ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 22 : -19-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    18 พ.ค. 54

 

ร่างสูงบิดขี้เกียจ เดินลงมาจากบันไดวนกลางบ้าน ก่อนจะแย้มรอยยิ้มเปี่ยมสุขเมื่อเห็นใครบางคนกำลังก้มๆเงยๆกับตะกร้าปิกนิกอยู่ คิบอมแอบย่องเข้าไปด้านหลังอีกฝ่าย แล้วเอื้อมมือมาจั๊กจี้เอวอีกคนให้หัวเราะคิกคักดิ้นดุ๊กดิ๊กจนตกเข้ามาอยู่ในวงแขนของเขา

“คุณคิบอม...”รอยยิ้มยังไม่ซาไปจากวงหน้าสวยหวาน แถมแก้มใสที่แดงเรื่อก็ทำเอาเจ้าของวงแขนใจเต้นแรงนัก “...ชอบมาข้างหลังผมอยู่เรื่อย ตกใจหมดเลย”

คิบอมหัวเราะคิกคัก ก่อนจะประคองอีกคนให้ลุกขึ้นยืน อึนฮยอกเอามืออังแก้มที่ร้อนผ่าวขึ้นทุกวัน ทำไมเวลาอยู่กับคิบอมทีไรต้องแก้มร้อนเรื่อยเลยนะ ถ้าจะบอกว่าอากาศมันร้อนไป...ก็ไม่น่าใช่

“ก็ผมชอบให้คุณตกใจเล่นนี่ครับ”ร่างสูงพูดยิ้มๆ หน้าตาตอนอีกคนตกใจน่ารักออกจะตาย แต่พอเห็นแววค้อนเคืองเล็กๆคิม คิบอมก็เปลี่ยนเรื่องเสียงใส “จัดของ...เตรียมไปปิกนิกที่สวนสาธารณะพรุ่งนี้เหรอครับ”คิบอมชะโงกหน้ามามอง

อึนฮยอกพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น “ฮะ ผมเตรียมทำแซนวิช ข้าวปั้น คิมผับ ไก่ทอด แล้วก็ไส้กรอกไปทานด้วยนะฮะ”

คิบอมทำหน้ายู่ “ผมบอกคุณแล้วน้าว่าอย่าขุนให้ผมอ้วนมาก แล้วดูสิ...ทำแต่ละอย่างนี่ของโปรดของผมทั้งนั้นเลย”

อึนฮยอกหัวเราะคิก ยกมือขึ้นประคองแก้มของอีกฝ่าย “เพราะผมรู้ไงครับว่าคุณชอบ ผมเลยทำไปให้ทานน่ะ”

ร่างสูงยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน ก่อนจะรวบมือของอีกฝ่ายเอาไว้แล้วประทับจูบที่หลังมือขาวเนียนอย่างนุ่มนวล แก้มใสของอีกคนขึ้นสีเรื่อจัด อึนฮยอกยิ้มเขินขณะที่พยายามดึงมือของตนเองกลับ เสหลบดวงตาพราวระยับของอีกฝ่าย

“ผมว่า...”ร่างบางพยายามเปลี่ยนเรื่อง ให้หลุดจากบรรยากาศอึดอัดอันแสนอ่อนหวาน ร่างบางก้มหน้างุดๆ “...ผมไปให้อาหารช็อคโก้ดีกว่า”

“ให้แต่หมาอ่า!...”คิบอมครางเสียงง้องแง้ง ยิ้มพรายก่อนจะชักสีหน้าออดอ้อน เลื่อนมาโอบกอดเอวบางจากด้านหลังแล้วซบหน้ากับบ่าเล็กบอบบางเอ่ยเสียงเหมือนน้อยใจอยู่ในที “...แล้วผมล่ะฮะ ผมก็ไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่ตอนกลางวันนะเนี่ย หิวจะแย่อยู่แล้ว”

“แล้วคุณก็มาบ่นอ้วนนะฮะ...”อึนฮยอกทำคิ้วยุ่ง ก่อนจะคลายออกแล้วยิ้มหวาน “...แต่ผมก็จะทำให้คุณทาน อยากจะทานอะไรล่ะฮะ”

“ก่อนที่คุณจะเข้าครัว ผมมีอะไรอยากให้คุณดูมากกว่า”คิบอมเอ่ยพร้อมยิ้มกริ่ม ก่อนจะจูงกึ่งลากร่างของอีกคนที่กำลังงุนงงไปที่โซฟาที่ห้องนั่งเล่น

อึนฮยอกเอียงคอ มองร่างสูงที่เดินไปหยิบแผ่นกระดาษเสก็ตรูปมาอวดตน ภาพแหวนแต่งงานสลักลายกุหลาบรายล้อมเพชรที่ท่าทางจะเม็ดงามตรงกลาง ร่างบางเบิกตากว้างแล้วเผยอยิ้มออกมา อดที่จะชื่นชมไม่ได้ ขนาดแค่รูปภาพยังดูสวยงามขนาดนี้ แล้วถ้าหากมันกำเนิดเป็นตัวแหวนขึ้นมาจริงๆจะงดงามขนาดไหน

“สวยไหมฮะ”คิบอมถามอย่างลุ้นสุดตัว

ร่างบางพยักหน้าหงึกหงัก “สวยมากเลยล่ะฮะ นี่คงจะเป็น...แหวนแต่งงาน...”

คำสุดท้ายแผ่วเบาลงเมื่อนึกถึงความเป็นจริงขึ้นได้...อีกคนคงจะมีเอาไว้เพื่อขอคนที่ตัวเองรักแต่งงานสินะ ความจริงข้อนี้ทำเอาอึนฮยอกไหล่ห่อ คำตอบของมันทำให้เขานึกถึงดวงหน้าหวานสวยของอี ทงเฮที่เป็นผู้กุมหัวใจของอีกฝ่ายมาตั้งแต่ต้น

“คุณเอาไว้ขอคุณทงเฮแต่งงานเหรอครับ”ร่างบางหลุดถามเสียงเบา

แต่ทำเอาคนที่กำลังรื่นเริงกับภาพแหวนแต่งงานของตัวเองชะงักรอยยิ้มทันควัน สีหน้าของร่างสูงเปลี่ยนไปแทบจะทันที มันเริ่มตึงเครียด...และเริ่มกรุ่นโกรธ

“ทงเฮบอกคุณเหรอ...”คิบอมถามเสียงราบเรียบ ทำเอาอึนฮยอกนิ่งงัน “...ว่าเขากับผม เราเป็นแฟนกัน?

ดวงตาสีอำพันสบดวงตาสีดำที่มีความคุกกรุ่นและเริ่มจะแข็งกร้าวแล้วต้องคอย่นยิ่งกว่าเดิม ท่าทางเขาจะทำอีกคนโกรธเข้าซะแล้ว

“ไม่นะฮะ...”อึนฮยอกส่ายหน้ารัวเร็ว ก่อนจะก้มหน้างุดๆ “...แต่ว่าพี่...บอกว่าคุณสองคนเป็นคนรักกันนี่”

คราวนี้คิบอมถึงกับนิ่งงัน กระพริบตามองอีกฝ่ายปริบๆแล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมาในที่สุด อึนฮยอกมองอีกฝ่ายอย่างงุนงง แทบจะอ้าปากค้างเลยด้วยซ้ำเมื่อคิบอมยิ้มกว้างให้เขาด้วยแววตาใสปิ๋ง

“คุณโดนพี่ชายของคุณหลอกเอาแล้วล่ะครับ รู้ตัวหรือเปล่า?

นั่น...คราวนี้เขาอ้าปากค้างเลยจริงๆ

คิบอมขยิบตาให้อีกคนอย่างขี้เล่น ก่อนจะเผยอยิ้มบางเบา “แต่มันก็เป็นความจริงนะครับ แค่ส่วนนึงน่ะ แต่ที่จริงยิ่งกว่านั้นก็คือ...ผมกับเขาเราเลิกกันมาได้ปีกว่าๆแล้วล่ะฮะ”

“ละ...เลิก”

“ใช่ฮะ...”คิบอมยิ้มอ่อนโยน เลื่อนตัวขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ มองอีกคนด้วยแววตานุ่มนวล “...ผมกับทงเฮโตมาด้วยกัน พอๆกับพี่ชายของคุณนั่นแหละ และผมก็คบกับเขาได้ในเวลาแค่ไม่กี่ปี...เราไม่ได้มีความผูกพันกันมากพอที่จะถึงขั้นแต่งงานกันหรอกนะครับ”

“ทำไมล่ะฮะ”อึนฮยอกถามเสียงเบา

คิบอมชักสีหน้าเศร้าสร้อย ก่อนยิ้มขมๆ “คุณคิดว่าทงเฮเป็นคนยังไงล่ะฮะ”

ร่างบางกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะทำหน้าครุ่นคิด “ผมว่าเขาสวยนะฮะ มีสง่า...แล้วก็ดูเยือกเย็นมากๆเลย ส่วนนิสัยก็ท่าทางจะเป็นคนดี ไม่อย่างนั้นฮยอกแจก็คงไม่สนิทด้วยหรอกนะฮะ”

“นิสัยบางอย่างของเขาน่ะคล้ายคุณนะฮะ...”คิบอมเอ่ยตามตรง “...เขาคือคนที่ใจเย็น แล้วก็ยอมอภัยให้คนอื่น เป็นคนที่คนอื่นๆมองว่านิสัยดี และผมคิดว่าตรงจุดนี้นี่แหละ...ที่ทำให้เขากับฮยอกแจเป็นเพื่อนรักกันได้”

อึนฮยอกเอียงคออย่างสงสัยกับคำพูดของอีกฝ่าย คิบอมยกมือขึ้นแตะแก้มของคนสวยพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

“ฮยอกแจน่ะ...เขาคิดถึงคุณมากเลยนะฮะ ตอนที่เรายังอยู่ที่แอลเอ...เขาเคยเล่าเรื่องของคุณให้ผมฟังด้วย เพราะอย่างนั้น...ในสายตาของฮยอกแจ ทงเฮก็เลยเหมือนเป็นตัวแทนของคุณอยู่กลายๆ ถึงไม่ใช่ทั้งหมดหากนั่นก็ทำให้เขาคลายคิดถึงคุณลงไปบ้าง มีไม่กี่คนหรอกนะฮะที่รู้ว่าอี ฮยอกแจมีน้องชายน่ะ”

“แปลว่าคุณต้องสนิทกับพี่มากสินะฮะ”อึนฮยอกทรุดตัวลงนั่งข้างอีกฝ่าย

รอยยิ้มของคิบอมคราวนี้ทำเอาเขารู้สึกสะดุดลมหายใจตัวเองอย่างน่าประหลาด

“ฮะ ผมกับฮยอกแจอาจจะไม่สนิทกันเท่าเขากับทงเฮ แต่ว่าเราสองคนก็ปรึกษากันได้ทุกเรื่อง คุณอีเขาให้ผมเป็นผู้ดูแลลูกชายของเขาล่ะ”คิบอมหันมายิ้มน้อยๆให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆ ก่อนจะขยายความเมื่อเห็นสีหน้างุนงงของอึนฮยอก “...คุณอี ฮยอนซู...พ่อเลี้ยงของฮยอกแจน่ะฮะ เขาตั้งผมให้เป็นคนคอยดูแลลูกบุญธรรมของผม แต่ผมขอเรียกมันว่าหน้าที่ของคนรับใช้ส่วนตัวจะดีกว่า”

ประโยคสุดท้ายเจ้าตัวทำปากยู่เหมือนเด็ก ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆกับคนข้างๆ

“แต่ความจริงแล้ว พี่ชายของคุณก็ไม่ยากเกินควบคุม...แล้วก็ไม่ใช่คนที่เลวร้ายหรอกนะฮะ ถ้าหากจะพูดตามความเห็นส่วนตัวของผมแล้ว...”รอยยิ้มของคิบอมครานี้อ่อนโยนนัก “...เขาเป็นคนที่น่ารักมากเลยล่ะ”

อึนฮยอกอยากจะยิ้มรับคำชมนั้น หากเขารู้สึกเหมือนว่าริมฝีปากครานี้ยกยิ้มได้ยากเย็นนัก มันหนักอึ้งไปทั้งกายเลย คิบอมหันมองคนข้างๆ ก่อนจะกระซิบถามเสียงนุ่ม

“อยากจะรู้ไหมล่ะครับ...ว่าเจ้าสาวในอนาคตของผมเป็นใครน่ะ”

อึนฮยอกกระพริบตาปริบๆ คิบอมไม่รอคำตอบ เจ้าตัวเลื่อนมือไปกุมมือนิ่ม ก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อนโยน ท่าทีประหม่าและขวยเขินยิ่งทำให้ดวงตาสีอำพันคู่งามนั้นงดงามยิ่งนัก

“คือ...”

คิม คิบอมรวบรวมแรงใจก่อนจะสูดลมหายใจลึก เงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่ายแล้วแย้มรอยยิ้มกว้างให้อย่างคนที่ตัดสินใจแล้ว

“เขาคือ...”

“...”

 

“คิบอมมมมมมมมมมมมม!!!

 

เสียงหวานๆที่แผดลั่นของพี่ชายตัวเองทำเอาคิบอมเกือบหลุดคำสบถออกมา ตวัดสายตาขุ่นเคืองไปยังร่างระหงที่เดินอาดๆเข้ามาหาพร้อมหน้าตาที่ไม่สู้ดีนัก ในมือเรียวยังมีเจ้าสุนัขตัวเล็กขนสีน้ำตาลเข้มอยู่ด้วย

อึนฮยอกหน้าเสียเมื่อคิม ฮีชอลชูเจ้าลูกหมาที่ดิ้นดุ๊กดิ๊กหาอิสรภาพจากฝ่ามือของคนสวย ที่ตอนนี้กำลังกำปลอกคอของมันแน่น ฮีชอลชักสีหน้าทะมึนใส่น้องชายตัวเองที่กำลังอารมณ์เสียอย่างเห็นได้ชัด

“ใครอนุญาตให้นายเอาไอ้หมาตัวนี้มาเลี้ยงไว้ในบ้านไม่ทราบ!! ให้ตายสิ!! นายก็รู้ว่าฉันเกลียดหมา! แล้วตอนนี้ฉันก็กำลังจะเอาฮีบอมมี่มาอยู่ในบ้านเรา นายคิดว่าหมากับแมวมันจะไม่กัดกันตายห่าหรอกเรอะ!!?

“เอ่อ...”อึนฮยอกยกมืออย่างกล้าๆกลัวๆ “...หมาผมเอง...ฮะ”

“จะหมาใครก็ชะ...ห๊ะ (=[]=)!!”ฮีชอลหันมามองร่างเล็กที่ก้มหน้างุดๆควับ ก่อนจะมองน้องชายตัวเองเป็นคำถาม

“ฮยอกแจซื้อหมาให้อึนฮยอกน่ะครับพี่”คิบอมเฉลยเสียงราบเรียบ

ฮีชอลวางเจ้าลูกหมาอย่างนุ่มนวลบนตักอุ่นของอึนฮยอก ก่อนยิ้มหวานอย่างใจดี

“งั้นก็เลี้ยงไปเถอะจ้า ระวังอย่าให้ขี้เรี่ยราดนะหนู”เอ่ยจบก็เอามือตบเบาๆที่หัวโหนกๆของสุนัขพันธุ์ปอมเมอร์เรเนี่ยนสองสามที ลองไม่ให้เลี้ยงสิ...ฮีชอลก็ฮีชอลเถอะ โดนท่านประธานเขม่นไปอีกนานแน่

“อึนฮยอกครับ...”คิบอมเอ่ยเสียงนุ่ม “...ผมอยากคุยกับพี่ฮีชอลสักครู่ คุณเอาช็อคโก้ออกไปก่อนเถอะ”

อึนฮยอกพยักหน้ารับ ก่อนจะรีบอุ้มเจ้าลูกหมาขนฟูในวงแขนแล้วเดินออกจากห้องเสียโดยด่วน ฮีชอลหันมามองน้องชายตัวเองพร้อมยิ้มแหะๆเมื่อเห็นแววเอาเรื่องจากดวงตาสีดำขลับที่เหมือนกันไม่ผิดเพี้ยน

สุดท้าย...คิบอมก็ถอนหายใจยืดยาว

“มีเรื่องอะไรกระทบใจเหรอครับ ทำไมคืนนี้ถึงกลับมานอนบ้านได้ล่ะ”

ใช่...รู้กันดีว่านักเที่ยวอย่างคิม ฮีชอลไม่เคยกลับบ้านเกินเดือนละสองครั้ง และนี่นับเป็นหนที่สามของเดือนในรอบยี่สิบปีเป็นประวัติกาล ซึ่งน้องชายอย่างเขาก็รู้ดีด้วยว่ามีเพียงไม่กี่สิ่งหรอก...ที่ทำให้ฮีชอลกลับมานอนบ้านตระกูลคิมได้

หนึ่ง...เมาค้างแล้วโดนเหล่ารุ่นน้องที่เคารพลากคอกลับมา

สอง...ธุระสำคัญถึงขั้นคอขาดบาดตาย เช่นว่าแมวรักเจ้าตัวเสียเป็นต้น

และสาม...อยากกลับโผมาซบอกหนุ่มหล่อ(คิบอม)ประจำบ้าน เมื่อเจ้าตัวมีปัญหาหนักอกเรื่องหัวใจที่แก้ไม่หาย เหมือนกวางน้อยที่ได้รับบาดเจ็บและชอบกลับมาตายรัง ก่อนจะออกไปเริงรักกับหนุ่มเก้งเนื้อหอมอีกรอบ

“คิบอมมมมมม~!!”ฮีชอลผวากอดน้องชายที่อ้าแขนรับอย่างรู้เท่าทัน อีหรอบนี้มันคงจะเป็นประเด็นที่สาม “...ทำไมอ่ะ!!? ทำไมอ่า~!! ฮือ~!!

“ครับๆ...”คิบอมลูบหัวปลอบพี่ชายตัวเอง สภาพน่าอายแบบนี้จะให้อึนฮยอกหรือใครคนอื่นมาเห็นได้ยังไงกันเล่า

“นายดูสิ! ดูสิ!!”ฮีชอลผละจากอกเขา ก่อนจะยืดตัวเต็มความสูงแล้วหมุนไปรอบๆอย่างผ่าเผยเหมือนนักบัลเล่ย์ ก่อนจะถามน้องชายตัวเองเสียงสั่นเครือ “...ฉันไม่สวยเหรอ!? พี่ชายของนายไม่มีเสน่ห์มากขนาดนั้นเลยเหรอ!!?

“ไม่ครับ พี่สวยมากกกกกกกกก”คิบอมตอบพลางเอามือเกาคางอย่างเอือมระอาหน่อยๆ

“แล้วถ้าฉันก้มแบบนี้ล่ะ!!...”เจ้าตัวก้มลงเขามองลอดเข้าไปเห็นยอดอกสีสวยนิดๆ แล้วผิวขาวนวลปานน้ำนมหน่อยๆ “...แล้วถ้าฉันทำตาเซ็กซี่...”เจ้าตัวทำตาอย่างว่า ก่อนจะแผดเสียงลั่น “...มันจะไม่ปลุกอารมณ์ดิบให้พวกเก้งหน่อยเหรอ!!?

“ปลุกครับ น้องชายผมจะขึ้นมาเคารพธงชาติแล้ว...”คิบอมเอ่ยตอบก่อนจะหันไปอ้าปากหาวน้อยๆ

“แล้วทำไมอ่ะคิบอม!!...”พี่ชายคนสวยถลาเข้ามาคุกเข่าแทบเท้าน้องชายสุดหล่อ ซบหน้ากับตักอุ่นแล้วครางเสียงอ่อย “...ทำไมเขาถึงไม่มองฉันเลยสักนิด!!

“ใครเหรอครับ...”คิบอมก้มหน้าลูบเส้นผมยาวสลวยของคนเป็นพี่ “...พี่อีทึกน่ะเหรอฮะ?

“ก็มีแค่หมอนั่นคนเดียวนั่นแหละ!!...”ฮีชอลแผดเสียงอย่างเจ็บแค้น นัยน์ตาวาววับอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ เรียวปากอิ่มเบะออกและสั่นระริก “...ฉันรึอุตส่าห์ลงทุนจนแทบจะเปลื้องผ้าต่อหน้าหมอนั่น! แต่ทำไมมันทำท่าอย่างกับไม่อยากจะเหลือบแลฉันแม้หางตาเลยล่ะ!! นี่ฉันทำถึงขนาดพรมน้ำหอมจากปารีส! ก้มจนแทบเห็นขอบกางเกงใน! เบียดขึ้นไปนั่งบนตัก! ผู้ชายคนอื่นมองฉันจนเลือดกำเดาแทบจะพุ่งออกจากรูทวารทั้งเจ็ด แต่ทำไมหมอนั่นมันยังทำหน้าซีดปากสั่นอยู่ได้นะ!!

สุดท้ายท่านพญากวางทุบปั่กเข้าที่หมอนสีแดงใบเขื่องจนมันกระเด็น คิบอมเลิกคิ้วขึ้นสูง เพิ่งจะเคยเจอเก้งประเภทนี้นะเนี่ย ขนาดทำให้พี่ชายของเขาร้อนเนื้อร้อนใจและลงทุนลงกายได้ขนาดนี้ ไม่ธรรมดาซะแล้วปาร์ค จองซู

“เขาไม่ใช่เก้งหรือเปล่าครับ”

“เก้งแท้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นด์ ฉันเจอมากับตัว...รู้ดีเลยว่าเป็นเก้งพ่อพันธุ์”ฮีชอลตอบเสียงอู้อี้

“งั้น...เสื่อมหรือเปล่าครับ”

“อันนี้ก็น่าคิดนะ ไม่เห็นเขาจะคึกคักเวลามองฉันเหมือนเก้งตัวอื่นเลย...”ฮีชอลช้อนตามองน้องชายตัวเอง ก่อนจะทำปากเบะ ตั้งท่าเหมือนจะร้องไห้เต็มทน “...ฉันจะทำยังไงดีอ่ะคิบอม~ รักแรกของฉัน...ถ้าเขาเสื่อมแล้วพี่ไม่ต้องใช้เซ็กทอยด์ไปตลอดชีวิตเลยเหรอ (T[]T)

“อ่า...”คิบอมเอามือกุมขมับ ก่อนตั้งข้อสันนิธานใหม่ “...ไม่แน่เขาอาจจะไม่เสื่อม แต่เขาอาจจะกลัวพี่ก็ได้นะฮะ”

“กลัว!!?...”ฮีชอลแผดเสียงลั่น ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มตัว “...นี่ฉันมันน่ากลัวตรงไหนไม่ทราบคิบอม!!? ออกจะสวยเลิศเสียปานนี้!!

นี่แหละที่น่ากลัว...

คิบอมไม่อยากจะบอก อดีตกิ๊กของคิม ฮีชอลมีกี่คนๆก็ไม่เห็นเคยมีใครอาจหาญขึ้นมาต้านทานบารมีของท่านนางพญาที่กดขี่ข่มเหงพวกเขาอยู่ทุกวันได้เลยสักนิด

“งั้นพี่ต้องลองให้เวลาพี่จองซูเขาหน่อยแล้วล่ะครับ...”ร่างสูงเสนอทางเลือกที่น่าจะดีที่สุด “...ลองแยกตัวออกมาให้เขามีเวลาส่วนตัวบ้าง บางทีเขาอาจจะคิดถึงพี่ก็ได้นะ”

“ไม่...”ฮีชอลส่ายหัวดิ๊ก “...ไม่เห็นหน้าสักวันคงขาดใจ อะฮึก...”

“แล้วก่อนหน้านี้พี่ไม่ได้เจอพี่เขามากี่ปีครับ”คิบอมหรี่ตา

ฮีชอลหลบสายตาน้องชาย เอ่ยเสียงอุบอิบ “สี่ปี”

“นั่นไง...”คิบอมถอนหายใจยืดยาว ก่อนพยักหน้าให้พี่ชายตัวเองน้อยๆ “...ผมว่าพี่น่าจะปล่อยวางจากพี่อีทึกเขาบ้างนะฮะ เป็นผม...ถ้ามีคนมาตามตื้อทุกวัน ต่อให้สวยขนาดไหนผมก็คงไม่ชอบหรอก”

ฮีชอลทำปากแบะอีกครั้ง “จริงเหรอ”

“ฮะ”คิบอมพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน ก่อนจะลุกขึ้นมาดันหลังพี่ชายให้เข้าห้องส่วนตัว “...ผมว่าตอนนี้พี่ต้องกลับมาอยู่กับตัวเอง แต่งตัวสวยๆ ชอปปิ้งให้สบายใจ แล้วก็เข้าสปาบำรุงผิวหน้า พอไปเจอพี่อีทึกอีกครั้งเขาจะได้ตะลึงในความงามเลยดีไหมล่ะฮะ”

คิมคนน้องเอ่ยก่อนจะยิ้มหวานเอาใจ ฮีชอลมองน้องชายตาปริบๆ คิบอมเลยหยิบไม้ตาย หยิกเบาๆที่มุมปากของอีกฝ่าย พลางแสร้งทำหน้านิ่วคิ้วขมวด

“หนังพี่เริ่มเหี่ยวแล้วนะฮะ พักนี้เครียดมากไปหรือเปล่า”

“ตายแล้ววว!!

แค่นั้นคิมคนพี่ก็รีบวิ่งกลับห้องนอนของตัวเองไปเมคอัพแทบไม่ทัน คิบอมมองตามก่อนจะแย้มรอยยิ้มเอ็นดู แล้วกลายมาเป็นถอนหายใจอย่างโล่งอกในที่สุด ร่างสูงเดินไปยังห้องนอนของคนตัวเล็ก ดวงตาคู่คมอ่อนแสงเมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังหลับอยู่บนเตียง ข้างกายมีเจ้าสุนัขตัวน้อยที่นอนแผ่ โชว์พุงเด่นหลา คิบอมหลุบตามองแบบแหวนแต่งงานในมือก่อนขยับยิ้มอ่อนโยน

“เอาไว้วันหลังค่อยบอกก็ได้นี่เนอะ”

ร่างสูงพึมพำบอกตัวเองเบาๆ ก่อนจะก้มลงช้อนร่างเจ้าสุนัขให้มานอนที่ปลายเตียงอุ่น ดึงผ้าห่มมาคลุมถึงไหล่ของคนตัวเล็ก อึนฮยอกขยับกายในท่าสบายก่อนจะครางฮือเป็นลูกแมวได้ที่นอนที่ถูกใจ คิบอมยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะก้มลงแตะริมฝีปากที่หน้าผากนวลอย่างรักใคร่

 

“ฝันดีนะฮะ...เจ้าสาวของผม”

 

**

 

“ซีวอนคะ!...”

ร่างบางของคนที่ได้ชื่อว่าภรรยาโผเข้ากอดเขาแทบจะทันทีที่ร่างสูงก้าวขาเข้าไปในห้องสีขาว ขณะที่นายแพทย์ที่เขารู้จักดีกำลังฉีกยิ้มกว้าง เหมือนปรีดาบางอย่างหากนั่นทำเอาชเว ซีวอนรู้สึกใจคอไม่ดีอย่างน่าประหลาด เขาหันไปหานางพยาบาลอย่างขอความเห็น

“ภรรยาของผม...เธอป่วยเป็นอะไรเหรอครับ”

“ไม่ครับ...”แพทย์หนุ่มรีบส่ายหน้า หน้าตาแย้มยิ้มแจ่มใส “...ฮเยอินไม่ได้ป่วยเป็นอะไรหรอกนะฮะพี่ซีวอน นี่มันอาการของเดือนแรกน่ะ”

“เดือนแรก...”ร่างสูงพึมพำออกมา ก่อนจะเบิกตากว้าง “...อย่าบอกนะฮะว่า...”

“ยินดีด้วยนะครับพี่เขย”นายแพทย์หนุ่มผู้มีศักดิ์เป็นว่าที่น้องเขยเขากลายๆเอ่ยพร้อมรอยยิ้มพราย “...เพิ่งจะแต่งงานกันได้ไม่นานก็กำลังจะมีทายาทแล้ว พวกพี่นี่น่าอิจฉาจริงๆนะฮะ คราวเราเอาแบบนี้บ้างดีไหมซึงอา”

เจ้าตัวหันไปขอความเห็นหญิงสาวที่ยืนหน้าบูดเบี้ยวอยู่ตรงปากประตู หล่อนขมวดคิ้วแน่นกลับ...ตอบแทนคำพูดหยอกเย้าของคู่หมั้นตนเองอย่างเป็นปรปักษ์เต็มที่

“อย่ามาพูดตลกนะโบซอก...ฉันไม่ขำกับนายด้วยหรอก”

“ท่าทางคุณจะถูกปลุกจนอารมณ์เสียแล้วนะ...”แพทย์หนุ่มยิ้มนิดๆกับท่าทีของคนรัก “...เดี๋ยวผมจะจัดยาบำรุงกับยาคลายเครียดให้ดีไหมล่ะ”

“ฮัน โบซอก!!

“พอน่า! ทั้งสองคน...”ชอง ฮเยอินปรามเพื่อนทั้งสองคน ก่อนจะหันมาหาสามีตัวเองด้วยความยินดีอย่างสุดซึ้ง “...พี่ดีใจไหมคะ ในที่สุดครอบครัวของเราก็สมบูรณ์แล้วนะคะ”

“เอ่อ...”ร่างสูงหลุบตาต่ำ ทำเอาหญิงสาวขมวดคิ้ว

แพทย์หนุ่มเอ่ยขึ้นลอยๆเมื่อเห็นท่าทีของคนทั้งสอง

“พี่ต้องพยายามไม่ให้ฮเยอินเขาคิดมาก แล้วก็ระวังเรื่องอันตรายไว้ด้วยนะฮะ เพราะช่วงนี้น่ะคือสภาวะที่ผู้หญิงและเด็กในท้องจะอ่อนแอมากที่สุด จะทำอะไรก็คิดถึงลูกเข้าไว้ ต้องหมั่นเอาใจคุณแม่สักหน่อย...”โบซอกเงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้างจนตาหยี “...ผมจะจัดยาบำรุง แล้วก็จะรับฝากครรภ์ไว้ด้วยเลยนะฮะ ไม่ต้องห่วง...ผมจะดูแลฮเยอินอย่างดีเลยล่ะ”

“ฝะ...ฝากด้วยนะ”ชเว ซีวอนพยายามแย้มรอยยิ้มอ่อนบาง ก่อนจะก้มลงมาหาหญิงสาวในวงแขน แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม “...เดี๋ยวพี่ไปจ่ายค่ายาก่อนนะ”

ฮเยอินพยักหน้ารับอย่างมีความสุข ต่างกับผู้เป็นสามีที่เดินออกมาจากห้องตรวจของโรงพยาบาลอย่างไร้เรี่ยวแรง คยูฮยอนที่ทำท่าจะนั่งหลับอยู่รอมร่อเหลือบมาเห็นพี่ชายของตัวเอง ร่างสูงเอ่ยถามเสียงง่วงนอน

“เป็นไงครับพี่ สรุปแล้วยัยนั่นเป็นอะไรมากหรือเปล่า?”ร่างสูงถามพลางหาวน้อยๆ

“ไม่ได้เป็นอะไรหรอก ฮเยอิน...ท้องน่ะ”

“โธ่ แค่ท้อง...ห๊ะ!!!?”โจ คยูฮยอนตาสว่างในบัดดล เงยหน้าขึ้นมามองพี่ชายของตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา ก่อนจะถามอย่างไม่แน่ใจนัก “...อีตาโบซอกมันตรวจผิดหรือเปล่าครับ?

ซีวอนส่ายหน้า “โบซอกเป็นหมอที่มีฝีมือดี เขาไม่มีทางตรวจผิดได้อย่างง่ายๆหรอก”

“พระเจ้า...”คราวนี้คยูฮยอนถึงขั้นกุมขมับแทนพี่ชาย ก่อนจะถามปัญหาที่ซีวอนกลัวที่สุด “...แล้วแบบนี้ฮยอกแจจะว่ายังไงล่ะครับเนี่ย!?

ชเว ซีวอนทรุดตัวลงนั่ง ก่อนจะหลุบตามองปลายเท้าของตัวเองอย่างครุ่นคิด เมื่อครู่ก็เพิ่งจะทะเลาะกันมาหยกๆ แล้วแบบนี้ความเข้าใจกันมันจะไม่ไกลจนสุดโด่งเลยหรือยังไงกันนะ ร่างสูงถอนหายใจ...

 

...นี่มันแค่จุดเริ่มต้นของปัญหาเพียงเท่านั้น

 

**

 

เพล้งงงงง!!

 

เสียงแจกันใบเขื่องพุ่งเฉียดหัวอี ทงเฮไปแล้วกระทบกับผนังบ้านราคางามจนแตกกระจาย ผู้บริหารอันดับหนึ่งของโรสมาร์คสูดลมหายใจลึก ก่อนจะค่อยๆขยับกายเปลี่ยนที่ไปนั่งกอดหมอนใบใหญ่ข้างๆกับคิม ฮีชอลที่นั่งตัวสั่นหงึกหงัก

แต่พายุอารมณ์ของฮยอกแจก็ยังโหมกระพือต่อไป...

“น่าแค้นใจ! น่าแค้นใจที่สุด!!!...”ชามราคางามจากเมืองจีนที่นับได้ว่าเป็นคอเลคชั่นใบโปรดของเจ้าของบ้านโดนขว้างปาเหมือนเป็นจานบิน ปลิวไสวไปกระแทกกับบานหน้าต่างจนทั้งสองอย่างเละไม่มีชิ้นดี ฮีชอลอยากจะประท้วง แต่พอมองแววตาแดงก่ำของฮยอกแจที่กำลังโกรธจัดก็มีอันต้องเงียบปาก สถานการณ์นี้เรารู้กันดี ถ้ารักชีวิต...อย่าเสี่ยง

“...ไอ้ตาบ้านั่น! น่าฆ่าที่สุด!! แล้วยัยนั่นก็ยังเสือกท้องขึ้นมาอีก!!”สุดท้ายฮยอกแจกระแทกตัวลงบนโซฟาที่เขาเอาเล็บกระชากจนแทบไม่เหลือชิ้นดี “...แล้วไหนปากมาบอกว่ารักฉัน...รักอึนฮยอก! โถ่เว้ย!! ลมปากของพวกเก้งนี่มันเชื่อไม่ได้!! เชื่อถือไม่เคยได้เลยสักราย!!

“ใจ...”

“ใจเย็นบ้าอะไรของนายทงเฮ!!”ไม่ทันพูดจนจบเลยสักประโยค ท่านประธานก็หันมาแห้วเข้าใส่ “...ถ้าหมอนั่นเกิดไปหลงยัยแม่ลูกอ่อนนั่นล่ะ!? แล้วฉันล่ะ!!? ฉันไม่กลายเป็นหมาหัวเน่าเลยรึยังไง!!?...”

ร่างบางกระชากบุหรี่มวนเล็กออกมาจุดสูบ อัดควันเข้าปอดจนเต็มพื้นที่แล้วพ่นออกมาอย่างแรง ฟุ้งกระจายไปรอบห้อง ดวงตาสีอำพันไล่ไปตามซากปรักหักพังที่ยับเยิน ฮยอกแจเอ่ยเสียงกราดเกรี้ยว

“...ตอนนั้นอย่าว่าแต่ล้างแค้นเลย แค่จับมันมาล้างเท้า...ฉันก็คงจะทำไม่ได้! ตอนนี้จะทำการอะไรมันก็ไม่ถนัดเลยสักอย่าง!!

“ก็ถึงได้จะบอกให้ใจเย็นๆ...”ทงเฮเอ่ยเสียงอ่อน เมื่อพายุเริ่มสงบ เราจึงต้องฉวยโอกาสนี้เอาไว้ “...พอนายใจเย็นลง เชื่อสิฮยอกแจ...นายจะมีทางแก้เกิดขึ้นมาเยอะแยะเลย”

ดวงตาสีอำพันคมกริบตวัดมองเพื่อนรักที่เอ่ยปลอบ ก่อนจะตวัดสายตามาจดจ่อที่ปลายนิ้วเรียวของตนเอง ทางแก้เหรอ...ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนว่ามันเริ่มจะริบหรี่เสียเต็มทนแล้ว

“แล้วที่นายผลุนผลันออกมาจากบ้านแบบนี้ เจ้าพวกนั้นเขาว่ายังไงบ้างล่ะ”ฮีชอลเอ่ยถามเหมือนชวนคุย จุดบุหรี่สูบเป็นเพื่อน “...โทรมาตามบ้างไหม”

“ปิดเครื่อง...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงราบเรียบ “...ขอเล่นตัวสักพัก ดูปฏิกิริยาของเจ้าพวกนั้นซะก่อน แล้วฉันจะกลับไป”

“เห...”ฮีชอลยิ้มออกมาอย่างชอบใจ “...ถึงโกรธแต่ก็ไม่ใช่คนที่จะทำอะไรหุนหันนี่เนอะ”

“ที่มานี่ก็คงจะแค่อยากระบายอารมณ์นั่นแหละ...”ทงเฮหรี่ตาพร้อมยิ้มออกมาอย่างรู้เท่าทัน “...อยู่ที่นั่นต้องเก็บ ต้องสงบอารมณ์ และเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่ตลอด ท่านประธานของเราคงจะอึดอัดน่าดูสินะ”

ฮยอกแจขยับรอยยิ้มร้าย เหมือนว่าหยันเยาะกับคำพูดของอีกฝ่าย ถึงไม่มีเรื่องของชเว ซีวอนกับชอง ฮเยอินเข้ามา เขาก็ตั้งใจว่าวันนี้จะออกมาจากบ้านมาพักผ่อนหย่อนใจกับน้องชายของตัวเองอยู่แล้ว แต่พอมีเรื่องนี้มากระทบใจเข้า...เขาก็เริ่มจะพักผ่อนให้สบายอารมณ์ไม่ไหวซะแล้วสิ มันโกรธ...

 

...จนอยากกลับไปฉีกกระชากร่างของชเว ซีวอนให้แหลกเป็นเสี่ยงๆเหมือนกับแจกันลายครามอันเมื่อครู่เลยทีเดียว

 

เสียงโทรศัพท์ของอี ทงเฮดังขึ้น ร่างบางกดรับสายก่อนรับฟังข้อมูลด้วยดวงหน้าราบเรียบ ผู้บริหารหนุ่มหันมาสบตากับเพื่อนสนิทที่มองมาอย่างต้องการคำตอบ ทงเฮเอ่ยเสียงเบาอย่างหวาดเกรงในอารมณ์ของอีกฝ่าย

“ฉันให้คนไปสืบจากทางโรงพยาบาลมาให้แล้วนะ ฮเยอิน...”ทงเฮลอบกลืนน้ำลายนิด “...ท้องจริงๆแหละ”

“มีความเป็นไปได้ไหมที่ยัยนั่นจะไปท้องกับคนอื่น”ฮีชอลถามขึ้นลอยๆ

“ไม่...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงราบเรียบ หากปกปิดความคุกกรุ่นเอาไว้ไม่มิด ร่างบางหยัดตัวลุกขึ้นยืน “...ยัยนั่นคลั่งชเว ซีวอนอย่างกับอะไร และก็ไม่มีเวลาไปหาชายอื่นด้วย ฉันจับตาดูหล่อนอยู่ตลอด...ตอนที่อยู่บ้านหลังนั้น”

“งั้นก็แปลว่าซีวอนเขาอัดอั้นจากนายก็เลยไปลงที่ผู้หญิงคนนั้นจนป่องกลางขึ้นมาสินะ”ฮีชอลสรุป พลางสูบบุหรี่ด้วยท่าทางผ่าเผย “...เคยได้ยินเหมือนกันนะว่าเก้งมันทำให้ชะนีท้องได้ดีกว่ากวาง”

“หมอนั่นมันน่าจับทำหมันซะจริงๆ!!”ฮยอกแจกัดฟันเอ่ยพร้อมกระแทกกำปั้นใส่กระจกบานใหญ่จนมันแตกกระจาย

บานประตูค่อยๆเปิดออกพร้อมดวงหน้ายิ้มแย้มของคนสองคน ก่อนที่สีหน้าของคิม คิบอมกับอี อึนฮยอกจะเปลี่ยนไปเมื่อเห็นสภาพห้อง คิบอมกวาดตามองไปรอบอย่างประเมินความเสียหาย ขณะที่อึนฮยอกเดินแกมวิ่งเข้ามาถามคู่แฝดของตัวเองเสียงรัวเร็ว

“เกิดอะไรขึ้นน่ะฮยอกแจ?

“ฉัน...”แววตาและสีหน้าของฮยอกแจเปลี่ยนไปแทบจะทันที เจ้าตัวยิ้มพรายพร้อมประคองร่างของน้องชายตัวเองน้อยๆ “...ไล่ฆ่าแมลงสาบน่ะ ไม่มีอะไรหรอก”

อึนฮยอกกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะพยักหน้ารับน้อยๆอย่างคนใสซื่อ มองสภาพที่เละตุ้มเป๊ะทั้งห้องแล้วชักสีหน้าแหย

“ความจริงไม่น่าจะมีแมลงสาปเลยนะ ฉันเพิ่งทำความสะอาดไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงนี้เอง คราวหลังจะตั้งใจดูแลให้ดีกว่านี้แล้วล่ะ ขอโทษนะฮะ” ประโยคสุดท้ายเจ้าตัวเงยหน้ามาบอกพี่ชายตัวเองเสียงอ่อน

แม้จะลอบกลุ้มใจกับความไร้เดียงสาของน้องชายอยู่บ้าง หากฮยอกแจก็ยิ้มรับอย่างอ่อนโยน ก่อนจะดุนหลังน้องชายฝาแฝดของตัวเองไปที่บานประตู

“ช่างมันเถอะ แมลงสาปมันชอบขึ้นมาตามท่ออยู่บ่อยๆแหละ นายเก็บกวาดยังไงก็จัดการไม่หมดหรอก ตอนนี้ฉันว่าเราไปจัดของเตรียมปิกนิกกันจะดีกว่านะ”

อึนฮยอกเปลี่ยนสีหน้าเป็นแช่มชื่น “ฉันทำของโปรดของฮยอกแจไปด้วยนา มี...”

เสียงพูดคุยที่ดังเจื้อยแจ้วของสองพี่น้องเริ่มห่างไกลแล้วก็จางหายไปในที่สุด คิบอมกวาดตามองดวงหน้าของคนที่อยู่ในห้องแต่ละคน ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ ร่างสูงมองหน้าอดีตคนรักของตนเอง แล้วเอ่ยถามเสียงเหนื่อยหน่าย

“มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาอีกล่ะคราวนี้”

“ชอง ฮเยอินท้องน่ะสิ...”ทงเฮเอ่ยพร้อมถอนหายใจยาว

“ห๊ะ!? อะไรนะ!!? นี่ยุนโฮกำลังจะเป็นคุณลุงแล้วเหรอเนี่ย!!”คิม แจจุงยื่นหน้าเข้ามาถามอย่างตกตะลึง เรื่องรับข่าวสารของตระกูลชองล่ะก็...รายนี้ล่ะไวนัก

“ถ้าไอ้หมีนั่นเป็นคุณลุง นายก็จะเป็นคุณป้า! ป้าแจจุงหนังเหี่ยว...ได้ยินแล้วก็รีบโทรเรียกช่างมาซ่อมบ้านฉันซะ!!”ฮีชอลชี้หน้าสั่งการพร้อมเหน็บอย่างแสบๆคันๆ

แจจุงทำหน้ายุ่ง ก่อนจะหันไปเขกหัวน้องชายของตัวเองที่หัวเราะเยาะคิกคัก จุนซูทำปากยื่น...ลูบหัวตัวเองปอยๆแล้วเอ่ยเสียงอ่อย

“แบบนี้ฮยอกแจก็แย่ล่ะสิ”

“ผมน่ะไม่ห่วงเจ้านายหรอกนะฮะ...”จียงเอ่ยพร้อมเคี้ยวอาหารปิ่นโตที่จิ๊กมากับแทยังแหย๊บๆ “...ผมห่วงคนบ้านนั้นมากกว่า ตอนเจ้านายโกรธน่ะ น่ากลัวอย่างกับอะไรดี คนพวกนั้นไม่ปางตายก็คางเหลืองกันล่ะคราวนี้”

“แม่สาวนั่นจะแท้งก่อนคลอดไหมเนี่ย”แทยังเอ่ยขึ้นลอยๆ ก่อนจะโดนจุนซูกับจียงที่ยืนขนาบข้างตบกบาลดังโผล๊วะ

“พูดอะไรไม่เป็นมงคล...”จียงว่าเข้าให้ เจ็บแสบกว่าโดนคนอื่นด่านับสิบขุม “...เจ้านายเราเขาไม่เป็นฆาตกรหรอกน่า...มั้ง”

คิม คิบอมปลายตามองคนทั้งหมดที่กำลังถกเถียงกันไปมาด้วยสีหน้าหนักใจนัก...

 

**

 

“เลิกเถอะ...”

เจ้าของดวงตาสีอำพันหลากอารมณ์เลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนจะหันมามองเจ้าของดวงตาสีดำขลับคู่คมอย่างฉงน ร่างบางคลี่ยิ้มหยันคล้ายจะหัวเราะแต่ในที

“ทำไมจู่ๆถึงได้มาบอกให้ฉันเลิก ปกตินายไม่เคยห้ามฉันเลยนี่น่า...”ฮยอกแจถามเสียงเย้า ก่อนจะเดินเข้ามาโอบลำคอของอีกฝ่ายยืนนิ่ง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมอย่างล้อเลียน “...หรือว่าต่อมพ่อพระของนายเพิ่งจะมาทำงานเอาป่านนี้ คิบอม”

“นี่มันไม่เหมือนเดิมแล้วนะฮยอกแจ...”คิม คิบอมเอ่ยพร้อมปลดแขนเรียวที่โอบรอบคอของเขาเอาไว้ “...ผู้หญิงคนนั้นกำลังท้อง เรื่องนี้จะไม่ใช่เรื่องเล่นๆอีกต่อไป”

“นายเอาอะไรมาตัดสิน...คิบอม”ดวงตาสีอำพันวาววับขึ้นมาอย่างไม่ชอบใจทันควัน “...นายเอาเกณฑ์อะไรมาตัดสินว่าฉันสมควรจะหยุดมันลงแค่นี้ นายก็เห็นนี่ว่าฉันเอาตัวเข้าไปเสี่ยงขนาดไหน กว่าจะได้มายืนอยู่ที่ตรงจุดนี้...”

“ฉันรู้ ฮยอกแจ...ฉันรู้...”คิบอมเอ่ยออกมาอย่างอ่อนแรง ก่อนจะเลื่อนมือมากุมมืออีกฝ่ายอย่างหลวมๆ ซึ่งนั่นก็ทำให้อีกคนใจเย็นขึ้นมากโข ร่างสูงสบตาอีกฝ่ายอย่างจริงจัง “...แต่เด็กนั่น เด็กที่กำลังจะลืมตาดูโลกนั่น...เขาไม่เกี่ยวนะ”

“ฉันก็ไม่ได้จะทำร้ายเด็กคนนั้นนี่...”ฮยอกแจยิ้มเยาะ ก่อนยื่นหน้าเข้าไปกระซิบเสียงแผ่วเบาที่ข้างใบหูอีกฝ่าย “...แต่พ่อแม่ของมัน จะต้องรับกรรมที่ก่อขึ้น”

“ฮยอกแจ...”คิบอมเอ่ยเสียงเครียด ดันอีกฝ่ายออกมาสบสายตาอีกครั้ง “...ฉันไม่ยอมให้นายสร้างรอยแผลให้เด็กที่บริสุทธิ์คนนั้นหรอกนะ”

“แล้วน้องชายฉันล่ะ?...”ฮยอกแจถามกลับเสียงสูง จนอีกคนต้องนิ่งงัน “...อึนฮยอกทำผิดอะไร ทำไมเขาต้องเจอเรื่องเลวร้ายแบบนั้น น้องชายของฉันเขาก็บริสุทธิ์เหมือนกันนั่นแหละ หรือว่านายจะเถียง?

“ฮยอกแจ...”คิบอมเรียกชื่ออีกคนอย่างอ่อนใจ

ดวงตาสีอำพันครานี้แข็งกร้าวจนน่าใจหาย

“เผื่อนายจะไม่รู้นะคิบอม ตอนที่ไอ้สารเลวนั่นมันเสร็จจากน้องชายของฉันแล้ว...”ร่างบางเดินเข้าไปใกล้ ก่อนกระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายมากระซิบบอกเสียงเหี้ยมเกรียม

 

“...มันหัวเราะ”

 

ดวงตาสีดำขลับของคนฟังเบิกกว้าง ก่อนที่สองมือที่ตกข้างตัวของเขาจะกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปที่เนื้อสีอ่อน ฮยอกแจแย้มรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมกับดวงตาที่แข็งกร้าวของอีกฝ่าย

“ถ้าหากว่าฉันสามารถแก้แค้นได้สำเร็จนะคิบอม...”ฮยอกแจเกลี่ยปลายนิ้วจัดคอเสื้อให้อีกคนอย่างเรียบร้อย “...นายคอยดูเถอะ...”

 

“...ฉันจะหัวเราะเยาะ...เอาให้พวกมันแค้นจนกระอักเลือดตายไปเลย!!

 

**

 

“คิบอมน่ะ เขาไม่ชอบแอปเปิ้ลหรอกนะ”

ทงเฮเอ่ยเสียงอ่อน พร้อมมองอีกคนที่กำลังปอกแอปเปิ้ลลูกโตใส่จานอย่างประณีต อึนฮยอกชะงักมีด ทงเฮยิ้มน้อยๆกับท่าทีไร้เดียงสาจนไม่อยากจะเชื่อว่าเจ้าตัวมีสายเลือดเดียวกับอี ฮยอกแจ

“รายนั้นน่ะเขาชอบส้มจีน เราปอกแล้วก็แช่เย็นในกระติกไว้ให้เขาจะดีกว่า”

“คุณทงเฮนี่...”อึนฮยอกหลุบตาลงต่ำ ก่อนจะยิ้มออกมาน้อยๆ “...รู้เรื่องของคุณคิบอมดีจังนะฮะ”

มือที่กำลังปอกเปลือกส้มอยู่ชะงักงัน ก่อนที่อี ทงเฮจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างขมๆ

“ก็เราโตมาด้วยกัน แล้วก็เคยเป็นแฟนกัน...เรื่องพวกนี้จะไม่ให้รู้ได้ยังไงล่ะ”

“น่าอิจฉาจังนะฮะ...”อึนฮยอกแย้มรอยยิ้มเศร้าสร้อย ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นสายตาของอีกฝ่ายที่มองมาอย่างแคลงใจ “ผะ...ผมหมายถึง การที่มีคนที่เราสนิทด้วยตั้งแต่เด็ก การที่เรามีคนที่เราจะใส่ใจด้วยมากเหมือนพี่น้อง ความสัมพันธ์แบบนี้มันน่าอิจฉาน่ะฮะ”

ทงเฮมองรอยยิ้มงดงามของคนตรงหน้า ก่อนจะหรี่ตาลงอย่างครุ่นคิด อึนฮยอกน่ะแตกต่างกับฮยอกแจอย่างลิบลับ ถ้าฮยอกแจเป็นคนที่เก็บความลับและความรู้สึกได้เก่งที่สุด อึนฮยอกก็จะเป็นในสิ่งที่ตรงกันข้าม ดวงตาสีอำพันใสนั่นไม่อาจซ่อนความหวั่นไหวเมื่อเอ่ยประโยคนั้นออกมาได้เลย

“ฉันกับคิบอม...”ทงเฮเอ่ยขึ้นลอยๆ เรียกความสนใจจากอีกฝ่าย “...เราต้องเลิกกันเพราะมีสาเหตุน่ะ”

อึนฮยอกนิ่งงัน ก่อนจะเอ่ยถามออกมาอย่างเหม่อลอย

“สาเหตุ...อะไรเหรอครับ มะ..ไม่ต้องเล่าก็ได้นะฮะถ้าหากว่ามันลำบากใจน่ะ!

ร่างบางปฏิเสธเป็นพัลวันเมื่อทงเฮตวัดสายตามามอง อึนฮยอกรู้สึกประหม่ากับท่าทีของคนตรงหน้าเหลือเกิน

“ไม่เป็นไรหรอก...”ทงเฮเอ่ยเสียงอ่อน ก่อนจะแย้มรอยยิ้มอ่อนโยนให้คนตรงหน้าลดท่าทีแตกตื่นลง ร่างบางเอ่ยออกมาอย่างเศร้าสร้อย

“...เพราะเรื่องนี้...เป็นเรื่องที่ไม่ว่ายังไงเธอก็ต้องรู้อยู่วันยังค่ำ”

“...”อึนฮยอกเงียบกริบ ตั้งใจฟังอย่างจดจ่อโดยไม่รู้ตัว

“...ตอนที่คบกับคิบอมน่ะ เขาไม่เคยรักฉันเลยสักครั้ง...”เรียวปากอิ่มของทงเฮเม้มแน่นอย่างเจ็บปวด เพียงครู่หนึ่งมันก็เอ่ยประโยคต่อไปอย่างยากเย็น “...เรื่องนี้น่ะฉันรู้ดีแก่ใจ แต่ก็ยังดันทุรัง...สุดท้ายเรื่องของเรามันก็ไปไม่รอด”

“คุณทงเฮ...”อึนฮยอกเอ่ยอย่างเห็นใจ ความเจ็บปวดของคนตรงหน้าแผ่กระจายมาจนเขารู้สึกได้

“...คิบอมมีคนที่เขารักอยู่แล้ว เรื่องนี้น่ะ...อาจจะมีแค่ฉันคนเดียวเลยล่ะมั้งที่รู้”ทงเฮหันมายิ้มเศร้าๆกับอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะฝืนๆ “...ถ้าบอกชื่อของคนที่คิบอมรัก นายจะต้องตกใจแน่ๆ”

“เขา...”อึนฮยอกรู้สึกเหมือนหัวใจของตัวเองเต้นถี่รัวเหลือเกิน “...เป็นใครเหรอฮะ”

“คนๆนั้นก็คือ...”รอยยิ้มของทงเฮกระตุกเป็นยิ้มเจ้าเล่ห์ชั่วขณะ โดยที่อีกคนไม่มีวันได้เห็นเลยแม้แต่น้อย

 

“...อี ฮยอกแจ”

 

**

วิ่งไปหาวอนสักพัก ไรเตอร์เริ่มวิ่งกลับมาหาบอมอีกแล้ว -A-;;

อัพให้ฉลองเปิดเทอมของใครหลายๆคนครับ >w<// ก่อนจะเครียด มาอ่านฟิคคลายเครียดกันก่อนเนอะ

(แกยิ่งทำให้ฉันเครียดยิ่งกว่าเดิม!! ; คนอ่าน (ไม่รู้ บู้ๆ ; ไรเตอร์ =3=))

ยังไงไรเตอร์ก็ฝากโอพีวีด้วยนะฮับ >w<// ชวนคนมาดูกันเยอะๆเน้อ 555+ วันนี้มีรายการพิเศษเกี่ยวกับการพิจารณาพระเอกของเราแต่ละคน เพราะคนบ่นกันมาเยอะเหลือเกิน

อ่า...มีคนถามว่าทำไมวอนมันโง่เง่าเต่าตุ่น ทำอะไรไม่ได้เรื่องได้ราวขนาดนี้ (ถามกันมาเยอะนะ -3-)

อะแฮ่ม...ขอแก้ต่างให้ชเวนิดนึง

เรื่องนี้วอนไม่ได้โง่ฮับ ออกจะตาบอดเพราะความรักนิดหน่อย ให้ไปสังเกตเอาจากสามีเจ้าชู้ที่กลัวภรรยาแบบคนทั่วๆไป วอนก็คล้ายๆแบบนั้นนั่นแหละนะ -..-

แต่ที่วอนกลัวจริงๆอ่ะคงไม่ใช่ฮเยอินหรอกนะฮับ แต่กลัวว่าบริษัทของตัวเองจะล่มมากว่า เพราะยังไงนั่นก็บริษัทที่ปู่และพ่อของเขาสร้างมาอย่างยากลำบากกว่าจะมั่นคงได้ ถ้าหากคิดในฐานะคนๆนึง การที่จะเอาบริษัทที่มีค่า เป็นถึงมรดกของพ่อแม่ไปเสี่ยงกับคนๆเดียว วอนก็คงจะทำไม่ได้อ่านะ เพราะวอนคือลูกกตัญญูคนนึง

แต่ทำไมเขาถึงได้ไม่เคยออกโรงมาปกป้องอึนฮยอกเลยล่ะ (อยากรู้ใช่ม้า)

อันนี้ต้องบอกว่าเป็นความผิดของวอนแบบเต็มเหนี่ยว - -+++(เฉ่งคุณชาย) ความจริงวอนเองก็เป็นผู้ชายที่อ่อนแอฮับ และความจริงก็ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่มีความรู้สึกดีๆให้ฮเยอินที่เป็นคู่หมั้นกันมาตั้งแต่เด็กยันโต จะบอกว่ามีใจให้ในฐานะคนที่ต้องแต่งงานและในฐานะผู้ชายคนนึงที่มีผู้หญิงคนนึงมาทำดีกับเราก็น่าจะใช่ เพราะงั้นเรื่องที่เขามีอึนฮยอกนอกเหนือจากคู่หมั้นของตัวเองมันคือเรื่องที่ผิดต่อฮยอินที่มีเขาแค่คนเดียวมานาน ทำให้เขาไม่สามารถทำอะไรเพื่อปกป้องน้องอึนได้ถนัด และที่สำคัญคือเขามั่นใจว่าไม่ว่ายังไงฮเยอินก็ไม่มีทางทำเรื่องเลวร้ายเพราะเขารู้จักเธอดี อีกนัยนึงคืออึนฮยอกก็ไม่เคยบอกวอนด้วยนิสัยไม่กล้าคนของเจ้าตัวที่ต่างกับพี่ชายราวฟ้ากะเหว (ต่างกันจริงๆนะ - -)

แต่ตอนนี้เขาก็พัฒนาการที่ดีขึ้นส่วนนึงคือเขาไม่ได้รังเกียจฮยอกแจตอนดูเทปนั่น และออกโรงปกป้องคนของเขามากขึ้นเหมือนจะชดเชยความผิด (แม้ว่าจะสายไปหน่อยก็เถอะ - -) แต่ตอนนี้เขาก็ไม่เกรงใจฮเยอินแบบเว่อร์ๆเหมือนเมื่อก่อนแล้ว กล้าเอาฮยอกแจเข้ามาอยู่ในบ้านแล้วก็กล้าทำเลาะกับฮเยอินมากขึ้น หุหุ

และก็อาจจะมีคนโหยหวนว่าทำไมวอนต้องทำยัยนั่นท้องด้วยในตอนนี้

ตอนแต่งไรเตอร์คิดว่าธรรมชาติของผู้ชายคนนึงถ้าหากต้องการระบายกับคนที่ตัวเองรัก แต่เขาไม่ยอม (ฮยอกจี้ตั้งการ์ดไม่ยอมท่าเดียว) มันก็ต้องมีไปหาคนอื่นใช่ป่ะ อย่างที่เจ๊เขาบอก แต่เรื่องของท้องนี่ไรเตอร์คิดว่าสามีภรรยากันเขาก็คงไม่ต้องป้องกันอ่านะฮะ -A-(ดูเรารู้เรื่องเยอะไปเปล่า - -* คิดแง่ความเป็นจริงไม่ได้คิดลึกเลยนะ) อีกอย่างเขาแต่งงานกันแล้วมันก็น่าจะปกตินะ =A= คิดอีกแง่นึง ถ้าฮยอกแจยอม ฮเยอินอาจจะไม่ท้องก็ได้นิ - -(อืมๆ)

แก้ต่างให้ชเวเรียบร้อย มาหาคิบอมบ้าง...
(ก้มลงอ่านคำถาม)

ทำไมบอมบทเยอะกว่าวอน ดูจะเด่นกว่าวอน

ที่จริงเรื่องนี้ซีวอนชี่คือพระเอกหลักนะฮะ -_- (เผื่อเราจะลืมกันไป) แต่เพราะตอนแรกๆคุณชายอาจจะดูโง่ๆเพราะสับสนกับกุหลาบแดงขาว (ตาลายไปนิด) และเขายังไม่มีพัฒนาการของเมะได้ดีเท่าบอม คือตอนนี้วอนยังดีไม่เท่าบอมนั่นเอง - -/ บอมเลยดูมีบทบาทที่ดีขึ้นมาหน่อย

คือเอาง่ายๆ ขณะที่วอนเป็นเมะที่ในเรื่องนี้ต้องค่อยๆพัฒนาขึ้นมาเด่น เหมือนกราฟที่ตวัดขึ้นเพดาน บอมก็จะเป็นเส้นกราฟที่คงเส้นคงวามาก -_- เพราะเขาแน่นอนในความรู้สึกมากกว่าวอน (เยสสส) สังเกตจากเรื่องราวที่ผ่านมา บอกไม่รักทงเฮก็คือไม่รัก - -// ชอบฮยอกแจก็แสดงออกเลยว่าชอบ \\- - จะให้เลือกระหว่างน้องอึนกับฮยอกเขาก็เลือกได้อย่างเด็ดขาด \-_-/ และก็เป็นผู้ชายที่มองความแตกต่างระหว่างคู่แฝดออกก่อนวอน เพราะว่าวอนยังเคยเจอแค่น้องอึน ยังไม่รู้การมีตัวตนของฮยอก แต่บอมที่สัมผัสมาแล้วทั้งอึนกะฮยอก เขาเลยแยกออกได้เร็วกว่าคนอื่น

และบอมก็คือเมะที่หลายคนใฝ่ฝันมากกว่าวอนด้วย (ไรเตอร์ด้วย แหะๆ = =) เพราะมีการปกป้องคนที่ตัวเองรัก เป็นผู้ชายอบอุ่น และเพราะตัวหลักของเรื่องนี้จริงๆคือฮยอกแจ และฮยอกแจชอบคิบอม สองคนนี้ก็มีใจให้กัน มันเลยมีเรื่องให้เขียนเยอะมากกว่าวอนที่ตอนนี้ได้แต่โดนฮยอกหลอกใช้ (เหอๆ = =)

และคิบอมก็เป็นเมะคนเดียวที่มีความคงเส้นคงวาตลอดเรื่องด้วย -_-

มาที่คู่สาม คยูฮยอน -..-

หลายคนชอบสไตล์ใสๆของคยูมากเลย คนทำโอพีวีก็อวยผู้ชายคนนี้อย่างสุดใจ คยูจะออกแนวน้องที่รักพี่ ทำเพื่อสิ่งที่ตัวเองรัก ผู้ชายเพ้อฝันหน่อยๆ แอบมีความฉลาดทันเล่ห็เหลี่ยมคนอยู่สักนิด บางคนมองว่าคยูฉลาดกว่าวอนอย่างเห็นๆ แต่ที่จริงเป็นเพราะเขาเป็นคนดูมากกว่าผู้แสดง ไม่ได้เข้าไปสุงสิงกับฮยอกแจเลยมองเห็นความแตกต่างของคู่แฝดได้เร็วกว่าวอนที่เป็นเป้าหมายของฮยอกแจ อีกอย่าง คยูไม่ได้มีความรักมาปิดหูปิดตาแบบวอนด้วย - -

คยูฮยอนเป็นผู้ชายที่ถูกความรักทำร้าย เพราะฉะนั้นตัวละครนี้ก็จะต้องมีการเปลี่ยนแปลงอย่างแน่นอน =^=!! แต่จะเลวลงหรือว่าดีขึ้นมันขึ้นอยู่กับอารมณ์ของไรเตอร์นะฮับ =w=;; ว่าคยูฮยอนจะออกมาเป็นรูปแบบไหน

ถามว่าเรื่องนี้ระหว่างสองบริษัท ใครจะสู้กับใครบ้าง

ก็น่าจะเป็นซีวอน vs ฮยอกแจ คิบอม vs คยูฮยอน ว่ากันตามการทำงานของสองบริษัทนา(เพราะถาเรื่องของหัวใจมันคงตีกันมั่ว)

วันนี้ฝอยยาวไปหน่อย เหนื่อยละ = = บายยยย

(คราวหน้าอาจจะมาวิเคราะห์เคะก็ได้ หุหุ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1714 HyukJewel (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2558 / 19:48
    ปาหม้อชามกะละมังไหใส่พี่วอนได้ปาไปละ!
    จริงๆก็สงสารเฮ แต่แบบ ไม่ต้องบอกก็ได้อ่ะ T_T
    #1,714
    0
  2. #1089 ChovySilver (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2555 / 20:21
    ฮยอกระบายได้เหมือนเรามากอ่ะ 5555

    ก็คนมันโมโหอ่ะหนอยไหนว่ารักน้องเรา

    ไหงไปทำคนอื่นท้องเยี่ยงนี้ได้

    พี่ทงเฮคะทำไมพี่วางระเบิดไว้อย่างนี้ได้ล่ะ

    พี่ทงเฮเรื่ิมน่ากลัวขึ้นทุกวันอ่ะ
    #1,089
    0
  3. #910 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 กันยายน 2555 / 20:31
    ฮยอกน่ากลัวมากค่าลูก ><
    นั่นไงๆๆ บอมมนชอบฮยอกจริงๆด้วยแล้วอึนล่ T^T
    #910
    0
  4. #870 วารีสวรรค์ ^-^ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 เมษายน 2555 / 16:31
    ด๊องทิ้งระเบิดให้อึนฮยอกซะงั้น
    #870
    0
  5. #822 [ChaPloy]SJ13 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 22:48
     คิบอมม ตกลงนายยังไงกันแน่นะ??
    #822
    0
  6. #759 Mhoomin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 11:53
    ชเว ซีวอน!!! มันน่านัก!! ฮึ๊ยยยยยยย!!!!

    แล้วการแก้แค้นของฮยอกแจจะเป็นยังไงต่อไปหล่ะ

    อี ทงเฮ น่าสงสารอ่ะ ว่าแต่ทิ้งระเบิดใส่อึนฮยอกลูกเบ้อเริ้มเลยนะคะคุณ

    ปล.อี ซองมินของค๊าววววว(?) หายไปเลยอ่า งื้อ!!! ㅠ.ㅠ
    #759
    0
  7. #497 ae snoopy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2555 / 11:31


    อ้าว เฮ ทำไมปล่อยระเบิดแบบนี้ละ
    #497
    0
  8. #496 yepat@dD (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2555 / 16:32
    ตายๆๆๆ แล้วอึยฮยอกจะว่ายังไงล่ะนั้น
    #496
    0
  9. #495 สามีคิมฮี~ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2555 / 21:54
    ฮีนี่.. ขัดบอมอึนจริงๆ - -
    #495
    0
  10. #494 ze_gusy club (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มกราคม 2555 / 10:03
    วอนนายทำผู้หญิงคนนั้นท้องเหรอ
    ฮยอกแจอารมณ์ร้ายดีชอบบบบบอ่ะ
    #494
    0
  11. #493 พริกหยวก (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 มกราคม 2555 / 22:46
    แฮกลับไปรักกี้ได้แล้ววววว !
    บอมมันไม่สนใจก็อย่าไปแคร์

    ฮเยึนต้องโดนอะไรซักอย่างจากฮยอกแจเเน่เลย
    น่ากลัวจริงๆ
    #493
    0
  12. #492 Murasaki_Violet (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2554 / 21:39
    ตอนนี้ไม่ขอประนามปลัด.. เพราะคิดว่าคนเรามันไม่ได้เพอร์เฟคไปซะทุกอย่าง
    ถ้าพระเอกมาแบบหล่อ รวย ฉลาด แสนดี ไม่มีที่ติแล้ว เราก็จะไม่ได้เห็นพัฒนาของตัวละครเลย
    แอบภาวนาให้ซีวอนมีพัฒนาการที่ดี ๆๆๆๆๆๆๆๆ ขึ้นกว่านี้ให้มากๆ นะ TwT  จะได้พอมีหวังจับคู่กับฮยอกแจได้บ้าง

    เอาเข้าจริงๆ แล้ว เรารู้สึกว่าอึนฮยอกเป็นคนที่จะโชคดีที่สุด ต่อจากนี้
    ได้กลับมาอยู่ในความดูแลของพี่ชาย มีพวกที่คอยปกป้อง แล้วก็มีคิบอม (ที่คิดว่าคงเลือกกุหลาบขาวไปเรียบร้อยแล้ว)
    หลังจากเหตุการณ์ร้ายๆ ที่เกิดกับอึนฮยอก หลังจากนี้คงเป็นขาขึ้นแล้วล่ะ

    แต่สิ่งที่สำคัญที่สุด.. ที่มันทำให้เรารู้สึก กลัวๆ กับพล๊อตที่จะเฉลยออกมา
    คือ อีทงเฮ ...  เราชอบทงเฮมากๆ เลยนะ เป็นตัวละครที่อยู่เคียงข้างฮยอกแจตลอด แล้วก็ดูมีเสน่ห์
    หากการกระทำบางอย่างที่ทำให้เราเริ่มกลัว.. กลัวว่าอาจจะมีการพลิกบทบาท ช๊อครีดเดอร์นี่สิ (สาธุ ขอให้ไม่เป็นอย่างที่เราคิด)

    หวังว่าไรเตอร์จะไม่ทำร้ายจิตใจคนอ่านเกินไปนะคะ TvT''
    #492
    0
  13. #491 habu_habu (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2554 / 14:12

    หนูเฮเปนคนยังไงกันแน่เนี่ยยยยย>*<

    #491
    0
  14. #490 mamey71 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2554 / 01:58
    โหหหวอนอยากมากเลยเหรอ ไม่รักก็ไปทำเขาท้องได้เนอะ
    โมโหแทนฮยอก จะให้ฮยอกเป็นเมียเก็บหรือไง
    #490
    0
  15. #489 mui (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2554 / 01:56
    ด๊องบอกน้องอึนไปแบบนั้น เดี๋ยวได้คิดมากไปกันใหญ่



    ว่าแต่คุณชายชเวนี้ยังไง นอกจากจะทำอะไรไม่ได้ซักอย่าง ยังแอบไปสร้างปัญหามาเพิ่มอีกแล้ว



    แล้วแอบไปทำตอนไหนหว่า
    #489
    0
  16. #488 danger poppular (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2554 / 21:14
     วอน แกไปทำป้าแกท้องตอนหนายกัน!!!
    อดแค่นี้ทำไม่ได้ เพื่อฮยอกทำไม่ได้ แล้วนี่เค้าเรียกรักฮยอกเรอะ!
    #488
    0
  17. #487 panda_bigbang (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2554 / 22:17
    งงนะ ที่ด๊องบอกอึนไปแบบนั้น
    มีอะไรแอบแฝงหรือเปล่า
    #487
    0
  18. #486 'MIN' (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2554 / 18:42
    ฮยอกแจ เป็น บุคคล อันตราย สำหรับ บ้าน ชเว ไปแล้ว
    #486
    0
  19. #485 moonoy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2554 / 15:25
    ตกลงมันบอมอึนใช่ไหมอ่ะ



    แต่ที่อ่านที่ทอร์คมันเหมือนบอมฮยอก



    ยังแอบสับสนอยู่เหมือนเดิม
    #485
    0
  20. #484 mee (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2554 / 00:08
    อ๊ายยยย พี่ฮีมาผิดจังหวะมากเลยนะคะ

    บอมกำลังจะบอกแล้วเชียวว่าแหวนนี้เพื่อใคร



    บอมรู้แล้วซินะว่าตัวเองรักใคร แต่ทำไมเวลาบอมอยู่กับฮยอกแจ รู้สึกมันเหมือนจะรู้ใจกันไปหมดหว่า ?



    พี่ฮีก็ฮาอ่ะ ลงทุนเปลืองเนื้อตัว พี่ทึกดันไม่สนใจ

    บอมจับทางพี่ถูกมาก พอพูดถึงความสวยความงาม พี่ท่านรีบไปบำรุงทันที



    วอนอ่า ทำฮเยอินท้องซะอีก ฮยอกจะจัดการยังไงล่ะหว่า



    ด๊องมาบอกอย่างนี้ น้องอึนคิดมากแน่เลย ชิชิ

    น้องอึนยิ่งไม่ค่อยทันคน ด๊องบอกงี้ เคืองนะ

    #484
    0
  21. #483 phahae (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2554 / 23:51
    ด๊องแอบร้าย
    ไม่ต้องบอกก็ได้มั้งว่าบอมรักฮยอกแจน่ะ

    ฮือๆ ร้ายยังไงก็อย่าทำร้ายคยูมากนะด๊อง
    ฝากถึงไรเตอร์ด้วย
    เรื่องนี้คนอื่นชอบใครไม่รู้
    แต่เราชอบคยู
    โปรดอย่าทำร้ายให้สาหัสเลยนะคะ
    #483
    0
  22. #482 wonhyukza (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2554 / 22:38

    ทำเค้าท้องทำม๊ายยยยย ไม่ค่อยปลื้ม วอน ไม่ปลื้มจริงๆ

    ฮยอกหนี วอนจะ รู้สึกอะไรบ้างมะ

    เฮ คิดอะไรอยู่ อย่าร้ายเลยนะ

    ฮยอกเเจ เมื่อไรจะเเก้เเค้นได้สำเร็จนะ

    เรื่องกำลังสนุกเลย เป็นกำลังใจ ให้นะ

    สู้ๆ อัพ ต่อๆ ^^

    #482
    0
  23. #481 geejajaa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2554 / 21:03
    อยากจะบอกว่าแค้นวอนมากอ่ะ
    แต่พอเห็น Writer Talk แล้วโอเค เข้าใจก็ได้
    แต่ยังไงก็ต้องเคืองอ่่ะ

    ปากบอกว่ารัก แล้วนี่สินะ บทพิสูจน์ความรัก
    มีพยานตัวเล็กๆ ขึ้นมากับหญิงที่ได้ชื่อว่าภรรยา
    โอเค ตามสบายเลยวอน

    เราก็ต้องอินไปตามเรื่องว่า ขอให้ฮยอกแจแก้แค้นได้สำเร็จโดยเร็ว
    อย่างน้อยคนที่เอาแต่ได้มาโดยตลอดควรจะรู้สึกบ้างนะ


    #481
    0
  24. #480 kitty15 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2554 / 20:54
    ไรเตอร์ตั้งใจให้ น้องคยู เป็นคนเลว หรือป่าว ตอนที่น้องอึนน้อย โดนข่มขืน น้องอึนบอกว่า "ทำไมเป็นคุณ" แปลว่าน้องอึนรู้จัก โอ๋ ถ้าเป็นน้องคยูเลว ทงเฮต้องระวังตัวด่วน O.o!!!!
    #480
    0
  25. #479 กูไม่รู้...กูเมา (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2554 / 19:59
     เจ็บใจ เมื่อตอนที่แล้วแอบคิดเองว่า ยัยฮเยนั้นคงไม่ท้องหรอกนะ แต่ดัน

    ดันท้องขึ้นมาได้ ซะจริงๆ เฮ้ออออออออ มันเป็นเรื่องใหญ่มากกกกก ถ้าไม่มีเด็กน้อยนั้น

    จะเชียร์ฮยอกสุดแรงเลย แต่แบบนี้ มันจะกลายเป็น สองศรีพี่น้องจะเจ็บกันอยู่ฝ่ายเดียวหรือป่าวเนี้ย

    เฮ้ออออออ แอบเครียดเบาๆ แบบว่า มันมองไม่เห็นหนทางออกเลยทีเดียวววว มืดมนมาก

    ทำไมเป็นแบบนี้ได้เนี้ยยยยยยยย รู้สึกยิ่งอ่านยิ่งเครียด กดดันจริงๆเลยยยย

    แล้วหนูอึนรู้แล้วว่าบอมฮยอก รักกัน แล้วแบบนี้ มันจะเป็นยังไงต่อเนี้ยยย ????

    แต่ถึงจะยังไง ก็อยากให้พวกชเว ได้รู้ถึงความเจ็บปวดของหนูอึนอย่างสุดซึ้งกว่าฟังคนอื่นว่า

    ให้บอมมีบทเยอะๆแหละดีแล้ว ให้ฮยอกทำให้บริษัทชเวล้มละลายแล้วหนีมาสามพีบอมอึนฮยอกกันดีกว่า ฮ่าฮ๋าฮ่า ติดตามๆ
    #479
    0