ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 3 : -3-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,520
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    19 มี.ค. 54

“อึนฮยอก...จัดการนี่ให้ด้วยนะ”

ร่างบางของหญิงสาวเดินมาวางปึกเอกสารหลายปึกตรงหน้าของคนที่เพิ่งกลับมาทำงานได้ไม่กี่ชั่วโมง ฮยอกแจปรายตามองเอกสาร ก่อนจะหยิบมาจับๆดูสักเล็กน้อย

“ฮยอกแจ ฉันช่วย...”ซองมินไหวตัว หากโดนอีกคนยกมือขึ้นห้าม

“นี่มันไม่ใช่งานของฉัน แล้วก็นาย คนที่ควรจะทำเป็นอีกโต๊ะนึงมากกว่า...”ร่างบางหยัดตัวลุก ก่อนจะฉีกยิ้มหวาน “...เดี๋ยวผมเอาเอกสารไปส่งให้นะครับ”

หลายคนที่โบ้ยงานมาให้ชักสีหน้าหลากหลายจนบอกไม่ได้ว่ามันคืออะไรบ้าง หากตัวการยังก้มลงนั่งทำงานของตนที่เดิม ฮยอคแจไม่ใช่จะสามารถทำงานของตนต่อไปได้อย่างสบายใจ ความรู้สึกด้านลบมันส่งผลให้เขาต้องขบคิดว่าเพราะเมื่อก่อนอึนฮยอกยอมตกเป็น เบี้ยล่าง แบบนี้หรือเปล่า ทุกคนถึงได้มองเขาเหมือนเป็นคนเก่า คนที่จะสามารถเอารัดเอาเปรียบได้ พอคิดถึงว่าเมื่อก่อนเขาเคยมองคนที่ยอมตกเป็นเบี้ยล่างของคนอื่นด้วยสายตาแบบไหน ก็รู้สึกเจ็บใจเท่านั้นเพราะตระหนักแล้วว่าใครอีกคนก็เป็นหนึ่งในผู้ที่สมควรรับสายตาเช่นนั้นจากเขาเช่นกัน น่าสงสาร...น่าเย้ยหยัน...หนึ่งในเรื่องเศร้าของชีวิตคนเรา ที่ยากจะหาทางแก้ไขเช่นกัน

ไม่ช้านานใครบางคนก็เดินเข้ามา เขาหยุดยืนที่หน้าโต๊ะของคนที่เพิ่งจะกลับมาทำงานเป็นวันแรก แล้วเอ่ยเสียงเบาเรียกให้ดวงตาสีอำพันใสนั้นช้อนขึ้นมองเจ้าของคำพูด

“ไปทานข้าวกลางวันกันไหมครับ”

นิ้วที่กำลังกดคอมพ์ชะงัก ช้อนสายตาขึ้นมองประธานหนุ่มที่กำลังแย้มรอยยิ้มอ่อนหวาน ฮยอกแจส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มน้อยๆเหมือนเอาใจคนที่ต้องผิดหวังเมื่อเอ่ย

“เสียใจครับ ผมนัดกับซองมินเอาไว้เรียบร้อยแล้ว...”

“ไม่เป็นไร ไปเหอะ”ซองมินรีบเอ่ยเสียงเบา เกรงใจใครอีกคนที่ลงมาจากชั้นบนสุดเพื่อเชิญชวนเพื่อนของเขาร่วมทานอาหารกลางวัน

หากฮยอกแจก็ยังส่ายหน้าอยู่ดี เหลือบตามองสีหน้าผิดหวังน้อยๆของชเว ซีวอน ก่อนจะดึงเนคไทให้อีกคนโน้มคำคอมาใกล้ๆ แย้มยิ้มเหมือนยั่วยวน “แต่เย็นนี้...มือดึกนะครับ ผมว่าง”

ชเ ซีวอนชะงักน้อยๆ ก่อนจะแย้มรอยยิ้มอ่อนหวาน ฮยอกแจกดจูบเบาๆที่แก้มขาวของอีกคน ท่ามกลางสายตาของคนทั้งแผนกที่มองมา ซองมินทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกแทนเพื่อน ซีวอนมองอีกคนที่ทอดสายตามองเขาอย่างอ่อนหวาน

“งั้นเย็นนี้ผมรับคุณกลับคอนโดนะ”ร่างสูงเอ่ย ไล้แก้มขาวแผ่วเบาอย่างอาวรณ์ ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่วายเหลียวมองคนรักเป็นระยะ

ฮยอกแจหันมาคว้ากระเป๋า ก่อนจะหันมาดึงมือซองมิน

“ไปกินข้าวกลางวันกันเถอะ”

ซองมินพยักหน้า ก่อนจะเป็นฝ่ายรีบลากเพื่อนไปไวๆ เพราะเขารู้ดีว่าอีกไม่นานก็คงจะมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ลั่นบริษัท เจ้าตัวเดินพาเพื่อนมาร้านอาหารริมทางที่เคยทาน หากฮยอกแจรั้งไว้เมื่อเห็นสภาพร้านที่ทรุดโทรมและไม่ถูกสุขอนามัยเท่าที่ควร

“นายจะกินร้านนี้เนี่ยนะ”

“ร้านนี้เจ้าประจำเราเลยนะ...”ซองมินหันมาขมวดคิ้วใส่ ทำปากยื่น ก่อนจะยิ้มให้อย่างสดใส “...แล้วก็ถูกที่สุดด้วย ถ้าร้านนี้ฉันเลี้ยงข้าวนายได้นะ^^

“ก็บอกแล้วไงว่าฉันจะเลี้ยงเอง...”ฮยอกแจดึงมือของอีกคนไปอีกทาง ก่อนจะยิ้มหวาน “...ฉันพาไปกินอีกร้านจะดีกว่า มานี่เร็ว!

ซองมินทำหน้าเหวอ ก่อนจะโดนอีกคนลากคอขึ้นรถแท็กซี่ไปโดยไม่ทันได้ตอบรับหรือปฏิเสธอะไร

 

**

 

ฮยอกแจนั่งมองอีกคนที่นั่งตัวสั่น ซองมินทำท่าลุกลี้ลุกลนมองซ้ายขวา ร่างบางเห็นแล้วรู้สึกรำคาญตายิ่งนัก

“เป็นอะไร นั่งสั่นเป็นจ้าวเข้าอยู่ได้”ฮยอกแจเอ่ยถาม ขณะที่บริกรเดินมารินน้ำเสิร์ฟอย่างเอาใจ

“ก็ฉันไม่เคยกินร้านหรูขนาดนี้นี่ เราไปที่อื่นกันเถอะนะ...ร้านนี้ฉันไม่มีปัญญาจ่ายหรอก”ซองมินกระตุกมือเพื่อนอย่างเว้าวอน ฮยอกแจส่ายหน้า

“ก็ฉันบอกว่าจะเลี้ยงนายเองไง”

“ไม่เอาหรอก นายก็สถานะไม่ได้ดีไปกว่าฉันเท่าไหร่ จะให้นายมาเลี้ยงฉันได้ยังไง ไปกันเถอะ กลับตอนนี้ยังทันนะ”

“ไม่ทันแล้ว...”ฮยอกแจชี้นิ้วไปที่บริกร “...เขาเอาอาหารมาเสิร์ฟเราเรียบร้อยแล้ว”

ซองมินอ้าปากค้าง ก่อนจะมองอาหารสุดหรูที่วางเรียงรายบนโต๊ะ แต่ละอย่างเรียกเอาพยาธิในท้องเต้นระบำ ซองมินลูบพุงอย่างอายๆเมื่อมันส่งเสียงโครกครากมาตามสาย

“กินสิ...”ฮยอกแจผายมือ มองอีกคนอย่างเอ็นดู ซองมินพยักหน้าก่อนจะปัดความรู้สึกเครียดเกร็งทิ้ง คว้าส้อมและมีดหั่นเนื้อมาจัดการกับเสต็กเนื้อโคขุนตรงหน้า ฮยอกแจมองอีกคนแล้วเขาก็รู้สึกไม่ได้ว่าซองมินช่างเปรียบได้กับใครบางคนที่ตอนนี้คงกำลังจัดการเอกสารต่างๆนานาอยู่เสียเหลือเกิน ไม่ใช่เพราะท่าทางน่าเอ็นดู แต่หากแววตาบริสุทธ์และรอยยิ้มอ่อนหวานนั่น...คลับคล้ายเพื่อนรักที่ต้องห่างเหินกันอย่างคนๆนั้นเสียจริงๆ

“...ทงเฮ...”

เสียงเรียกช่อพึมพำทำเอาคนที่กำลังตักชิ้นเสต็กเนื้อวัวเข้าปากเงยหน้ามองตาใส ก่อนถามเสียงเบาเมื่อเห็นว่าอีกคนมองเขาอย่างเหม่อลอยไปไกล และที่สำคัญคือชื่อที่ออกมาจากเรียวปากสีกุหลาบนั่นไม่คุ้นเลย

“ใครเหรอ”

“เพื่อนน่ะ...”ฮยอกแจค่อยๆตักซุปเข้าปาก “...เขานิสัยคล้ายนายมากเลยทีเดียว แต่ซองมินคง...อ่อนต่อโลกกว่าเขานะ”

ใช่...อี ทงเฮถึงจะแย้มรอยยิ้มได้อย่างบริสุทธิ์ใจ และมีดวงตาที่ใสซื่อแค่ไหน แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะมองโลกในแง่ดีขนาดไม่คิดเฉลียวใจเรื่องใกล้ตัวเสียเกินไปอย่างอี ซองมิน ถ้าเป็นรายนั้นล่ะก็...ต้องจับผิดคนได้แน่ๆ

“นายไปมีเพื่อนคนอื่นนอกจากฉัน ทำไมฉันไม่เห็นรู้เลย...”ซองมินทำหูตกเหมือนน้อยเนื้อต่ำใจ ก่อนเอ่ยเสียงเบา “...พอกลับมานี่นายเปลี่ยนไปเยอะเลยนะฮยอกแจ”

“อะไรบ้างล่ะที่อึนฮยอกคนเก่าเขาไม่ทำ”ฮยอกแจถาม พลางตักกุ้งเข้าปาก

“ก็...”ซองมินกรอกตา “...แค่ภายนอกก็จะมี ผิวขาวขึ้น แถมยังดูสูงขึ้นนิดหน่อย แล้วก็...”

ฮยอกแจเลิกคิ้วขึ้นสูงเป็นเชิงถาม ซองมินทำปากยู่

“ไปรวยมาจากไหนก็ไม่รู้ ใช้แต่ของแบรนด์เนม ฉันล่ะไม่กล้าแตะนายเลยนะตั้งแต่กลับมา แถมยังสู้คนขึ้นอีกตั้งเยอะ”

“อี ซองมิน...”ฮยอกแจเอ่ยเรียกชื่ออีกคนเสียงเรียบ เอาส้อมจิ้มมะเขือเทศแล้วชูไปมาต่อหน้าซองมินเรียกความสนใจของอีกฝ่าย แล้ส่งมันเข้าปากอย่างง่ายดาย “...อี อึนฮยอกคนที่ใส่เสื้อผ้าราคาถูกๆ ใส่ซ้ำๆกันแทบทุกๆวัน กินแต่อาหารข้างทาง แล้วก็ไม่กล้าสู้คน ไม่กล้าสบตาใคร...กำลังจะหายไป มันจะเหลือแต่ฉัน...”

รอยยิ้มของอีกฝ่าย เป็นรอยยิ้มของเพื่อนเขาแน่ แต่ตอนนี้ซองมินกลับพบว่าระยะเวลาหลายปีที่คบกับคนตรงหน้ามา เขาไม่เคยเห็นอึนฮยอกแย้มรอยยิ้มได้เหี้ยมเกรียมขนาดนี้มาก่อนเลย ฮยอกแจคนนี้กำลังทำให้ซองมินรู้สึกว่าตัวเองเล็กลีบลง จนเหมือนเด็กน้อยที่ต้องหวาดเกรงผู้ใหญ่ ทำให้ซองมินรู้สึกว่า...ไม่สนิทใจเลยสักนิด

“...อี ฮยอกแจที่ไม่มีใครสามารถรังแก ดูถูก...และเหยียดหยามได้อีกต่อไป บางทีนะ...นายอาจจะเห็นฉันกลายเป็นคนแปลกหน้าไปเลยก็ได้”

“ตอนนี้ฉันก็เริ่มรู้สึกแบบนั้นหน่อยๆแล้วล่ะ...”ซองมินเอ่ยถามซื่อ “...ฉันล่ะอยากรู้จริงๆว่าหนึ่งเดือนมานี้นายไปทำอะไรมานอกจากเปลี่ยนชื่อน่ะฮยอกแจ”

“ฉันคงจะเปลี่ยน...ทั้งหัวใจและสมองด้วยล่ะมั้ง”ฮยอกแจตักสลัดเข้าปาก ก่อนจะตักกุ้งให้อีกคนอย่างเอาใจ “...กินซะ แล้วก็อย่าคิดอะไรมาก ตอนนี้ฉันเป็นเพื่อนนาย และนายก็ไม่ต้องกลัวฉันด้วย เพราะฉันจะดีกับนายให้มากๆ ให้สมกับที่นายดีกับอึนฮยอก”

“นายนี่พูดจาประหลาดเข้าทุกที...”ซองมินห่อไหล่ ก่อนจะยัดกุ้งเข้าปาก “...แต่บางทีฉันก็ชอบนะ ถึงจะน่ากลัวหน่อยๆ แต่นายก็สู้คนขึ้นมากเลย จากนี้ไปฉันก็คงไม่ต้องห่วงนายแล้วล่ะฮยอกแจ”

“ใช่ นายไม่ต้องห่วงฉันอีกแล้ว...”ฮยอกแจยิ้มหวาน “...เอาเวลาไปห่วงไอ้พวกที่มันจ้องเล่นงานฉันจะดีกว่า”

“ฉันเห็นด้วยอยู่ในใจเล็กๆ...”ซองมินยกมือทาบอก ก่อนจะยิ้มหวาน “...ขอบคุณนะที่มาเลี้ยงข้าวฉันวันนี้ แต่นายไปรวยมาจากไหนเหรอ”

“มรดกแม่...”ฮยอกแจตอบเสียงเรียบ “...หนึ่งเดือนนี้ฉันไปเจอแม่มา”

“งั้นก็ดีสิ! นายจะได้เลิกคิดถึงแม่ แล้วนายมีพี่ใช่ไหม? นายเคยเล่าให้ฟังอยู่ทีนึง...พี่นายชื่ออะไรน้า~

ซองมินชักสีหน้าครุ่นคิด ฮยอกแจมองอีกคนก่อนเอ่ยออกมาเสียงอ่อนโยน

“ถ้าไม่รีบกินซุปจะเย็นหมดนะ เดี๋ยวก็ไม่อร่อยหรอก”

“กินแล้วจ้าๆๆ”ซองมินสะบัดความคิดแรกเริ่มทิ้งแทบจะทันที ก่อนจะตักซุปเข้าปากแล้วลืมเรื่องอื่นไปจนสิ้น มีเพียงอาหารเลิศรสที่นานครั้งจะเข้าปากเท่านั้นที่อยู่ในห้วงคิด ฮยอกแจยิ้มกับความเป็นเด็กในตัวของอีกฝ่าย ถ้าหากว่าเขาสามารถ...กินข้าวกับน้องชายแบบนี้ได้ก็คงจะดีสินะ

 

แล้วป่านนี้เจ้าตัวทำอะไรอยู่นะ...

 

**

 

“อึนฮยอก...”ร่างสูงเดินมาทรุดตัวลงนั่งข้างๆร่างเล็กที่กำลังมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ความรู้สึกที่เหมือนเบาะข้างตัวมันยวบลง ทำเอาคนที่นั่งอยู่ก่อนผินหน้าหันกลับมามองผู้ที่มาใหม่

คิม คิบอมแย้มรอยยิ้มเมื่ออีกคนหันมามองด้วยแววตาว่างเปล่า ตอนนี้ยังอยู่ในยามสงบ...เจ้าตัวไม่รู้สึกอะไร ไม่รู้สึกอะไรเลยขริงๆ

“...อึนฮยอก เดี๋ยวผมจะพาออกไปข้างนอกนะ อยากจะไปดูดอกไม้สวยๆไหม?

แม้พยายามดึงความสนใจของอีกคนให้จิตใจกลับสู่สภาพปกติมากแค่ไหน แต่ดวงตาสีอำพันที่มองมาเขายังเหมือนไม่มอง ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย...

คิบอมยื่นเอาดอกไม้ที่อยู่ด้านหลังของเขามาให้ ก่อนจะเอ่ยอย่างร่าเริง “นี่ไง! กุหลาบขาวที่เราชอบไง ผมขับรถผ่านเลยแวะซื้อมาให้ ชอบไหมล่ะฮะ?

ดวงตาสีอำพันหลุบมองกุหลาบดอกสวยในมือของอีกฝ่าย ก่อนจะแย้มรอยยิ้มออกมาอย่างอ่อนแรง เป็นยิ้มแรกที่คิบอมได้เห็น อึนฮยอกยกมือขึ้นแตะเบาๆที่กลีบสวยอย่างทะนุถนอม

“กุหลาบ...”

“ใช่ กุหลาบไง...”คิบอมขยับตัวมานั่งข้างอีกฝ่าย ก่อนจะยิ้มกว้าง “...พี่คุณบอกว่าตอนเด็กๆคุณชอบกุหลาบสีนี้มากเลยนะ จำพี่ชายตัวเองได้หรือเปล่า เขาหน้าเหมือนคุณเป๊ะเลยนะ”

“พี่...”อึนฮยอกเอียงคอ คิบอมเดาว่าหากฮยอกแจมาเห็นภาพนี้ต้องเอามือทุบกำแพงแรงๆจนมันร้าวแน่ๆ เพราะแม้แต่เขาเองที่กำลังมองอยู่ยังอดสะท้อนในใจ สีหน้าครุ่นคิดนั้นจางหายไป เหลือแต่รอยยิ้มอ่อนหวานบริสุทธิ์ที่น่าสมเพช “...ผม...รักพี่”

“อยากอัดเสียงไว้ให้พี่คุณฟังจัง...”คิบอมแย้มรอยยิ้มอ่อนโยนก่อนจะยื่นกุหลาบให้อีกฝ่าย

มือบางประคองกุหลาบสีขาวนวลไว้เต็มสองมือ ริมฝีปากแย้มรอยยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวานเหมือนจมในห้วงภวังค์ทำเอาดวงตาของคนมองนั้นอ่อนหวานตาม

“สวยจัง...”

 

“กุหลาบสวยใช่ไหมครับ...”

 

!!

ดงตาสีอำพันชะงักกึก มือที่ประคองกุหลาบแสนสวยสั่นระริก คนที่มองดูอาการอยู่เอียงคออย่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

 

“...ผมซื้อกุหลาบมาให้ครับ...”

 

“ซี...วอน...”

“อึนฮยอก!...”คิบอมผวา รีบปราดเข้าหาอีกฝ่ายเมื่อมือที่กำก้านดอกกุหลาบนั้นสั่นระริก มันกำแน่นจนหนามของเจ้ากุหลาบตำลงที่ผิวเนื้อจนเลือดไหลออกเป็นทาง ก่อนที่เจ้าตัวจะขว้างเจ้ากุหลาบทิ้งอย่างไม่ไยดี ร่างสูงกระชากร่างบอบบางเข้ามาไว้ในวงแขน ร่างของอีกคนสั่นสะท้านก่อนจะปล่อยน้ำตาออกมาที่บ่าของอีกฝ่าย

“ไม่...”ภาพความมืดที่น่ากลัว...บานประตูเปิดออกพร้อมใครหลายคนที่กรูเข้ามา ร่างบางผลักไสเจ้าของอ้อมกอดอุ่นก่อนจะกรีดร้องออกมาเสียงสั่น

“ออกไปนะ!...บอกให้ออกไป!...ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!!...”

“อึนฮยอก...”คิบอมรีบจับอีกคนกดลงบนเตียง ก่อนจะหันไปทางบานประตูแล้วร้องเรียกคนที่อยู่ด้านนอกเสียงสั่น “...พยาบาล! พยาบาลมาช่วยกันหน่อย!

“...ไม่!! ไปให้พ้น! ไปให้พ้นฉันนะ...!!

นางพยาบาลกรูกันเข้ามาอย่างทันท่วงที ก่อนเข็มฉีดยาอันเล็กที่ถูกเตรียมพร้อมไว้เสมอจะฉีดลงเส้นเลือดบนข้อมือบางที่มีร่องรอยของการฝังเข็มนับไม่ถ้วน ฤทธิ์ยากดประสาททำให้เจ้าตัวสงบลง หากก็ยังโบกมือไม้ไล่คนอื่นอย่างอ่อนแรง

“...ออกไปนะ...”

“อึนฮยอก...”ร่างสูงปราดเข้ามา ประคองดวงหน้าหวานละมุนก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อนโยน “...มองตาผมสิครับ...”

ดวงตาสีอำพันเลื่อนลอย ก่อนจะจุดวาบเมื่อสบกับดวงตาคู่คมเข้มสีดำขลับ เจ้าของดวงตาคมกริบนั้นแย้มรอยยิ้มอย่างอ่อนโยน มันยิ้มทั้งดวงตา และริมฝีปากอย่างจริงใจ

“...มองนะ แล้วจำเอาไว้ให้ดีนะครับ ไม่ว่ายังไงผมก็ไม่มีวันทำร้ายคุณ...”มืออุ่นลูบเส้นผมสีอ่อนของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน ก่อนจะดึงอีกคนเข้ามาไว้ในวงแขนหลวมๆ “...ไม่มีวัน ผมจะไม่ทำร้ายคุณเด็ดขาด คุณเชื่อใจผมนะครับ”

เจ้าของดวงตาสีอำพันช้อนมองอีกฝ่าย เรียวปากแตกแห้งขยับขึ้นลงเล็กน้อยเมื่อเอ่ยเสียงผะแผ่ว สติสัมปชัญญะเริ่มที่จะกลับคืนมาในที่สุด

“คุณ...”

“คิบอมครับ...”คนแนะนำตัวยิ้มจนตาหยี “...คิม คิบอม ถ้าหากต้องการอะไรก็บอกผมนะ ผมจะเฝ้าคุณอยู่ตรงนี้แหละ จะไม่ไปไหน...”

นิ้วเรียวเกลี่ยสีเส้นผมข้างแก้ม ให้มันไปทัดใบหู มองดวงตาสีอำพันที่ทอดมองมาอย่างอ่อนโยนขึ้นเรื่อยๆ คิบอมยิ้มเมื่อเอ่ยถ้อยคำหนักแน่นต่อไป

“...แล้วผมก็สัญญา ว่าจะไม่ให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายคุณได้เป็นอันขาด”

อีกคนไม่ตอบรับคำสัญญานั้น หากเอาศีรษะพิงพักบนบ่าของอีกฝ่ายอย่างไร้เรี่ยวแรง คิบอมกอดอีกคนไว้อย่างหลวมๆ ซุกหน้าบนบ่าบอบบางผอมเกร็งนั่น หลัตาลงซึมซับไออุ่นและกลิ่นหอมละมุน

 

“...ผมสัญญา”

 

**

 

“เสร็จแล้ว...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงราบเรียบ ก่อนจะเอาที่หนีบมาหนีบเอกสารอันเป็นผลงานของตัวเอง เก็บใส่กระเป๋าเหมือนกลัวว่าหากเผลอวางทิ้งไว้จะมีใครมาหยิบไปลนไฟเล่นเสียอย่างนั้น ซองมินยื่นหน้ามามองความเรียบร้อยของงาน ก่อนจะเอ่ยเสียงตระหนก

“ทำไมทำเสร็จเร็วจังล่ะ? แล้วไอ้ปึกพวกนั้นนายจะไม่ทำมันจริงๆเหรอ”

“มันไม่ใช่งานของฉันนี่ งานใครงานมัน ฉันไม่ชอบให้ใครมาโบ้ยงานใส่ ที่สำคัญ ถึงไม่ทำ...”ดวงตาสีอำพันตวัดมองคนทั่วแผนกเหมือนสื่อความหมาย “...เจ้าของงานมันก็ควรจะรับผิดชอบกับการกระทำของตัวเอง เดี๋ยวเบื้องบนก็สั่งลงมาเองแหละว่าจะต้องรับโทษยังไงในฐานะที่ละเลยงานของตน  แล้วก็...”

ร่างบางเดินมาหยิบแฟ้มงานที่เพื่อนทำเสร็จหมาดๆ แล้วยิ้มกริ่ม โบกไปมาต่อหน้าซองมินที่มองมาอย่างสงสัย

“...งานของนาย ฉันจะเอาไปส่งให้ท่านประธานเองนะ บังเอิญคืนนี้เรามีนัดทานข้าวกันพอดี”

“อ่า...”ซองมินพยักหน้าหงึกหงักตามใจเพื่อน ตั้งแต่ฮยอกแจกลับมานี่เขาขัดใจอีกฝ่ายไม่ได้เลยสักครั้งเดียว

“ทานข้าวต้มกลางคืนกันงั้นเหรอ?”ร่างบอบบางที่คุ้นเคยเอ่ยถามเสียงสูง ฮยอกแจหันมาไล่มองเลขาสาวอีกครั้งแล้วแย้มรอยยิ้มให้

“สวัสดีครับคุณจีฮยอน เมื่อเช้าโดนท่านประธานเอ็นดูมามากขนาดไหนล่ะครับ?

หน้าสวยๆนั้นง้ำลง ก่อนจะเชิดหน้าอีกครั้ง

“มันไม่ใช่เรื่องของนาย! แล้วฉันก็ขอเตือนด้วยความหวังดีเถอะนะอี อึนฮยอก เลิกไปยุ่งกับของชาวบ้านเขาจะได้แล้ว! หรืออยากจะโดนคู่หมั้นเขาบุกมาเล่นงานรอบสองอีกหรือไง!?

“มันไม่ใช่เรื่องของเธอ...”ฮยอกแจสวนกลับ เลียนแบบคำพูดของอีกฝ่ายได้หน้าตาใสซื่อจนอีกคนอยากตบสักสองสามผลัวะ “...ผมว่าเวลานี้คุณน่าจะไปตะเวนหาชีวิตรักของตัวเองท่าจะดีกว่ามายุ่งชีวิตรักของคนอื่นเขานะครับ ได้ข่าวจากแถวๆนี้...คุณเองก็ยังไม่มีหนุ่มมาติดพันเลยสักคนไม่ใช่เหรอครับ เดี๋ยวจะกลายเป็นสาวแก่ไม่รู้ด้วยนะ”

“แก...!!

ฮยอกแจจุ๊ปาก “อย่าชักสีหน้าจนหน้าเบี้ยวขนาดนั้นสิครับ เดี๋ยวหน้าจะเหี่ยวก่อนวัยเอานา~

“แก!!”มือบางตวัดฟาดหน้าหวานของอีกคนอย่างแรง

“ฮยอกแจ!!”ซองมินผวา วิ่งเข้าไปประคองร่างที่โดนตบจนหันไปทางของเพื่อน

ฮยอกแจยกมือกุมแก้มที่แดงไปข้าง ช้อนสายตาขึ้นมองหญิงสาวที่ยิ้มเยาะตรงหน้า และเขาก็คงจะถลาเข้าไปเอาคืนอีกฝ่ายแล้วถ้าหากใครบางคนไม่เดินเข้ามาที่แผนก เจ้าของดวงตาสีอำพันชะงัก ก่อนจะเคล้นน้ำตาออกมาอย่างง่ายดายและสมบทบาท ยกมือขึ้นปิดหน้าแล้ววิ่งไปซบอกคนที่เดินเข้ามาแล้วหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง

“คุณซีวอน!

ชเว ซีวอนนิ่งงันเมื่อร่างบอบบางของคนรักวิ่งเข้ามาโอบกอดรอบลำคอของเขาแน่น ก่อนจะสะอื้นออกมาแล้วเอ่ยเสียงสั่น

“...ผมไม่ได้ทำอย่างที่คุณจีฮยอนว่านะ! ไม่ได้ทำจริงๆนะ!!

ร่างสวยที่กำลังยิ้มเยาะหน้าซีดเผือด เมื่อสบดวงตาดุกร้าวของท่านประธานใหญ่ ซีวอนยังลูบบ่าลูบหลังปลอบคนในอ้อมแขนอย่างนุ่มนวล ขณะที่เอ่ยบอกเลขาของตนเสียงเข้ม

“คุณจีฮยอน...เดี๋ยวเราคงต้องคุยกันหน่อยนะฮะ”

ร่างสูงหันมาหาคนในวงแขนที่ยังสะอึกสะอื้น เหมือนกำลังร้องไห้เสียขวัญอยู่ ปาดน้ำตาให้อีกคนแล้วเอ่ยออกมาอย่างนุ่มนวล

“ไม่เอา ไม่ร้องนะครับ เดี๋ยวเรากลับบ้านกันนะ”

“ผมเจ็บ...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงเบาหวิว ก่อนจะดึงมืออีกคนมากุมที่บาดแผล หลับตาลงเหมือนจะให้ไออุ่นจากอีกคนเป็นที่เยียวยารักษาบาดแผล

ชเว ซีวอนมองเลขาสาวของตัวเองอย่างคาดโทษอีกครั้ง ก่อนจะหันมาประคองร่างบอบบางของคนรักให้เดินออกนอกห้อง

“เดี๋ยวผมจะพาคุณไปส่งนะ...”

“ไม่เอาครับ เดี๋ยวเราไปหาอะไรอร่อยๆทานกันดีกว่านะ”

ฮยอกแจค่อยๆคลายบทบาทเจ้าน้ำตา เปลี่ยนสีหน้ามาแย้มรอยยิ้มบางเบา เมื่ออีกคนยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ซีวอนประคองอีกฝ่ายเดินไปที่รถ ร่างบอบบางชะงักกึกก่อนจะผละตัวออกจากอ้อมแขนอุ่น

“ผมลืมของเอาไว้บนโต๊ะ เดี๋ยวขอไปเอาก่อนนะครับ”

“ให้ผมไป...”

“ไม่เป็นไรหรอกฮะ เดี๋ยวคุณไปรอที่รถเถอะ”ร่างบางเอ่ยเสียงอ่อนหวาน ก่อนจะส่งกระเป๋าของตนให้อีกคนถือเอาไว้ เขย่งตัวขึ้นจูบแก้มขาวไวๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปที่แผนกของตน

“แก!!

เลขาสาวชะงักเมื่อหันมาเห็นคนที่เดินกลับเข้ามา ฮยอกแจหันไปคว้าดอกกุหลาบสีขาวที่แจกันอย่างนุ่มนวล แล้วหันมายิ้มเย้ย ไม่เหลือเค้าคราบน้ำตาหรือความหวาดผวาอย่างเมื่อครู่เลยสักนิด

“เรียกแต่แกๆอยู่นั่นแหละ ผมก็มีชื่อนะครับคุณเลขา...”ร่างบางลากเสียงยาว ทั้งห้องเงียบสงัดเหมือนกำลังนั่งดูโชว์สด ฮยอกแจทำลอยหน้าลอยตา “...ชื่ออี ฮยอกแจไง”

อีกคนเต้นเร่าแล้วกรีดเสียงใส่ดวงหน้าหวานที่กำลังยกยิ้มอยู่นั่น

“แกหลอกท่านประธาน!!

“เหรอครับ?...”ร่างบางหันมาเลิกคิ้วสูง ก่อนจะยักไหล่อย่างไม่แคร์ “...หลอกว่าอะไรล่ะ?

“...แกทำให้ฉันต้องถูกเพ่งเล็ง!!

“คุณทำตัวคุณเองมากกว่ามั้ง...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงสูง ก่อนจะผูกริบบิ้นสีแดงที่ก้านดอกกุหลาบอย่างบรรจง หันมายิ้มยียวน “...แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น แล้วคุณจะทำอะไรผมได้ล่ะ?

“แก...!!

เลขาสาวยกมือขึ้นตวัดหมายฟาดบนดวงหน้าสวยใสของอีกฝ่าย ก่อนจะต้องเบิกตากว้างเมื่ออีกคนยกมือขึ้นคว้าแขนหล่อนได้อย่างทันท่วงที ฮยอกแจกระตุกร่างสวยนั้นเข้ามาใกล้ ก่อนจะตวัดมือฟาดเข้าที่แก้มปัดเครื่องสำอางอย่างแรงจนอีกฝ่ายเสียหลักล้มลง ร่างบางก้าวเข้าคร่อม ก่อนจะตวัดมือฟาดเข้าที่หน้าสวยจัดนั่นอีกหลายครั้งอย่างไม่ยั้งมือ

“ฮยอกแจอย่าน่า!!”ซองมินได้สติก่อนใคร รีบวิ่งเข้ามาปรามเพื่อนรักที่กำลังเป็นที่มุงดูของคนหลายๆคนที่ยืนมองอย่างตื่นตระหนก

ฮยอกแจสะบัดมือเพื่อนออก ก่อนจะเสยผมแล้วเอ่ยเสียงดัง จับจ้องดวงหน้าบอบช้ำของอีกคนอย่างแข็งกร้าว

“จำเอาไว้นะ! นอกจากแม่แล้วฉันจะไม่ยอมให้ไอ้อีหน้าไหนมันตบหน้าฉันเป็นอันขาด! แล้วถ้าแกยังคิดหือหรือเอ่ยคำสวะๆแบบนั้นมาให้ฉันฟังอีกล่ะก็...ได้เสียโฉมแน่คุณจีฮยอน”

มือขาวเลื่อนไปเชยคางของดวงหน้าที่โดนตบจนแดงก่ำ แล้วสะบัดมันออกแรงๆ ฮยอกแจปัดฝุ่นก่อนจะลุกขึ้นไปคว้าดอกกุหลาบดอกน้อย คนที่ทรุดอยู่ที่พื้นตวาดใส่เขาเสียงดังอย่างไม่ยอมความ

“อึนฮยอก! ฉันจะฟ้องท่านประธาน!!

“ซีวอนน่ะเหรอ?...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงสูง ยิ้มเยาะน้อยๆเมื่อเอ่ยประโยคถัดไป “...เอาซี~ รีบไปฟ้องเลย ถ้าแกยังลุกไหวล่ะนะ จะฟ้องตอนไหนล่ะ ที่ทำงาน บนรถ หรือว่ากลางถนน แต่ช่วยกรุณาอย่าลืมนะครับว่าผมน่ะ...”

หน้าสวยยื่นเข้าไปกระซิบข้างหูของอีกคน พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

 

“...ฟ้องบนเตียง”

 

หญิงสาวตวัดมองหน้าเขาอย่างเดือดดาล ปานจะกินเลือดกินเนื้อ ฮยอกแจหัวเราะคิก

“ก็อยากจะรู้เหมือนกันนะครับว่าเขาจะเชื่อใคร แต่ก็คงไม่ต้องบอกคุณก็คงจะรู้ใช่ไหมว่าค่าน้ำหนักมันต่างกันอย่างเห็นได้ชัด และคุณเองก็คงจะไม่โง่ขนาดไปฟ้องเอาตอนที่เขายังทั้งรักทั้งหลงผมอยู่...”ฮยอกแจหรี่ตามองอีกคนอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเอื้อมมือมาตบที่ปากสวยของคนที่โกรธจนหมดความสวยเหมือนหยอกเอิน “...แล้วก็อย่าลืมกระจายข่าวให้คู่หมั้นของเขาได้รู้ไว้ด้วยนะครับ”

เอ่ยจบ ร่างบอบบางก็ก้าวข้ามร่างนั้นเหมือนว่าเป็นของไร้ค่า เดินออกไปอย่างสง่าผ่าเผยไม่เหลียวมองใครต่อใครที่จับจ้องเขาจนตาแทบถลน ซองมินชักสีหน้าปั้นยาก ถึงจะแอบสะใจเล็กๆจนถึงสุดๆ แต่เขาก็เริ่มหนักใจเหมือนกันว่าอะไรมันจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ ยิ่งตอนจบชอง จีฮยอนได้กรีดร้องดังลั่นจนพวกเขาต้องอุดหูแทบไม่ทัน

 

**

ตอนเขียนเรื่องนี้แรกๆไรเตอร์ก็กลัวว่าจะมีคนไม่ชอบฮยอกแจลุคนี้เหมือนกันนะ - -

ตอนนี้ไรเตอร์ดีใจที่มีแฟนคลับวอนฮยอกติดตามผลงานของไรเตอร์ด้วย >[+++]< (ดีใจมากมาย เพราะไรเตอร์ไม่ค่อยมีแฟนคลับวอนฮยอกซะเท่าไหร่ - -;;)

ถ้าจะถามว่ามีฟิคเรื่องไหนที่อยากจะเขียนออกมาให้ดีที่สุดของวอนฮยอก ไรเตอร์ก็คงต้องตอบว่าเรื่องนี้แหละนะ =w=

แต่ถ้าเขียนออกมาแล้วไม่มีคนชอบก็ต้องลบล่ะนะ -_- (ไปแต่งคู่อื่นแทนก็ได้)

ปล. ขอบคุณทุกคอมเม้นท์เคอะ ^^ (ฮยอกแจจะยิ่งร้ายกว่านี้ ไรเตอร์รับประกัน - -v(ชเวอ่วมแน่ 55+))

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1698 ChovySilver (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 17:28
    ไปฟ้องเลยนังคุณเลขา!
    น่าจะเอาก้านกุหลาบรูดปากสักที แถม 5555
    #1,698
    0
  2. #1372 atomicblue (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:04
    สะใจฮยอกแจมากกก ร้ายสุด ๆ แต่ก็สงสารอึนฮยอกน้าาา


    ว่าแต่อึนฮยอกเจออะไรมาเหรอ
    #1,372
    0
  3. #1120 เป็ดน้อยเดินดิน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 16:18
    ฮยอกร้ายมากกกก ชอบๆ

    เลขาวอนได้คาบข่าวไปบอกคู่หมั้นแน่ๆ
    #1,120
    0
  4. #893 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กันยายน 2555 / 17:06
    โอยยยย สะใจจจจจ กร๊ากก >< 
    ชอบฮยอกแบบนี้ รักเรื่องนี้มากๆ ไรเตอร์สู้ๆต่อไปห้ามลบทิ้งเน้อ 555 
    #893
    0
  5. #853 วารีสวรรค์ ^-^ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 เมษายน 2555 / 12:10
    ฮยอกสู้คนมาก ชอบลุคนี้
    #853
    0
  6. #811 Pepo Himma (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 09:51
    โอยยยยย...ดราม่ามากกกกกก

    ชอบฮยอกแจลุคนี้นะคะ เปรี้ยวได้ใจ

    (รีเควสต์รูปฮยอกแจกรีดอายจิกตา)

    ตื่นเต้นขึ้นทุกที ลุ้นมาก

    อยากเห็นฉากฟ้องบนเตียง

    (สครีมมม วิ่งไปหลบหลังเสา)

    ตามต่อก่อนนะคะ
    #811
    0
  7. #803 [ChaPloy]SJ13 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 05:13
     ใช่เลยอ่ะไรเตอร์ชอบเรื่องนี้มาก><
    #803
    0
  8. #749 KoOkKoNG (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 21:04
    แรงอ่ะ แรงมาก 
    แต่ชอบอ่ะ  ชอบฮยอกแรงมาแรงกลับไม่ยอมคนดี
    #749
    0
  9. #734 Mhoomin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2555 / 19:46
    เมื่อเจอแรงมา ฮยอกแจก็แรงกลับยิ่งกว่า แบบนี้สิดีมาก!!! (กรุณาขึ้นเสียงสูงแบบพี่ทึก ^^)

    เริ่มจะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ อยากดูว่าแต่ละคนจะโดนฮยอกแจแก้แค้นยังไงบ้าง
    #734
    0
  10. #131 ae snoopy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 / 17:06


    ชอบจังที่ฮยอกตอบโต้กลับไปแบบนั้น

    อยากให้อึนๆเข้มแข็งแบบนี้บ้างจะได้ไม่ต้องทรมาน
    #131
    0
  11. #130 yepat@dD (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2555 / 11:38
    เยส..มันต้องอย่างนี้สิ นายเอกสู้คน ฮ่าๆๆๆ
    #130
    0
  12. #129 ze_gusy club (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มกราคม 2555 / 13:49
     คิบอมน่ารักิ่ะ
    ฮยอกแจ ชอบที่นายเป็นแบบนี้อ่ะ
    #129
    0
  13. #128 ตะเภาแ้ก้ว (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มกราคม 2555 / 23:52
     อ่านตอนนี้แล้วรักบอม -///-
    ฮยอกแจร้ายมากอ่ะ แต่สะใจ เราชอบ
    #128
    0
  14. #127 พริกหยวก (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2555 / 18:38
    บอมพระเอกมากกก !

    สะใจแทนฮยอกแจ ฟ้องบนเตียง O.O
    #127
    0
  15. #126 habu_habu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2554 / 13:06
    ว้าวววว  ชอบประโยคที่ ฟ้องบนเตียงที่สุดดดดดด อิอิ ^^
    #126
    0
  16. #125 Murasaki_Violet (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2554 / 16:30
    ปลื้มมาก!!!  ส่วนตัวเกลียดนางเอกอ่อนแอ ยอมคน ถูกรังแกก็ตอบโต้ไม่ได้ที่สุด
    ฮยอกแจลุ๊คนี้ กินขาดเลยค๊าาาาา! (แม้บางทีจะรู้สึกว่านางเอกแทบจะเป็นนางร้ายไปแล้วก็ตาม)
    อ่านถึงตอนนี้ จินตนาการไม่ออกเลยว่าใครจะมากล้าท้าชนกับฮยอกแจ เจ้าตัวร้ายขนาดนี้ ยังมีทัพเสริมเป็นฮีนิมกับทงเฮอีก


    สรุปสั้นๆ ได้ว่า
    เชว อ่วม !!!!


    ปล. เราชอบวอนฮยอก! ไรเตอร์แต่งต่อนะคะ ;)
    #125
    0
  17. #124 chokie~~minum^^ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2554 / 13:37
    โฮ เค้าชอบน้องฮยอกเวอร์ชั่นนี้นะ

    ต้องสู้เค้าอย่างนั้นสิคะคุณลูกขา

    อย่าไปยอมอีนางชะนีพวกนั้น ^^
    #124
    0
  18. #123 'MIN' (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2554 / 11:09
    มันซะใจพิลึก
    #123
    0
  19. #122 phahae (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 16:23
    ทำไมไรเตอร์คิดว่าจะไม่มีคนชอบหล่ะ
    อย่าลบเลย
    มีผลงานหลากหลายให้เราได้อ่านก็เป็นเรื่องดีออก

    ถึงฮยอกแจจะร้ายแต่ก้นะ มันมีสาเหตุ
    #122
    0
  20. #121 kmkmkm (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2554 / 02:27
    เฮ้ย อย่าลบนะไรท์เตอร์ มันส์ได้ใจมาก

    ฮยอกแจ เด็ดโคตรอะ สุดติ่ง แม่งเอ้ย ถือไพ่เหนือกว่า นานๆจะเจอคาแรคเตอร์แบบนี้ ชอบมากๆ

    55555555555555555555555555555555555555



    อีชเวนี่ก้ หลงลืมมัวเมา อีบ้า 55555555555555555

    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก ฮยอกแจเท่มากไม่ไหวแร้ววววว

    อึนฮยอกเหมือนดอกไม้บอบบางเลย ฮึกกก สงสารอะ ฮยอกแจ เอาคืนเลย



    อยากอ่านตอนที่ฮยอกแจกะอึนฮยอกอยู่ด้วยกันจังเลยค่ะ พี่น้องคู่นี้ ดูน่ารักมากนะ
    #121
    0
  21. #120 danger poppular (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2554 / 20:22
     ชอบฮยอกแจแนวนี้มากมาย โฮะๆๆ อะโฮะๆ แรงได้ใจ ตบได้แรงจริงๆ หุหุ
    #120
    0
  22. #119 JJ_loveSj08 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2554 / 21:16
    ฮยอก แรง ร้าย โหด ได้ใจ จริงๆๆๆๆ





    ชอบชอบ



    เมื่อไรน้องชายฮยอกจะเข็มแข็งเหมือนพี่ชายสักทีนะ



    ไรเตอร์ สู้สู้
    #119
    0
  23. #118 sujuforver (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 เมษายน 2554 / 23:10
    ร้ายมากกกกกกกกกกก

    ชอบๆๆๆๆๆ

    ^^~
    #118
    0
  24. #117 euneun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มีนาคม 2554 / 23:29
    ต้าย....ฮยอกลูก ร้ายนะเราเเต่ออมม่าชอบชอบฮยอกเวอร์นี้จัง
    #117
    0
  25. #116 แก้มป่อง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มีนาคม 2554 / 18:38
    บอกได้คำเดียวว่าอี ฮยอกแจชนะเลิศ

    มันต้องแรงๆแบบนี่ค่ะถึงจะสะใจ!!!!!!!



    โฮกกกกกก มันมากๆๆๆ

    แต่นะ อึนฮยอกก้อน่าสงสารนะ คงจะโดนเยอะมากแน่ๆ

    แบบนี้คราวเอาคืนมันต้องสาสมน่าดู

    #116
    0