ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 24 : -21-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,077
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    13 ส.ค. 54

 

เสียงโทรศัพท์มือถือของคยูฮยอนแผดลั่น ร่างสูงที่กำลังจะล้มตัวลงนอนอยู่แล้วต้องหยัดตัวขึ้นมาทันทีที่เห็นเบอร์โทรของผู้บริหารรายใหญ่แห่งโรสมาร์ค ชายหนุ่มที่มีศักดิ์เป็นผู้บริหารแห่งไลอ้อนจิวเวอร์รี่ยิ้มกว้าง ก่อนจะกดรับแล้วกรอกเสียงลงไปอย่างร่าเริง

“สวัสดีฮะทงเฮ”

“ตอนนี้...”เสียงปลายสายอึกอัก เหมือนมีเสียงของใครบางคนผสมโรงอยู่ด้วย “...ผมอยู่หน้าบ้านคุณนะฮะ”

ยิ้มกว้างๆของคยูฮยอนเปลี่ยนเป็นยิ้มเหวอแทบจะทันที โดยเฉพาะได้ยินเสียงโอ้กอ้ากมาตามสายอีกด้วย ทงเฮรีบเอ่ยกระชับก่อนจะปิดมือถือตัดสายไปเสียดื้อๆ

“รีบๆมานะฮะ เขาอาเจียนใหญ่แล้ว”

คยูฮยอนยังเหวอไม่หาย หากแต่พอหายเหวอและตั้งสติได้แล้ว ชายหนุ่มก็คว้าเสื้อคลุมและเดินแกมวิ่งไปที่หน้าบ้าน ภาพที่เห็นยิ่งทำเอาคยูฮยอนยิ่งอ้าปากค้างเข้าไปใหญ่

ทงเฮกำลังพยุงร่างบอบบางของใครบางคนที่กำลังโก่งคออาเจียนอยู่ข้างรั้ว กลิ่นเหล้าที่คละคลุ้งทำเอาคยูฮยอนถึงกับเบ้หน้า มองทงเฮที่ยืนทำหน้าระอาเหมือนจะบอกว่าตัวเองนั้นซวยสุดๆอย่างเป็นคำถาม

“ผมไปเที่ยวผับ แล้วก็เจอไอ้...ฮยอกแจเขามีสภาพแบบนี้ล่ะครับ ท่าทางไม่ดีเลยว่าจะอาสามาส่งบ้าน”

คยูฮยอนไม่คิดมากกับคำถามของอีกฝ่าย รีบพยักหน้ารับพร้อมตรงเข้ามาพยุงร่างปวกเปียกของคนรักพี่ชายตัวเอง แล้วไม่วายหันมาเชื้อเชิญอีกคนเข้าคฤหาสน์ที่ใหญ่เกินคำว่าบ้าน

“ทงเฮจะเข้าไปนั่งพักข้างในก่อนดีไหมครับ”

ทงเฮส่ายหน้าวืด ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโรย “ผมว่ามันดึกมากแล้ว ก็เลยว่าขอตัวกลับบ้านจะดีกว่า”

“เข้ามาเถอะครับ แล้วเดี๋ยวผมจะอาสาไปส่งเอง...”คยูฮยอนเอ่ยเสียงนุ่ม ก่อนจะยิ้มแหะๆ “...ขืนพี่ซีวอนมาเห็นผมอุ้มฮยอกแจเข้าไปคนเดียวล่ะก็ ผมตายแน่เลย”

อี ทงเฮกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะยิ้มหวานรับคำพูดของอีกฝ่าย ยอมเดินตามอีกคนเข้าไปในตัวคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตะง่าน ผู้บริหารหน้าหวานติดจะงุนงงเล็กน้อยเมื่ออีกคนพาเขาเดินเข้าบ้านหลังเล็กๆที่ตั้งอยู่ติดริมสระน้ำ

“บ้านนี้พี่ซีวอนเขายกให้ฮยอกแจอยู่ครับ...”คยูฮยอนขยายความเมื่อเห็นสีหน้าของอีกคน “...เพราะถ้าหากฮยอกแจเข้าไปอยู่ในบ้านใหญ่ล่ะก็...เรื่องใหญ่แน่ๆ”

ทงเฮไม่พูดอะไรให้เสียการใหญ่ เขาทำเพียงแต่พยักหน้ารับน้อยๆและยอมเดินเข้าไปในบ้านเล็กๆข้างสระน้ำ ก่อนจะยอมทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาที่ห้องรับแขก พลางกวาดตามองการตกแต่งของบ้าน ขณะที่คยูฮยอนพาเพื่อนของเขาเข้าไปในห้องนอน ร่างบางมองจนกระทั่งอีกฝ่ายปิดประตูห้องดีแล้วจึงลุกขึ้นเดินไปแหวกม่านมองออกไปนอกหน้าต่าง ใครบางคนที่เดินเข้ามาทำเอาทงเฮยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเดินหลบเข้าไปหลังบานประตู ปล่อยให้ร่างของชเว ซีวอนเดินผ่านไปโดยไม่รู้การมีตัวตนของเขา

 

**

 

ร่างปวกเปียกของอี ฮยอกแจถูกวางลงบนเตียงนุ่มอย่างแผ่วเบา ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นไปได้ด้วยดี...แต่พอคยูฮยอนทำท่าจะหยัดตัวลุกขึ้นคนที่นอนอยู่ก็ตวัดมือมาโอบลอบลำคอเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ชายหนุ่มจะได้เอ่ยเตือนสติอีกคนอะไร ริมฝีปากแดงฉ่ำแสนหวานนั่นก็แนบชิดเข้ามาทำเอาเขานิ่งตะลึง

“อื้อ...”ฮยอกแจครางเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนมุมองศาให้สัมผัสอีกฝ่ายได้มากขึ้น ไม่ลืมที่จะปลดกระดุมของตนเองแต่พองาม ดึงร่างสูงของคยูฮยอนมาทาบทับเรือนร่างอย่างงดงามตามแผนเป๊ะ

“กลับมาแล้วระ...!!

ไม่ต้องลืมตาขึ้นดูเขาก็รู้เลยว่าซีวอนกำลังมองสภาพเขากับน้องชายตัวเองตาแทบถลน ทุกอย่างวางไว้ตามแผนราวจับวางเลยทีเดียว...

ชเว ซีวอนไม่ปฏิเสธหรอกว่าเมื่อเขาเห็นสภาพที่คยูฮยอนกำลังทาบทับร่างบนเรือนร่างของคนที่เขารักแล้ว เลือดขึ้นหน้าสุดๆจนแทบจะกระชากร่างของน้องชายตัวเองเข้ามาตันหน้าเลยด้วยซ้ำ หากแต่สิ่งที่ไปก่อนการกระทำคือน้ำเสียงที่ปลุกสติของคยูฮยอนอย่างรวดเร็ว

“นี่นายทำบ้าอะไรน่ะคยูฮยอน!!

คยูฮยอนเบิกตากว้าง รีบผลักร่างของฮยอกแจออกแล้วเบี่ยงตัวหลบมือที่เข้ามาจะคว้าตัวเขาไว้ได้ทัน ร่างสูงรีบเอ่ยรัวเร็วจนลิ้นแทบพันกัน

“จะ...ใจเย็นครับพี่!! เรื่องนี้ผมอธิบายได้นะ!! เฮ้ยยยย!!”ร่างสูงกระโดดเหยงเมื่อพี่ชายตัวเองผวาเข้าตะครุบ เจ้าตัวรีบปีนป่ายผ่านร่างของฮยอกแจที่โดนผลักจนล้มไปนอนกุมหัวอยู่บนเตียง แล้วเบี่ยงหลบข้าวของที่ชเว ซีวอนปาใส่ “...ทงเฮเขาเอาฮยอกแจมาส่ง!! ผมแค่พามานอนบนเตียงเองงงงง!!!

“พามานอนบ้าอะไรมีจูบกันด้วย!!?”พี่ชายของเขาตวาดเสียงดังลั่น

คยูฮยอนหน้าหดจนเหลือสองนิ้ว ได้แต่ส่ายหน้ารัวเร็วปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา และเหมือนโชคจะเข้าข้าง ก่อนที่ซีวอนจะได้พุ่งตัวเข้ามาอาละวาดใส่เพราะเขาเผลอไปแตะเมียรักเข้า อี ฮยอกแจก็พึมพำออกมาเสียงอ้อแอ้

“ซีวอนอ่า~

เจ้าของชื่อชะงัก ก่อนจะผวามาที่เตียง ดวงตาสีอำพันลืมขึ้นอย่างยากเย็นสบดวงตาสีดำขลับที่มองมาอย่างห่วงใย

“ฮยอกแจ...เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ”ร่างสูงเอ่ยเสียงอ่อน ท่าทีผิดกับเมื่อครู่ลิบลับ

ฮยอกแจทำท่าเหมือนจะตอบ หากของเหลวข้นที่ตีบตันขึ้นมาจนถึงลำคอทำเอาเข้าต้องรีบพุ่งตัวเข้าไปที่ห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ซีวอนเองก็ผวาจะตามไปหากอี ทงเฮไม่เดินเข้ามาด้อมๆมองๆด้วยสีหน้าใสซื่อ

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?

.

.

.

“อย่างนี้เองเหรอฮะ...”ชเว ซีวอนหัวเราะสำนึกผิดออกมาเบาๆเมื่อสบดวงตาที่เขียวปั๊ดของน้องชายต่างสายเลือดของตนเอง ก่อนจะหันมายิ้มให้กับคนที่กำลังกลั้นยิ้มขำขันอย่างเห็นได้ชัดอย่างอี ทงเฮ “...ขอบคุณทงเฮมากจริงๆนะฮะที่พาเขามาส่งถึงที่น่ะ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ...”ทงเฮแย้มรอยยิ้มอ่อนหวาน “...ผมเป็นห่วง ก็เขาสวยออกขนาดนั้น ถ้าปล่อยให้กลับบ้านคนเดียวล่ะก็...กลัวจะไม่ถึงบ้านเอาแน่ๆ เอ่อ...สถานภาพเดียวกันก็เลยพอจะเข้าใจหัวอกน่ะฮะ”

ถ้าคิม ฮีชอลมาเห็นสภาพทงเฮตอนนี้ล่ะก็...คงจะชมเปราะ แหม่...นอกจากอี ฮยอกแจจะใส่หน้ากากเก่งแล้ว พอถึงคราวจำเป็นอี ทงเฮก็ตีบทแตกเหมือนกันนะเนี่ย

“ฮยอกแจน่ะท่าทางเมามาก...”คยูฮยอนบ่นอุบอิบ “...ตอนที่เขาจูบผมก็คงคิดว่าผมเป็นพี่นั่นแหละ”

“ก็...”ซีวอนชักสีหน้าสำนึกผิด “...ใครจะไปรู้เล่า”

“คุณซีวอนนี่ก็ขี้หึงเหมือนกันนะฮะ...”ทงเฮหัวเราะออกมาเบาๆ “...ฮยอกแจน่ะเรียกหาแต่คุณตอนอยู่บนรถนะ ท่าทางคุณจะทำเรื่องที่กระทบใจเขามากๆเลยทีเดียว”

ขอพูดแทนฮีชอลหน่อย...สองเพื่อนรักนี่น่าจะได้ตุ๊กตาทองการแสดงยอดเยี่ยมเมื่อถึงคราวจำเป็นเอามากๆ

“ก็...”ชเว ซีวอนหลุบตาต่ำ

ทงเฮยิ้มน้อยๆให้ประธานบริษัทไลอ้อนจิวเวอร์รี่ก่อนจะเอ่ยออกมาเหมือนว่าจะจริงใจ

“ผมได้ข่าวว่าคุณฮเยอินตั้งท้อง ดีใจด้วยนะครับ”

“คุณรู้?”คยูฮยอนอ้าปากค้าง

ทงเฮหันมายิ้มให้อีกฝ่ายนิด “คิม แจจุงที่เป็นญาติผู้น้องของพี่ฮีชอลเขาคาบข่าวมาบอกน่ะ รายนี้เขากำลังจะไปเป็นสะใภ้บ้านตระกูลชอง และข่าวนี้ก็รู้กันทั่วตระกูลชองแล้วเรียบร้อย ตระกูลคิมและผมก็เลยได้อานิสงค์ไปด้วย”

หรือจะพูดให้ถูก...แจจุงคาบข่าวไปบอกชอง ยุนโฮ และเจ้าตัวก็ไปโพทะนาต่ออีกทอด เพราะฉะนั้นการที่หลายคนจะรับรู้ข่าวสำคัญชิ้นนี้ก็ไม่น่าแปลกใจแต่อย่างไร

“คุณซีวอน...”ทงเฮเรียกชื่อคนที่นั่งตรงข้ามเสียงอ่อน ก่อนจะเอ่ยอย่างจริงจังแต่ไม่จริงใจเท่าที่ควร “...สถานภาพอย่างผม พี่ฮีชอล หรือว่าคุณฮยอกแจน่ะ จะเสียเปรียบผู้หญิงมากเลยนะครับ เพราะเราไม่สามารถมีอะไรมากผูกมัดคนที่เรารักได้เหมือนกับพวกผู้หญิง เพราะฉะนั้นเราจึงชอบคิดว่า...ถ้าหากคนที่เรารักจะเปลี่ยนใจจากเราไปดูแลคนอื่นนั้นเป็นเรื่องง่าย การที่ไม่สามารถตั้งครรภ์...มีพยานรักขึ้นมาได้มันเหมือนเป็นหนามยอกอก ถ้าหากคุณรักคุณฮยอกแจจริงล่ะก็ ช่วงนี้ผมอยากจะให้คุณถนอมน้ำใจเขาให้มากๆ หวังว่าคุณคงจะเข้าใจนะฮะ”

“ครับ...”ซีวอนยิ้มออกมาอย่างเป็นมิตรให้คนจากบริษัทคู่แข่งเป็นครั้งแรก “...ผมเข้าใจ”

ทงเฮแย้มรอยยิ้มอย่างสมใจ ก่อนจะเสมองนาฬิกาข้อมือของตนเอง “ท่าทางผมต้องกลับแล้ว พรุ่งนี้โรสมาร์คมีประชุมแต่เช้า เอ้อจริงสิ!!...”

ร่างบางที่กำลังหยัดตัวลุก หันมาจ้องชเว ซีวอนอีกครั้ง “...งานประกวดออกแบบเครื่องประดับอัญมณีประจำปีนี้ ไลอ้อนจิวเวอร์รี่ก็คงจะลงแข่งสินะฮะ”

“ครับ...”รอยยิ้มของชเว ซีวอนสุขุมยิ่งกว่าเดิม “...ไม่พลาดหรอก”

ดวงตาสีน้ำตาลของทงเฮไหววูบ ก่อนจะแย้มรอยยิ้มท้าทายให้อีกฝ่าย “งั้นเจอกันอีกทีที่งานประกวดนะฮะ”

“ครับ”

คยูฮยอนมองพี่ชายตัวเองที มองผู้บริหารร่างเล็กที ก่อนที่ร่างสูงจะเอ่ยเสียงแทรกท่ามกลางบรรยากาศอึดอัด

“งั้นเดี๋ยวผมไปส่งทงเฮนะฮะ”

“ผมเอารถมา ขอบคุณ”ทงเฮหันมายิ้มหวานให้ผู้บริหารรายใหญ่ของไลอ้อนจิวเวอร์รี่ ร่างบางเดินมาแตะเบาที่ท่อนแขนของชายหนุ่มแล้วยิ้มให้ “...แต่ถ้าว่างๆ โทรชวนผมไปดื่มบ้างนะฮะ...”

ร่างเล็กเขย่งตัวขึ้นกระซิบแผ่วเบาที่ใบหู เล่นเอาคยูฮยอนขนลุกเกลียว..

 

“...พักนี้รู้สึกเหงาๆชอบกล”

 

**

 

อย่าให้เขารู้นะ...

...ว่ายาที่คิม ฮีชอลจับกลอกมันคือยาอะไรน่ะ!!

“อุ...!!”ฮยอกแจโน้มดวงหน้าเข้าไปขย้อนของเก่าที่โถส้วม ก่อนจะอาเจียนเอาอาหารปิกนิกของอึนฮยอกออกมาจนหมดไส้หมดพุง ร่างบางยกมือขึ้นป้ายปาก

ถ้ารู้นะ...จะจับกลอกใส่ปากทั้งคิม ฮีชอลทั้งอี ทงเฮให้อ้วกแตกจนคางเหลืองกันทั้งสองคนเลย!!

ดวงตาสีอำพันวาววับด้วยความอาฆาต แต่ว่าจะโทษพี่และเพื่อนก็ไม่ได้เต็มปาก เพราะตัวเขาเองนั่นแหละที่อุตริวางแผนว่าตัวเองไปกินเหล้าย้อมใจมาจนต้องให้ทงเฮหามกลับมาส่งบ้าน แต่ว่าถ้าจะให้ใส่หน้ากากเป็นคนเมาลวนลามคยูฮยอนมันก็คงจะไม่เนียนนัก อย่างน้อยๆมันควรจะมีอุปกรณ์ช่วย เพราะถ้าหากเมาจริงๆมันจะไม่สมจริง ดีไม่ดีอาจจะเผยไต๋ให้ไก่ตื่นอีกต่างหาก...

ฮยอกแจไม่รู้หรอกนะว่าไอ้ยาเม็ดเขียวๆที่เหมือนสมุนไพรบดที่ฮีชอลให้อมและกลืนลงคอนั่นมันจะมีสรรพคุณพาเอาหน้ามืดขนาดนี้ ยาบ้าอะไรวะ ทั้งขม ทั้งเฝื่อนคอ กลืนก็ลำบาก...ถึงมันจะสมจริงแต่มันก็เล่นเอาเขามีอาการเมาค้างตั้งแต่ยังไม่ได้กินเหล้าเลยสักหยด

“ฮยอกแจ...”ชเว ซีวอนเดินเข้ามาประคองร่างของคนรักที่ตอนนี้ญาติดีกับโถส้วมเรียบร้อยแล้ว พาไปล้างหน้าล้างตาที่อ่างล้างมือแล้วถามไถ่ด้วยความห่วงใย “...กลิ่นเหล้าแรงเชียว ไหวไหมครับเนี่ย”

ใช่...มันก็น่าจะแรงอยู่หรอก

ก็ทั้งฮีชอลทั้งทงเฮผลัดกันเอาโซจูสาดใส่ตัวเขานับเป็นขวดเลย

เจอไปกี่ขวดนะ...สอง...สาม หรือสี่ เออ ช่างมันเถอะ รู้แค่ว่าหน้าตาคนสาดในตอนนั้นน่ะยังตามหลอกหลอนเขาอยู่เลย มันเหมือนกำลังจะสะใจที่นานทีจะมีโอกาสได้รังแกเขา เดี๋ยวคอยดูเถอะ...เสร็จงานนี้แม่จะเอาคืนให้หนักเลย

ฮยอกแจอยากจะตอบคำถาม แต่กลัวว่าพออ้าปากของเก่ามันจะตีรวนขึ้นมาอีก ก็เลยได้แต่พยักหน้ารับแล้วยอมให้อีกคนช้อนร่างไปนอนบนเตียงอุ่น ร่างบางพอหัวถึงหมอนก็เหมือนโดนจับเหวี่ยงมาสิบรอบ ฮยอกแจยกมือขึ้นประคองศีรษะทุยสวย ก่อนจะครวญครางออกมาอย่างน่าสงสาร

“โอย...”

“ทีหลังก็จำไว้นะครับ ว่าอย่าดื่มมากขนาดนี้...”ซีวอนเอ่ยอย่างจริงจังพร้อมบิดผ้าขนหนูขาวมาเช็ดตัวให้คนรัก “...มันเสียสุขภาพ แถมยังไปดื่มที่ไหนคนเดียวอีกก็ไม่รู้ ถ้าหากคุณทงเฮไม่ไปเจอเข้า...ผมก็ไม่รู้ว่าใครจะทำอะไรกับคุณบ้าง...”

ฮยอกแจเลื่อนมือมากุมมือที่กำลังให้ผ้าเช็ดนวลหน้าเขาอย่างนุ่มนวล ตอนนี้พูดไม่ออก...ใส่อารมณ์ไม่ได้ ขอทำตาเศร้าเรียกคะแนนความสงสารไว้ก่อนจะดีกว่า คิดอย่างนั้นท่ามกลางความมึนเหน็บที่สมอง...ร่างบางขยับตัวนอนตะแคงหันหลังให้อีกฝ่ายเหมือนกำลังงอนจัด ซีวอนถอนหายใจยาวกับท่าทีนั้น

“คุณรู้ไหมว่าผมเป็นห่วงคุณแค่ไหนน่ะฮยอกแจ”

ฮยอกแจหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน รอจนรู้สึกว่าฤทธิ์ยาเริ่มบรรเทาลงหลังจากที่ได้ระบายไปมากแล้ว ร่างบางเอ่ยเสียงสั่นเครือและแหบแห้ง

“ห่วงจริงๆเหรอครับ”

ซีวอนชะงักมือที่กำลังบิดผ้าทันควัน ฮยอกแจเบือนหน้ามามองอีกฝ่ายด้วยแววตาตัดพ้อ

“...ผมนึกว่าคุณรักภรรยาของคุณมากกว่าผมเสียอีก”

“พูดอะไรอย่างนั้น...”ร่างสูงชักสีหน้าหนักใจ ก่อนจะประคองร่างของอีกคนขึ้นมาโอบกอด “...ฮเยอินเป็นภรรยาที่ผมสมควรจะปกป้อง แต่คุณน่ะไม่เหมือนเขานะฮะ ผมรักคุณมานาน...นานมาก และก็รักคุณมากกว่าที่คุณเคยรู้ ถึงฮเยอินจะได้ชื่อว่าแม่ของลูก แต่คุณก็เป็นเจ้าของหัวใจผมนะ”

“...”ทำไมไอ้หมอนี่ต้องใช้ภาษาเน่าได้ใจจนเขาอยากจะอ้วกอีกรอบด้วยเนี่ย

“ฮยอกแจ...ฟังผมอยู่รึเปล่า”ชเว ซีวอนชะโงกหน้าเข้ามาใกล้

เจ้าของชื่อดันหน้าของเขาออกห่าง ก่อนจะตวัดผ้าห่มคลุมร่างของตนเองจนมิด ร่างบางเอ่ยเสียงอู้อี้

“ผมอยากพักผ่อน... พรุ่งนี้ผมจะต้องไปทำงานที่บริษัทแต่เช้า”

“ถ้างั้น...”ซีวอนหลุบตาต่ำ ก่อนจะดึงผ้าห่มออกจากดวงหน้าสวยจัดแล้วจูบเบาๆที่หน้าผากขาวอย่างรักใคร่ “...เราไปทำงานพร้อมกันนะครับ”

เรียวปากอิ่มสีสวยที่เม้มแน่นบิดเป็นรอยยิ้มเยาะ ก่อนจะตวัดผ้าห่มคลุมกลับที่เดิม ทำให้ร่างสูงต้องถอนหายใจออกมายาวๆ

 

อาการไม่ดีเลยแบบนี้...

 

**

 

“นี่พวกนายคิดจะทำอะไรอึนฮยอกน่ะ!!

คิบอมถามเสียงกร้าวเมื่อคนตัวเล็กถูกอุ้มมานั่งหน้ากระจก ขณะที่ทั้งคิม ฮีชอล คิม แจจุง คิม จุนซู และควอน จียงอยู่กันครบครัน พร้อมกรรไกรและเครื่องประทินโฉมนับสิบที่เรียงราย

“ก็แปลงโฉมน่ะสิ...”ฮีชอลเอ่ยคิ้วยุ่ง ประคองดวงหน้าของน้องชายท่านประธานโรสมาร์คแล้วยิ้มกริ่ม “...หน้าสวยๆเหมือนพี่ชายแบบนี้ถ้าไม่จัดแต่งเพิ่มเสน่ห์ออกมาสักหน่อยล่ะก็ น่าเสียดายแย่เนอะแจจุง”

หันไปเออออกับคิม แจจุงผู้ได้ฉายานกหงส์หยกประจำบ้าน ที่ตอนนี้กำลังเชคเครื่องแต่งหน้าครบครันของตัวเอง

“แน่นอนครับพี่ฮีชอล พวกเราเหล่าเคะ มีของดีก็อย่าให้เสียของ”คิม แจจุงเงยหน้ามาพร้อมยิ้มหวานอย่างสมเป็นนางฟ้าประจำตระกูลคิม

“สองคนนี่ไปคืนดีกันตอนไหนเนี่ย”คิม คิบอมหันไปกระซิบถามกับคิม จุนซูอย่างอดไม่ได้

“ก็ตอนที่พี่แจจุงสัญญาว่าจะช่วยล่อพี่จองซูมาติดกับ ให้พี่ฮีชอลเขาเอาไปย่ำยีเล่นน่ะ และตอนนี้พี่ยุนโฮกำลังติดต่อธุรกิจกับพี่จองซู อะไรๆมันก็เลยง่ายขึ้นด้วย ฮี้ย่ะฮ่าๆๆๆ”จุนซูตอบพร้อมหัวเราะออกมาเสียงดังประหนึ่งว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นวันสิ้นโลก

คิบอมเอามือกุมขมับ น่าสงสารในชะตากรรมของปาร์ค จองซูจริงๆ ก่อนจะช้อนตาสบแววตาขอความช่วยเหลือของอึนฮยอกที่นั่งตัวสั่นหงึกหงักอยู่ในดงกวางเจ้าสำอาง ร่างสูงยิ้มแหะๆเพราะไม่อาจช่วยอะไรได้ ในเมื่อหนึ่งในนั้นก็มีพี่ชายของเจ้าตัวอยู่

“ขอบตานี่ต้องกรีดให้เลิศ อืมมมม อึนฮยอกนี่ดูหวานกว่าฮยอกแจอยู่หน่อยนะ” แจจุงเอ่ยพร้อมลูบคางตัวเองแผ่วเบา

“อ่าห๊ะ...”ฮีชอลที่กำลังไดร์ผมสีน้ำตาลสวยนั่นยิ้มหวาน “...นิสัยก็ดีกว่าด้วย เป็นฮยอกแจมีหวังได้โวยวายไม่ยอมนั่งนิ่งๆเป็นตุ๊กตาหน้ากระจกให้พวกเราจับแต่งแน่ๆ”

“หัวหน้าน่ะเขาไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับตัวเองหรอกครับ...”จียงกำลังวัดตัว พร้อมหันไปบอกเลขให้ยองเบที่ยืนจดและหยิบเข็มหมุดให้ยิกๆ “...รายนั้นน่ะเหมือนไฟ ลุกทีก็อย่าเข้าใกล้เชียว”

“ก็คงมีแต่คิบอมกับทงเฮที่เย็นเป็นน้ำเท่านั้นแหละที่เข้าใกล้ไอ้หมอนั่นตอนโกรธได้ คิคิ”จุนซูเอ่ยพร้อมก้มหน้าหัวเราะคิกคัก เอาศอกกระแซะคิม คิบอมที่นั่งข้างๆ ร่างสูงแยกเขี้ยวใส่ลูกพี่ลูกน้องตัวเองแล้วหันไปมองอึนฮยอกอย่างห่วงใย

ฮีชอลหันมาจ้องน้องชายตัวเองเขม็ง ก่อนจะเริ่มไล่แห่

“จากนี้ไปพวกกวางเขาจะแต่งตัวกัน ออกไปเลยนะทั้งคิบอม ทั้งยองเบนั่นแหละ ชิ่วๆ”

ร่างโปร่งปัดมือไล่น้องชายของตัวเองให้ออกไปนอกห้อง ขณะที่จียงเขย่ายองเบให้ลุกออกตาม พอมันยังทำหน้าง่วงนอนจะอยู่ต่ออย่างเนียนๆเขาก็ตบกระโหลกเข้าให้ คนที่เตี้ยยิ่งกว่าเคะเลยยอมเดินออกไปอย่างมึนๆ

เสียงหวีดว้ายหมือนชุมนุมกวางดังขึ้นอยู่หลังบานประตู คิบอมทำท่าคิดหนัก น่ากลัวว่าอึนฮยอกออกมาจะเป็นเหมือนควอน จียง และตอนนั้นแหละที่พวกเขาจะโดนฮยอกแจไล่แห่อย่างของแท้แน่

“เอาน่า...”ทง ยองเบที่นั่งอยู่ข้างๆเอ่ยปลอบอย่างเข้าใจ “...อย่างน้อยในนั้นก็มีคนอื่นๆอยู่นอกจากจียง”

คนอื่น...

คิม คิบอมเริ่มใช้จินตนาการ...

คิม ฮีชอล...นางพญาตระกูลคิมที่รักสนุกอย่าบอกใคร ชอบแต่งตัวแบบเปรี้ยวๆจัด บางครั้งก็ใส่เสื้อโชว์บ่า ใส่ซีทรู แต่งหน้าสวยๆ จนมองเผินๆเลยเหมือนเด็กสก๊อยคู่กับเด็กแว๊นดีๆนี่เอง

คิม แจจุง...ถึงจะได้ฉายานางฟ้าประจำตระกูลคิม แต่อย่างน้อยที่สุดการแต่งตัวของมันต้องใส่ขนมิ้งค์สีทองเหมือนผู้ดีอังกฤษ และไลท์สไตล์ขอเจ้าตัวก็คือผู้ดีตีนแดง ตะแคงตีนเดิน

คิม จุนซู...รายนี้เป็นพวกรักสนุก บางทีเลยชอบแต่งตัวแผลงๆ และถนัดที่จะจับคนอื่นแต่งตัวตามความชอบของตนด้วย ถึงจะไม่อารต์ตัวแม่อย่างควอน จียง แต่บางเรื่องมันก็สุดเขตเสลดเป็ดมากกกกก

และเมื่อเอาคิมทั้งสามหน่อมามัดรวมกับควอน จียงที่ได้ชื่อว่าอาร์ตตัวแม่ เพราะแค่สีมาสคาร่าและดีไซด์การแต่งหน้าก็พาเอาตับร้าว การแต่งตัวที่เจ้าตัวเลือกสรรอย่างน้อยก็ต้องทะลุโลกไปสักหนึ่งองศา การจัดแต่งทรงผมก็ทำได้อย่างสุดพรรณา คิม คิบอมเลยบอกได้คำเดียวว่าตัวเขานั้นกลุ้มใจอย่างสุดๆ

แอ๊ด...

ดวงตาคู่คมตวัดมองร่างเล็กที่ถูกดันมายืนที่บานประตู ก่อนจะนิ่งงันเหมือนถูกมนต์สะกดเมื่อเห็นคนตัวบางที่อยู่ในชุดแฟชั่นสีขาวดูบริสุทธ์ แต่งหน้าโทนอ่อนๆอย่างพองามเข้ากับกางเกงยีนส์รัดรูปสีน้ำเงินเข้ม ถึงเสื้อนอกขอบขนมิ้งค์สีขาวที่สวมทับจะแลดูแปลกตาแต่ก็บอกได้เลยว่าเหมาะกับเจ้าตัวแบบสุดๆ และลงตัวจนคนตรงหน้าเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบชั้นดีก็ไม่ปาน

“เป็นไง ฝีมือพวกฉัน...”ฮีชอลเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นสายตาของน้องชายตัวเอง เจ้าตัวเอามือส่ายไปมาด้านหน้าของคนเป็นน้อง พร้อมเรียกเสียงเบา “คิบอม?

คิบอมชะงัก ก่อนจะหันมามองพี่ชายตัวเองที่กำลังยิ้มเจ้าเล่ห์ เอาศอกกระแซะน้องชายตัวเองที่หน้าเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ “อั้นแน่ มองค้างเลยล่ะสิ คิกๆ”

“อย่าน่าฮีชอล”คนหน้าแดงปัดศอกของพี่ชายตัวเองออก

“อึนฮยอกน่ารักจะตาย หวานๆแบบน่าทะนุถนอมดีด้วย แต่งอะไรมันก็ขึ้นนั่นแหละ”แจจุงยิ้มกว้าง ลูบศีรษะอึนฮยอกอย่างเอ็นดู ก่อนจะผลักร่างเล็กเข้าไปหาชายหนุ่มผู้น้องอีกคน “...เรียบร้อยแล้วก็ไปไป๋!

“หา?”คิบอมเอียงคอ ขณะที่อ้าแขนรับอึนฮยอกอย่างทันท่วงที

“ก็เดทน่ะสิ...”จุนซูหัวเราะคิกคัก เล่นเอาอีกสองคนหน้าแดงเรื่อขึ้นทันควัน “...ตระกูลคิมทุกคนตอนนี้มีคู่ควงกันหมดแล้วนอกจากนายนะจ๊ะ อึนฮยอกเองก็ไม่ค่อยได้เปิดหูเปิดตาเลยนี่น่า นายพาเขาไปเดทซะดีๆ”

“ตะ...แต่ผมไม่ได้เป็นอะไรกับคุณคิบอมเขานะครับ!”อึนฮยอกร้องลั่น ขณะที่แก้มใสแดงเรื่ออย่างน่าชม

“ก็เป็นซะสิ...”ฮีชอลเอ่ยหน้าตาย “...เดทกันวันเดียวให้ชีวิตชุ่มชื่น ไม่เสียหายอะไรหรอกน่า”

“นั่นสิฮะ...”จียงเอ่ยเสริมพร้อมยิ้มหวาน “...แต่คุณคิบอมก็ดูแลน้องชายหัวหน้าให้ดีๆก็แล้วกันนะฮะ ถ้าบุบสลายอะไรขึ้นมาผมไม่รู้ด้วย”

คิบอมกลอกตากอย่างครุ่นคิด ก่อนจะก้มมองคนในวงแขนที่ช้อนตามองเขาหน้าแดงก่ำอย่างน่าเอ็นดู จนกระทั่งพี่ๆเริ่มอดรนทนไม่ไหว กระชากคอเสื้อทั้งสองคนก่อนจะผลักไสออกไปนอกบ้าน อึนฮยอกมองหน้าคิบอมอย่างหนักใจ และในที่สุดร่างสูงก็แย้มรอยยิ้มออกมาจนได้

“อึนฮยอก...”เจ้าของชื่อเหลือบมองหน้าของชายหนุ่มอย่างเขินอาย คิบอมยิ้มออกมาอย่างอบอุ่น และโค้งให้เหมือนเจ้าชายกำลังขอเจ้าหญิงเต้นรำ แววตาคู่คมครานี้ประกายระยับด้วยความขี้เล่น

 

“...ไปเดทกับผมนะครับ”

 

**

 

“ฮยอกแจ~”ซองมินอ้าแขนกอดเพื่อนรักที่อ้าแขนรับร่างอวบอย่างรวดเร็ว ก่อนดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจะวิบวับอย่างยินดี “...ฉันนึกว่านายจะไม่มาทำงานแล้วซะอีก”

“ต้องมาสิ...”ฮยอกแจเอ่ยพร้อมรอยยิ้มกว้าง แล้วเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียมเมื่อสบกับหญิงสาวคนหนึ่งที่ลอบมองอยู่ที่ขอบประตู “...เพราะเรื่องสนุกๆมันมารวมกันอยู่ที่นี่หมด”

จีฮยอนที่ลอบมองอยู่เบือนหลบสายตานั่นทันควัน ฮยอกแจผละจากร่างของซองมินเดินมาหยุดตรงหน้าหญิงสาว ท่ามกลางความลุ้นระทึกของใครหลายๆคน ชายหนุ่มร่างบางเอ่ยเสียงนุ่ม

“หายดีแล้วเหรอฮะคุณจีฮยอน...”หญิงสาวเจ้าของชื่อช้อนตาขึ้นสบดวงตาสีอำพันอย่างจงชัง หากลึกลงไปก็ยังมีความหวาดหวั่นต่อดวงตาที่ลุกโชนนั่นอยู่ ฮยอกแจยกมือขึ้นแตะหน้าของอีกฝ่ายอย่างสุภาพ “...ท่าทางแพทย์ประจำตัวคุณจะมีฝีมือในเรื่องการศัลยกรรมด้วยสินะ เพราะเท่าที่ผมจำได้ โหนกแก้มตรงนี้มันเละไม่มีชิ้นดีเลยนี่น่า ทำให้กลับมาสวยอย่างเดิมได้นี่น่านับถือจริงๆ...”

“นายจะพูดอะไรก็ว่ามาเถอะ อี ฮยอกแจ”ร่างบางเอ่ยเสียงเข้ม มองอีกคนด้วยแววตาแข็งกร้าว

ฮยอกแจกระตุกยิ้ม ก่อนจะเชยคางอีกฝ่ายขึ้นสบตาอย่างรุนแรงจนอีกคนต้องเบ้หน้า

“รักษาหน้าตาสวยๆแบบนี้ให้ดีนะจีฮยอน อย่ามายุ่งหรือมาแตะเรื่องของฉันอีก ไม่ว่าจะเป็นเพราะคำสั่งของใครก็ตาม...”ฮยอกแจก้มลงกระซิบข้างหูหญิงสาวเสียงเหี้ยมเกรียม “...เพราะไม่แน่ คราวต่อไปถ้าฉันยั้งมือไม่อยู่ ศัลยกรรมไปก็อาจจะไม่ช่วยก็ได้”

ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้าง ก่อนจะรีบผละจากเขาอย่างรวดเร็ว ฮยอกแจเหยียดยิ้มเยาะ ก่อนจะเดินกลับโต๊ะทำงานของคนเอง ดวงตาสีอำพันกวาดมองพนักงานคนอื่นที่พากันหลบสายตา ซองมินคนเดียวที่กล้าเดินเข้ามาถามเขาอย่างตกตะลึง

“ที่นายทำให้คุณจีฮยอนเข้าโรงพยาบาลเป็นความจริงอย่างนั้นเหรอ”

“นายก็น่าจะรู้คำตอบดีอยู่แล้วนี่...”ฮยอกแจหมุนเก้าอี้ทำงานของตนเล่น “...แล้วจะมาถามฉันอีกทำไมเล่า”

ซองมินชักสีหน้าประหลาดแกมหนักใจ ก่อนที่ฮยอกแจจะลุกพรวดเมื่อใครบางคนเดินเข้ามา ร่างอวบมองตามเพื่อนรักก่อนจะอ้าปากค้าง เหมือนๆกับจีฮยอนที่มีแววตาแข็งกร้าวขึ้นมาฉับพลัน

“คุณคยูฮยอน...”ฮยอกแจเรียกอีกคนเสียงเศร้า ก่อนจะก้มหน้านิดๆเมื่ออีกคนหันมามองอย่างสงสัย “...ผมขอคุยด้วยหน่อยสิครับ”

คยูฮยอนมองท่าทีเศร้าสร้อยเหงาหงอยของอีกฝ่าย ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

“ได้สิฮะ มีอะไรอย่างนั้นเหรอ”

ดวงตาสีอำพันมองจีฮยอนอย่างสื่อความหมาย ก่อนจะช้อนมองอีกคนอย่างอ้อนวอน

“เราไปหาที่เงียบๆคุยกันสองคนจะได้ไหมครับ”

คิ้วเข้มของคนฟังเลิกขึ้นสูง หากเมื่อสบแววตาที่มีแต่ความเว้าวอนนั่น คนที่ใจอ่อนอยู่เรื่อยมาก็ขยับรอยยิ้มอ่อนโยนให้อีกฝ่ายคลายใจ คยูฮยอนเอ่ยเสียงสุภาพโดยไม่ติดใจสงสัยอะไรเลยทั้งสิ้น

 

“ได้ครับ”

 

เรียวปากอิ่ม...คลี่แย้มอย่างไม่มีใครล่วงรู้

 

**

 

ชเว ซีวอนมอง ภรรยา ของตนเองที่กำลังคว้าลูกเชอร์รี่เข้าปากอย่างตะกละตะกลาม มันเป็นอากัปกิริยาของคนแพ้ท้องโดยทั่วไป ฮเยอินกินไปได้เพียงครึ่งตะกร้าก็ต้องเอามือปิดปาก วิ่งเข้าไปโก่งคออาเจียนที่ข้างต้นไม้แทบไม่ทัน ก่อนจะเดินหน้าเซียวมาหาผู้เป็นสามีที่ยืนมองอย่างเป็นกังวล

“นี่แพ้มากขนาดนี้เลยเหรอ”

“เพราะใครล่ะ ที่ทำให้ฉันต้องปวดหัวอยู่บ่อยๆ”หญิงสาวเอ่ยกระชากเสียงใส่ ก่อนจะรู้สึกหน้ามืดจนแทบล้ม ให้อีกคนต้องเข้ามาช่วยประคอง

ซีวอนมองภรรยาของตนเองอย่างหนักใจ อารมณ์ของหญิงสาวรุนแรงขึ้นเรื่อยๆนับตั้งแต่กำลังจะมีบุตร เขาไล่สายตามองดวงหน้าที่ไม่ได้อวบอิ่มเหมือนคนที่กำลังจะเป็นแม่คน ถึงความรักระหว่างเขาและชอง ฮเยอินจะไม่ลึกซึ้งเท่าสามีภรรยาคนอื่นๆ แต่ที่มีมากกว่านั้นคือความผูกพัน หญิงสาวหายใจลึกขณะที่กำเสื้อของเขาไว้แน่นและพยายามหยัดยืนให้มั่นคง

“วันนี้ทำไมถึงได้มาอยู่กับฉันได้ ไม่คิดจะไปกกเจ้าหมอนั่นแล้วหรือไง”

คำถามยียวนแฝงแววประชดประชันทำให้ชายหนุ่มต้องข่มอารมณ์สักเท่าไหร่ก็ไม่ทราบ เพื่อที่จะได้หายใจในที่เดียวกับภรรยาได้โดยไม่ต้องปะทะฝีปากกับเธอ

ท่องไว้...คนกำลังท้อง ท้องลูกของเขา

“แล้วพี่มาอยู่กับเธอนี่ เธอไม่ดีใจเหรอ”

ฮเยอินก้มหน้าหลบสายตานั่นทันที ดีใจสิ...ดีใจมากๆเลยด้วย แต่ที่ทำให้เศร้าใจนั่นก็คือสายตาเอือมระอาและท่าทีพะว้าพะวงถึงใครอีกคนต่างหาก แค่คิดหล่อนก็รู้สึกระคายเคืองตา การที่ต้องทนมีสามีร่วมกับผู้อื่นมันให้ความรู้สึกอย่างนี้นี่เอง

“วันนี้พี่จะพาไปซื้อชุดคลุมท้อง รู้สึกว่าเธอจะเริ่มอ้วนขึ้นแล้วนะ”ซีวอนเอ่ยเสียงเบา หญิงสาวพยักหน้ารับ ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่น

“ฉันอยาก...ซื้อของเก็บไว้ให้ลูกด้วย”

“หือ?

 

“...เพราะฉันกลัว ว่าจะไม่ได้อยู่ดูแลเขา”

 

หัวใจของชเว ซีวอนกระตุกวูบ ดวงตาที่มองภรรยาของตนเองนั้นเบิกกว้าง มันใจหาย...ปวดแปลบ เสี้ยวหน้างดงามนั้นโศกสลดจนเขาต้องขึ้นเสียงแข็ง

“เหลวไหล เราสองคนยังต้องอยู่ทะเลาะกันไปอีกนาน!

หญิงสาวช้อนตาขึ้นสบดวงตาของสามีตัวเอง แขนอุ่นเลื่อนมาประคองเอวที่เริ่มหนาเพราะเจ้าสิ่งมชีวิตอันแสนบริสุทธิ์ที่กำลังอาศัยอยู่ ฮเยอินแย้มรอยยิ้มออกมา นานแล้วที่หญิงสาวไม่ได้ยิ้มอย่างเป็นสุขเช่นนี้

 

**

 

“ผมขอคาปูชิโน่”

“เอกเพรสโซ่ฮะ”

ดวงตาคู่คมของคยูฮยอนตวัดมองคนข้างกายทันที คนที่เพิ่งสั่งกาแฟกับพนักงานของร้านเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างแปลกใจ ชายหนุ่มเลยขยายความให้คนที่ตัวเล็กกว่ารับรู้

“คุณไม่เคยสั่งกาแฟอย่างอื่นนอกจากลาเต้เลยนะฮะ...”คยูฮยอนเอียงคออย่างสนใจ ก่อนจะหรี่ตาอย่างจับผิด “...แล้วก็ไม่ชอบกาแฟที่มีรสขมจัดอย่างเอกเพรสโซ่ด้วย”

ดวงตาสีอำพันสบแววตาที่เริ่มจะมีความเคลือบแคลงนั้น เจ้าตัวหลุบตาต่ำ ก่อนจะแย้มรอยยิ้มเศร้าสลดออกมาจนอีกฝ่ายใจหาย

“ชีวิตผม...”ฮยอกแจเอามือมาประสาน ปิดบังดวงหน้าไว้จนเหลือแต่แววตาแสนว่างเปล่า “...มันขมขื่น จนแค่กาแฟถ้วยเดียวก็ไม่ทำให้รู้สึกสะดุ้งสะเทือนแล้วล่ะฮะ”

คยูฮยอนชะงักเหมือนเพิ่งจะรู้สึกตัว แค่มองแววตาที่เริ่มแดงก่ำของอีกฝ่าย ชายหนุ่มก็เอ่ยออกมาเสียงเบา

“ผมขอโทษ...”

ฮยอกแจส่ายหน้า พร้อมแย้มรอยยิ้มอ่อนหวาน คว้าถ้วยกาแฟที่เด็กเสิร์ฟเพิ่งจะนำมาวางไปสูดดม

“ไม่หรอกฮะ ผมเองก็รู้สึกว่าตัวเองชอบอะไรเปลี่ยนไปจากเดิมเยอะแยะ...ไม่แปลกหรอกที่คุณจะสงสัยน่ะ”

คยูฮยอนเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายทันควัน ฮยอกแจยกกาแฟขึ้นจิบ แววตาที่เหม่อลอยไปไกลดูรวดร้าวจนน่าใจหาย

“...เพราะมันไม่ง่ายเลยฮะ สำหรับคนอ่อนแอที่อยากจะเข้มแข็ง การเปลี่ยนตัวเองเพื่อยืนหยัด...มันไม่ง่ายเลยจริงๆ”

คยูฮยอนนิ่งงัน หลุบตาลงมองน้ำกาแฟสีเข้มที่ส่งกลิ่นหอมโชยมา ความรู้สึกเขาเริ่มจะหนักอึ้งเรื่อยๆเพราะคำพูดของอีกฝ่าย

“ผมเคยคิดว่าสีขาวน่ะคือสีที่สะอาด บริสุทธิ์ ทั้งน่าเทิดทูลและน่าปกป้อง ผมเคยภูมิใจที่มันเป็นอย่างนั้น แต่ยิ่งเติบโต ยิ่งเห็นโลกกว้างนี้มากขึ้น ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าคนที่เปรียบประหนึ่งสีขาวมันช่างน่าสงสาร...”ฮยอกแจหลุบตามองขอบหน้าตาง ดวงตาสีอำพันสั่นระริกเหมือนจะมีน้ำตาคลอหน่วง “...จนบางทีผมอยากจะเป็นเหมือนสีดำ เหมือนผ้าดำที่กองอยู่บนพื้น ต่อให้ถูกเหยียบย่ำสักแค่ไหนมันก็คงจะไม่มีใครสังเกตรอยตำหนิได้ง่ายเท่าสีขาวหรอก”

“ผมเสียใจ...กับเรื่องที่เกิดกับคุณ...”คยูฮยอนเอ่ยออกมาในที่สุด แววตานั้นสะท้อนความรู้สึกเหมือนวาจาที่เปล่งออกจากปากเขาจริงๆ “...ผมไม่นึกว่ามันจะเกิดเรื่องเลวร้ายขนาดนั้น ผมไม่รู้จริงๆว่าคุณต้องเจอกับเรื่องที่โหดร้ายมาตลอด ผมยอมรับว่าผมสงสัยคุณ ถ้าหากผมรู้...ผมจะไม่มีทางให้มันเกิดขึ้นกับคุณ ไม่มีทางเลย”

“คุณคยูฮยอน...”

ฮยอกแจเอ่ยเสียงหวาน ดวงตานั้นอ่อนแสงลง ก่อนจะเลื่อนมือไปสัมผัสมือของอีกฝ่ายอย่างสุภาพ คยูฮยอนช้อนตาขึ้นสบดวงตาสีอำพันของอีกฝ่าย เรียวปากแดงคลี่ยิ้มออกมาบางเบา

“คุณเคย รัก ผมใช่ไหมครับ”

หัวใจของคยูฮยอนเหมือนหยุดเต้นเมื่อได้ยินคำถามนั้น ก่อนจะหลุบตาต่ำเหมือนว่ายอมรับอยู่กลายๆ ร่างสูงเบือนหน้าหนีเมื่ออีกคนเขย่ามือเขาเบาๆ

“...ตอบผมมาสิครับ คุณคยูฮยอน”

คยูฮยอนเม้มปากแน่น ก่อนจะเบือนสายตามาสบ ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงอ่อนโยน

“ครับ...”ฮยอกแจนิ่งงันก่อนจะหลุบตาต่ำอย่างนึกสมใจ คยูฮยอนยังเอ่ยต่อ “...ผมเคยชอบคุณมาก มากจนเรียกได้ว่ารัก แต่นั่นมันก็เป็นไปไม่ได้”

อี ฮยอกแจช้อนตาขึ้นมองอีกฝ่าย จ้องลึกในดวงตาสีดำขลับเหมือนแสวงหาความจริงบางประการ ก่อนถามเสียงสั่น

“เพราะคุณมีคนที่รัก...เหรอฮะ”

คยูฮยอนส่ายหน้า ก่อนจะเอ่ยเสียงหนักแน่น “ไม่ครับ แต่เพราะผมไม่มีทางทรยศพี่ชายของตัวเองเด็ดขาด ไม่ว่าจะทางตรงหรือทางอ้อม ต่อให้ชอบหรือ...รักคุณมากแค่ไหนผมก็จะหักห้ามความรู้สึกนั้น เราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ตอนนี้ผมมีแต่ความห่วงหาในตัวคุณเพียงเท่านั้น ไม่ได้คิดเป็นอื่น”

“คุณเลยหลีกทางให้พี่ชายของคุณอย่างนั้นเหรอ...”ฮยอกแจถามเสียงเหมือนไร้แรง “...ทั้งๆที่คุณเองก็รู้ว่าผมอาจจะต้องเจออะไรบ้างหากว่าคบกับซีวอน”

คยูฮยอนนิ่งงัน ก่อนจะหลุบตาต่ำเหมือนจำยอม

 

“ผมทรยศพี่ชายตัวเองไม่ได้”

 

มือที่วางอยู่กำแน่นทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น ดวงตาสีอำพันแปรเปลี่ยนไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเสร้าสร้อยดุจเดิม ฮยอกแจเอ่ยเสียงสั่น เหมือนว่ากำลังตัดพ้ออีกคน

“แล้วคุณรู้ไหมว่าผมเจ็บ...จนตอนนี้ก็ยังเจ็บ”

“ผม...”ร่างสูงใจหายวาบเมื่อสบดวงตาเช่นนั้น หากก็รู้สึกเศร้าสลด เขา...ไม่อาจจะช่วยอะไรอีกฝ่ายได้

“ผมเจ็บจนแทบระเบิด คุณเปิดทางให้เขามาหาผมง่ายๆ ผมก็รักเขาง่ายๆ และผมก็เจ็บง่ายๆ แต่แผลนี้กลับไม่มีวันหายไปได้ง่ายๆ...”อี ฮยอกแจเม้มปากแน่นก่อนจะคลี่ยิ้มเยาะ “...ผมเจ็บคยูฮยอน ตอนนี้ผมอยากจะหยุดทุกอย่าง อยากจะเลิกกับเขา แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยผมไปสักที และคุณเองก็คงจะเข้าข้างเขาอีกตามเคยใช่ไหมครับ”

“...”

“ความรักทำให้ชเว ซีวอนเห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจ เขาไม่ยอมเลิกกับผม และไม่มีวันทิ้งฮเยอิน ผมถูกตราหน้าทุกวัน ผมถูกซ้ำเติมตลอด ผมถูกทำร้ายทุกเวลา และเมื่อผมใช้ความพยายามเพื่อที่จะเข้มแข็งและได้ยืนอยู่ข้างคนรัก ทุกคนกลับมองว่ามันร้ายกาจ...ไม่เว้นแม้แต่คุณ...”

ความตัดพ้อที่ส่งออกมา ทำให้คยูฮยอนรู้สึกเหมือนจุกเสียดอย่างแรงที่หน้าอกข้างซ้าย

“...คุณน่าจะเข้าใจ และรับรู้ถึงสิ่งที่ผมต้องเผชิญมากที่สุด แต่คุณก็ยังเข้าข้างคนของคุณ ทั้งเขา ทั้งคุณ...จะทำร้ายผมไปถึงไหนกัน”

“ฮยอกแจ...”คยูฮยอนครางเสียงสั่น มองแววตาที่แสนตัดพ้อต่อว่านั้นอย่างเห็นใจ และปวดใจ

ฮยอกแจเบือนหน้าหนี นิ่งไปนานจนเขารู้สึกใจหาย แต่เมื่อจะเอ่ยอะไรออกไปมันก็เหมือนจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ แสบไปทั้งหมด แม้แต่หายใจก็ยังยากเต็มทน

“ทงเฮเคยบอกว่า...”ในที่สุด คนที่นั่งเงียบนั่นแหละถึงเป็นคนเปิดประเด็นขึ้นมา “...คุณเคยพาเขาไปเที่ยวสวนสนุก วันนี้ถ้ามีเวลาว่าง...พาผมไปได้ไหมครับ”

สีหน้าคยูฮยอนเปลี่ยนเป็นงุนงง ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างเป็นมิตร

 

“ได้สิครับ”

 

**

 หลังจากเจอมรสุมการรับน้อง มรสุมกิจกรรมของปีหนึ่ง มรสุมสอบแรกของมหาวิทยาลัย แล้วกก็กลับมาที่มรสุมกิจกรรมต่ออีกระรอกนึง = =

พลอตฟิคทุกเรื่อง (ย้ำว่าทุกเรื่อง) หายเกลี้ยง -____________-

ตอนนี้ได้ออกมาแบบถูๆไถๆเต็มที่ (พิมพ์ไปนั่งนึก ตูจะต่อยังไงวะเนี่ย - -*)

แทบจะไม่ได้แตะเอสเจหรือฟิคเรื่องไหนเลย เรียกว่าปิดตายเลยไปดีกว่ามั้ง -A-;;

เอ้กก็ขยันทวงยังไงมันก็ต่อไม่ขึ้น (ถล่มคอมพ์ ก็ตูคิดไม่ออก - -*)

ลืมอิมเมจของตัวละครทุกเรื่อง อย่าพูดถึงการตอบเมลล์ หรือส่งฟิค - * - หาเวลาไม่เจอเลย มหาลัยนี่ยุ่งจริงจัง

(แต่ไรตอร์ก็มีความสุข สัมผัสได้ถึงความรักเล็กๆ -.,-)

ตอนนี้ไรเตอร์ไม่ได้ไปงานอีเวนไหนเลย และคิดฟิคไม่ออกด้วย =w=;; ที่เห็นตอนนี้คือแถสุดตับอ่าครับ

อวยพรให้ไรเตอร์โชคดีเน้อ - -/(ทั้งการทำฟิคทั้งเรื่องมหาลัย)

ป.ล. โรสมาร์คคงไม่มีการขายอ่าจ๊ะ - - อยากอ่านตามในเด็กดีเอาเองเน้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1091 ChovySilver (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2555 / 20:53
    อึนฮยอกสวยหวานฮยอกแจสวยเฉี่ยว
    ยังไงซะก็สวยเหมือนกันแหละน่า
    อึนกับบอมไปเดทกันทงไม่ไปเจอวอนกับฮเยอินหรอกนะ
    ไหนจะคยูไปเที่ยวกับฮยอกอีกโหยยย
    คงจะไม่เจอกันใช่มั้ยสามคู่นีเนี่ยยยยยยย
     
    #1,091
    0
  2. #912 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 กันยายน 2555 / 22:52
    บอมอึนเดทกันแว้ว คึคึคึ >.< 
    ฮยอกแกตั้งใจยั่วคยูนะ >//<
    ฮเยอิน นี่เรื่องจริงหรือแกล้งท้อง - - ซ้าาธุ ขอให้แท้งเพี๊ยง!! <<ออกแนวชั่วร้าย
    #912
    0
  3. #872 วารีสวรรค์ ^-^ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 เมษายน 2555 / 16:53
    บอมฮยอก ^^
    #872
    0
  4. #824 [ChaPloy]SJ13 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 00:38
     ปมฟิคเรื่องนี้เยอะมากเลยอ่ะ สงสารเฮแต่ก็นะ ไรเตอร์สู้ๆค่ะ
    #824
    0
  5. #766 Mhoomin (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 10:11
    รู้สึกได้ว่าฮเยอินอาจจะเริ่มตัดใจ(?) จะสำนึกมั๊ยแม่คนนี้

    ชเว ซีวอนเห็นแก่ตัวที่สุดแล้วหล่ะ
    #766
    0
  6. #539 ae snoopy (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2555 / 16:53


    จนถึงตอนนี้ก็ยังรู้สึกว่าวอนเห็นแก่ตัวมาก
    #539
    0
  7. #538 yepat@dD (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2555 / 00:38
    แผนการยังคงดำเนินต่อไป
    #538
    0
  8. #537 ze_gusy club (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 มกราคม 2555 / 12:04
    บอมกับฮยอก เดทกัน ลั้นลา ~ ~ ~
    ฮยอกแจเล่นละครเก่งจัง สนุกดีชอบบบบบบบบบบ
    #537
    0
  9. #536 พริกหยวก (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มกราคม 2555 / 22:48
    บอมฮยอกไปเดทกันเเล้วว วู้ๆๆ^O^
    คยูเฮก็ดูเหมือนจะไปได้ด้วยดี

    แต่วอนฮยอก....ยังคงแรงต่อไป
    #536
    0
  10. #535 555 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 กันยายน 2554 / 18:51
    บอมออกน้อยจัง
    #535
    0
  11. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  12. #533 mamey71 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2554 / 22:59
    โอ๊ยยย วอนทำไมทำตัวอย่างนี้เนี่ย ปกป้องอะไรคนที่ตัวเองรักไม่ได้เลย
    ฮยอกสู้เขานะลูก แก้แค้นให้ได้ เอาใจช่วย
    แต่ละคนในแก๊งฮยอกน่ากลัวกันจิงๆๆ ไม่กล้าต่อกรเลย 555
    #533
    0
  13. #532 aun (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2554 / 01:18
    เเสดงความยินดีด้วยที่ไรเตอร์กลับมา

    สู่รั่วมหาลับสู้!!
    #532
    0
  14. #531 * [J]o[L]ee[P]op ,, ♥ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2554 / 21:03
     อยากจะบอกว่าีดีใจเหลือเกินทีเ่ห็นไรเตอร์อัพ U__U
    เค้าคิดถึงฟิคเรื่องีน้และไรเตอร์มากๆเลยคะ่ ><
    เข้ามาส่องทุกวัน (แอบกดโหวดบ้างบางครั้ง) อ่านซ้ำไปซ้ำมาเพื่อไรเตอรืจะอัพ
    แล้วในที่สุดก็เป็นจริง >_____<

    อ่า  ไรเตอร์คงเป็นเฟรชชี่สินะค่ะ^^
    ยังไงในฐานะรุ่นพี่(แม้จะไม่ได้ร่วมสถาบัน) ก็ขอตอนรับเข้าสู่รั้วมหาลัยนะค่ะ^^
    พี่จะเป็นกำลังใจให้นะ่  ปี 1 ก็วุ่นวายแบบนี้แหละ
    แต่ปีต่อๆไปวุ่นวายกว่า 55555+ (เอ๊ะยังไง??)
    เอาเป็นว่าขอให้มีความสุขและประสบความสำเร็จแล้วกันนะค่ะ^^

    ส่วนตอนนี้... เอิ่ม... พูดไปออกกับซีวอนกับฮเยอิน -_-
    ดูไม่ออกจริงๆว่าเทอเปนคนยังไง แลวนี่ใกล้ตายหรอ? หรือว่าเล่นละคร?
    55555+ ช่วงนี้หวาดระแวงพวกนางร้าย  เพราะมักจะมาแบบมีชั้นเชิง
    ส่วนฮยอกแจ... แผนต่อไปคงเปนการยั่วคยูอะสิ -..-
    ชักอยากจะสงสารฝ่ายเมะเข้าแล้วละสิ ไม่สิ..
    เรียกว่าสงสารคนต่อกรกับฮยอกแจมากกว่า คงเจ็บหนักกันแบบแถบๆ

    เอาเป็นว่าสู้ๆนะค่ะไรเตอร์  มาต่อไวๆนะค่ะ
    แอบเสียใจเหมือนกันที่เรื่องนี้จะไม่ทำเป็นเล่ม U__U
    แต่ก้อโอเค จะติดตามเสมออยู่แล้ว^^
    สู้ๆ  

    #531
    0
  15. #530 chanis407 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2554 / 11:01

    ขอบคุณที่มาอัพนะคะ  ติดตามอยู่... ถึงมาอัพช้ายังไงก็ยังรอจ้า^^

    สู้ๆ นะคะ

    #530
    0
  16. #529 wonhyukza (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 23:52
    ไรเตอร์สู้ๆ ขอบคุณที่มาอัพ เย้ๆ

    เออ! เกลียด ชเว ชีวอน
    #529
    0
  17. #528 moonoy (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 11:05
    ไรเตอร์สู้ สู้



    จนถึงตอนนี้ก็ยังเกลียดวอน 555+
    #528
    0
  18. #527 only_hyuk (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 10:44

     ไม่ใช่ว่าจะไปเจอคู่คิบอมกะอึนฮยอกที่สวนสนุกด้วยหรอกนะ

    -8-

    #527
    0
  19. #526 HIPPOPOTAMUS (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 10:43

    จุดพลุฉลอง อิอิ ไรเตอร์อัฟเเล้ว
    เอาล่ะ อยากจะดูความวุ่นวายที่ฮยอกเเจสร้างขึ้นเเบบมากมาย
    อัฟอีกนะไรเตอร์
    สู้ๆ

    #526
    0
  20. #525 sanphet (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 05:07
    ดีใจอ่ะ
    ไรเตอร์อัพแล้ว
    รออยู่เสมอเลย
    #525
    0
  21. #524 คนคุ้นเคย (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 01:14
    คิดถึงไรเตอร์มาก รออยู่เสมอนะค่ะ
    #524
    0
  22. #523 แกะน้อยหัวบ๊อบ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2554 / 22:19

    ไรเตอร์สู้ๆนะค่ะ....

    รออยู่เสมอ >

    #523
    0
  23. #522 eighteddy (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2554 / 22:18
    ตอนนี่้จะบอกว่า ตอนอ่านฟังมิเรอร์ไปด้วย น้ำตาไหลอ่ะค่ะ ชามะชุ แปบว่าไม่รู้นะว่าเพราะอะไร อ๊ากกก ผ้าขาวของชั้น
    วอนก็เริ่มจะโอขึ้นเเล้ว บอมฮยอกก็หวานชื่นรื่นอารม หึหึ
    ในที่สุด โรสมาร์คก็มา คิคิ อ๊ากกก ฉลองงง
    #522
    0
  24. #521 geejajaa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2554 / 19:59
    กรี๊ด กู่ร้อก้องโลก จุดพลุ ยินดีต้อนรับการกลับมานะคะ

    เค้าคิดถึง Rose Mask มากๆ
    ดีใจที่ได้อ่านต่อนะคะ

    เอาใจช่วยกลับเรื่องเรียนและกิจกรรมในรั้วมหาลัยนะคะ

    ตอนนี้ ฮยอกแจรุกคยู ฮึ พิษรักแรงหึงหวงวอนจะแรงขนาดไหน จะคอยดู

    แต่เอาจริงๆ แอบเจ้บจี๊ดกับคำพูดของฮเยอินอ่ะ
    นึกสงสารเหมือนกันนะ เป็นแม่คนแท้ๆ แต่พูดได้เศร้ามากอ่ะ

    เฮ้อ เรื่องจะเป็นยังไงต่อไปอ่ะ อยากอ่านต่อมากๆเลยนะคะ
    #521
    0