ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 23 : -20-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,209
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    23 พ.ค. 54

 

“ฉันไม่เข้าใจเขาเลยจริงๆนะ...”เสียงปานประหนึ่งว่าจะร่ำไห้ของคิม ฮีชอลดังลั่นสวนดอกไม้ เจ้าตัวทำปากยื่นเหมือนเด็กที่ไม่ได้ของเล่นดั่งใจไม่มีผิด “...คนอื่นๆ แค่ฉันกระพริบตาปริบๆเข้าให้ พวกมันก็วิ่งโร่เข้ามาหาฉันกันแทบไม่ทัน แต่อีทึก...ปาร์ค จองซูเนี่ย!! ขนาดนั่งใกล้ฉันเขายังแทบจะไม่ยอมทำ!!

สามอีที่นั่งมองอยู่มีสีหน้าคนละแบบ อี ทงเฮเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างสงสัย อี ฮยอกแจขมวดคิ้วมุ่น ส่วนอี อึนฮยอกอ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้ยินเหมือนว่ามันเป็นเรื่องแปลกใหม่ในชีวิต ก่อนประธานบริษัทโรสมาร์คจะตักขนมเค้กเข้าปาก

“มันจะยากอะไร...”ฮยอกแจหยิบลูกเชอรรี่สีสดเหมือนเรียวปากตัวเองเข้าปากพร้อมเคี้ยวหมุบหมับ “...ก็ใช้ของเล่นของพี่สิ มีเยอะแยะอย่างกับของสะสม ปาร์ค จองซูมันจะต้านทานฤทธิ์ยาได้ก็ให้มันรู้ไป”

ฮีชอลทำหน้าเหมือนนึกขึ้นได้ ขณะที่คิบอมยกมือสองข้างขึ้นปิดหูอึนฮยอกอย่างรวดเร็ว ร่างสูงเอ่ยเสียงราบเรียบ

“อย่าฟังนะฮะอึนฮยอก คำพูดน่ากลัวๆทั้งนั้นเลย”

“น่ากลัว?...”ฮยอกแจเลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนจะหันมาหรี่ตาใส่เมะคนเดียว ณ.ที่นี้ “...ตรงไหนเหรอคิบอม เอามือออกจากหูน้องชายฉันซะ ฉันจะให้เขาฟังไว้เป็นอุทาหรณ์”

“ฉันไม่คิดว่าอึนฮยอกจะได้อะไรจากการฟังเรื่องอื้อฉาวของนายและพี่ชายฉัน...”คิบอมบอกหน้าตาย “...ตามความเห็นของฉัน อึนฮยอกบริสุทธิ์เกินจะฟังเรื่องพวกนี้”

“แล้วนายหาว่าฉันโสโครกสินะ นี่แน่ะ!!”คราวนี้ประธานคนสวยตบรางวัลบนศีรษะของผู้บริหารคนสำคัญดังปั่ก ฮยอกแจขมวดคิ้วแน่น “...ทำไมวันนี้นายพูดจาไม่เข้าหูฉันเลยสักเรื่องนะคิบอม”

“ใครจะพูดจาได้น่าฟังเหมือนท่านประธานบริษัทไลอ้อนจิวเวอร์รี่ล่ะ”ร่างสูงเอ่ยจบก็ค้อนขวับ แน่นอนว่ายังอุดหูของอึนฮยอกไว้อยู่

คราวนี้ฮยอกแจทำท่าเหมือนจะกางกรงเล็บใส่ คิบอมเลยหันมารวบมือของคนตัวเล็กแต่ฤทธิ์เยอะแล้วจัดการกดลงบนผืนหญ้าเขียวชอุ่ม บรรจงจูบลงบนแก้มซ้ายขวาอย่างเคยชินแล้วยิ้มขี้เล่นให้ดวงหน้าที่ขึ้นสีเรื่อของอีกฝ่าย

“ขอโทษน่า หายงอนนะฮยอกแจ~”จมูกโด่งขยี้ลงบนจมูกโด่งรั้นอย่างที่เจ้าตัวชอบทำเมื่อยามเด็ก

ฮยอกแจผลักอกอีกฝ่ายออก ก่อนจะดึงน้องชายตัวเองมาแนบอก ทำปากยื่นให้คิม คิบอม

“ว่าแต่คนอื่น นายก็ทำไม่ดีต่อหน้าน้องชายฉันเหมือนกันแหละน่า อึนฮยอกไม่ชอบให้ใครมาลวนลามพี่หรอก...เนอะ!

“ไม่ต้องเอาอึนฮยอกมาอ้างเลยอี ฮยอกแจ!!...”ร่างสูงที่เหมือนจะเพิ่งรู้ตัวผวา จะดึงน้องชายของอีกฝ่ายออกมาจากอก “...อึนฮยอกน่ะเข้าใจฉันดีหรอกน่า แล้วเขาก็รู้ด้วยว่าโลกนี้ไม่มีใครรังแกนายได้!!

ฮยอกแจชักร่างน้องน้อยของตนให้หลบอยู่ด้านหลัง ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ดวงหน้าแตกตื่นของอีกฝ่าย

“คิบอมอ่า~...”เจ้าตัวเรียกชื่ออีกคนเสียงออดอ้อน ใส่หน้ากากน่าสงสารเต็มที่ “...นายก็รู้ใช่ไหมว่าฉันกับอึนฮยอกเรารักกันมากแค่ไหน แล้วทำไมนายต้องรังแกพวกเราโดยการพรากเขาไปจากฉันด้วยล่ะ”

“ตลก! อี ฮยอกแจ...นายเองนั่นแหละเป็นคนโยนอึนฮยอกมาให้ฉันเลี้ยง! แล้วคิดจะเอาเขากลับคืนไปได้ง่ายๆน่ะเหรอ!? ไม่มีทาง!!”คิบอมเอ่ยเสียงแข็ง ก่อนจะกระชากอึนฮยอกเข้ามาในอ้อมแขน ร่างสูงชะงักกึกเมื่อโดนคนอื่นๆจ้องเขม็ง ดวงหน้าหล่อแดงเรื่อก่อนจะเอ่ยแก้ต่างให้ตัวเองเสียงอึกอัก “...ฉะ...ฉันหมายความว่า...”

“พี่...”อึนฮยอกถามในสิ่งที่ค้างคาใจมาแสนนานอย่างกล้าๆกลัวๆ หลังจากที่จ้องมองคนนั้นที คนนู้นทีอย่างลังเล “...กับคุณคิบอมเป็นแฟนกันเหรอครับ?

“ตลก!!...”ผู้โดนกล่าวหาทั้งสองเอ่ยออกมาเป็นเสียงเดียว พลางชี้หน้าคู่กรณี “...อย่างไอ้หมอนี่น่ะเหรอคือคนที่ฉันจะยอมคบด้วย!!?

คนสามคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นกระพริบตาปริบๆ ก่อนที่อี ฮยอกแจจะกระชากน้องชายตัวเองออกมาจากอกของคิม คิบอม พร้อมทำตาขวางใส่อีกคน

 

“อย่าคิดที่จะมาแตะอั๋งน้องชายฉันนะ!!

 

**

 

“ชอบเขาล่ะสิ...”ฮีชอลเอ่ยเย้า พลางเอาศอกกระแซะน้องชายตัวเองที่นั่งหน้าอูมอยู่ข้างๆ

“พี่พูดอะไรของพี่...”คิบอมหันมามองค้อน “...คนอย่างผมเนี่ยนะจะชอบฮยอกแจ”

“ฉันหมายถึงอีกคนต่างหาก...”คนเป็นพี่หรี่ตาลงอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหัวเราะคิกคัก “...อึนฮยอกน่ะ ว่ากันตามตรงก็รสนิยมของนายเลยไม่ใช่เหรอ นายชอบคนใสๆ ออกแนวซื่อๆ ท่าทางน่าปกป้อง แถมใจบุญเป็นแม่พระ ว้าว~ ความจริงพี่น่าจะคิดออกตั้งแต่ทีแรก น้องชายฮยอกแจนี่เหมาะกับนายราวจับวางเลยนะ”

“คงเป็นไปไม่ได้หรอก...”ทงเฮเอ่ยเสียงราบเรียบหลังจากที่นั่งฟังอยู่นาน ฮีชอลกับคิบอมหันมองเขาเป็นตาเดียวก่อนจะชักสีหน้าเหมือนนึกขึ้นได้ว่าเมื่อก่อนเขาเคยมีสถานะอะไร และเพิ่งจะได้รับฟังอะไรไปบ้าง ทงเฮมองอดีตคนรักของตัวเองนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างมีความหวัง

“...เพราะนายรักฮยอกแจไม่ใช่เหรอ”

คิบอมนิ่งงัน ผิดกับพี่ชายของเขาที่อ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้ยิน ทงเฮจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมเข้ม ก่อนจะถามเสียงแผ่วเบา

“อย่าบอกนะว่าตนนี้นายชอบอึนฮยอกน่ะ”

ดวงตาของอีกคนหลุบต่ำ เพียงชั่วขณะก่อนที่จะช้อนสบตาเขาตรงๆ ทงเฮเม้มปากแน่น ก่อนจะผุดลุกขึ้นเดินออกจากที่ตรงนั้น ฮีชอลผวาร้องเรียกเสียงดังลั่น

“ดะ...เดี๋ยว! ทงเฮ!! คิบอม...อ่ะ...อ้าว!!” ดวงตาคู่สวยตวัดมามองน้องชายของตัวเองที่ลุกตามอดีตคนรักออกไป ก่อนที่ฮีชอลจะเกาหัวอย่างงุนงง “...มันยังไงกันล่ะเนี่ย ใครช่วยบอกให้ฉันเข้าใจหน่อยได้ไหม!?

.

.

.

“ทงเฮ!!...”

คนที่โดนกระชากแขนสะบัดมือเรียวของอีกฝ่ายออกอย่างไม่ไยดี ก่อนที่คิม คิบอมจะชะงักเมื่อเห็นดวงตาแข็งกร้าวที่แดงก่ำของอดีตคนรัก ร่างสูงเม้มปากแน่นก่อนเบือนหน้าหลบสายตาอีกฝ่ายเหมือนไม่อยากจะมองมันให้รู้สึกสมเพชไปมากกว่านี้

“นายทำให้ฉันผิดหวัง...”อี ทงเฮเอ่ยเสียงสั่น ก่อนที่ของเหลวบางอย่างจะเอ่อล้นออกมาที่ขอบตาแล้วทะลักออกมาราวน้ำบ่า “...ทำไมนายทำกับฉันอย่างนี้!? คิม คิบอม!!

เจ้าของชื่อไม่ตอบคำถาม แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือแววตาเย็นชาที่เบือนมามองราวกับเห็นเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ มันว่างเปล่า หากก็แฝงไปด้วยความเวทนาและความเจ็บปวดลึกๆ หากคำพูดต่อมานั้นไม่ถนอมน้ำใจกันเลย

“แล้วฉันไม่มีสิทธิ์เหรอ?

ไม่มีสิทธิ์ที่จะเลือกรักใครก็ได้...ไม่มีสิทธิ์ที่จะเลือกใครคนอื่นอย่างนั้นเหรอ

อี ทงเฮแย้มรอยยิ้มเยาะหยันออกมาอย่างเจ็บปวด ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นเครือ เบือนสายตาไปมองพระอาทิตย์ยามเย็นที่ไม่ใช่คนที่กำลังทำร้ายหัวใจเขาอย่างคนตรงหน้า

“น่าแปลกเนอะ...”สองมือบางที่ตกข้างตัวกำแน่น จิกเล็บลงบนฝ่ามือนุ่มที่ไม่เคยทำงานหนัก “...นายไม่สามารถที่จะรักฉันได้ เพราะนายรักฮยอกแจ...ฉันยังพอเข้าใจ...”

ดวงตาสีน้ำตาลช้อนสบดวงตาสีดำขลับ ก่อนที่น้ำตามันจะไหลเป็นสาย

“...นายสามารถเปลี่ยนจากฮยอกแจมาเป็นอึนฮยอกได้ แต่นายกลับไม่สามารถเปลี่ยนตัวเองให้หันมามองฉันบ้างได้...ฉันไม่เข้าใจเลย ฉันไม่ดีพอสำหรับนายหรือยังไง!!?

คิม คิบอมมองอีกคนพร้อมเม้มปากแน่น ทงเฮเลื่อนมือมาหมายจับแขนของอีกคน เจ้าของของมันเบี่ยงออกอย่างไม่ไยดี

“นายคือคนที่น่าจะรู้ใจฉันมากที่สุด...ทงเฮ”ร่างสูงเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะก้าวถอยหลังเหมือนเหยียบย่ำหัวใจที่แตกสลายของอีกฝ่าย “...นายน่าจะรู้ว่าการที่ฉันจะรักคนที่ฉันไม่เคยรักเพียงเพราะว่าเขารอคอยฉันมากกว่าคนอื่น ฉันทำไม่ได้ นายก็น่าจะรู้ว่าฉันไม่สามารถฝืนใจทำร้ายนายได้ด้วยการแสร้งทำเป็นรักนายเหมือนเมื่อปีก่อน ไม่ว่ายังไงนายก็เป็นเพื่อนฉัน...”

ดวงตาคู่คมมองอีกคนด้วยความอ่อนแรง

“...เพื่อนที่ดีกับฉันมากที่สุด”

“แต่ฉันไม่เคยอยากที่จะเป็นเพื่อนของนาย นายก็รู้...”ร่างบางเอ่ยเสียงสั่น พร้อมสะอื้นจนตัวโยนเหมือนเด็กๆ “...เพราะฉันมีแต่นายเท่านั้น มีแต่นายจริงๆ”

“การที่นายเป็นเด็กกำพร้า และใช้ฉันเป็นหลักยึดไม่ได้หมายความว่านายจะรักฉัน...”คิบอมเอ่ยเสียงเรียบ “...อย่าคิดว่านั่นคือความรักเสมอไป และอย่าให้ฉันต้องพูดประโยคนี้ซ้ำสอง”

“ฉันคิดแล้ว...”ทงเฮเม้มปากแน่น “...คิดแล้วคิดอีกกับประโยคที่นายบอกฉันมาเมื่อหนึ่งปีก่อน แต่นั่นไม่ได้ช่วยให้ฉันรักนายน้อยลงเลยคิบอม ฉันยังรักนายอยู่...ฉันไม่เคยมีใครเลยตลอดเวลาที่นายทิ้งฉันไป”

“ฉันไม่ใช่คนที่ชอบพูดประโยคเดิมๆซ้ำสองทงเฮ...”คิบอมทำเสียงดุใส่อีกคนอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะถอนหายใจออกมายืดยาวแล้วเอ่ยเสียงอ่อน “...ฉันว่าเหตุผลของนายไม่ใช่สิ่งที่จะมาผูกมัดคนอย่างฉันได้ ฉันมีสิทธิ์ที่จะเลือกคนที่ฉันรัก และนายไม่มีสิทธิ์มาลดทอนสิทธิ์ของฉัน”

“เพราะอะไรคิบอม...”ทงเฮเอ่ยถามเสียงสั่นกับท่าทีเย็นชาที่หาได้ยากนั่น “...เพราะว่าการที่เราคบกันมันเป็นเพราะความตั้งใจของฉันอย่างนั้นเหรอ หรือเพราะอะไร”

“เรื่องของคืนนั้นมันไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะต้องยึดติดกับมันอีกต่อไป...”ร่างสูงเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนเสียงจะเรียบเย็นยิ่งกว่าเดิมเมื่อเอ่ยประโยคต่อไป “...นายน่าจะรู้ดีเสมอ ว่าฉันเกลียดคนแบบไหนมากที่สุด”

“คิบอม...”ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเบิกกว้าง ก่อนจะนิ่งงันเหมือนโดนฟ้าผ่าเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยประโยคต่อมาแล้วเดินจากเขาไป

 

“นายก็น่าจะรู้เหตุผลดี...ว่าทำไมฉันถึงไม่เคยรักนายเลยสักครั้ง”

 

**

 

 “ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฮยอกแจจะกล้าอุ้มหมาด้วย...”อึนฮยอกเอ่ยอย่างตื่นตา ก่อนจะก้มลงกดชัตเตอร์ ถ่ายภาพสีหน้าบูดบึ้งของคู่แฝดตัวเองที่มีเจ้าสุนัขขนปุยอยู่บนตัก “...ขออีกรูปน้า”

“นายกำลังทำให้ฉันเสียภาพพจน์...อี อึนฮยอก”ฮยอกแจเอ่ยเสียงเข่นเขี้ยว หากก็ยอมนั่งนิ่งๆให้อีกคนรัวชัตเตอร์ได้ตามใจ “...รู้ไหมว่าถ้าภาพนี้หลุดออกไปที่บริษัทฉัน ภาพพจน์ของท่านประธานแห่งโรสมาร์คอาจจะไม่เหลือ”

“พี่ก็บอกว่าเป็นรูปของฉันสิ...”อึนฮยอกตอบหน้าตาย ก่อนจะคลี่ยิ้มน่ารัก “...เราสองคนน่ะเหมือนกันจะตาย ใครก็จับไม่ได้หรอก”

“ฉันผมแดง”

“เดี๋ยวฉันไปย้อมก็ด้ายยย!

ฮยอกแจแยกเขี้ยวกับท่าทางน่าเอ็นดูของใครอีกคน เกลี่ยเส้นผมนั้นอย่างอ่อนโยน “ฉันไปเอาสีออกก็ได้ ถ้านายอยากให้เราเหมือนกันจริงๆ”

“ไม่หรอก...”อึนฮยอกเอ่ยเสียงเบา ก่อนจะทรุดตัวลงนอนหนุนศีรษะบนตักอุ่น “...ฉันก็ไม่อยากให้เราเหมือนกันมากหรอกนะ”

ฮยอกแจชะงักมือที่กำลังเกลี่ยเส้นผมของน้องชายตัวเอง อึนฮยอกเงยหน้าขึ้นมามองเขาตาใสปิ๋ง

“ร้องเพลงให้ฉันฟังหน่อยสิ”มือเรียวกระตุกชายเสื้อของพี่ชายพร้อมแย้มรอยยิ้มอย่างรักใคร่ “...เพลงที่ตอนเด็กๆ พี่ชอบร้องให้ฉันฟังบ่อยๆไง”

“ยังจำได้อีกเหรอ”ฮยอกแจหัวเราะเบาๆ ลูบแก้มใสของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน

อึนฮยอกหลับตาลงพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงสั่นเครือ “...พี่คงไม่รู้หรอกว่าฉันอยู่ยังไง เมื่อไม่มีพี่กับแม่...”

คนเป็นพี่ชะงักงัน ก่อนที่แววตาคู่นั้นจะอ่อนแสงเมื่อเห็นน้ำที่ปริ่มออกมาที่ขอบตาบอบบาง ไม่ว่ายังไงน้ำตาของอึนฮยอกก็ยังมีผลต่อเขาอยู่เสมอ ไม่ว่าเมื่อก่อน จากนี้ และตลอดไป...

Come stop your crying It will be all right...”

คนที่นอนอยู่ชะงัก ก่อนจะนิ่งฟังอย่างใจจดจ่อ พี่ชายของเขาเคาะนิ้วลงบนเนื้ออ่อนเหมือนเป็นจังหวะของดนตรีที่กำลังขับกล่อม

“...Just take my hand Hold it tight...”อี ฮยอกแจแย้มรอยยิ้มอ่อนโยน เกลี่ยเส้นผมออกจากวงหน้าของคนที่ลืมตามองเขาตาแป๋ว “...I will protect you from all around you...”ข้อนิ้วขาวเลื่อนไปเกลี่ยน้ำตาให้อีกคนอย่างแผ่วเบา “...I will be here Don't you cry.”

อึนฮยอกแย้มรอยยิ้มหวาน ก่อนจะร้องต่อท่อนของพี่ชาย เอื้อมมือแตะเบาที่แก้มขาวของคนที่กำลังมองเขาอย่างอ่อนโยน “...For one so small, you seem so strong. My arms will hold you keep you safe and warm...”เจ้าตัวหัวเราะคิก เมื่ออี ฮยอกแจเลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนที่ความจริงใจจะส่งผ่านยังดวงตาสีอำพันคู่สวยที่มองแฝดของตนอย่างรักใคร่ “...This bond between us can't be broken...”

“...I will be here don't you cry...”

ฮยอกแจเคลื่อนตัวลงนอนบนพื้นหญ้าอีกคน ก่อนจะดึงคู่แฝดของตนเองเข้ามาไว้ในวงแขน จูบที่หน้าผากขาวอย่างรักใคร่

“...cuz you'll be in my heart...”ฮยอกแจแย้มรอยยิ้ม พลางซุกหน้ากับเส้นผมหอมกรุ่น “...Yes, you'll be in my heart. From this day on... Now and forever more.”

อึนฮยอกซุกตัวลงกับอกบอบบาง ก่อนจะหลับตาพริ้ม รับฟังบทเพลงนั้นอย่างเงียบงัน

“...You'll be in my heart. No matter what they say...”ฮยอกแจหลุบตามองดวงหน้าที่หลับพริ้มของอีกฝ่าย ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน “...You'll be here in my heart...”

 

“...Always.

 

**

 

“พี่จะเอายังไงกับฮยอกแจครับ...”คยูฮยอนเอ่ยถามเสียงเครียดเมื่อปลีกตัวมาทานข้าวกลางวันกันที่โรงแรมหรูแห่งหนึ่ง ร่างสูงของคนเป็นน้องซดกาแฟรสขมอึกใหญ่ “...ผมว่าฮยอกแจต้องกริ้วแน่ๆ ทำไมพี่ถึงทำฮเยอินท้องได้นะ”

“พี่ก็ผู้ชายนะคยูฮยอน...”ซีวอนแยกเขี้ยวใส่น้องชายตัวเอง ก่อนจะเอ่ยเสียงอุบอิบ “...แถมตั้งแต่ฮยอกแจกลับมา เขาก็ไม่ยอมให้พี่ยุ่งด้วยเลยสักคืน กับฮเยอินเขา...มันก็ต้องมีบ้างสิ”

คยูฮยอนทำปากยื่น “คร้าบบบบ เข้าใจแล้วครับพี่ชาย แมนมั่กมาก! แมนจริงๆ!!

ซีวอนทำตาถลึงใส่ท่าทางประชดประชันของน้องชายตัวเอง ก่อนจะกดโทรศัพท์เพื่อโทรออก คิ้วเข้มที่ขมวดแน่นทำเอาคยูฮยอนพอจะเดาออก

“เขาไม่รับสินะฮะ...”คนเป็นน้องดักทางอย่างรู้แกว ก่อนจะเอ่ยซ้ำเติมพี่ชายตัวเอง “...ก็แหงล่ะ ถ้าผมเป็นเขานะ จะหอบเสื้อผ้าหนีพี่ไปอยู่ฮอกไกโดโน่น”

“ทำไมต้องเป็นฮอกไกโด”

“ก็ผมชอบหมีอ่ะ”คยูฮยอนทำหน้าแอ็บแบ๋วได้น่าตื๊บสุดๆ

“พี่กลัวว่าเขาจะจากพี่ไปอีก...”ซีวอนสารภาพออกมาตามตรง “...เมื่อคืนนี้เราก็ทะเลาะกันหนัก...หนักมากเลยด้วย”

“พี่ไม่ต้องกลัวหรอกฮะ...”คยูฮยอนเอ่ยพร้อมเติมน้ำตาลลงกาแฟอุ่น “...ผมคิดว่าฮยอกแจคนนี้ ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่วันทิ้งพี่ไปแน่ๆ”

“ทำไมนายถึงคิดอย่างนั้นล่ะ”ซีวอนเงยหน้าขึ้นถามน้องชายตัวเองเสียงเครียด

คยูฮยอนสบดวงตาสีดำขลับนั่นอย่างจริงจัง “เอาตรงๆเลยนะฮะ สำหรับผม...อึนฮยอกกับฮยอกแจน่ะ เหมือนเป็นคนละคนกันเลยด้วยซ้ำ ถ้าเป็นอึนฮยอกเขาก็คงจะไม่กลับมาให้พี่เห็นหน้าตั้งแต่เกิดเรื่องในงานวันแต่งงานนั่นแล้ว และปฏิกิริยาของเขาที่มีต่อเทปนั่นก็ไม่น่าจะเหมือนกับคืนวันแต่งงานของพี่ด้วย...”

ดวงตาคู่คมสบดวงตาของพี่ชาย มองลึกลงไปเหมือนสะกดจิต

“...พี่ตรองดูดีๆนะฮะ คืนนั้นถ้าเป็นอึนฮยอกคนเก่าล่ะก็...เขาจะต้องวิ่งหนี ร้องไห้ แล้วก็หายไปจากชีวิตของพวกเรา...”คยูฮยอนยกกาแฟขึ้นจิบ ก่อนวิเคราะห์ให้อีกคนได้ฟัง “...แต่คนนี้น่ะไม่ใช่ เขาตบทั้งคุณจีฮยอนกับฮเยอินจนคว่ำ แถมยังตบหน้าแล้วก็ชกพี่ไปทีนึงด้วย...ถูกมั้ย? และในสายตาของผม...เขาจะทำได้มากกว่านั้น คืนนั้นหากเขาฆ่าผู้หญิงสองคนนั้นได้ก็คงจะฆ่าไปแล้วล่ะ”

“มันก็...”ซีวอนหลุบตาต่ำ “...อาจจะเป็นเพราะความโกรธก็ได้นี่”

“อึนฮยอกเคยโกรธใครด้วยเหรอฮะ...”คยูฮยอนสวนกลับแทบจะทันที “...แค่ยุงตัวเล็กๆเขาก็ยังไม่เคยจะตบมันเลยด้วยซ้ำ แต่ฮยอกแจคนนี้...มันมีบางอย่างที่ผมรู้สึกว่าไม่ใช่ นิสัยเขาไม่เหมือนคนเก่าเลยแม้แต่น้อย และถ้าผมเป็นพี่นะฮะ...”

 

“...ผมจะระวังอี ฮยอกแจคนนี้ไว้ให้มาก”

 

**

 

“ยะ...อย่า!! ไปให้พ้นนะ!!...”

คนที่นอนกระสับกระส่ายอยู่ข้างๆทำเอาอี ฮยอกแจผวาลุกขึ้น ก่อนจะเห็นร่างของน้องชายฝาแฝดกำลังปัดป้องบางย่างที่เหมือนจู่โจมเข้ามาแม้ไม่มีตัวตน

ฝันร้าย...

“อึนฮยอก!!...”ร่างบางยื่นมือไปเขย่าปลุกคนที่หลับสนิท ผลที่ได้รับคือมือเรียวที่ปัดมือเขาออกอย่างแรง

“...อย่าเข้ามาใกล้ผมนะ! อย่าเข้ามานะ!!...

“อึนฮยอก!!

ดวงตาสีอำพันของแฝดคนน้องเบิกกว้าง ก่อนจะมองบรรยากาศเย็นสบายและทิวทัศน์รอบตัว ก่อนที่จะมาหยุดที่พี่ชายของตัวเองที่นั่งอยู่ข้างๆ อี อึนฮยอกผวากอดอีกฝ่ายแน่นราวกับจะยึดเป็นที่พึ่ง

“ฮยอกแจ!!

ฮยอกแจก้มมองมือเรียวที่กำเสื้อของเขาไว้แน่นจนมันยับย่น ร่างนั้นยังสั่นน้อยๆเหมือนหวาดกลัวภาพในความฝันที่ไร้ตัวตนและยังไม่จางหาย จวบจนเขายกมือขึ้นกอดปลอบและลูบแผ่นหลังบอบบางนั่นแหละ ร่างเล็กๆของน้องชายจึงสงบลง

“ไม่ต้องกลัว...”อาการสั่นเทาค่อยบรรเทาลง หากร่างเล็กก็ยังซุกหน้าเข้าหาร่างของพี่ชายตัวเองแน่น ฮยอกแจลูบเส้นผมสีน้ำตาลของอีกคนอย่างอ่อนโยน “...พี่อยู่นี่ นายไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น พี่อยู่นี่แล้ว...จะไม่มีใครทำร้ายนายได้หรอกอึนฮยอก”

เจ้าของชื่อเม้มปากแน่น ฮยอกแจผละจากมาก่อนจะคลี่ยิ้มอ่อนโยน กรีดนิ้วไล่น้ำตาของน้องชายที่ขี้แยออกจากดวงตาคู่สวย ร่างบอบบางถามเสียงนุ่ม

“บอกมาสิว่าฝันว่าอะไร?...

คนถูกตั้งคำถามทำหน้าอึกอัก ฮยอกแจเลยเอ่ยถามสำทับ

“...บอกพี่มา แล้วฝันร้ายจะได้กลายเป็นดีไงล่ะ?

“ฉัน...”อึนฮยอกหลุบตาลงต่ำ ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นเมื่อกอดตัวเองเอาไว้แน่น “...ฝันว่าถูก...ข่มขืน”

ดวงตาของอี ฮยอกแจเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง

“...มีผู้ชายคนนึง เขาให้คนมาซ้อม มัดฉันไว้กับเตียง...แล้วก็ทำร้ายฉัน...”ดวงตาสีอำพันสั่นไหว ก่อนที่น้ำตาจะไหลอาบแก้มเนียน “...ฉันขอร้อง แต่เขาไม่หยุด...มีผู้หญิงคนนึงถ่ายวิดีโอเอาไว้ด้วย พี่ครับ...ผมกลัว...”

มือที่วางอยู่บนสนามหญ้ากำแน่นจนวัชพืชสีเขียวเข้มนั้นแหลกคามือ ฮยอกแจเอ่ยเสียงเข้ม

“มันเป็นใคร...”

อึนฮยอกช้อนตาขึ้นมองแววตากราดเกรี้ยวของคนเป็นพี่ทันควัน คำพูดต่อมาของฮยอกแจแทบจะเป็นเสียงตวาดที่ดังลั่น

“...ฉันถามว่ามันเป็นใคร!?

“พี่...”อึนฮยอกเรียกอีกคนด้วยความสับสน พอสบดวงตาสีอำพันที่กราดเกรี้ยวนั่นทำเอาเขาแทบจะลืมหายใจ...

 

...ทำไมมันน่ากลัวและแสนเศร้าอย่างนี้นะ...

 

ฮยอกแจหลับตาแน่นข่มอารมณ์ เหมือนว่าเขาจะใส่อารมณ์มากไปเสียหน่อยแล้วกระมัง ร่างบางหยัดตัวขึ้นลุก ปัดเศษหญ้าแห้งออกจากกางเกงสีดำแล้วยื่นมือให้อีกฝ่าย

“ใกล้ค่ำแล้ว...ฉันว่าเรากลับบ้านกันจะดีกว่า พี่จะไปส่งนายเอง...”

อึนฮยอกเอียงคอ ก่อนจะยื่นมือให้พี่ชายตัวเอง ฮยอกแจประคองอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น ก่อนจะดึงร่างเล็กๆนั่นมากอดไว้แนบอก อึนฮยอกยังสั่นเทากับฝันร้ายไม่ยอมหาย

“วางใจเถอะ...”ร่างบางกระซิบบอกเสียงอ่อนโยน หากทว่าหนักแน่นนัก “...พี่อยู่ตรงนี้แล้ว ถ้าพวกมันคิดจะทำอะไรนาย...ก็ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ”

“อย่าทำอย่างนั้น...”อึนฮยอกยกแขนขึ้นโอบกอดอีกฝ่ายไว้แนบแน่น “...พี่ก็รู้ว่าฉันรักพี่มากแค่ไหน พี่ควรจะถนอมตัวเองเอาไว้ อย่า...เอาตัวเข้าไปเสี่ยงเพื่อฉันนะ”

ดวงตาสีอำพันหลากอารมณ์ชะงักงัน ก่อนจะก้มลงสบดวงตาสีอำพันใสบริสุทธิ์ที่คลอด้วยหยาดน้ำตานั่น ฮยอกแจแย้มรอยยิ้มอ่อนโยนเมื่อเอาขาไขว่หลัง

“ได้สิ พี่สัญญา”

น้องชายที่ไม่รู้ประสาของเขาแย้มรอยยิ้มออกมาอย่างน่าเอ็นดู ฮยอกแจโอบคอเรียวของอีกคนแล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน

“เราไปกันเถอะ ป่านนี้พี่ฮีชอลคงบ่นตายแล้วล่ะ”

“อื้อ~ ฉันวิ่งไปเก็บของก่อนนะ”ร่างเล็กบอกโดยไม่รอคำทัดทานใดๆ อึนฮยอกวิ่งออกไปโดยที่ฮยอกแจได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

ดวงตาสีอำพันมองแผ่นหลังของน้องชายที่ห่างไกลออกไป ความรู้สึกหนักอึ้งหวาดกลัวบางอย่างกำลังโถมใส่เขา เหมือนพระอาทิตย์ที่ฝังร่างบนแม่น้ำที่เยือกเย็น ฝันอย่างนั้นเหรอ...

 

“ถ้านายรู้ว่านั่นไม่ใช่แค่ความฝัน...นายจะทำยังไงนะอึนฮยอก”

 

**

 

“นี่พวกนายสองคนจะไม่ยอมมองหน้ากันหน่อยเหรอ”ฮีชอลเอ่ยถามเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่อาจนับได้ เมื่อมองน้องชายของตัวเองกับรุ่นน้องคนสำคัญที่เบือนหน้าหนีกันไปคนละทางอย่างคนที่เข้าหน้ากันไม่ติด

“ทำไมถึงทำท่าอย่างกับตอนเพิ่งเลิกกันใหม่ๆอีกแล้วล่ะ!?”ร่างสูงเพรียวถามอย่างหัวเสีย พลางเสยผมอย่างหงุดหงิด

“ก็ถามน้องชายพี่สิครับ”อี ทงเฮเอ่ยเสียงสั่นเครืออย่างสะกดอารมณ์ ลอบมองค้อนให้ร่างสูงของคิบอมที่นั่งนิ่ง

ฮีชอลหันมามองตาจิกใส่น้องชายของตัวเอง ก่อนจะถามเสียงกร้าว “นายพูดอะไรกับทงเฮน่ะ!?

“ความจริง”สาบานเลยว่าคิบอมไม่ได้ยั่วโมโหพี่ชายตัวเองเลยแม้แต่น้อย

ฮีชอลแยกเขี้ยวใส่ทั้งสองคนก่อนจะพาลอารมณ์ใส่คนที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้

“โอ๊ย!! ทำไมฮยอกแจต้องพาน้องชายของมันไปสวีทโดยทิ้งให้ฉันอยู่กับไอ้งั่งสองคนนี้ด้วยนะ! ดูสิ!! คนนึงก็ทำหน้าเป็นตูด!...”เจ้าตัวเพยิบหน้าไปที่คิบอม ก่อนเพยิบหน้าไปทางทงเฮ “...คนนึงก็ทำหน้าเหมือนปวดขี้! ไปส้วมสาธารณะทั้งคู่เลยไป๋!!

คิบอมหันมามองพี่ชายตัวเองด้วยสายตาเอือมระอา ก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อนลง

“ผมน่ะไม่ได้คิดอยากจะทะเลาะกับทงเฮเขาหรอกนะฮะ...”ร่างสูงหันมาจ้องคนตัวบาง แล้วกอดอก “...แต่อยากให้เขาเลือกเอาเหมือนเมื่อหนึ่งปีก่อน ว่าเราอยากจะเป็นเพื่อน...หรือว่าคนแปลกหน้า?

ทงเฮเม้มปากแน่น หยาดน้ำตาคลอหน่วงก่อนที่จะกล้ำกลืนมันลงไปเมื่ออึนฮยอกเดินแกมวิ่งมาเก็บข้าวของอย่างรวดเร็ว คิบอมหันมาถามร่างเล็กเสียงอ่อนหวาน

“จะกลับแล้วเหรอ?

“ฮะ พี่เขาบอกว่าเย็นมากแล้ว วันนี้เราน่าจะพอแค่นี้นะฮะ”อึนฮยอกหันมายิ้มหวานให้คิบอม ซึ่งอีกคนก็ยิ้มรับก่อนจะเดินมาประคองอีกฝ่าย

“ผมช่วย...”สุภาพบุรุษตลอดกาลแย่งเอาตะกร้ามาถือเสียเอง ก่อนจะยิ้มอ่อนโยน “...เดี๋ยวคุณนั่งหน้าคู่กับผมนะฮะ”

อึนฮยอกเอียงคออย่างสงสัย ฮีชอลเลยเอ่ยเสียงหวานสำทับ ลอบมองอี ทงเฮที่ขามาได้นั่งคู่กับอดีตคนรักของตัวเองอย่างห่วงใย “...พวกเราสามคนคงจะมีเรื่องที่จะต้องปรึกษากันนิดหน่อยน่ะจ้า”

“เหรอฮะ...”อึนฮยอกแย้มรอยยิ้มน้อยๆ ก่อนหันมายิ้มหวานให้คิม คิบอม “...งั้นผมเอาช็อกโก้มานั่งกับผมนะฮะ”

“ได้สิ”คิบอมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะก้มลงช้อนร่างเจ้าสุนัขตัวเล็กขึ้นไปนั่งรอที่หน้ารถ

ฮยอกแจเดินมากราดตามองความเรียบร้อยก่อนออกเดินทาง “เรียบร้อยใช่ไหม อ้าว? นายเป็นอะไรน่ะทงเฮ?

ฮีชอลทำปากขมุบขมิบขณะที่ทงเฮก้มหน้านิ่ง ส่ายหน้าแรงๆแล้วก้าวขึ้นรถพร้อมปิดประตูเสียงดัง

“ทะเลาะกับคิบอม”ฮีชอลตอบเสียงเบา เล่นเอาสองพี่น้องหันไปมองหน้าหนุ่มคิม คิบอมเป็นตาเดียว ร่างสูงแสร้งทำไม่รู้ไม่ชี้ เดินไปนั่งที่คนขับหน้าตาย

อึนฮยอกหันมาขอความเห็นพี่ชายตัวเอง แม้ไม่ต้องเอ่ยถาม อี ฮยอกแจก็รู้ว่าจะต้องทำยังไง

“ขึ้นไปนั่งกับคิบอมเถอะ อึนฮยอก”

ร่างเล็กหยักหน้ารับ ก่อนจะก้าวขึ้นรถแล้วยิ้มหวานให้เจ้าสุนัขตัวน้อยที่กระโดดขึ้นมาขดตัวนอนบนตักอย่างรวดเร็ว ฮยอกแจก้าวขึ้นรถไปนั่งข้างเพื่อนรักที่เบือนสายตาไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะเอ่ยเสียงราบเรียบกับคนขับรถเมื่อรถเริ่มแล่นออกจากพื้นที่

“ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเพื่อน นายช่วยเปิดเพลงให้อึนฮยอกฟังหน่อยสิ”

คิบอมพยักหน้าอย่างเข้าใจความหมายดี ก่อนจะเสียบหูฟังให้คนที่นั่งข้างๆ ฮยอกแจรอจนอึนฮยอกน่าจะจมอยู่ในเสียงเพลงแล้วเอ่ยเสียงเบากับคนที่เหลือ

“ฉันอยากมัดใจชเว ซีวอน...”

คิบอมเหลือบสายมองคนที่นั่งเบาะหลัง หากเจ้าตัวก็เงียบปากสนิท ฮยอกแจหันไปหาคิม ฮีชอลที่นั่งข้างๆ

“พี่ช่วยฉันคิดหน่อยสิว่าควรจะทำยังไงดี”

“ไหงนายมาถามฉันเล่า...”ฮีชอลเอ่ยเสียงยานคราง “...ตอนนี้ฉันกำลังอยู่ในช่วงขาลงนะ ที่สำคัญคือนายมัดใจชายได้เก่งกว่าฉันอีก แล้วเรื่องแค่นี้คิดเองไม่ออกหรือยังไง”

“คิดออกแต่ไม่ใช่ตอนนี้...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงเย็น “...ตอนนี้หัวฉันทื่อไปหมดแล้วพี่รู้ไหม เด็กที่กำลังจะเกิดนั่นเป็นอุปสรรคกับฉันจริงๆ”

“อ่า...”ฮีชอลพยักหน้ารับ ก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อนอย่างอ่อนอกอ่อนใจ “...ฉันเป็นนาย ฉันก็คงคิดอะไรไม่ออกเหมือนกัน”

“งั้นนายก็ลองนอนกับหมอนั่นดูสิ เผื่อมันจะหันมาหลงนายไง...”ทงเฮเอ่ยเสียงเย็นด้วยคำพูดที่น่าตกใจ “...ตอนนี้ภรรยาของมันกำลังท้องอยู่ ตัวมันคงจะเก็บกดน่าดู”

“นั่นมันวิธีการของคนสิ้นคิด”คิบอมเอ่ยเสียงเรียบเย็น สบตาอดีตคนรักผ่านกระจกหลัง “...ฉันไม่ยอมให้ฮยอกแจทำตัวไร้ค่าขนาดนั้นหรอกนะ”

ทงเฮกัดริมฝีปากของตัวเองแน่น ฮยอกแจมองเพื่อนสองคนก่อนจะถอนหายใจออกมายืดยาว

“ตัวช่วยน่ะอาจจะต้องใช้...”ร่างบางดึงร่างของทงเฮให้หันมาซบหน้าลงบนบ่าของตนเอง เหมือนป้องกันสายตาจากใครอีกคน “...ฉันอาจจะหาใครสักคนเข้ามาทำให้หมอนั่นมันหึงเล่น”

“คิบอมเป็นไงล่ะ เขาคงจะเต็มใจทำ”ทงเฮเอ่ยเสียงประชดประชัน

“ใช่ ฉันเต็มใจทำเป็นอย่างยิ่ง...”อีกคนเองก็ไม่น้อยหน้า มองกระจกหลังก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงหยันเยาะน้อยๆ “...ถ้าหากซีวอนไม่เคยเจอฉันนะ”

“คิบอมไม่ได้ มันเสี่ยงเกินไป...”ฮีชอลเอ่ยเสียงเย็น ปิดหน้าทงเฮไม่ให้สบตาน้องชายของตน “...ซีวอนรู้จักคิบอม ถ้าฮยอกแจเอาคิบอมไปควงมันจะน่าสงสัย ทางที่ดีหาคนใกล้ตัวไอ้หมอนั่นจะดีกว่า”

“ใกล้ตัว...”อี ทงเฮพึมพำออกมาอย่างละเมอ ก่อนจะดันฮยอกแจออกห่างแล้วเอ่ยเหมือนนึกขึ้นได้

“จริงสิ ฮยอกแจ...คยูฮยอนเขาเริ่มจะสงสัยนายแล้วนะ”

อี ฮยอกแจเลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนจะถามเสียงเครียด “สงสัยยังไง?

“สงสัยว่านายเป็นคนละคนกับอึนฮยอกน่ะสิ”ทงเฮเอ่ยเสียงกดต่ำ ทำเอาอีกคนเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง

...แต่แค่เพียงชั่วขณะ มันก็กลับเป็นรอยยิ้มร้ายกาจอย่างหาได้ยากนัก...

อี ฮยอกแจเอามือประสานบนหน้าตัก พร้อมยิ้มพราย...

 

“งั้นก็ดีสิ”

 

.

.

.

“วันนี้คงเป็นวันที่ฉันมีความสุขมากที่สุดเลยล่ะ...”คนที่นอนอยู่บนเตียงเอ่ยเสียงหวาน ขณะที่พี่ชายของเขาที่นั่งอยู่เคียงข้างแย้มรอยยิ้มอ่อนโยนอย่างหาได้ยาก ก่อนดึงผ้าห่มมาคลุมกายอีกฝ่าย

“ถ้านายชอบ...วันหลังฉันจะพานายไปเที่ยวอีก แต่วันนี้ดึกมากแล้วนะ นอนซะ”ฮยอกแจเอ่ยเสียงหวาน ก่อนจะดึงหมอนข้างมาให้อีกคนซุกหลับ

“ฉันไม่ได้อยากรู้หรอกว่าเมื่อไหร่พี่ถึงจะพาฉันไปเที่ยวอีก...”อึนฮยอกเอ่ยเสียงแผ่วเบา ยังยื้อมือของอีกคนเอาไว้แน่น “...แต่ฉันอยากรู้ว่าเมื่อไหร่พี่ถึงจะมารับฉันไปอยู่ด้วย”

“ฉันจะมารับนายไปอยู่ด้วยแน่ แต่ต้องหลังจากฉันจัดการ อะไรๆ เสร็จก่อน”ฮยอกแจเอ่ยเสียงนุ่ม ปลดมือของน้องชายออกแล้วทาบฝ่ามือลงบนหน้าผากขาว

อะไรๆ คืออะไร”อึนฮยอกถามเสียงเบา

“ฉันเป็นประธานบริษัทนะ...”ฮยอกแจหัวเราะเบาๆ “...ฉันบอกไป นายก็ไม่เข้าใจหรอก เพราะมันเป็นเรื่องของบริษัท”

“ฉันไปเยี่ยมพี่ได้ไหม”คนน้องยังถามตาใส

“ถ้านายอยากเจอ ฉันจะมาหานายเอง...”ฮยอกแจกดจมูกลงบนจมูกของคู่แฝดอย่างหมันเขี้ยว “...วางใจฉันสิ ฉันเคยทอดทิ้งนายอย่างนั้นเหรอ”

อึนฮยอกส่ายหน้า ก่อนจะซุกตัวลงผ้าห่มและหมอนข้าง ฮยอกแจลูบเส้นผมสีน้ำตาลของอีกฝ่าย ดวงตาสีอำพันมองน้องชายของตัวเองอย่างอ่อนโยน จนกระทั่งได้ยินเสียงลมหายใจของอีกคนสม่ำเสมอนั่นแหละ ความเจ็บปวดถึงได้ฉายชัดที่ดวงตาคู่งาม

“บ้าเอ๋ย...”เสียงของคนเป็นพี่สั่นเครือ แน่นอนว่าเขาไม่ยอมให้อีกคนได้ยิน ฮยอกแจซบลงบนผ้าห่มสีขาวนุ่ม ขณะที่มือเรียวยังประคองมือเล็กๆของน้องชายตัวเองไว้อย่างสั่นเทา “...นายรู้ตัวไหมว่าพี่รักนายมากแค่ไหน...”

เรียวปากอิ่มที่เม้มแน่นบิดเป็นรอยยิ้มเหยียดเยาะ เมื่อนึกถึงสิ่งเลวร้ายที่เกิดกับคนตรงหน้า

“...ตั้งแต่วันที่ได้เห็นนายในสภาพนั้น นายรู้ไหมว่าพี่ฝันร้ายแทบทุกคืน...ทุกคืนพี่ไม่เคยหลับสนิทเลย...”ร่างบางกลืนก้อนแข็งๆลงลำคอที่ตีบตัน ก่อนที่มือขาวเรียวจะเลื่อนไปแตะเบาที่แก้มขาวของคนที่นอนอยู่อย่างรักใคร่ “...นายคงจะเจ็บ...กลัว...เสียใจมากใช่ไหมกับสิ่งที่เกิดขึ้น”

หยดน้ำใสๆที่คลอหน่วง ก่อนจะไหลรินจรดปลายคาง และทิ้งตัวลงบนผ้าห่มสีขาวเป็นด่างดวง

“...แค่เพียงฉันอยู่ตรงนั้น เรื่องทุกอย่างจะไม่เกิดขึ้น พี่สาบานว่าพวกมันจะไม่ทางทำอะไรนายได้เด็ดขาด พี่จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายน้องชายคนเดียวของพี่ได้...”

ฮยอกแจยกมือขึ้นปาดน้ำตาของตนเองออก ก่อนจะสูดลมหายใจ เงยหน้ากลั้นของเหลวที่กำลังจะรินไหล

“...เพราะอย่างนั้น...อย่าจำมันได้เลยนะอึนฮยอก พี่ขอร้อง...ต่อให้พี่ต้องเสียอะไรก็ได้โปรดอย่าได้นึกถึงมัน คนอย่างพี่...มันจะเป็นยังไงก็ช่างเถอะ มันไม่สำคัญหรอก...”

ริมฝีปากอิ่มบรรจงจูบลงบนหน้าผากขาวของคนที่หลับสนิทอย่างรักใคร่ ก่อนที่จะเอ่ยเสียงนุ่มนวลพร้อมรอยยิ้มอ่อนบาง

“หลับซะนะคนดีของพี่ อีกไม่นาน...เราก็จะได้อยู่ด้วยกันแล้ว”

นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมของอีกฝ่ายให้เข้าทรง ก่อนจะหยัดตัวขึ้นเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเฉียบ ฮยอกแจชะงักเมื่อเห็นเจ้าสุนัขขนสีเข้มกำลังนั่งยิ้มประสาหมาให้เขา ร่างบางขยับรอยยิ้ม ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งชันเข่า แล้วเอ่ยเสียงราบเรียบ

“แกแยกออกไหมช็อกโก้...”เจ้าสุนัขตัวน้อยเอียงคอเหมือนสงสัยเสียเต็มประดา ฮยอกแจเลยเอ่ยต่อ “...แยกระหว่างฉันกับอึนฮยอกออกหรือเปล่า”

เจ้าตัวเล็กไม่ตอบ หากลุกขึ้นเดินมาเลียแก้มเขาเบาๆอย่างรักใคร่ ก่อนจะวิ่งเข้าห้องนอนไปขดตัวนอนที่ข้างเตียงอันเป็นที่ประจำ ฮยอกแจมองตามแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ

“นายคงจะไม่นอนกับซีวอนจริงๆหรอกใช่ไหม...”เสียงถามดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้อง

ฮยอกแจหยัดตัวลุก มองดวงหน้าของคิม คิบอมด้วยสีหน้าราบเรียบ จนร่างสูงต้องถามย้ำอีกครั้ง

“...นายคงไม่คิดที่จะยอมนอนกับชเว ซีวอนใช่ไหม?

คนที่ต้องตอบคำถามยังยืนนิ่ง นิ่งจนคิบอมใจสั่น ประธานบริษัทโรสมาร์คเบือนหน้าไปทางอื่น ก่อนที่จะเอ่ยเสียงแผ่วเบาท่ามกลางความเงียบและความมืด

“ฉันไม่รู้...”

คิบอมหายใจลึกกับคำตอบนั้น

“...มันแล้วแต่สถานการณ์ ฉันตอบนายไม่ได้”

อี ฮยอกแจเอ่ยเสียงราบเรียบ ก่อนจะเบือนหน้ามาสบตากับอีกฝ่าย ร่างบางนิ่งงันเมื่อดวงตาคู่คมครานี้ไม่ได้ปกปิดความเจ็บปวดเอาไว้เลยสักนิด

“งั้นเหรอ...”

มันตัดพ้อ แม้ไม่ต่อว่า แต่นั่นก็ทำเอาฮยอกแจถึงกับใจหาย

“...ความจริงฉันเอง...”คิม คิบอมหลบดวงตาคู่สวยของอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือและรอยยิ้มหยันเยาะที่มอบแด่ตนเอง “...ก็น่าจะรู้อยู่แต่แรก...”

 

“...ว่านายไม่เคยรักฉันเลย”

 

อี ฮยอกแจนิ่งงัน ก่อนจะทันได้ตั้งสติเพื่อทำอะไรต่อไป อีกคนก็เดินกลับเข้าห้องส่วนตัว และทิ้งความว้าวุ่นใจและความเจ็บปวดไว้ที่คนที่ยังยืนอยู่

...แค่เพียงหากคิบอมยังยืนอยู่ตรงนั้นต่อไปอีกสักนิด...

“ไม่...”

...เขาอาจจะได้ยินคำๆนี้ก็เป็นได้...

 

“...ฉันรักนาย...คิบอม”

 

แต่ชายหนุ่มก็ไม่อาจได้ยินคำที่เขาเฝ้ารอมานาน...

 

**

บอม...รอฟังคำรักก่อนไปนอนสิลูก - -

ไรเตอร์จะไม่แก้ต่างให้วอนอีกแล้วล่ะ เพราะจากที่อ่านเม้นท์มาเริ่มจะรู้ว่ามันไม่มีประโยค 555+ (หันไปมองวอน ; เสียใจด้วย เค้าพยายามแก้ต่างให้แล้วนะตัว =w= // ซีวอน ; ทำไมพูดไปยิ้มไปอ่ะ = =")

ตอนนี้เจกำลังสนุกกับการเขียนวอนฮยอก เพราะฉะนั้นหายากนะถ้าจะให้ไปแต่งคู่อื่นในตอนนี้ อุวะฮ่าๆ

เมื่อวานไม่ได้ไปงานบ้านว่ะค่ะ TT^TT เสียใจอ่ะ เปิดโอพีวีของเราด้วย แต่คนไปเขาคาบข่าวมาบอกว่าโรสมาร์คยังไม่เป็นที่รู้จัก (สงสัยวอนมันไม่โง่เท่าควีนมั้ง -A-;) เสียใจหลายๆ เอาน่า ชีวิตมันก็ต้องสู้ต่อไป *-*/

สปอยตอนหน้า

กี้ท่าจะแย่แล้วล่ะ =w= คิคิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1090 ChovySilver (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2555 / 20:38
    บอมฮยอกต่างคนต่างรักกันสินะ
    แล้วทำไมเป็นงี้อ่ะ
    พี่ทงเฮเคยทำอะไรพี่บอมไว้หรอ
    ทำไมพี่บอมถึงรักพี่ทงไม่ได้อ่ะ
    อึนๆอย่าจำได้เลยนะขอร้องเถอะ
    ชอบเวลาอึนกับฮยอกอยู่ด้วยกันอ่ะอบอุ่นดีจัง
    #1,090
    0
  2. #911 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 กันยายน 2555 / 22:49
    บอมมมเค้าบอกใหั้แกกลับมาฟังประโยคของฮยอกก่อนนน T^T 

    #911
    0
  3. #871 วารีสวรรค์ ^-^ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 เมษายน 2555 / 16:43
    มันเศร้าๆยังไงไม่รู้ T_T
    #871
    0
  4. #823 [ChaPloy]SJ13 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 23:07
     ลุ้นมากเลยฟิคเรื่องนี้ โอ้ยยย 
    #823
    0
  5. #765 Mhoomin (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 01:21
    ภาวนาช่วยฮยอกแจว่าขออย่าให้อึนฮยอกจำได้

    สงสารทงเฮ คิบอมเด็ดขาดมาก แต่ก็ยังสงสารทงเฮอยู่ดี ㅠ.ㅠ
    #765
    0
  6. #520 ae snoopy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2555 / 13:57


    รู้สึกสงสารทุกคนเลยอะ
    #520
    0
  7. #519 yepat@dD (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:58
    ง่าาา...ไม่รู้จะพูดอะไรเลย สับสนไปหมด
    #519
    0
  8. #518 ze_gusy club (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 มกราคม 2555 / 11:04
    บอมน่าจะอยู่อีกหน่อยนะ อดได้ฟังเลยอ่ะ
    #518
    0
  9. #517 พริกหยวก (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มกราคม 2555 / 22:47
    แฮเสนอไอเดียดีมากกก ! =   =
    บอมหึงหล่ะสิ! หมวยเจ็บเลย T^T

    #517
    0
  10. #516 okk (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2554 / 19:13
    แต่งเร็วๆพลีส ส ส ส ส

    บอมฮยอก

    #516
    0
  11. #515 0hk (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2554 / 21:07
    กรี๊ด หนุกมาก

    อ้า อยากให้ฮยอกแจคู่กับคิบอมอ่ะ ได้โปรดแต่งต่อลุ้นมากพี่น้องค่ะ

    คิบอมม มม ม ม ม ม ม มม

    แต่งเร็วๆเน้ออย่ายอมแพ้
    #515
    0
  12. #514 mamey71 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2554 / 02:28
    บอมรักทั้งอึนฮยอกกับฮยอกแจหรือไงเนี่ย
    #514
    0
  13. #513 phahae (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2554 / 18:22
    ดุจากสภาพการณ์แล้ว
    กี้งานเข้าค่าา
    ด๊องใช้เล่ห์เหลี่ยมมันบอมยอมคบใช่ไหมอ่ะ
    ทั้งๆที่บอมก็แสดงอ่ะนะว่าไม่ได้รัก  การเลิกรักมันยากมากเหรอเนี่ย

    และแล้วก้รู้ว่า ความจริง คิบอมกับฮยอกแจรักกัน
    แต่ไม่เคยพูด ก็เออนะ
    ดันงอนเดินหนีไป หลับฝันร้ายเพราะความเข้าใจผิด
    ถ้ายืนเศร้า หลบมุมอยู่คงได้ยิน แล้วหลับฝันดี  แต่ก็ไม่แน่อีก
    เดี๋ยวเกิดอาการสับสน

    ปล. ไรเตอร์อย่าทำร้ายคยูมากนะ ขอร้อง (กระพริบตาปริบๆ)
    #513
    0
  14. #512 nate (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2554 / 21:19
    ไรเตอร์สู้ ๆ นะ

    รอตอนกี้งานเข้าาาา 555



    ^^
    #512
    0
  15. #511 danger poppular (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2554 / 20:00
     คุณยอดชายนายชเวต้องหลงฮยอกแจมากๆ
    ฮุๆ แผนก็จะเวิร์ค ฮยอกแจก็จะแก้แค้นสำเร็จ
    รีดเดอร์ก็จะสะจายย
    บอมมี่ ทำไมแกไม่รอเค้าพูดก่อน
    ดันเดินเข้าห้องเร็วไปทำไม
    อดฟังจนได้ สม ดันไม่รอเอง(= =)
    อ๊ากกก สงสารบอม ชักจะเชียร์บอมยังไงแล้วม่ารู้(วิบัติ)
    ฮยอกแจสู้ๆ ฮึ่ยๆ พวกชเวต้องชดใช้ อะโฮะๆ 
    น่ากลัวจริงฮยอกแจจ๋า
    คุณเธอร้ายได้ใจ ใครมาขวางเป็นอันซวยทุกราย
    น่ากลัวจริงๆ อึนฮยอกอย่าพึ่งจำเรื่องพวกนั้นได้นะเห้ย
    เครียดแทนฮยอกแจ ถ้าอึนฮยอกจำได้ขึ้นมา ซวยซ้ำซวยซ้อนของแท้
    เหมือนเรื่องนี้คนเป็นพี่อย่างฮยอกแจจะเข้มแข็งโคตร
    สู้ๆนะไรท์เตอร์ หุหุ จะคอยติดตามค่า
    #511
    0
  16. #510 mui (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2554 / 02:18
    สงสารหมวยนะ แต่อย่าทำให้ความเสียใจมาบังตาให้กลายเป็นทำเรื่องร้ายๆหละ เอาใจช่วย



    บอมนี่ก็พูดง่ายเนอะ ชอบฮยอก แต่จะแต่งกับน้องอึน
    #510
    0
  17. #509 CHOI EUNEVE (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2554 / 22:10
    คืออ่านตอนนี้แล้วรู้สึกอยากด่าเมะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก



    ไประบายกะร้องในMแล้ว

    พาร์ทนี้อยากด่าบอมที่สุด!!



    ฟ ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย...(เพิ่มจุดลากเสียง!)

    โมโหมาาก อ่านแล้วแอบบ อร๊ายยยยยแม่ งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง



    โอ้ยยยยยคือตอนนี้เชียร์บอมฮยอก! ชเวมันเห็นแก่ตัวเกินไป!
    #509
    0
  18. #508 moonoy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2554 / 14:01
    เศร้าอ่ะ สงสารฮยอกแจอ่ะ



    ตกลงอีตาบอมมันชอบใคร



    ปากพูดว่าชอบอึนฮยอก



    แต่ตอนท้ายมาตัดพ้อฮยอกแจทำไม



    ฮยอกแจก็อย่ารักใครเลย



    เห็นแววแล้วมันจะเศร้าหนักกว่านี้อีก
    #508
    0
  19. #507 geejajaa (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2554 / 03:50
    คิอวอนสุดยอดอ่ะ นี่หรือ ที่บอกว่ารัก ใจมาๆเลยนะวอน ลงกับฮยอกไม่ได้ เลยลงกับหญิงที่ตนแต่งมาเป็นเมียแค่ในนาม ไม่ได้มีใจจะรัก คือ มองในฐานะผู้หญิง ก็ นะ เฮ้อ แต่ก็อย่างว่า หญิงมีใจรัก ยังไงก็คงยอม แล้วฮยอกแจจะทำไงอ่ะ จะยอมวอนจริงอ่ะ แล้วบอกรักบอมดังๆได้ไหม เราอยากรู้ว่าถ้าฮยอกบอกรักบอม อะไรจะเกิดขึ้น คิเฮ ก็อย่ากัดกันมากเลยนะ ประชดกันไปก็เท่านั้น ด๊องหันไปหาคยูเหอะ จะได้ไม่ต้องเจ็บ เค้าอยากอ่านต่อมากๆเลยอ่ะ อยากอ่านมากๆจริงๆนะ อยากให้ฮยอดเริ่มแก้แค้นบ้าง อิอิ
    #507
    0
  20. #506 wonhyukza (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2554 / 23:39
    ทงเฮ กำลังคิดอะไรอยู่ เริ่มไม่ไว้ใจ ทงเฮ เเล้วนะ

    คยูฉลาดนัก น่าจะโดนบ้างก็ดีนะ เอาให้จุกไปเลยนะ 555

    วอนก็เเหมเนอะ ความเป็นผู้ชาย กะล่อนดีๆนี่เอง นอนกับนังนั่นเพาะเก็บกดเพราะฮยอกเเจ ชิ
    #506
    0
  21. #505 panda_bigbang (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2554 / 22:36
    อ่านแล้วปวดตับงะ
    เศร้าใจกับรักหลายเศร้าจริง ๆ
    ยิ่งมาเจอคำพูดของฮยอกในตอนท้าย
    แอบน้ำตาซึม เพราะอะไรฮยอก
    ต้องหลอกตัวเองว่าไม่รักบอมด้วยงะ
    ดูเหมือนฮยอกคอยแต่ทำอะไร ๆ เพื่อคนอื่น ๆ ที่ตัวเองรัก
    จนมองข้ามใจของตัวเอง ขอบอกว่าสงสารฮยอกที่สุด
    สุดท้ายนะ ไรเตอร์สุดยอดมาก แต่งเรื่องได้แบบว่า
    โดนมากส์
    #505
    0
  22. #504 octojib (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2554 / 20:54
    บอมฮยอกแจ T^T
    #504
    0
  23. #503 คนคุ้นเคย (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2554 / 20:54
    พูดมาได้ไงว่าผู้ชายก็ต้องมีบ้าง ทำร้ายจิตใจกันเกินอะ

    คนที่ทำฮยอกมี 2 คน ชายคน หญิงคน ยิ่งคิดก็ยิ่งนึกไม่ออกอะ

    คยูรู้ดีจัง -*- ฉลาดอะ เเต่เราอยู่ฝ่ายฮยอกมากกว่า เราที่บอมว่าด๊อง อีก ปมเยอะจังไรเตอร์ (เเต่เราชอบ>
    #503
    0
  24. #502 sanphet (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2554 / 20:45
    ต่ออีกนิด
    จากใจจริง
    อยากให้สุดท้ายเป็นบอมฮยอกแจอ่ะ
    เพราะอึนฮยอกเคยเป็นของวอนแหละใช่ป่ะ
    ถ้าสุดท้ายวอนมาได้กับฮยอกแจ
    มันก็ดูแม่งๆอ่ะ
    อืม...นึกแล้วปวดหัว
    เอาเป็นว่าตามใจไรเตอร์ดีกว่า
    จะฮยอกไหน ก็รักเท่ากันอยู่ดี
    #502
    0
  25. #501 sanphet (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2554 / 20:38
    สนุกมากกกกกกกกกค่ะ
    ตอนนี้ทั้งตลก ทั้งเศร้า
    โดยเฉพาะฉากคิบอมกับฮยอกแจ
    เศร้ามากทั้งที่ใจตรงกันแท้ๆ
    (รึเปล่า เพราะตาบอมก็ดูเหมือนจะรักอึนฮยอก)
    บอมตกลงแกรักใครกันแน่หะ)
    ตอนนี้มันกลายเป็นรักหลายเศร้าเสียแล้ว
    เมื่อใครๆก็รักบอม
    ทั้งอึนฮยอก ฮยอกแจและทงเฮ
    บอมเลือกมาให้ชัดเจนสักที
    ถ้าเลือกฮยอกแจก็สงสารอึนฮยอก
    ถ้าเลือกอึนฮยอกก็ยิ่งสงสารฮยอกแจสุดๆ
    ส่วนทงเฮรับรักคยูเถอะจะได้ไม่เจ็บปวด

    โอ๊ยยิ่งอ่านยิ่งติดอ่ะ ไรเตอร์ได้โปรดอัพตอนต่อไป
    ไวๆนะคะ

    #501
    0