ROSE MASK.+ROSE SIN.[[WonHyuk+BomHyuk+KyuHae]]

ตอนที่ 20 : -18-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    11 พ.ค. 54

 

“ไอ้หมาบ้า...”ฮยอกแจสบถเบาๆรับเช้าวันใหม่ ขณะที่กำลังดึงผ้าปู้ที่นอนของตัวเองที่มีรอยเยี่ยวของน้องหมาเป็นด่างดวงออกด้วยแขนข้างเดียว ให้เหล่าคนใช้ที่ยืนหน้าสลอนอยู่รับหน้าที่ไปจัดการต่อ ขณะที่เจ้าตัวดีที่เพิ่งจะฉี่รดที่นอนและชุดนอนของเขากำลังนิ่งยิ้มประสาหมาอยู่ข้างๆโดยไม่ได้รับรู้ชะตากรรมของตนเองเลยแม้แต่น้อย

“...ตกลงเจ้านายของแกซื้อแกมาเพื่อคลายเหงาหรือสร้างปัญหาให้ฉันกันแน่ห๊ะ!? ช็อคโก้!!?

ร่างบางหันมาถามเจ้าสิ่งมีชีวิตที่มีสีเหมือนโกโก้อย่างขุ่นเคือง ก่อนที่ฮยอกแจจะเอามือขมึงขมับตัวเองอย่างปวดหัว แววตาของเจ้าลูกหมาตัวนี้ใสซื่อเหมือนน้องชายของเขาไม่มีผิดเลย ให้ตายสิ...

เมื่อคืนเพราะเห็นว่าเจ้าตัวปัญหานี่แผดเสียงลั่นอยู่ในกรงจนเขาแทบไม่ได้นอน เลยยอมใจอ่อนปล่อยให้ออกมาหาที่นอนเอาเองในตัวบ้าน ส่วนเขาก็ล้มพับคาเตียงอุ่น ไม่ทันไรเจ้าลูกหมาตัวดีนี่ก็ตะกายขึ้นมานอนบนเตียงโดยไม่ได้เชื้อเชิญ แถมหน้าด้าน...ไล่เท่าไหร่ก็ไม่ยอมลง บวกกับความที่ฮยอกแจไม่คิดจะแตะต้องเจ้าก้อนกลมๆสีโกโก้อยู่แล้ว เจ้าตัวเลยได้อภิสิทธิ์นอนกับเจ้าของบ้านไปโดยปริยาย ฮยอกแจคิดว่าเขารักษาโรคกลัวสุนัขของตนเองได้แล้วนะ...

...แต่ไอ้โรคเกลียดหมาเนี่ยสิ รักษายังไงก็รักษาไม่หายแหะ

ชเว ซีวอน...เป็นรอบที่ล้านแปดที่เขานึกบริภาษร่างสูงที่อุตริดซื้อสุนัขขนฟูตัวจ้อยให้มาเป็นภาระเขา หลักจากที่ช็อคโก้ตะกุยผ้าม่าน เยี่ยวใส่กำแพง ขี้ใส่หนังสือพิมพ์ และอื่นๆที่ฮยอกแจสาธยายวันเดียวก็ไม่หมด และคนที่รับกรรมก็คือแม่บ้านที่ต้องทำหน้าเอือมระอาทุกครั้งที่เขาเรียกใช้งาน ดวงตาสีอำพันหรี่มองสุนัขในอานัดของตัวเอง ร้ายกาจจริงๆนะ ตัวแค่เนี้ย...

“กลับเข้ากรงไปเดี๋ยวนี้เลย!!

คนที่ในที่สุดก็เคยชินกับการจับสุนัขตัวเล็กสักที ก็แทบจะเหวี่ยงร่างเล็กของเจ้าหมาน้อยเข้ากรงไปให้มันครางหงิง ฮยอกแจค้อนใส่เจ้าของลูกปัดสีดำเข้มที่มองเจ้านายของตนอย่างอ้อนวอน ก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะร้องโหยหวนเมื่อเจ้านายของมันหิ้วกรงขึ้น ก่อนจะนำไปวางที่หน้าบ้าน

“วันนี้นอนข้างนอกก็แล้วกัน!

“หงิ๋งงงงงงงงงงงง~!!!

เสียงโหยหวนปะปนกับเสียงอุ้งเท้าตะกายกรง ทำเอาร่างบอบบางที่ยืนพิงประตูถึงกับถอนหายใจออกมาดังๆ ฮยอกแจคิดว่าเขาต้องหาทางกำจัดช็อคโก้ออกไปจากบ้านนี้โดยทันควัน เพราะถ้าหากตัวเองยังต้องมาสาละวนกับเจ้าลูกหมาตัวนี้อยู่ล่ะก็...การแก้แค้นก็จะต้องไม่บรรลุผลเป็นแน่

เอาแบบไหนดีล่ะ...

ร่างบางกลอกตา ถ้าจะให้เอาไปขายหรือว่าเอาไปชำแระเป็นลูกชิ้นปิ้ง เขาก็ไม่คิดจะทำหรอก...ที่สำคัญคือมันได้เนื้อน้อย ไม่คุ้มกับราคาหมาที่เสียไปสักเท่าไหร่ แถมขนฟูๆนี่ก็คงไม่มีใครคิดจะเอาไปทำผ้าพันคอราคางามนอกจากควอน จียงซะด้วย และถึงทำออกมา แม่คุณหญิงคุณนายจอมดัดจริตก็คงไม่คิดมองเพราะเห็นว่าเป็นขนสุนัข ว่าแล้วเขาจะกำจัดเจ้าตัวปัญหานี่ออกไปยังไงดีล่ะ

ฮยอกแจถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปเอานิ้วแหย่เขาไปในซี่กรงขนาดกว้าง หมาน้อยเอาอุ้งเท้ามาตะปบนิ้วขาวของเราเบาๆ ก่อนจะงับนิดๆแสดงถึงความรักใคร่ทำเอาร่างบางยิ้มออกอย่างคนตัดสินใจได้ ฮยอกแจหยัดตัวขึ้น ก่อนจะสะดุ้งเมื่อใครบางคนดึงเขาเข้าไปโอบกอดจากด้านหลัง จมูกโด่งเลื่อนมาสูดความหอมที่แก้มนิ่ม ก่อนที่จะพึมพำบอกเสียงอ่อนโยน

“คิดถึงจังครับ”

ฮยอกแจลอบมองค้อนคนชอบฉวยโอกาส หากก็ฉีกยิ้มหวานเอาใจพร้อมกางแขนโอบกอดอีกคนกลับ ซุกหน้ากับบ่ากว้างอย่างออดอ้อน

“คิดถึงเหมือนกันฮะ”

เจ้าตัวยื่นริมฝีปากไปจูบเบาๆที่แก้มขาว ทำเอาชเว ซีวอนยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ฮยอกแจถามเสียงนุ่ม ก่อนที่อีกคนจะฉวยโอกาสที่เรียวปากอิ่มของตนเอง

“ทำไมพักนี้ไม่เห็นจะมาหาผมที่นี่เลยล่ะ”

ดวงตาของอีกคนเปลี่ยนไป...สีหน้าของอีกฝ่ายทำให้ฮยอกแจหัวเราะออก เขาพอจะเดาหาสาเหตุของมันได้อยู่หรอก ก็ตอนนี้ชอง ฮเยอินก็ได้ชื่อว่าภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของชเว ซีวอนแล้วนี่น่า

“เปลี่ยนคำถามดีกว่า...”ฮยอกแจเริ่มใช้น้ำเสียงที่เหมือนกับกำลังประชดประชันอยู่เล็กๆ “...ทำไมวันนี้ถึงได้มาหาผมได้ล่ะ”

“ฮยอกแจ...”ชเว ซีวอนทำเสียงอ่อน งอนง้อขอคืนดีจากอีกฝ่าย “...อย่างอนผมสิครับ วันนี้ผมจำได้ว่าคุณจะต้องไปตัดเฝือกที่โรงพยาบาล ก็เลยรีบมาหาคุณเลยนะ”

“ผมไม่ได้ถามนะครับว่า คุณมาทำไม ผมถามว่า ทำไมคุณถึงมาได้ ต่างหากล่ะ”

ซีวอนชักสีหน้าหนักใจ ก่อนจะตอบเสียงแผ่วเบา “ฮเยอินไม่ค่อยสบาย ตอนนี้ยังหลับอยู่บนเตียง...ผมเลยรีบมาหาคุณก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นมา”

ฮยอกแจฟังแล้วยิ้มเยาะ “เป็นสามีที่ดีจังเลยนะครับเนี่ย”

ซีวอนยิ่งชักสีหน้าหนักใจยิ่งเข้าไปใหญ่ ฮยอกแจเอื้อมมือมาคล้องแขนอีกฝ่ายแล้วเอ่ยเสียงอ่อนหวาน

“เนี่ย...”ร่างบางซบหน้าลงกับท่อนแขนแข็งแกร่งของอีกฝ่าย กระซิบแผ่วเบา “...คุณไม่อยู่ ผมเหงามากเลยนะ ถ้าวันนี้มีเวลา...เราไปทานข้าวด้วยกันสองคน แล้วค่อยกลับบ้านนะ”

“ครับ”ร่างสูงเผยอรอยยิ้มอ่อนโยนออกมากับท่าทางออดอ้อนของอีกฝ่าย ก้มลงสูดความหอมที่แก้มเนียนแผ่วเบาอย่างรักใคร่ ก่อนจะประคองเดินไปที่รถ

 

**

 

ชอง ฮเยอินลืมตาขึ้นมาก็ยกมือขึ้นควานหาคนข้างกาย หล่อนไม่เห็นร่างของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีเหมือนทุกครั้ง ร่างบางเม้มปากแน่น...ทุกวันตื่นขึ้นมาไม่เคยเลยจะได้เห็นรอยยิ้มของชเว ซีวอน

ต่อให้แต่งงาน เข้าหอ อยู่ด้วยกันแทบจะตลอดเวลา แต่ไม่มีเลยสักครั้งที่ชเว ซีวอนจะยิ้มให้อย่างอ่อนโยน...รอยยิ้มที่หล่อนหลงรัก มีสักครั้งบ้างไหมที่จะไม่ทำตัวเหมือนเป็นเพียงคนแปลกหน้าของกันและกัน

คำตอบคือไม่มี...

น้ำตาของหญิงสาวไหลออกจากหางตา คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวสมองที่หนักอึ้ง...

เธอเตรียมใจเอาไว้แล้วไม่ใช่เหรอ?

คิดถึงการกระทำนี้ของเขาไว้แล้วไม่ใช่เหรอ?

รู้ว่าเขาจะปฏิบัติกับเธอแบบนี้...แต่ก็ยังจะแต่งงานกับผู้ชายคนนี้ไม่ใช่เหรอ?

คนที่ดื้อดึงเองคือเธอไม่ใช่เหรอ?

ฮเยอินผุดลุกขึ้นจากเตียง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำขนาดใหญ่ อาการวิงเวียนจู่โจมจนหญิงสาวต้องคว้าอ่างล้างหน้าเอาไว้ ซีวอนไม่มีทางรู้หรอกว่าทุกวัน...เธอต้องกินทั้งยานอนหลับและยาคลายเครียดมากมายขนาดไหน คนๆนั้นไม่เคยสนใจ...

เขาเย็นชา เขาหมางเมิน หากนั่นมันก็ไม่ช้ำเท่าเขาแสดงท่าทีเป็นห่วงเป็นใหญ่และปกป้องใครคนอื่นต่อหน้าเธอ ในฐานะผู้หญิงคนนึง ในฐานะของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยา ในฐานะที่เธอเองเป็นเจ้าของ ฮเยอินอยากจะเกลียดผู้ชายใจร้ายคนนั้นเสียเหลือเกิน แต่เธอทำไม่ได้...ผู้หญิงคนนี้ไม่สามารถลืมผู้ชายที่รักได้ รักครั้งแรก และรักเดียวไม่ได้...

...เพราะอย่างนั้นเธอถึงได้เกลียดอี ฮยอกแจ

“ไม่สบายเหรอฮเยอิน...”ซึงอาเอ่ยถาม พลางปรายตามองสภาพที่แสนย่ำแย่ของเพื่อนเธอ “...ดูเธอจะไม่สดชื่นเหมือนคู่รักที่เพิ่งแต่งงานใหม่ได้แค่เดือนกว่าๆเลยนะ”

“ก็เพราะฮยอกแจน่ะสิ!!...”ฮเยอินตวาดลั่น เบือนสายตามามองเพื่อนของตัวเองอย่างเครียดแค้น ประหนึ่งว่าซึงอาคือเจ้าของชื่อก็ไม่ปาน “...เพราะหมอนั่นมันกลับมา! เพราะหมอนั่นที่มันทำให้ชีวิตคู่ของฉันล้มไม่เป็นท่า!! เพราะมัน!!

ซึงอามองเพื่อนของตัวเองอย่างเอือมระอา

“แล้วเธอจะทำยังไง? พี่ซีวอนก็หลงมันจนหัวปักหัวปำขนาดนี้ นี่ก็เพิ่งจะพากันออกไป ท่าทางเหมือนจะอุ้มขึ้นรถเสียอย่างนั้น”

“ออกไป!?”หญิงสาวที่เป็นคุณนายของบ้านหันควับ “...ตอนไหน!? ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่อง!!?

“ก็เพราะเธอมัวแต่นอนหลับอุตุอยู่เนี่ยล่ะสิ!!”ซึงอาตวาดลั่นอย่างหัวเสีย ก่อนจะรู้ตัวแล้วรีบเอ่ยเสียงราบเรียบ “...กว่าจะกลับมาก็คงสักประมาณช่วงเย็น คิดจะทำยังไงต่อล่ะฮเยอิน”

ชอง ฮเยอินเม้มปากแน่น เดินผ่านร่างของเพื่อนสาวแล้วมาหยุดนิ่งอยู่ที่ริมระเบียง ร่างบางนิ่งงันเมื่อเห็นเจ้าลูกสุนัขตัวน้อยที่นอนหลับอุตุอยู่ในกรงเล็กๆของมันอย่างเป็นสุข สิ่งที่เป็นเหมือนตัวแทนแห่งความรัก...ของสามีเธอที่มีต่อคนๆนั้น

 

**

 

“คุณคิบอมครับ ดื่มน้ำส้มหน่อยนะ”อึนฮยอกเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะวางถาดน้ำส้มและของหวานให้ร่างสูงที่กำลังจมปรักอยู่กับแผ่นกระดาษในมือ

คิม คิบอมหันมาแย้มรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะโค้งหัวขอบคุณแล้วยกมาดื่มจนหมด เพื่อไม่ให้เสียน้ำใจแก่คนคั้น ร่างสูงหันมานั่งหน้าเคร่งกับแผ่นกระดาษในมือต่อ ขณะที่จรดปลายดินสอแล้วลากโยงตามแนวคิดของตัวเอง

“อะไรเหรอครับ”อึนฮยอกชะเง้อคอมองด้วยความสนใจ หากคิบอมกลับรีบดึงมันหลบไว้ด้านหลัง ก่อนจะยิ้มแหยๆ

“แหวนแต่งงานน่ะครับ ผมคิดมานานแล้วว่า...ผมอยากจะลองดีไซด์แหวนแต่งงานด้วยตัวเองดู ฝีมือไม่ค่อยเอาอ่าวเท่าไหร่หรอก อย่าดูเลยครับ”

อึนฮยอกเดินมาทรุดตัวลงนั่งข้างอีกฝ่าย ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

“ผมไม่ยักรู้ว่าคุณก็เป็นนักออกแบบคนนึง”

“ผมออกแบบสู้ควอน จียงไม่ได้หรอกครับ แต่ว่านี่เป็นแหวน...”ร่างสูงนิ่งไปนิด ก่อนจะยิ้มอายๆ “...แหวนแต่งงานน่ะฮะ เลยว่าอยากจะออกแบบด้วยตัวเองดู เผื่อเจอคนถูกใจจะได้มีไว้ขอเขาแต่งงาน”

อึนฮยอกกระพริบตาปริบๆ คิบอมเลยยิ่งหน้าเสีย หัวเราะแห้งๆ

“คุณคงจะบอกว่าน้ำเน่าใช่ไหมล่ะครับ...ฮยอกแจก็บอกมาอย่างนี้”

“ไม่เลยนะฮะ...”อึนฮยอกส่ายหน้าจนผมสะบัด ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวาน “...ผมว่ามันโรแมนติกมากๆเลยต่างหาก ใครได้เป็นเจ้าสาวของคุณคิบอมนี่คงจะโชคดีมากๆ น่าอิจฉาจังนะฮะ”

คิม คิบอมนิ่งงัน มองแก้มขาวๆที่เปลี่ยนเป็นสีเรื่อของคนตรงหน้า ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอบอุ่นและอ่อนโยน

“ขอบคุณครับ”

“ว่าแต่...”ทำไมไม่รู้ แต่อึนฮยอกนึกเขินสายตาแบบนั้นจังเลย “...คุณมีคอนเซปอะไรไว้หรือเปล่าครับ”

“มีครับ...”คิบอมยิ้มเขินอีกครั้ง ก่อนจะสูดลมหายใจลึกแล้วเอ่ยเสียงนุ่ม “...คอนเซปคือกุหลาบครับ ตอนแรกผมก็ลังเลอยู่หรอกว่าจะเลือกสีไหนดี...”

ดวงตาคู่คมสบดวงตาสีอำพันสุกสกาว ก่อนที่มันจะอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความอ่อนโยนละมุนละไม

 

“...แต่ตอนนี้ผมคิดว่า ผมเลือกได้แล้วล่ะ”

 

**

 

ชเว ซีวอนรีบกลับบ้านทันทีที่รู้ข่าว เขาเพิ่งจะได้รับโทรศัพท์ที่ได้ยินเสียงสั่นเครือของคนรักดังมาตามสาย ร่างสูงรีบรุดหน้ากลับที่พักภายในบัดดล ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นว่าใครบางคนนั่งโกยดินกลบบางอย่างจนเป็นเนินนูน เหมือนสุสาน

“ฮยอกแจ...”ร่างสูงเอ่ยเสียงอ่อน ก่อนจะเดินเข้ามาแตะเบาที่บ่าบางสั่นระริก “...เดี๋ยวผมจะซื้อสุนัขตัวใหม่ให้นะครับ”

คนที่ซุกหน้ากับหัวเข่าตนเองส่ายหน้า ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นเครือ “ตัวไหนผมก็ไม่ต้องการทั้งนั้นแหละครับ”

ร่างสูงเม้มปากแน่น ก่อนจะดึงอีกคนเข้ามากอดปลอบ ร่างนั้นสั่นระริกเหมือนกำลังสะอื้น ฮยอกแจเอ่ยเสียงสั่นเครือ

“ทำไมคุณฮเยอินใจร้ายนักล่ะครับ ช็อคโก้...มันไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยนะ”

“ผมจะจัดการเอง...”ซีวอนเอ่ยเสียงเครียด เหมือนพยายามข่มอารมณ์โกรธของตนเอง “...คุณไม่ต้องห่วงนะ ผมจะไม่ยอมให้เขามาทำกับคุณแบบนี้อีกแน่”

“เขาเอากรงของมันโยนลงน้ำได้ยังไง...”ฮยอกแจกำเสื้อของอีกฝ่ายแน่น “...เขายืนดูมันขาดอากาศหายใจตายไปได้ยังไง”

“ฮยอกแจ...”เสียงของอีกคนอ่อนหวาน นุ่มนวลเหมือนปลอบประโลม แต่ในที่สุดอี ฮยอกแจก็ผลักร่างของอีกฝ่ายออก ก่อนจะหันหลังให้

“ผมอยากอยู่คนเดียว...”เจ้าตัวเบือนดวงตาแดงก่ำมาสบอีกฝ่าย เว้าวอนแทบขาดใจ “...คุณกลับไปหาผู้หญิงคนนั้นเถอะครับ”

“ฮยอกแจ...”ร่างสูงเอื้อมมือมากุมมือบางไว้อย่างนุ่มนวล ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนหวาน “...ผมอยากจะปลอบใจคุณนะครับ”

“ผมไม่ต้องการคำปลอบใจใดๆทั้งนั้น...”ร่างบางปลดมือของอีกฝ่ายออก “...ให้ผมได้มีเวลาทำใจกับการสูญเสียครั้งนี้เถอะครับ”

“...”

“...นะครับ”ร่างบางเอ่ยเสียงอ้อนอีกครั้ง

ชเว ซีวอบสบดวงตาสีอำพันวาววับด้วยหยาดน้ำตาที่คลอหน่วงของอีกฝ่าย ก่อนจะพยักหน้ารับแล้วเดินกลับไป ฮยอกแจมองอีกฝ่ายที่เดินกลับเข้าบ้านของตัวเอง ก่อนจะเดินกลับเข้าเรือนหลังเล็ก คราบน้ำตา...และท่าทีเศร้าโศกนั้นจางหายไปทันควัน ร่างบางขยับยิ้มร้ายกาจออกมา นึกถึงเหตุการณ์เมื่อยามกลางวันอย่างขบขัน

.

.

.

กรงหมาค่อยๆจมลงสู่ก้นสระเพราะน้ำหนักที่มากกว่า สิ่งมีชีวิตตัวเล็กที่อยู่ด้านในตะเกียกตะกายดิ้นรนหาอิสระภาพจากมัจจุราชแห่งท้องน้ำ หากหญิงสาวที่เป็นคนโยนมันลงไปอย่างโหดเหี้ยมกลับยืนนิ่งเฉย และนั่นทำเอาคนที่เพิ่งกลับมาจากการตัดเฝือกปลอมออกถึงกับควันขึ้นหัว

“แกคิดจะทำอะไร”

เสียงถามราบเรียบ หากชอง ฮเยอินคงจะไม่รับรู้ถึงแรงกราดเกรี้ยวที่ลุกโชนอยู่ภายใน ร่างบางเอ่ยเสียงหยันเยาะ

“ทำไม!? ที่นี่บ้านฉัน! ฉันจะทำอะไรกับใครก็ได้ในบ้านหลังนี้ และฉันก็พอใจที่จะฆ่าหมาตัวนั้น นายจะทำไม!?

“แต่หมาตัวนั้นมันเป็นหมาของฉัน...”ฮยอกแจเอ่ยเสียงกดต่ำ พยายามข่มอารมณ์โกรธให้สงบลง แต่ดูท่าจะไม่ไหวเสียแล้ว “...เธอไม่มีสิทธิ์แตะต้องอะไรที่เป็นของฉันทั้งนั้น”

“แต่มันดันมาอยู่ในบ้านของฉันเอง ช่วยไม่ได้”ฮเยอินเอ่ยอย่างไม่เกรงกลัว

“ช่วยไม่ได้?...”ฮยอกแจทวนคำอีกฝ่ายเสียงสูง ก่อนจะขยับยิ้มร้าย “...งั้นก็ดี”

เพี๊ยะ!!

เสียงฝ่ามือปะทะแก้มขาวจนร่างบางหน้าหัน ฮเยอินยกมือขึ้นกุมแก้ม ก่อนจะกรีดเสียงลั่น

“นี่แก!! กล้าดียังไงมาตบหน้าฉัน!!?

“ฉันเปล่า...”ฮยอกแจตอบหน้าตาย “...ฉันแค่จะตบแมลงวันเน่าๆเหม็นๆสักตัว แต่หน้าเธอดันมาอยู่ตรงนี้เอง ช่วยไม่ได้!!

พูดจบ ร่างบางก็ตวัดมือตบอีกฝ่ายเต็มแรงจนอีกคนล้มลงข้างสระ ซึงอาผวาจะเข้ามาช่วยเพื่อนหากพอสบสายตากราดเกรี้ยวของอีกคน หล่อนก็ต้องชะงักงัน ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่อยากจะเจ็บตัวเพราะฝีมือของคนๆนี้

ฮยอกแจก้าวขึ้นคร่อมอีกฝ่าย ก่อนกระชากเส้นผมสีดำขลับ จิกเล็บเข้าไปในหนังศีรษะจนอีกคนวี้ดร้องลั่น ร่างบางเอ่ยเสียงนุ่ม

“เรามาเล่นเกมส์กันดีไหมคุณฮเยอิน ว่าระหว่างคุณกับสุนัขของผม...ใครมันจะจมน้ำตายได้ไวกว่ากัน”ร่างบางเพยิบหน้าไปที่กรงสุนัข ที่เจ้าหมาตัวน้องกำลังพยายามเงยหน้าเอาจมูกยาวๆขึ้นพ้นน้ำจนวินาทีสุดท้าย

“แกจะบ้าเหรอ!!”ฮเยิอินกรีดร้องด้วยความกลัว ก่อนจะกรี๊ดลั่นเมื่ออีกฝ่ายจับศีรษะของเธอจมลงในน้ำพร้อมๆกับกรงสุนัขที่ดิ่งลงสู่ก้นสระ

ทั้งคนทั้งหมา ตะเกียกตะกายอย่างไร้เสียง โดยที่ชเว ซึงอาได้แต่เบิกตากว้าง ขณะที่ฮยอกปรายตามองกรงสุนัขที่เจ้าตัวเล็กของเขากำลังตะเกียกตะกายอย่างสุดชีวิต ร่างบางกระชากศีรษะของหญิงสาวขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่ม

“ผมลืมบอกกติกาไป...”ชอง ฮเยอินหอบหายใจหนักหน่วง “...ถ้าหากคุณให้คนของคุณเอาหมาของผมขึ้นมาจากน้ำ ผมก็จะยุติเกมส์นี้แล้วเราก็ต่างคนต่างอยู่เหมือนเดิม หรือไม่อย่างนั้นก็นับเวลาแข่งต่อไปได้เลยว่าระหว่างคุณกับหมาผม ใครมันจะอึดกว่ากัน”

ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้างมองรอยยิ้มร้ายที่ขยับบนดวงหน้าสวยหวาน ก่อนที่หล่อนจะถูกจับกดน้ำอีกครั้ง ฮยอกแจทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะหันมามองชเว ซึงอาที่ยืนตัวสั่นอย่างแปลกใจ

“จะไม่คิดช่วยเพื่อนของคุณหน่อยเหรอ”

หญิงสาวท่าทางอ่อนหวานมองเขาอย่างหวาดระแวง ฮยอกแจเพยิบหน้าไปที่กรงสุนัข ซึงอาเม้มปากแน่นท่าทีลังเล ร่างบางเลยกระชากศีรษะของชอง ฮเยอินขึ้นมาเหนือน้ำ

“ซึงอา...”หญิงสาวเรียกเพื่อนตัวเองอย่างอ่อนแรง “...ช่วยดะ...ปุ๋ม!!!

“ว่าไง...คุณซึงอา”ฮยอกหันมาถามหญิงสาวอีกครั้ง

ชเว ซึงอาค่อยๆก้าวลงน้ำ ก่อนจะหยิบกรงสุนัขที่มันเหมือนสำลักน้ำไม่น้อยขึ้นมาวางที่ขอบสระ ฮยอกแจมองอย่างพอใจ ก่อนจะละมือจากศีรษะของชอง ฮเยอิน หญิงสาวตะเกียกตะกายลุกขึ้นหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ฮยอกแจเดินมาเปิดกรงหมา ก่อนจะอุ้มช็อคโก้ออกมา มันซุกหน้าเข้ากับอกเขาอย่างโหยหา

“อย่าทำอย่างนี้อีก...”ฮยอกแจเอ่ยกับหญิงสาวเสียงเหี้ยม “...อย่าคิดมาเล่นกับคนอย่างฉัน!

“แก!!”หญิงสาวผุดลุก เงื้อมือหมายตบลงบนดวงหน้าสวย หากไม่ทันไรอีกคนก็ยกเท้าขึ้นถีบหน้าท้องจนเจ้าหล่อนตกลงไปในสระน้ำอีกครั้ง ฮยอกแจอุ้มเจ้าสุนัขตัวน้อยเดินออกจากบ้านไปที่คลีนิคสัตวแพทย์ที่ใกล้ที่สุด โดนไม่สนใจหญิงสาวที่ชอบหาเรื่องเขาอีกต่อไป

ไม่สน...และไม่รู้เรื่องราวต่อจากนั้น

ไม่รู้ว่ามีใครบางคนที่กำลังสังเกตพฤติกรรมของเขาจากริมระเบียงห้องของตนเอง พร้อมๆทั้งรีบวิ่งมาช่วยชอง ฮเยอินทันทีที่เขาก้าวจากไป

 

**

 

ร่างบอบบางก้าวลงจากรถเปิดประทุนสีแดงคันเก่ง ก่อนจะเดินเข้าไปยังผับหรูมีระดับที่เขานัดเจอกับใครบางคน ดวงตาของอี ทงเฮกวาดมองหาคนของตนเองไปทั่ว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างสูงที่นั่งอยู่หน้าเคาท์เตอร์ โจ คยูฮยอนกระดกเหล้าลงคอ ก่อนจะชะงักเมื่อรับรู้ถึงการมาของใครบางคน ร่างสูงหันมายิ้มให้อย่างอ่อนแรงผิดกับทุกคราว จนอีกคนต้องเลิกคิ้วขึ้นสูง

“ผมนึกว่าคุณจะปฏิเสธคำชวนของผมเสียอีก”

“ก็คุณแค่อยากจะมีเพื่อนนั่งดื่มเองไม่ใช่เหรอครับ แล้วผมเองก็ไม่อยากจะทิ้งโอกาสที่จะล้วงความลับทางธุรกิจตอนคุณเมาด้วย”ทงเฮให้เหตุผลพร้อมยิ้มน้อยๆจนดูเหมือนเป็นเรื่องขบขัน ซึ่งคยูฮยอนเองก็หัวเราะออกมาเสียงดัง

“ผมคอแข็งนะ ไม่ว่ายังไงก็ไม่เมาเหล้าง่ายๆหรอก”

ร่างบางไหวไหล่ ก่อนจะหันไปสั่งเหล้ากับบาร์เทนเดอร์ “ว้า~ แย่จัง แต่ไม่เป็นไรหรอกครับ ออนเดอะรอคที่นึง”

โจ คยูฮยอนมองอีกฝ่ายแล้วแย้มรอยยิ้มอ่อนโยน อี ทงเฮไล่สายตามองอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยถามเสียงอ่อนด้วยน้ำเสียงห่วงใย

“มีเรื่องอะไรที่ทำให้คุณหนักใจอยู่หรือเปล่าครับ”

สีหน้าของคนตัวสูงกว่าดูกระดากขึ้นทันควัน คยูฮยอนเอ่ยถามเสียงอ่อนด้วยท่าทางเก้อเขิน

“สังเกตได้ขนาดนั้นเลยเหรอครับ”

“ไม่อย่างนั้น อยู่ๆคุณจะเรียกผมมาดื่มด้วยกันทำไมล่ะครับ”ทงเฮถามหน้าตาย หรี่ตาลงอย่างเจ้าเล่ห์ “...ถ้าคิดอยากจะจีบผมล่ะก็ น่าจะชวนกันไปทานดินเนอร์มากกว่านะฮะ”

“อ่า...”คยูฮยอนโคลงหัว พร้อมยิ้มอกมาอย่างอ่อนแรง “...ผมนี่ยังไม่เอาไหนเลยนะฮะเนี่ย แต่มันก็ถูกของคุณล่ะฮะ ผมคิดเรื่องนี้มานานแล้ว และยังไม่ได้คำตอบของมันเลย”

“เรื่องธุรกิจเหรอครับ”ทงเฮถามไปเรื่อย เผื่อจะเจออะไรดีๆก็เป็นไปได้

“ไม่ครับ...”คยูฮยอนส่ายหน้า “...มันเป็นเรื่องของคนๆนึง เมื่อก่อนผมก็เคยเจอเขานะ แล้วผมก็...ชอบเขามากเลย เพราะเขาเป็นคนที่ไร้เดียงสา อ่อนต่อโลก แล้วก็ชอบมองโลกในแง่ดี ไม่ว่าจะอยู่ด้วยกันกี่ครั้ง ผมก็รู้สึกว่าตัวเองมีความสุขทุกครั้ง”

“รักแรกของคุณ...ว่างั้น?”ทงเฮเลิกคิ้วขึ้นสูง

คยูฮยอนยิ้มบางเบาอย่างยอมรับ “...ถึงผมจะไม่มีความรู้สึกแบบนั้นมานานแล้ว แต่ว่าความประทับใจที่ผมมีต่อเขา...มันก็ไม่เคยเสื่อมเลยนะ เขายังเป็นเพื่อน เป็นคนพิเศษของผมอยู่ต่อไป แต่ว่า...ผมรู้สึกว่าตั้งแต่เขากลับมา เขาเปลี่ยนไปมาก มากจนเหมือนว่าเป็นคนละคนเลย”

ทงเฮชะงักแก้วเหล้าในมือทันควัน มองคนที่นั่งอยู่เคียงข้างแล้วต้องหรี่ตาลงอย่างครุ่นคิด อีกฝ่ายคงคิดว่าเขาไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียกับเรื่องเช่นนี้เลยยอมพูดออกมาได้อย่างง่ายๆ เพราะถ้าหากรู้ความจริง...คยูฮยอนอาจจะไม่กล้าเอ่ยปากออกมาเลยก็ได้

ดวงตาคู่โตกรอกไปมาอย่างครุ่นคิดถึงผลได้ผลเสีย ก่อนที่จะขยับแย้มรอยยิ้มอ่อนหวาน แลดูเข้าอกเข้าใจอีกฝ่ายยิ่งนัก...

“คุณคยูฮยอน...”

ร่างสูงเบือนหน้ามองอีกฝ่าย ซึ่งเลื่อนมือมาแตะเบาที่เรียวแขนของเขา แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม

 

“...คุณอยากจะเล่า...ให้ผมฟังไหมล่ะครับ”

 

**

 

“ฮยอกแจ~ ฉันได้มันแล้วนะ ขอบคุณมากเลย!

เสียงหวานๆที่ดังมาจากอีกฝากนึงของโทรศัพท์ ฮยอกแจหัวเราะกับน้ำเสียงตื่นเต้นของน้องชายตัวเอง ที่ตอนนี้ปากคงจะยิ้มกว้างฉีกไปถึงใบหูแล้วล่ะ

“ชอบใช่ไหมล่ะ ฉันว่าแล้วว่านายจะต้องชอบ มันชื่อช็อคโก้นะ เห็นตัวเล็กๆอย่างนั้นก็เถอะ...แสบอย่าบอกใครเชียว”ร่างบางเอ่ยพร้อมเอาผ้าขนหนูผืนเล็กขยี้เส้นผมสีแดงเข้มของตัวเอง เจ้าตัวยิ้มอ่อนโยนเหมือนกับว่าน้องชายของตนเองมาอยู่ตรงหน้าก็ไม่ปาน

“คิบอมเขาอนุญาตให้นายเลี้ยงได้ใช่ไหม”

“อื้ม~ คุณคิบอมน่ะใจดีมากๆเลยแหละ”

ฮยอกแจชะงัก เมื่อรู้สึกถึงบางอย่างในน้ำเสียงของน้องชายอย่างน่าประหลาด แต่ก็อาจจะเพราะคุยกันผ่านเครื่องสื่อสารก็ได้กระมัง มันถึงได้ออกมานุ่มหวานกว่าทุกครั้ง

“งั้นก็ดีแล้ว แค่นี้ก่อนนะอึนฮยอก...พี่จะนอน ไม่ได้นอนเต็มอิ่มมาหลายวันแล้ว”

“ทำงานหนักเหรอครับพี่”เสียงปลายสายมีแววห่วงใย และอ่อนลงจนฮยอกแจต้องยิ้มออกมาบางเบา

“อื้อ~ เจ้าลูกหมาที่อยู่กับนายนั่นแหละที่มันสร้างงานให้ฉัน”พูดจบก็ต้องหัวเราะเอ็นดูออกมาเบาๆ “...แค่นี้นะอึนฮยอก”

“ครับ ฝันดีนะฮะ”

“ฝันดี...”ฮยอกแจยิ้มสมใจ ก่อนจะวางโทรศัพท์มือถือไว้ที่หัวเตียง แล้วซบหน้าลงกับหมอนนุ่ม ช๊อคโก้ไม่อยู่...แบบนี้ก็แปลว่าเขาจะได้มีเวลาจัดการอะไรต่ออะไรให้มันมากขึ้น และที่สำคัญที่สุดนั่นก็คือ...

...พอไม่มีเจ้าลูกหมาที่คอยร้องโหยหวนตอนกลางคืน การนิทรารมย์ของเขาก็คงจะสะดวกสบายขึ้นเยอะ ใช่ไหมล่ะ

แต่เสียงทะเลาะโหวกเหวกที่ดังลั่นมาจากบ้านหลังใหญ่ทำให้ฮยอกแจที่นอนเอาหมอนอุดหูอยู่ก่อนต้องลืมตาขึ้นอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเปิดหน้าต่าง พร้อมชะโงกหน้าออกไปมองแสงไฟที่สว่างจ้าบนตัวคฤหาสน์อย่างฉุนเฉียว

“พอไม่มีหมาคอยส่งเสียงดัง คนมันเลยชวนกันลุกขึ้นมาโวยวายแทนหมาใช่ไหม!?

ดวงตาสีอำพันหรี่มองแสงไฟสว่างจ้าและเสียงกรีดร้องของหญิงสาวอย่างขัดใจที่ดังมาจนถึงเขา ก่อนจะได้ยินเสียงร้องไห้โฮของคนที่น่าจะเป็นนายหญิงของบ้าน ฮยอกแจถอนหายใจยาว เขาล่ะไม่เข้าใจพวกผู้หญิงเลย...ทั้งๆที่รู้ดีว่าฝ่ายชายไม่มีทางรัก รู้ว่ารักมันเป็นไปไม่ได้ แล้วยังอุตส่าห์ดันทุรังที่จะรักไปเพื่ออะไรกัน

และแล้ว...แสงไฟก็ดับลง ฮยอกแจยิ้มออก แล้วคลานกลับขึ้นไปมุดตัวกับผ้าห่มผืนหนาบนเตียง และแล้วทีนี้ อี ฮยอกแจก็จะได้หลับอย่างเต็มอิ่มสักที...

ก็อกๆๆๆ

ซะที่ไหนกันเล่า!!

ร่างบางกระชากผ้าห่มออก ก่อนจะเดินอูมไปยังบานประตู มองลอดตาแมวออกไปแล้วต้องระบายลมหายใจเหยียดยาวออกมาในที่สุด ฮยอกแจปรับสีหน้าก่อนจะเปิดประตูให้ร่างสูงของเจ้าของบ้านที่แท้จริงเดินเข้ามา สีหน้าหนักใจของเว ซีวอน ฮยอกแจเชื่อเลยว่า...คืนนี้คงไม่ได้หลับอย่างเต็มอิ่มอีกแน่นอน

“ฮยอกแจ...”อีกคนเอ่ยเสียงอ่อนเมื่อเห็นความง่วงนอนที่มีอยู่เต็มเปี่ยมในดวงตาคู่สวยราวอัญมณีน้ำงาม “...ผมขอโทษนะครับที่มารบกวนยามดึก”

“ช่างเถอะครับ...”ฮยอกแจระบายยิ้มอ่อนแรง ง่วงจะตายอยู่แล้ว...ให้ตายสิ! “...ไหนๆคุณก็มาแล้ว คืนนี้จะค้างที่นี่ไหมล่ะครับ”

“คงจะเป็นอย่างนั้นล่ะครับ...”ซีวอนยิ้มเก้อกระดาก แววตามีความหนักใจอยู่เต็มเปี่ยม “...ผมคงไม่กลับไปนอนที่บ้านใหญ่แล้วล่ะ”

“อ่าฮะ ท่าทางคุณจะกลุ้มใจอยู่มากสินะ วันนี้ผมเผอิญไปธุระมา...”ร่างบางเอ่ยพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างคนหาหนทางออกได้ เจ้าตัวเดินไปที่ตู้เย็นแล้วหยิบขวดไวน์ออกมา “...แล้วบังเอิญมีคนรู้จักนำเจ้านี่มาให้”

“ไวน์...”ซีวอนเบิกตากว้างขึ้นนิด ยี่ห้อนั้นมันแพงน่าดูเลยนี่น่า

“ครับ ไวน์แรง...”ฮยอกแจยิ้มน่ารัก “...อยากจะดื่มกับผมไหมล่ะ เผื่อรสหวานของมันจะคลายความเครียดให้กับคุณได้บ้าง”

ชเว ซีวอนมองอีกคนที่เปิดฝาไวน์อย่างไม่รอคำตอบ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

“ก็ได้ครับ”

ฮยอกแจรินไวน์สีเข้มใส่แก้วให้อีกฝ่ายอย่างเอาใจ ก่อนจะแย้มรอยยิ้มยั่วยวนแล้วจ่อมันถึงริมฝีปากหยัก ซีวอนยกมือขึ้นประคองก่อนดื่มรวดเดียวจนหมด แล้วขยับยิ้มให้อีกฝ่าย

“คุณนี่กล้ากว่าเมื่อก่อนขึ้นเยอะเลยนะครับ...”

“จริงเหรอ...”ฮยอกแจพยักหน้ารับ ขณะที่รินไวน์ใส่แก้วให้ตนเอง ยอมให้อีกคนโอบกอดเอวบางหลวมๆ ร่างบอบบางยิ้มยั่วพร้อมแววตาเจ้าเล่ห์ “...แล้วชอบไหมล่ะครับ”

“ไม่ว่าคุณจะเป็นยังไงผมก็รักทั้งนั้นแหละครับ”ร่างสูงเอ่ยจบ ก็ก้มลงแตะริมฝีปากที่แก้มขาว...สูดดมความหอมหวานจนชื่นใจ “...ไม่ว่าเวลาจะผ่านมากี่ปี ผมก็รักคุณคนเดียว”

“ช่างเป็นผู้ชายที่มั่นคงจริงๆ...”ฮยอกแจกึ่งชมกึ่งประชด ก่อนจะดันมือของอีกคนออกจากต้นขาอ่อน อยู่ด้วยกันแค่สองคน...ตานี่ชอบรุ่มร่ามกับร่างกายเขาอยู่เรื่อย “...แต่มือไวไปหน่อยนะครับ”

“ทำไมล่ะครับ...”ซีวอนยิ้มขำขันกับความหวงเนื้อหวงตัวของอีกฝ่าย “...เมื่อก่อนคุณไม่เห็นจะหวงตัวกับผมเลยนะ”

“นั่นเพราะตอนนี้ผมผ่านความเจ็บปวดมาแล้วน่ะสิ”ร่างบางเอ่ยเสียงราบเรียบ ก่อนจะเสยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มจนหมด

ร่างสูงนิ่งงันมองเสี้ยวหน้างดงามของอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงอ่อน

“ฮยอกแจ...”เจ้าของชื่อเลิกคิ้ว เบือนสายตามามองเขาอย่างสนเท่ห์ ซีวอนชักสีหน้าลังเลก่อนจะเอ่ยต่อเสียงนุ่มนวล

“...ผมว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณ ไม่ใช่ฝีมือของฮเยอินเขาหรอกนะ”

ดวงตาสีอำพันชะงัก ช้อนตามองอีกคนอย่างตกตะลึง ซีวอนเอ่ยต่อเสียงนุ่มโทนเดิม

“ฮเยอินน่ะ...ผมรู้จักเธอมาตั้งแต่เด็กๆ เธอไม่ใช่คนที่ชอบทำร้ายใครอย่างรุนแรงขนาดนั้นหรอก เธอเป็นคนตรงๆ อย่างมากก็แค่ขู่ให้คุณกลัวเท่านั้น ผมว่าวิธีการเลวทรามแบบนี้มันน่าจะเป็นฝีมือของคนอื่นมากกว่าคู่หมั้นของผม...”

“แล้ว...”ฮยอกแจเอ่ยถามอย่างข่มอารมณ์ “...คุณคิดว่ามันเป็นฝีมือของใครอย่างนั้นเหรอครับ”

คราวนี้ชเว ซีวอนนิ่งงัน ก่อนจะส่ายหน้าแล้วเอ่ยเสียงเบา

“ผมไม่รู้ครับ เรื่องนี้ผมไม่รู้จริงๆ”

“พูดตามความจริง...”อี ฮยอกแจยิ้มเยาะออกมาในที่สุด “...คุณก็แค่อยากจะแก้ตัวให้ภรรยาของคุณเท่านั้นสินะครับ”

“ฮยอกแจ...”

“ไม่ทำอะไรร้ายแรงอย่างนั้นเหรอ? น้อยไปสิครับ!...”ร่างบางหยัดตัวลุกอย่างโกรธจัด มองอีกคนด้วยสายตาเย็นเยียบ “...ไหนคุณลองตอบคำถามผมหน่อยสิ คุณฮเยอินไม่ใช่คนที่สั่งให้คุณจีฮยอนคอยรังแกอึนฮยอกที่ทำงานอย่างนั้นเหรอ?

“เอ่อ...”

“...คุณฮเยอินไม่ได้สั่งให้คนแอบซุ่มปล้น ก่อกวน และก็คอยทำร้ายทั้งร่างกายและชื่อเสียงของอึนฮยอก จนเขาถึงกับหมดตัว ต้องไปนอนที่รังหนูสกปรกๆมีแต่ความอันตรายอย่างอพาทเม้นท์เก่าๆนั่นอย่างนั้นเหรอ?...”ดวงตาสีอำพันเย็นเยียบขึ้นเรื่อยๆ เมื่ออีกคนได้แต่อึกอัก “...อย่าบอกนะครับว่าคุณไม่เคยเห็นที่มุดหัวครั้งล่าสุดของอึนฮยอก ก่อนที่อึนฮยอกจะหายตัวไป...”

“ผม...”ดวงตาสีดำหลุบต่ำอย่างสำนึกผิด ก่อนจะถอนหายใจอย่างยอมจำนนทุกข้อกล่าวหา

“และถึงเป็นอย่างนั้น...คุณก็ไม่เคยปกป้องอึนฮยอกเลย ทั้งๆที่รู้ว่าคู่หมั้นของคุณกำลังทำอย่างนั้น...”ดวงตาสีอำพันวาววับด้วยความแค้น พออีกคนเงยหน้าขึ้น ฮยอกแจก็เบือนหน้าหนีไปอีกทาง “...คืนนี้คุณไปนอนกับน้องชายของคุณเถอะครับ ผมว่าผมคงจะต้อนรับคุณไม่ไหวหรอก”

“ฮยอกแจ...”ซีวอนรีบหยัดตัวลุกขึ้นเดินตามอีกคนที่สะบัดหน้าหนี เดินเข้าห้องนอนของตนเองไป “...ผม...”

“ผมว่าเราคงไม่มีเรื่องจะต้องพูดกันอีก...”ดวงหน้าสวยหันมาสบตาอีกคนด้วยความเย็นเยียบยิ่งกว่าครั้งไหน “...ตราบใดที่ผมยังมั่นใจว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือของคู่หมั้นคุณ และตราบใดที่คุณยังปกป้องคุณชอง ฮเยอินอยู่”

“ผมไม่ได้ปกป้องเขา แต่ผมไม่คิดว่าเขาจะทำ และมันก็จะยิ่งแย่ถ้าหากคนผิดที่แท้จริงจะลอยนวลไปได้ โดยที่ฮเยอินเป็นแค่แพะรับบาป”ชเว ซีวอนให้เหตุผล ให้ตายสิ...คืนนี้ทำไมมีแต่เรื่องหนักใจนะ

“แล้วถ้าหากคุณฮเยอินผิดจริงล่ะครับ...”ฮยอกแจหันมาประจันหน้ากับอีกฝ่ายเต็มตัว “...ถ้าหากว่าผมหาหลักฐานมาได้ว่าเธอเป็นคนผิดจริง คุณจะยังปกป้องภรรยาของคุณอยู่อีกไหม”

ชเว ซีวอนนิ่งงัน เจ้าตัวหลุบตาต่ำ ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบา หากก็มั่นคงนัก “ยังไง...”

 

“...เธอก็คือภรรยาของผม”

 

อี ฮยอกแจนิ่งงันเหมือนถูกมนต์สะกด ความรู้สึกบางอย่างมันทำให้หูอื้ออึงจนแทบไม่ได้ยินเสียงอะไร แขนขาไม่สามารถขยับได้ดั่งใจเพียงชั่วขณะ ความตกตะลึงปะทะทั่วร่างจนชาด้าน และสิ่งที่ตามมาก็คงไม่พ้นความเจ็บปวด เจ็บ...แทนน้อง

“งั้นเหรอครับ...”เสียงของเขาเบาหวิว เปล่งออกมาอย่างยากลำบาก ไม่ว่าอะไรที่เป็นเรื่องของอึนฮยอก...มักมีผลกับลมหายใจของเขาทั้งนั้นแหละ

“ผมเข้าใจแล้ว ชอง ฮเยอินคือคู่หมั้น...คือภรรยาที่สำคัญของคุณ...”

ชเว ซีวอนนิ่งอึ้ง เมื่อสบดวงตาสีอำพันที่มีแววผิดหวัง ชอกช้ำ และแปรเปลี่ยนเป็นความกราดเกรี้ยวอย่างรวดเร็วพอๆกับน้ำเสียงที่แข็งกระด้างขึ้น

 

“...ส่วนอึนฮยอกมันก็แค่คู่นอนที่คุณไม่เคยคิดจะปกป้องเลย!!

 

“ฮยอกแจ!!

ร่างสูงผวาคว้าแขนเรียวของอีกคนเอาไว้ หากเจ้าของชื่อก็สะบัดมันออกอย่างไร้เยื่อใย ซีวอนพยายามยื้อร่างของอีกคนเอาไว้

“นั่นเพราะผมรู้จักฮเยอินดี! ผมไม่ได้คิดจะไม่ปกป้องคุณนะ!!

“แก้ตัวเสียเวลาน่า...”ฮยอกแจเหยียดยิ้มเยาะ แววตาไม่ปกปิดความกราดเกรี้ยวไว้เลยสักนิด “...ผมว่าคุณกลับไปนอนกอดภรรยาที่กำลังนอนสะอื้นของคุณจะดีกว่านะครับ!!

“ฮยอกแจ! ฟังผมก่อนสิ!!”ซีวอนขมวดคิ้วแน่น “...ถ้าฮเยอินไม่มีความผิด แล้วถ้าหากเราลงโทษเขาไป...เขาจะเป็นยังไงอย่างนั้นเหรอ!? คุณคิดหรือเปล่าว่าเราจะเดือดร้อนกันมากแค่ไหน!!? แล้วคนผิดตัวจริงก็จะต้องลอยนวล!!

“แล้วความผิดเก่าๆของเขา คุณก็ไม่เคยคิดจะให้เขาได้รับโทษเลยสินะ!!”ฮยอกแจตวาดลั่น ก่อนจะเสียหลักล้มลงบนเตียงกว้างโดยมีร่างของอีกคนล้มมาทับร่าง

ดวงตาสีอำพันเบิกกว้างเหมือนๆกับดวงตาสีดำขลับ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความกราดเกรี้ยวในบัดดลเมื่อสบดวงตาเว้าวอนของผู้ชายที่ได้ชื่อว่าคนรักของน้องชายตัวเอง

“ผมเสียใจ...”ร่างบางเอ่ยเสียงสั่น ไม่รู้เพราะความเสียใจที่คับอก หรือเพาะความเจ็บแค้นที่กำลังปะทุอยู่กันแน่ “...อึนฮยอกไม่น่ารักผู้ชายอย่างคุณเลย ไม่น่ารักผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่างคุณเลย!! อื้อ!!

ร่างบางเบือนหน้าหนีริมฝีปากที่ทาบทับลงมาปิดถ้อยคำบริภาษ ฝ่ามือเรียวดันอกกว้างของอีกคนออกห่าง หากกลับโดนรวบเอาไว้ที่ข้างตัวแนบแน่น ร่างสูงประทับจูบที่เรียวปากอิ่มซ้ำๆอย่างโหยหา ก่อนจะเลื่อนมาที่ลำคอหอมกรุ่น อี ฮยอกแจกำหมัดแน่นเมื่อตวัดดวงตาแข็งกร้าวมองยังอีกฝ่ายที่กำลังไล่จุมพิตเนื้อนวลที่ลอดพ้นชายเสื้อ

ฮยอกแจผ่อนแรงจนอีกคนคลายมือที่กำข้อมือของเขาอยู่ มือบางเลื่อนไปใต้หมอนที่หัวเตียง ก่อนจะหยิบมีดสั้นออกมาจากปลอกหมอนที่ได้ซุกซ่อนเอาไว้ เสียงเคาะประตูรัวเร็วดังขึ้นทำเอาทั้งสองร่างผวา ซีวอนก้มมองสภาพยับเยินของคนที่อยู่ใต้ร่างด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ก่อนจะเดินไปกระชากประตูเปิด

คยูฮยอนหน้าเผือดสี และหน้าก็ยิ่งซีดยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นดวงหน้ากราดเกรี้ยวของผู้เป็นพี่ เลื่อนสายตาไปมองที่เตียงก็เห็นฮยอกแจกำลังดึงชายเสื้อมาปิดหัวไหล่เนียน เล่นเอาชายหนุ่มหน้าแดงสลับขาวเลยทีเดียว

“มีอะไร!?”ซีวอนกระชากเสียงถาม เอาตัวบังร่างของคนที่ยังจัดเสื้อผ้าได้ไม่เรียบร้อยดีอย่างห่วงแหน

คยูฮยอนเหมือนนึกขึ้นได้ เลยรีบเอ่ยเสียงรัวเร็ว

“ฮเยอินไม่สบายหนักเลยครับพี่ สงสัยต้องรีบพาไปโรงพยาบาล!

ซีวอนเปลี่ยนสีหน้า ก่อนจะพยักหน้าแล้วลอบมองอีกคนที่เบือนหน้าหนี ฮยอกแจนั่งนิ่งอยู่บนเตียงนอนของตนเอง ร่างสูงถอนหายใจยืดยาวก่อนจะพยักหน้าให้คยูฮยอนเดินนำ

มือบางทุบลงบนฟูกนอนอย่างรุนแรง พร้อมกับดวงตาสีอำพันที่วาววาบเมื่อมองบานประตูที่ปิดลง

“แกจะไม่เหลืออะไรเลยซีวอน...ฉันสาบาน!...”

 

“...ถ้าเรื่องทั้งหมดมันจบลงง่ายๆ ก็อย่ามาเรียกฉันว่าอี ฮยอกแจ!!

 

**

วันนี้ไปสอบสัมภาษณ์เข้ามหาลัยมา อุแฮะ TAT จิตตก

ดีนะแต่งเอาไว้ก่อนแล้ว ไม่งั้นไม่มีอัพแน่เลย (ความจริงควรจะอัพได้ตั้งนานแล้ว แต่ไรเตอร์มัววุ่นวายกะเรื่องมหาลัย ขอโทษนะฮะ ><~)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,755 ความคิดเห็น

  1. #1713 HyukJewel (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2558 / 18:36
    เกลียดพี่วอนมากอ่ะบอกเลย
    ถ้าคยูไม่มาพี่วอนโดนแทงตายไปละ
    #1,713
    0
  2. #1659 geejajaa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2556 / 00:13
    น้ำตาซึมตามฮยอกแจและแม่นาบีเลยอ่ะ เอาจริงๆ เจ็บแบบจุกๆเลยอ่ะ ยิ่งตอนที่รู้ว่าแม่โดนรุม...โคตรแค้นแทนฮยอก!!! ขอให้แฮซอกไม่ตายดีอ่ะ วอนฮยอก หวาน อ่ะ ปลอบประโลมกันแบบนี้ คนอ่านเขินตาม อยาก อ่านตอนต่อไปมากๆ สนุกอ่ะ
    #1,659
    0
  3. #1088 ChovySilver (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2555 / 19:39
    ว่าแล้วเชียวว่าช็อคโก้ต้องไปอยู่กับอึนๆน่ะ
    ทำไมวอนทำอย่างนี้วะ
    ฮเยอินเป็นภรรยาแล้วอึนล่ะก็เมียไม่ใช่หรือไง
    แหมเห็นแก่ตัวจริงจังนะฮยอกจัดหนักๆไปเลย
    หมันใส้เสี่ยขึ้นมาทันควันเลยจริงให้ตายเถอะ
    ไหนบอกว่ารักอึนมากไงไหงเป็นงี้อ่ะ
    #1,088
    0
  4. #908 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กันยายน 2555 / 17:15
    เอาเลยฮยอก -*- หมั้นไส้วอนขึ้นมาละ ฮเยอินอ่ะตายๆไปได้ก็ดีนะ ไปผุดไปเกิดเลยไป๊
    - - ฮยอกน่าจะจับหัวมันกดน้ำตายไปเลยเนอะ หุหุ
    #908
    0
  5. #869 วารีสวรรค์ ^-^ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 เมษายน 2555 / 16:17
    ฮยอกแจน่ากลัว
    #869
    0
  6. #821 [ChaPloy]SJ13 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 22:29
    ฮยอกแจ เธอน่ากลัวมาก 0.0
    #821
    0
  7. #751 mhoomin (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 22:46
    ชเว ซีวอนสมควรโดนแล้วหล่ะ
    ชอง ฮเยอินน่าโดนเยอะกว่านี้นะ
    #751
    0
  8. #464 ae snoopy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:48


    ทำไมวอนเป็นคนแบบนี้น่าสงสารอึนๆจริงๆเลย
    #464
    0
  9. #463 yepat@dD (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2555 / 15:07
    เลือกไม่ได้ ทำอะไรก็ไม่ได้
    #463
    0
  10. #462 สามีคิมฮี~ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:37
    ฮยอกแจน่าหลัว TvT
    #462
    0
  11. #461 ze_gusy club (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 มกราคม 2555 / 09:18
    ฮยอกแจนายน่ากลัวอ่ะ แต่ชอบบบบบบบบ


    #461
    0
  12. #460 พริกหยวก (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มกราคม 2555 / 18:57
    ทำไมเมะเรื่องนี้โลเลสุดๆๆ !
    ตกลงบอมแกจะเลือกใคร 
    เเล้ววอนรักฮยอกแจหรือเมียตัวเองเนี่ย 



    #460
    0
  13. #459 habu_habu (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2554 / 13:34
    อ้ากกกก อย่าทำอะไรหนูช๊อคโก้นร้า
    #459
    0
  14. #458 chokie~~minum^^ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2554 / 21:08
    เจ็บจริงไรจริง TT^TT
    #458
    0
  15. #457 mamey71 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2554 / 01:19
    วอนทำไมเป็นคนอย่างนี้ เจ็บแทนฮยอก
    #457
    0
  16. #456 panda_bigbang (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2554 / 21:56
    วอน บางทีความเป็นสุภาพบุรุษ
    ของแกมันทำร้ายคนที่แกพร่ำบอกว่ารักนะ
    เคยคิดบ้างหรือเปล่า สิ่งที่พูดมันสวนทาง
    กับสิ่งที่แกกระทำคอด ๆ
    สนับสนุนฮยอกแจนะ จัดหนักเลยคะ
    #456
    0
  17. #455 'MIN' (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2554 / 18:29
    วอน แก ป้องป้อง คนที่ไม่ใช่ฮยอกหรอ  ฮยอก เกลียดแกหนักเลย
    #455
    0
  18. #454 'Anchovy* (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2554 / 01:35

    ว๊อย! ขัดใจกับตาฉ่อยมาก พูดออกมาได้ยังไงว่าคือภรรยาของผม!
    แกเห็นนังนั่นสำคัญกว่าอึนฮยอกเหรอ!!!!! (ทึ้งหัวตัวเอง)

    ฟู่ว... อ่านแล้วปรี๊ดแตก อยากตื้บชเว! -*-
    ฮยอกแจจัดการเลยลูก ไม่ต้องยั้ง จุดไฟเผานังนั่นให้ตายเลย
    55555 อย่าตกใจ เราเพ้อ~

    #454
    0
  19. #453 danger poppular (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2554 / 18:51
     ไม่เข้าใจ ทำไมวอนถึงปล่อยให้อึนฮยอกโดนหนัดมากเว่อร์
    นี่ไม่คิดจะปกป้องคนที่ตัวเองรักบ้างเลยหรือยังไง
    ยัยฮเยอินนั่นก็บ้า บ้าผู้ชายเกิ๊นนนน
    ไม่เข้าใจบ้างเลยรึยังไงว่าผู้ชายเค้าไม่เอา
    ก็ยังดันทุรังไปแต่งกับเค้า หน้าด้านไปถึงไหน ไร้ยางอาย
    เอาปูนตราช้างมาพอกหน้าไว้รึไง ถึงได้อายอะไรไม่เป็นแบบนี้
    ฮยอกแจน่าจะจับมันกดน้ำให้ตายไปเลย หรือไม่ตอนวันแต่งงานตอนนั้น ก็น่าจะทำให้โคม่าบ้างอะไรบ้าง
    จะได้ไม่ต้องมายุ่งกับแผนการแก้แค้นของชาวบ้านเค้า
    ไปโรงบาลงวดนี้ ฮเยอินต้องนอนโรงบาลยาวแน่ๆ ทำกับคนอื่นเค้าไว้ซะเยอะ เจอเข้ากับตัวเองบ้างคงไม่เป็นไรหรอก
     แต่ว่า คยูนี่ก็เข้าไปผิดเวลาเนอะ ฮเยอินน่าจะไม่สบายพรุ่งนี้ วอนกับฮยอกกำลังจะ...กันพอดี แล้วฮยอกหยิบมีดออกมาจะแทงวอนรึไง ถ้าฮยอกแทงวอนไปแย่แหงมๆ แล้วจะแก้แค้นใครล่ะ ยังดีที่มีอะไรมาห้ามฮยอกไว้ก่อน
    ฮเยอินใจร้ายด้วย ทำไมต้องทำน้องหมา น้องหมาไปทำอะไรให้ก๊านนนน
    คนอะไรกับหมาก็ยังทำได้ อ๊ากกก โกดแทนฮยอก ทำน้องหมาได้ยังไง!!!
    #453
    0
  20. #452 cupcake (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2554 / 01:15
    อย่าให้มันได้ตังค์ไปซักกะแดงเดียวนะฮยอกแจ เอามันให้ตายไปเลยยิ่งดี

    แล้วค่อยไปลั่นล้ากับคนอื่นฮี่ๆๆๆ วอนร้ายกาจจริงๆ ยัยเฮยอินนั่นก็เหมือนกัน

    ฮยอกนะจับกดน้ำเอามันอาการร่อแร่และตายจากไป เกลียดจริงๆ
    #452
    0
  21. #451 * [J]o[L]ee[P]op ,, ♥ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2554 / 20:35
    เหนื่อยใจกับวอนจริงๆ -____-
    แต่ก้เข้าใจนะ... คงกดดันน่าดู...
    แต่นะ... อ่านแล้วมันหมั่นไส้อะ !
    อะไรนะ! ทำไมถึงไม่มีความมั่นใจเอาสะเลยยยยยยยยย~~~

    สงสารช็อคโกมากอะ U___U
    แถบอยากจะยื่นมือไปในฟิคแล้วโยนนั่งฮเยอินลงสระบ้าง
    แค่ชีวิตเล็กๆยังืทำได้ลง! ชิ!  สะใจมากตอนฮยอกจัดการ~!!
    แต่ไรเตอร์ทำเค้าุล้นมากอะ...
    นึกว่าตนอปลายๆจะจะมีเอนซีสะแล้ว 55555(หวังตัลหลอดดดด)

    บอมฮยอกน่ารัก.... ดีแล้วแหละที่ช็อคโกไปอยู่ักับอึนอึน >__<
    แบบนี้แหละเหมาะสมที่สุด! คิคิ

    อยากอ่านตอนต่อไปใจจะขาดแล้ว่ค่ะ!!
    ไรเตอร์กลบมาต่อด่วนๆๆ.. อ้อ!
    ยังไงก็ขอให้สมหวังกับเรื่องเข้าเรียนนะค่ะ 
    ไรเตอร์คงเด็กกว่าเค้า ยังไงก็ขอให้โชคดีนะค่ะน้อง^^

    #451
    0
  22. #450 HIPPOPOTAMUS (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2554 / 18:27

    อยากตบวอนมากมาย ปกป้องเข้าไปภรรยาเนี่ย ชิ
    เชียร์ให้ฮยอกเเจเล่นงานให้หนักๆ -*- หมั่นไส้อ๊ายยยยย
    บอม น่ารักได้อีกอ่า หลงรักเเล้วนะเนี่ย อิอิ
    อ่ะ ไรเตอร์อายุเท่าเราหรอ อ่านฟิคมาตั้งนานเพิ่งจะรู้ -*- เราก็เข้าปี 1 เหมือนกันเลยอ่ะ
    ไรเตอร์ติดที่ไหนหรอออออ คณะอะไร
    ขอให้ได้คณะ+มหาลัยที่ชอบน๊า อิอิ

    #450
    0
  23. #449 sanphet (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2554 / 17:23

    ตอนนี้เร้าอารมณสุดๆ
    ฟังคำพูดวอนแล้ว
    น่าโมโหสุดๆเลย
    ยังงัยเขาก็คือภรรยาผม
    เหอะ..เกลียดคำพูดนี้จริงๆ

    #449
    0
  24. #448 กูไม่รู้...กูเมา (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2554 / 13:27
     อ่านแล้วแบบ หืออออออออออออ ขอเปลี่่ยนเป็นเชียร์ บอมอึนฮยอกแทน 3P ดีกว่า

    ไม่เอาแล้ว ชเวซีวอน ให้อยู่กับภรรยาของเขาไป เสียใจแทนหนูอึนเลยเถอะ

    ฮยอกจ้า รู้ความคิดชเวอย่างนี้แล้ว จัดไปอย่าให้เสีย เอาให้ยิ่งกว่าที่หนูอึนเคยโดนเลย

    อย่าให้เหลือแม้แต่ที่นอน ให้ช้ำใจตายไปเลย จะได้รู้ผู้ถูกกระทำ เขารู้สึกยังไง ชิ

    โมโหหหห ชเวไม่ได้ดั่งใจจจจจ ติดตามๆ  



    ปล.ขอให้ยัยฮเยอะไรนั่น ไม่สบายตายไปเหอะ อย่าหายนะ 
    #448
    0
  25. #447 phahae (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2554 / 07:59
    ในที่สุดช็อกโก้ก็เจอที่ที่เหมาะกับตัวเองแล้วนะ
    ฮยอกแจใจดีจัง
    #447
    0