้วยความกลัวเมื่อสบดวงตาสีอำพันที่แข็งกร้าวขึ้นเรื่อยๆ แขนเล็กพกช้ำและคงเป็นจ้ำเพราะแรงบีบจากมือบางที่กำมันอยู่ ชเว มินโฮตวัดสายตาไปขอความช่วยเหลือจากบิดาที่อยู่ไม่ห่าง ซึ่งซีวอนก็เดินมาประชิดอีกคนพร้อมเอ่ยเสียงเย็น

“ปล่อยลูกชายของผมซะ...อี ฮยอกแจ”

คำสั่งราบเรียบทำเอาเรียวปากอิ่มบิดเป็นรอยยิ้มเยาะ ฮยอกแจยอมคลายมือของตนแต่โดยดี เด็กตัวเล็กสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมก่อนจะวิ่งไปเกาะขาและหลบหลังผู้เป็นพ่อ ดวงตาสีดำตวัดมามองชายหนุ่มร่างบางอย่างกล้าๆกลัวๆ

ฮยอกแจหยัดตัวลุกขึ้นยืน ตวัดตามองเด็กน้อยที่เอาตนเองหลับหลังบิดาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาเงยหน้าขึ้นมองดวงหน้าเคร่งเครียดของศัตรูตัวฉกาจ ก่อนเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

“ชื่อชเว...มินโฮ? อย่างนั้นเหรอ?

ชเว ซีอนเม้มปากแน่นเมื่อเห็นสายตาเช่นนั้นจากประธานใหญ่แห่งโรสมาร์ค ร่าง้วมของผู้จัดงานการประกวดเดินแกมวิ่งเข้ามาหาคนทั้งสองพร้อมถามซีวอนเสียงรัวเร็ว

“เจอลูกชายแล้วสินะครับคุณซีวอน อ้าว! คุณฮยอกแจก็อยู่ด้วยเหรอ!?

ดวงตาหยีหันมามองร่างของประธานแห่งโรสมาร์คที่มองกลับพร้อมรอยยิ้มบาง ก่อนที่เจ้าตัวจะรีบทำหน้าที่ตามีตนเสนอ

“คุณซีวอนครับ นี่คุณอี ฮยอกแจเป็นประธานบริษัทโรสมาร์ค คุณเคยได้ยินชื่อบริษัทอัญมณีรายยักษ์ของโลกใช่มั้ยครับ?

“ผมได้ยินครับ และ เรา ก็รู้จักกันเป็น อย่างดี ด้วย ถูกไหมฮะ คุณฮยอกแจ?

อี ฮยอกแจไม่ตอบ หากก็วาดยิ้มออกมาขณะที่ดวงตาเริ่มแข็งกร้าวขึ้นเรื่อยๆ ผู้จัดการชินเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเล็กลีบลงเรื่อยๆเมื่ออยู่เป็นตัวกลางสำหรับสองผู้ยิ่งใหญ่ เหมือนมองเสือกับสิงห์ที่กำลังปะทะกันยังไงอย่างนั้น

“ลูกชายของนาย...”ฮยอกแจหลุบตามองร่างเล็กที่ตัวสั่นเทิ้มแอบอยู่หลังของบิดา “...น่าสงสารเนอะที่ต้องกำพร้าแม่ตั้งแต่เล็ก”

จุดบางอย่างในดวงตาคมกริบของชเว ซีวอนทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียดมากยิ่งขึ้น ขณะที่คนอื่นๆเริ่มหันมามองคนสองคนที่ถือเป็นจุดเด่นของงาน ผู้บริหารของทั้งสองบริษัทต่างไหวตัวเหมือนเตรียมปกป้องประธานของตนอยู่ทุกเมื่อ

“ขอบคุณที่ให้ความเอ็นดูลูกชายผม แล้วก็ขอโทษนะครับ...”ชเว ซีวอนเหยียดรอยยิ้มที่มุมปากให้อีกคน “...ที่ผมไม่ได้ไปร่วมงานศพน้องชายของคุณน่ะ”

รอยยิ้มอี ฮยอกแจเปลี่ยนไปแทบจะทันที ร่างบางต้องพยายามยื้อตัวเองไม่ให้เผลอตวัดมือไปตบหน้าของอีกฝ่าย ขณะที่เหล่านักข่าวเริ่มกรูกันเข้ามาเก็บภาพการทักทายกันของเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่ทั้งสอง ผู้จัดการของงานรีบเอ่ยเหมือนกลัวว่าจะเกิดเรื่อง

“ตะ...ตอนนี้ผมว่าจวนจะได้เวลาขึ้นไปรับรางวัลแล้วนะครับ เชิญพวกคุณไปที่เวทีจะดีกว่า”

คนฟังสบตากันเพียงครู่ ก่อนจะก้าวถอยห่างออกจากกันและเดินไปยังคนของตน ซีวอนก้มลงช้อนร่างของลูกชายมากอดแล้วเอ่ยปลอบขวัญเบาๆ ก่อนจะส่งให้ชิม ชางมินที่เอื้อมมือมารับ ดวงตาคู่คมสะดุดลงที่ผ้าเช็ดหน้าสีน้ำทะเลที่ไม่ใช่ของฝ่ายเขา ร่างสูงเดินขึ้นเวทีไปรับรางวัลในค่ำคืนนี้อย่างเงียบๆ

ดวงตาสีดำขลับสบดวงตาสีอำพันของฝ่ายตรงข้ามอีกครั้ง เมื่อในมือจับรางวัลอันเดียวกัน ฮยอกแจยิ้มเยาะก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน

“ลูกสิงโตที่ถูกผลักตกหน้าผาในวันวาน มาวันนี้ได้กลายเป็นราชสีห์เต็มตัวแล้วสินะ ฉันล่ะกลัวจนตัวสั่นเลยเชียว”

ซีวอนขยับยิ้มเยาะให้อีกคน ก่อนยื่นหน้าเข้าไปกระซิบเบาๆที่ใบหูนิ่มของอีกฝ่าย คำพูดที่ทำให้ดวงตาของประธานบริษัทโรสมาร์คต้องเปลี่ยนไป

“ผมไม่เคยบอกคุณเหรอครับ ว่า...”

 

“...นกไนติงเกลคือนกที่เมื่อนำหนามกุหลาบมาปักอกแล้วจะสามารถร้องเพลงได้ไพเราะที่สุด”

 

**

 

“งานประกวดเป็นยังไงบ้าง”

เสียงถามดังมาจากคนที่นั่งเซ็นเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงาน ชิม ชางมินยักไหล่ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างร่าเริง

“ก็น่าตื่นเต้นดี แต่ที่ดีที่สุดก็คือ...ฉันได้ไปเจอพวกคนของโรสมาร์คด้วยแหละ”

คำพูดนั้นทำให้โจ คยูฮยอนต้องช้อนตาขึ้นมองเพื่อนรักของตนเองที่ถูกดึงตัวมาร่วมงาน ชางมินเลิกคิ้วสูงเมื่อเห็นอีกฝ่ายแค่นยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน

“แล้วสวยไหมล่ะ ประธานของโรสมาร์คน่ะ”คยูฮยอนเอามือมาประสานใต้คาง พร้อมมองอีกคนอย่างสนใจเหมือนเรื่องที่คุยนี้ช่างเป็นเรื่องสัพเพเหระ

“สวยสิ...”ชางมินพยักหน้า “...แต่ท่าทางร้ายน่าดู หูตานี่แพรวพราวราวกับแม่เสือสาวจ้องจะตะครุบเหยื่อแน่ะ”

“เขาเหมือนกุหลาบที่ซ่อนพิษร้ายและหนามแหลมไว้ใต้กลีบงามอันสวยสด ถ้าไม่ระวังให้ดีและเผลอไปแตะต้อง นายจะถูกมันตำมือ...และดิ้นทุรนทุรายอย่างน่าเวทนา”

“ท่าทางนายจะโดนมาแล้วสิ?

ชางมินเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างล้อเลียน คราวนี้มุมปากของคยูฮยอนยกยิ้มหาได้ยาก เพื่อนของเขาทำตาเจ้าเล่ห์เมื่อเอ่ย

“นายไม่มีทางรู้หรอกว่าสิ่งที่ฉันกับพี่เจอมันหนักหนา...กว่าที่นายจะนึก”

“อ่า...”ชางมินยกมือสองข้างขึ้นชูและโบกไปมา เจ้าตัวยิ้มหวาน “...ถ้าอย่างนั้นฉันไม่เล่นด้วยดีกว่า อี ฮยอกแจน่ะคงต้องปล่อยให้พี่ซีวอนเขาจัดการไป ส่วนคิม คิบอมก็คงต้องเป็นนายคนเดียวเท่านั้น ฉันขอเตรียมสู้รบปรบมือกับท่านผู้บริหารหน้าหวานคนนั้นจะดีกว่า ท่าจะรับมือด้วยง่ายที่สุดแล้วล่ะมั้ง”

ดวงตาของคยูฮยอนเปลี่ยนไปแทบจะทันที ชางมินชะงักมองอีกคนอย่างสงสัยว่าตนเอ่ยสิ่งใดผิดไป คยูฮยอนก้มลงรวบแฟ้มไว้เต็มสองมือ ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงราบเรียบ

“ชางมิน คนอย่างอี ทงเฮน่ะ...”

 

“...ความจริงแล้วเขาเป็นผู้ชายที่ร้ายกาจที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา”

 

**

จุดพลุฉลองโรสซิน - -// (ปังๆ)

ภาคต่อของโรสมาร์คที่ใครหลายคนรอคอย (มั้ง)

ภาคนี้จะมีพัฒนาการของตัวละครอย่างชัดเจนฮับ =w= อะไรที่ผิดพลาดพลั้งไปเมื่อยามโรสมาร์ค ไรเตอร์จะแก้ปมให้ทั้งหมด

แต่ตามสไตล์ ขอค่อยๆคลายให้คนอ่านตื่นเต้นนน -..-

ไม่งั้นเรื่องก็ไม่มีสีสันเนอะ =w=

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1717 HyukJewel (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 17:56
    จริงๆพี่วอนน่าโดนต่อยปากนะ
    พูดกับฮยอกแบบนี้ ทำไมเฬว
    #1,717
    0
  2. #920 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 14:02
    มาแล้วววว หลังจากอ่านโรสมาร์คจบก็ตามมาอ่านโรสซินต่อ 
    เปิดภาค2มาก็น่าติดตามซะแว้ว หุหุ ไลอ้อนจิวเวอรี่ ยืนหยัดขึ้นมาได้เหรอเนี่ย 
    จะเป็นยังไงต่อไปนะ
    #920
    0
  3. #880 วารีสวรรค์ ^-^ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 เมษายน 2555 / 21:58
    มาแล้วๆ มันส์อีกแล้ว
    #880
    0
  4. #830 [ChaPloy]SJ13 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 05:37
     โอ้ยย ฮยอกแจน่ารักมากนะตอนนี้ เรื่องราวเข้มข้นมาก
    #830
    0
  5. #782 Mhoomin (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 เมษายน 2555 / 00:38
    รู้เท่าทันกันแบบนี้สิมันส์!!
    #782
    0
  6. #679 ae snoopy (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2555 / 17:38


    สนุกตั้งแต่เริ่มต้นเลยอะ
    #679
    0
  7. #678 yepat@dD (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:33
    กลับมาแล้วสินะ
    #678
    0
  8. #677 กงกี้55+ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2555 / 16:16
    จะรอเรื่อยๆนะคร้าบ

    แบบว่า อ่านภาคที่แล้วตอนจบร้องไห้เลย

    เศร้าขนาดหนัก555สู้ๆนะไรเตอร์
    #677
    0
  9. #676 por (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2555 / 16:31
    แค่เปิดเรื่องมาก็สนุกแล้วค่า

    ดูแต่ละคนเติบโตขึ้นมากเลยนะเนี่ย

    #676
    0
  10. #675 ze_gusy club (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 มกราคม 2555 / 20:53
    รอติดตามตอนต่อไป ไรเตอร์สู้ๆๆนะค่ะ
    #675
    0
  11. #674 nooauan (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 มกราคม 2555 / 15:42
    รอติดตามตอนต่อไป ^^



    ขอบคุณไรเตอร์มากนะ ^^
    #674
    0
  12. #673 ฺฺBelieve in SJ_E.L.F (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 มกราคม 2555 / 20:24
    อยากอ่านต่อแล้วมาไวๆ
    แอบสงสารเฮอ่า TT
    อยากให้มาเจอกัน ๆ
    #673
    0
  13. #672 * [J]o[L]ee[P]op ,, ♥ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 มกราคม 2555 / 19:43
     กรีดร้องงงงง ภาค 2 ที่รอคอย >__<
    ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าแอบมาเฝ้ารอหลายวันมากกก
    นึกว่าไรเตอร์ลืมกันไปสะแล้ว >__< อิอิ

    เปิดตัวมาได้อารมณ์เช่นเคยนะคะ ><
    ว่าแต่... ฉากแรกสุดนั้นใช่อึนฮยอกป่าว??
    มีมาให้ลุ้นให้ทายกันตั้งแต่หัวเรื่องเลยนะคะ ><
    แต่อยากให้อึนฮยอกกลับมานะ อ่านแล้วสงสารคิบอม
    จากนิ่งอยู่แล้วตอนนี้นิ่งกว่าเดิมอีก...
    ฉงฉานนนนนน ~~~~

    ชางมินดูเหมือนกำลังจะเป้นเหยื่อรายต่อไป??
    แม่กุหลาบงามฉายแววความคมของหนามตั้งแต่แรกแบบนี้คงมันส์แน่ๆ
    แต่ว่าก็ว่า... ตอนเจอมินโฮฮยอกแจดูไม่มีพิษสงอะไรเลยนะ...
    แต่แบบ.. พอรู้ว่าเปนเลอืดเนื้อเชื้อไขใครเท่านั้นแหละ...
    อู้ววววววว ความดำมืดปกคลุมทันที...

    ชักอยากจะรู้เหมือนกันว่าสิงโตกับนกไนติงเกลใครจะอยู่จะไป
    เจอกันคราวนี้ไม่มีใึครยอมใครแน่ๆ 
    ไรเตอร์รีบๆกลับมาอัพนะคะ รออ่านใจจดจ่อเลยแหละ ><
    สู้ๆจา้


    #672
    0
  14. #671 wonhyukza (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มกราคม 2555 / 22:43
    รออัพต่อนะค่ะ

    จิตใต้สำนึก ฮยอกเเจ เป็นคนดี อยู่กับ มินโฮ น่ารักมากกกกกก

    มินโฮ เป็นสื่กลางรักระหว่าง วอนฮยอก นะจ๊ะ มินโฮ

    ถึงจะยังรู้สึกเกลียด วอน อยู่เถอะ อิอิ
    #671
    0
  15. #670 mamey71 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มกราคม 2555 / 22:30
    อ๊ากกดมันมากการกลับมาเจอกันอีกครั้งของเชวซีวอนและอีฮยอกแจ

    หลังจากนี้คงเริ่มมันมากขึ้น เพราะวอนของเราหายโง่แล้ว

    ฉลาดขึ้น ตอนนี้ฮยอกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล่้ำนะเนี่ย

    ถูกวอนย้อนกลับตลอดดด หนูมินโฮต้องช่วยเป็นสื่อกลางให้

    อาป้ากับฮยอกแจดีกันน้า แต่เราเข้าข้บงฮยอกอ่ะวอนยังไม่รู้

    ความจริงทั้งหมดเลยว่าฮยอกมาแก้แค้นทำไม

    ถ้าได้รู้ว่าน้องสาวให้คนไปข่มขืนฮยอก แล้วจะสลด
    #670
    0
  16. #669 phahae (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มกราคม 2555 / 00:45
    คยู
    ทุกวันนี้ด๊องยังมีเยือใยกะตัวเองเหมือนที่ตัวเองก็มีนะ
    แต่ทำไงอ่ะ
    เนอะ กลายเป็นศัตรูกันซะแล้ว
    ขอคู่นี้เถอะน๊าาาาา
    #669
    0
  17. #668 keroro (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มกราคม 2555 / 21:36
    Eunhyukไม่ตายแน่ๆ

    แต่ว่าใครเจออ่ะ

    kyuเข้าใจผิดนะด๊องไม่ร้ายหรอก
    #668
    0
  18. #667 moonoy68 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มกราคม 2555 / 20:32
    ถึงฮยอกจะร้ายแต่เราก็ยังอยู่ข้างฮยอก

    ถึงฝ่ายนู้นจะมี(ชาง)มินที่รักก็เถอะั

    มาแค่ตอนแรกความเกลียดวอนก็ไม่ได้ลดลงเลย

    อีตาวอนยังไม่คิดจะสำนึกบ้างเลยว่าตัวเองเป็นต้นเหตุทุกอย่าง
    #667
    0
  19. #666 HIPPOPOTAMUS (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มกราคม 2555 / 18:38

    ฉลองสอบเสร็จด้วยการเปิดตัวของ Rose Sin ฮยอกยังคงดูร้ายๆเหมือนเดิม

    มินโฮ น่ารักอ่ะ

    เเต่ตอนนี้สงสารจีนะ ฮยอกร้ายไปน๊าาาา จีเค้าตั้งใจที่สุดเเล้วล่ะ อิอิ

    #666
    0
  20. #665 sanphet (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มกราคม 2555 / 04:57
     กลับมาเจอกันอีกแล้วสินะ
    น่าสนุกจริงๆ
    แค่ฉากแรกก็น่าติดตามแล้ว
    #665
    0
  21. #664 geejajaa (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 มกราคม 2555 / 22:59
    วอนค่ะ รักวอนนะคะแต่ขออยู่ข้างฮยอกนะคะ
    ขอส่งกำลังใจให้วอนอยู่ห่างๆอย่างห่วงๆนะคะ
    #664
    0
  22. #663 littledolphin (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 มกราคม 2555 / 22:41
    แค่เริ่มเรื่องก็ทำท่าจะมันส์หยดติ๋งแล้วค่ะคู๊ณณณณณณณณณณณณณณณ ฮึฮึฮึ



    คงได้ต่อสู้กันเมามันส์ แต่ก็ยังคงสงสารทุกคนอยู่ดี



    ไม่ว่าจะเป็นชีวอน ฮยอกแจ คิบอม อึนฮยอก คยูฮยอน ทงเฮ



    แต่ที่สงสารที่สุดก็คือ มินโฮ เด็กตาดำๆ ที่ต้องมารับกรรมตั้งแต่ยังไม่ทันเกิดด้วยซ้ำ เฮ้ออออออ



    หวังว่า ฮยอกแจจะกลับใจ เลิกจองเวรซะที



    แต่ไม่ว่ายังไงก็จะติดตามต่อไปจ้า ไรเตอร์สู้ๆฮับ
    #663
    0
  23. #662 คนคุ้นเคย (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 มกราคม 2555 / 22:33
    วอนถึงแกจะน่าสงสารเเต่แกทำตัวเองอะ ยังไงฉันก็อยู่ข้างฮยอก แกเจ็บไม่เท่าฮยอกเจ็บเลยจริงๆ

    หวังว่าอึนยังไม่ตายนะ Plz

    มินโฮน้อย แอบน่าสงสาร เเต่นั้นอาจจะเเม่เลี้ยงหนูนะลูก ฮยอกอย่าใจร้ายกับน้องโฮมากนักเลย แอบสงสารเด็ก ^^

    เรื่องนี้ลุ้นจริงๆ ไม่รู้จะลงเอยยังไง ขอให้ฮยอกแก้เเค้นสำเร็จนะ เชียร์ฮยอกสุดใจจะ

    เป็นกำลังใจให้นะค่ะ ไรเตอร์
    #662
    0
  24. #661 mui (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 มกราคม 2555 / 22:25
    อ่ะๆๆๆๆ...2บรรทัดบนหมายความว่าไงอ่า หนูอึนยังไม่ตายรึเปล่าค่ะ (แอบหวังว่าจะเป็นอย่างนั้น)



    ว่าแต่ผ่านไป5ปีดูท่าต่างฝ่ายต่างเกลียดกันมากขึ้นอีกนะเนี่ย แล้วแบบนี้เรื่องจะเป็นยังไงต่อเนี่ย
    #661
    0
  25. #660 แกะน้อยหัวบ๊อบ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 มกราคม 2555 / 22:03
    จีจี้ เธอน่ารักมาก(ชู2นิ้วซะด้วย. คีๆ)

    ฮยอก สวยร้าย(ขึ้น)

    วอน…. อยากด่าแกมากๆเลย ณ จุดๆนี้

    ตกลงอึนตายแล้วจริง(?!)

    สงสารคิมคิอ่าาา

    คุณสามี(พี่มิน). ปรากฎตัวแล้ว. อ้ายเค้าเขิน....#เวิ่นมากกับผู้ชายคนนี้

    คยูที่นายกำลังจะทำ. นายกำลังจะทำเพราะอะไร เพราะใจสั่งให้กลับไปเข้าใกล้เฮหรือเพาระแค้นกันแน่. คิดให้ดีๆก่อนทำอะไรลงไปนะ เพราะเฮก็รักนายไม่ต่างกัน!!

    วอนถึงฮยอกจะร้ายแต่นั่นก็เมียแกนะ!!!!… แกอย่าทำอะไรรุนแรงเลย รู้นะว่าลึกๆแกก็รักคุณอีหนะ!!!

    มินโฮน้อยน่ารักนะ. หวังว่าฮยอกคงไม่ทำเด็กหรอกนะ ((ทำพ่อมันแทน!!!))

    ####สุดท้ายพี่มิน…. ห้ามแอบนอกใจหนู. เผลอใจให้ฮยอกนะ!!!!(( เวิ่นไม่เลิก))
    #660
    0